ตอนที่ 56
บทที่ 56 รอยประทับลึกลับปรากฏอีกครั้ง
minibunny · 5,846 ตัวอักษร
พอสองปู่หลานกลับไปแล้ว เมิ่งเฟยก็เก็บกวาดลานบ้านแบบง่ายๆ
พอเสร็จเรียบร้อย ก็นอนเอนกายบนเก้าอี้โยกอย่างสบายอารมณ์ ดื่มด่ำกับช่วงเวลาว่างที่หาได้ยาก
จังหวะนั้นเอง เจ้ากระรอกน้อยก็โผล่มาจากไหนไม่รู้ กระโดดดึ๋งขึ้นมาเกาะบนหัวเมิ่งเฟยทันที
"จี๊ๆ!"
เจ้ากระรอกน้อยทั้งร้องทั้งใช้กรงเล็บเล็กๆ ออกแรงดึงแขนเสื้อของเมิ่งเฟยไม่หยุด
เมิ่งเฟยฉีกยิ้ม รู้ทันทีว่าเจ้าตัวเล็กมีเรื่องจะตามเขาไปดู
จึงรีบก้าวเท้าวิ่งตามเงาร่างของเจ้ากระรอกน้อยไป
ตอนแรกเขานึกว่าเสือขาวกับเสือดาวหิมะเปิดศึกตีกันอีกแล้ว แต่ใครจะไปคิดว่าเจ้ากระรอกน้อยดันดึงเขาพาเดินกลับเข้ามาในห้องนอนตัวเอง
พอเข้าห้องมา เจ้ากระรอกน้อยก็กระโจน "ฟึ่บ" ขึ้นไปบนเตียงเตา
กรงเล็บเล็กๆ ชี้ไปยังมุมห้องที่มีเป็ดกาก้าหมอบอยู่
เมิ่งเฟยมองตามทิศทางที่มันชี้ไปด้วยความสงสัย
เห็นเพียงหัวกลมฟูน้อยๆ โผล่ออกมาจากใต้พุงของเป็ดกาก้า
ดวงตาใสแจ๋วมองมาที่เมิ่งเฟยด้วยความอยากรู้อยากเห็น
"ก้าบ!" เสียงร้องเล็กแหลมไร้เดียงสาดังขึ้นมาหนึ่งเสียง
ราวกับเป็นสัญญาณคำสั่ง จากนั้นหัวที่สอง ที่สาม ที่สี่… โผล่ตามกันออกมาเรื่อยๆ จนกระทั่งครบแปดตัวถึงได้หยุดลง
เมิ่งเฟยมองภาพตรงหน้าด้วยความตื่นเต้นสุดขีด
"นึกไม่ถึงเลยว่าจะฟักออกมาเร็วขนาดนี้!!"
เหมือนจะนึกอะไรขึ้นมาได้ เมิ่งเฟยรีบร้องเรียกในใจทันที
"ระบบ! เปิดไลฟ์สด!"
เวลานี้ในกลุ่มแฟนคลับของเมิ่งเฟย มีแฟนๆ จำนวนมากตั้งตารอให้เขามาไลฟ์จนแทบไม่ไหวแล้ว
【อ๊า… สรุปวันนี้จะไลฟ์ไหมเนี่ย… รอนานจนเมื่อยแล้วนะ】
【นั่นสิ ฉันอุตส่าห์ตั้งนาฬิกาปลุกตีห้า แต่นี่จะแปดโมงแล้ว ดูทรงสตรีมเมอร์แอบอู้แน่ๆ… เฮ้อ ไปนอนต่อดีกว่า】
【กรี๊ดดดด!! เปิดไลฟ์แล้วจ้า เปิดแล้ว! พวกเราเร็วเข้า รีบกดเข้ามา!】
เมิ่งเฟยเพิ่งจะเปิดห้องไลฟ์ ยอดคนดูก็พุ่งพรวดแตะ 1 หมื่น+ ในพริบตา
"อรุณสวัสดิ์ครับทุกคน มีข่าวดีจะมาบอก ไข่ของแม่เป็ดกาก้าฟักออกมาเป็นตัวหมดแล้วนะ ดูสิครับ"
พูดพลางเมิ่งเฟยก็หันกล้องไปจับภาพหัวกลมดิกตัวจิ๋วที่อยู่ใต้ตัวแม่เป็ด
พวกลูกเป็ดดูจะขี้สงสัยไม่น้อย ต่างพากันกลอกตากลมโตมองโทรศัพท์ในมือเมิ่งเฟยตาแป๋ว
พอได้เห็นลูกเป็ดขนปุยน่ารักน่าเอ็นดูทั้งแปดตัว ผู้ชมในห้องไลฟ์ต่างก็ใจฟู หัวใจละลายกันเป็นแถบ
【งู้ยยยยย! น่ารักเกินไปแล้วลูกเป็ดตัวน้อย】
【ขนนุ่มฟูจัง อยากเอามือไปลูบเลย】
【สตรีมเมอร์ขอลูกเป็ดตัวนึงได้ไหมครับ อยากได้จัดๆ】
【เมนต์บนนี่หาเรื่องเข้าคุกแท้ๆ ชีวิตข้างหน้ามีแววติดยาวเลยนะมึง】
【555 แถมยังได้กำไลข้อมือเงินฟรีคู่นึงด้วยนะเว้ย】
เมิ่งเฟยมองคอมเมนต์ในไลฟ์แล้วหัวเราะหึๆ
"เป็ดกาก้าพวกนี้เป็นสัตว์คุ้มครองระดับหนึ่งของประเทศนะครับ เลี้ยงเองไม่ได้หรอก เดี๋ยวผมก็จะพาพวกมันกลับคืนสู่ธรรมชาติแล้ว"
พูดจบ เมิ่งเฟยก็ไปหากล่องกระดาษใบใหญ่มาใบหนึ่ง ก่อนจะช้อนลูกเป็ดทั้งแปดตัวใส่เข้าไป
เขาอุ้มกล่องเดินตรงไปยังริมแม่น้ำ
ส่วนแม่เป็ดก็เดินเตาะแตะส่ายก้นตามหลังเมิ่งเฟยมาติดๆ
เมิ่งเฟยวางพวกลูกเป็ดลงในรังฟางแห้งที่ทำเตรียมไว้ก่อนหน้านี้
ลูกเป็ดตัวน้อยชะเง้อคอมองซ้ายมองขวา สำรวจทุกสิ่งรอบตัวด้วยความอยากรู้อยากเห็น
ทันใดนั้น พวกมันก็สังเกตเห็นแม่น้ำสายเล็กๆ ใสแจ๋วอยู่ไม่ไกล ผิวน้ำส่องประกายระยิบระยับล้อแสงแดด
เจ้าตัวจิ๋วทั้งหลายตื่นเต้นกันยกใหญ่ ไม่อาจเก็บงำความอยากรู้อยากเห็นในใจได้อีกต่อไป
ต่างพากันกระพือปีกขนปุยคู่จิ๋ว วิ่งดุ๊กดิ๊กตรงไปยังริมน้ำอย่างอดใจไม่ไหว
เสียง "จ๋อม! จ๋อม!" ดังระงม พวกลูกเป็ดกระโดดลงน้ำติดต่อกันเหมือนเกี๊ยวต้มหย่อนลงหม้อ
"ก้าบๆ!"
พวกมันแหวกว่ายหยอกล้อกันในน้ำอย่างร่าเริง สนุกสนานจนแทบลืมโลก
หยดน้ำที่กระเซ็นขึ้นมาสะท้อนแสงแดดดูเหมือนไข่มุกเม็ดใสแวววาวที่กระจายเกลื่อน สวยงามจับตา
เมิ่งเฟยนั่งยองๆ ริมลำธารมองดูลูกเป็ดเล่นน้ำด้วยรอยยิ้มอิ่มเอมใจ
ตอนนั้นเอง รถม้าซูเปอร์คาร์ที่จู่ๆ ก็โผล่ขึ้นมากลางห้องไลฟ์ก็ดึงดูดความสนใจของเมิ่งเฟย
【ผู้ใช้นามว่า 'หลวงพี่ไม่โกนหัว' มอบรถซูเปอร์คาร์ให้ 1 คัน : สตรีมเมอร์! สตรีมเมอร์! ก้อนจุดดำๆ ทางขวามือนายคืออะไรน่ะ ดูเหมือนเยลลี่เลย!】
เมิ่งเฟยเอี้ยวคอไปมอง เห็นวัตถุคล้ายก้อนเยลลี่กองเล็กๆ กองหนึ่งแผ่กระจายอยู่เต็มแอ่งน้ำขังข้างๆ ใต้แสงตะวันมันทอประกายวิบวับจางๆ
พวกมันประกอบด้วยเม็ดกลมใสแจ๋วขนาดเล็กนับไม่ถ้วน ตรงกลางเม็ดกลมมีจุดสีดำเล็กๆ อยู่หนึ่งจุด
ดูคล้ายเมล็ดเจียที่แช่น้ำจนพองตัว
พอเห็นสิ่งนี้ เมิ่งเฟยก็ยิ้มพลางอธิบายว่า
"นี่ไม่ใช่เยลลี่หรอกครับ แต่มันคือไข่ของกบภูเขา ทุกปีช่วงต้นฤดูใบไม้ผลิจะเป็นฤดูวางไข่ของพวกมัน
สองวันก่อนฝนตกหนักน้ำในแม่น้ำเอ่อสูง พอช่วงนี้น้ำลด ไข่กบพวกนี้เลยตกค้างอยู่ตามสันดอนน้ำตื้น ถ้าไม่รีบย้ายพวกมันลงไปที่น้ำลึก อีกเดี๋ยวคงโดนแดดเผาจนแห้งตายหมดแน่"
พูดแล้วเมิ่งเฟยก็วางโทรศัพท์ไว้ข้างตัว สองมือช้อนไข่กบขึ้นมากลุ่มหนึ่ง แล้วค่อยๆ ประคองเอาไปปล่อยในเขตน้ำลึกอย่างระมัดระวัง
ทว่าพอยืดตัวขึ้นเตรียมจะย้ายไข่กบที่เหลือ สายตากลับเหลือบไปเห็นแอ่งน้ำเล็กๆ อีกหลายแห่งที่อยู่ไม่ไกล
ในแอ่งน้ำเหล่านั้น อัดแน่นไปด้วยไข่กบภูเขาเต็มพรืดไปหมด
เมิ่งเฟยยิ้มแห้งๆ หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาพูดกับคนดูในห้องไลฟ์
"ดูท่าภารกิจวันนี้จะหนักหนาสาหัสเอาเรื่องแฮะ ผมต้องเริ่มย้ายแล้วล่ะ ไม่งั้นสิ่งมีชีวิตตัวน้อยๆ พวกนี้คงสูญเปล่ากันหมด"
ว่าแล้ว เมิ่งเฟยก็ยึดโทรศัพท์ไว้ที่หน้าอก แล้วเริ่มทยอยย้ายไข่กบลงสู่เขตน้ำลึกทีละนิดๆ
เวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว เผลอแวบเดียวก็ผ่านไปสองชั่วโมง เมิ่งเฟยก้มหน้าก้มตาช้อนไข่กบไม่หยุด
พอยกศีรษะขึ้นมาอีกที ถึงได้พบว่าสภาพแวดล้อมรอบตัวดูแปลกตาไปเสียแล้ว
"หึๆ เดินมาไกลขนาดนี้เชียว"
เมิ่งเฟยไม่ได้ตกใจตื่นตระหนก ตราบใดที่เดินเลียบแม่น้ำย้อนขึ้นไปทางต้นน้ำ ยังไงก็กลับถึงบ้านได้อยู่แล้ว
เขายืดหลังตรงคลายเมื่อย ก่อนจะก้มลงย้ายไข่กบต่อ
วุ่นอยู่อีกราวสิบกว่านาที ในที่สุดเมิ่งเฟยก็ย้ายไข่กบทั้งหมดจนเสร็จสิ้น
เขานั่งพักเหนื่อยบนโขดหินใหญ่ริมแม่น้ำ
จังหวะนั้นเอง สายตาเขาก็บังเอิญเหลือบไปเห็นต้นเอล์มต้นหนึ่งทางขวามือ
ที่ระดับความสูงเสมอเอวมีรอยสลักรูปสามเหลี่ยมคว่ำ ดูทรงแล้วเพิ่งสลักได้ไม่นาน
คิ้วของเมิ่งเฟยขมวดมุ่นเข้าหากันทันที
ครั้งล่าสุดที่เห็นสัญลักษณ์นี้ ก็คือตอนที่เจอซากกวางโรไซบีเรีย
หรือว่า…
คิดถึงตรงนี้ หัวใจของเขาก็กระตุกวูบ รีบเดินตรงไปสำรวจใต้ต้นไม้อย่างละเอียด
บนพื้นใต้ต้นไม้เต็มไปด้วยรอยเท้าเหยียบย่ำกันแน่นขนัด
หลังกวาดสายตาสำรวจและแยกแยะอย่างถี่ถ้วน เมิ่งเฟยก็พอจะประเมินได้ว่าที่ตรงนี้เคยมีคนหยุดพักอยู่ห้าคน
ยิ่งไปกว่านั้น บนรอยรองเท้ายังมีอักษรภาษาญี่ปุ่นสองตัวปรากฏอยู่อย่างชัดเจน
แปลออกมาได้ความว่า "โกะคุโด"
มันคือบริษัทผู้ผลิตรองเท้าบู้ตทหารสำหรับกิจกรรมกลางแจ้งโดยเฉพาะ แม้แต่แบร์ กริลส์ หรือเอ็ด สแตฟฟอร์ด ก็ยังสวมใส่
รองเท้าประเภทนี้หายากมากในตลาดภายในประเทศ แทบจะหาซื้อไม่ได้เลย
ด้วยการออกแบบและวัสดุอันเป็นเอกลักษณ์ ทำให้มันมีคุณสมบัติกันลื่น กันน้ำ และทนทานต่อการสึกหรอได้อย่างยอดเยี่ยม
มีเพียงผู้ที่มีประสบการณ์โชกโชนและพิถีพิถันกับอุปกรณ์ขั้นสุดเท่านั้นถึงจะเลือกรองเท้าแบบนี้
"ต้องเป็นพวกเวรนั่นแน่ๆ!"
สีหน้าของเมิ่งเฟยเคร่งขรึมขึ้นมาทันที หลังจากชั่งใจดูซ้ำแล้วซ้ำเล่า เขาก็ตัดสินใจที่จะตามรอยไปดู
เขารู้สึกอยู่ตลอดเวลาว่าไอ้พวกนี้ไม่ได้แค่เข้ามาล่าสัตว์ป่าธรรมดาๆ แน่
ตอนนี้รู้สึกยังไง?
ความคิดเห็น
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความคิดเห็น
กำลังโหลดความคิดเห็น