บทที่ 57 เห็ดดาวดิน! สารห้ามเลือดจากธรรมชาติ

เมิ่งเฟยเดินสะกดรอยตามรอยเท้าไปเรื่อยๆ ทว่าพอมาถึงลำธารสายหนึ่ง รอยเท้าก็หายไป

เมิ่งเฟยวนหาอยู่รอบๆ อยู่นานสองนานก็ไม่พบรอยเท้าของคนกลุ่มนั้นอีก

“บ้าเอ๊ย! คลาดสายตาจนได้!” เมิ่งเฟยถอนหายใจ หยิบโทรศัพท์มือถือออกมา แล้วต่อสายหาจ้าวเทียนหมิง ผู้อำนวยการสถานีตำรวจป่าไม้

“ฮัลโหล เสี่ยวเมิ่งเรอะ วันนี้ทำไมมีเวลาโทรหาฉันได้ล่ะเนี่ย”

“ผอ.จ้าวครับ เมื่อกี้ผมเจอรอยเท้าคนแปลกหน้ากลุ่มหนึ่งในป่า ถ้าเดาไม่ผิด น่าจะเป็นพรานล่าสัตว์เถื่อนคนที่หนีไปคราวก่อนพากลุ่มคนย้อนกลับมาครับ”

ได้ยินเช่นนั้น จ้าวเทียนหมิงที่นั่งอยู่ในห้องทำงานก็ขมวดคิ้วแน่น สีหน้าแปรเปลี่ยนเป็นเคร่งขรึม

“วางใจเถอะ เดี๋ยวฉันจะส่งคนเข้าไปค้นหาในป่าทันที เจ้าพวกนี้มันเจ้าเล่ห์มาก เธออย่าเพิ่งทำอะไรบุ่มบ่ามล่ะ ช่วงนี้จะเข้าป่าก็ระวังตัวหน่อย ยังไงพวกมันก็มีปืนกันทุกคน”

“ครับผม ผอ.จ้าวไม่ต้องห่วงนะครับ มีความคืบหน้าอะไรผมจะโทรหาอีกทีครับ”

พูดจบเมิ่งเฟยก็วางสาย

ในเมื่อตามรอยต่อไม่ได้แล้ว เมิ่งเฟยจึงกะว่าจะเดินกลับไปพลางเก็บผักป่าไปด้วย

ผักป่าช่วงปลายเดือนพฤษภาคมบางส่วนเริ่มแก่จนกินไม่ได้แล้ว เมิ่งเฟยจึงเลือกเก็บเฉพาะยอดอ่อนๆ ใส่ลงในเป้

จังหวะนั้นเอง เมิ่งเฟยก็สังเกตเห็นว่าบนพื้นหญ้าที่อยู่ไม่ไกล มีก้อนสีขาวๆ รูปร่างคล้ายหมั่นโถวงอกอยู่สองสามก้อน

ดวงตาของเมิ่งเฟยเป็นประกาย รีบสาวเท้าเข้าไปดูใกล้ๆ ทันที

แต่กลับไม่ทันระวัง มือขวาไปเกี่ยวกับกิ่งไม้เข้าจนเป็นแผลถลอกเล็กๆ

แต่เมิ่งเฟยไม่ได้ใส่ใจ แผลเล็กน้อยแค่นี้ สำหรับคนเก็บของป่าอย่างพวกเขามันเป็นเรื่องธรรมดาเหมือนกินข้าวไปแล้ว

“ฮ่าๆ ทุกคนมีใครรู้จักเจ้าสิ่งนี้ไหมครับ”

คนดูในห้องไลฟ์ต่างพากันงงเป็นไก่ตาแตก

【จากประสบการณ์ท่องยุทธภพมาหลายปีของข้าน้อย นี่มันต้องเป็นหมั่นโถวแน่ๆ!】

【หมั่นโถวเหรอ? หมั่นโถวมีแบบขึ้นตามธรรมชาติด้วยเรอะ?】

【ใครกินเหลือแล้วเอามาวางทิ้งไว้หรือเปล่า?】

【สตรีมเมอร์ต้องล้อพวกเราเล่นชัวร์】

เมื่อเห็นคอมเมนต์ในห้องไลฟ์ เมิ่งเฟยก็หัวเราะหึๆ แล้วอธิบาย

“เจ้าสิ่งนี้เรียกว่าหม่าเฟิ่นเปา หรือชื่อทางการคือเห็ดเห็ดดาวดิน จะบอกว่าเป็นเห็ดรุ่นแรกๆ ของต้าซิงอันหลิ่งเลยก็ว่าได้ เดี๋ยวเราเก็บมันกลับไปทำกินกัน!”

พอได้ยินว่าเมิ่งเฟยจะกินสิ่งนี้ คนดูก็เริ่มอยู่ไม่สุขกันทันที

【ว่าไงนะ? ขี้ม้าเนี่ยนะ? สตรีมเมอร์ นายแน่ใจนะว่าของแบบนี้มันกินได้?】

【วอททท? ขี้ม้าเนี่ยนะ? สตรีมเมอร์ นายแน่ใจเหรอว่าของแบบนี้มันกินได้จริงดิ?】

【แค่ได้ยินชื่อก็ไม่น่าอร่อยแล้วป้ะ】

【ทำเสร็จแล้วมันจะไม่เหม็นหึ่งเลยเหรอแบบนั้นน่ะ】

【สตรีมเมอร์ ฉันแนะนำว่าอย่ากินเลย กินเข้าไปเดี๋ยวได้เห็นเหล่านางฟ้าตัวน้อยมารับไปสวรรค์แน่!】

เมิ่งเฟยหัวเราะหึๆ “ทุกคนวางใจเถอะครับ ตอนเด็กๆ ผมมักจะเข้าป่าไปเก็บเห็ดหม่าเฟิ่นเปากับปู่มากินบ่อยๆ แต่เจ้าสิ่งนี้กินได้เฉพาะตอนที่มันยังไม่โตเต็มวัยเท่านั้นนะ พอแก่แล้วมันจะมีพิษ

เอาพากลับไปลวกน้ำสักรอบ แล้วผัดใส่หมูสามชั้นกับพริกหั่นท่อนนะ… ไม่ต้องพูดถึงเลย หอมสุดๆ”

เหมือนจะนึกอะไรขึ้นมาได้ เมิ่งเฟยจึงพูดต่ออีกว่า “เจ้าสิ่งนี้ไม่เพียงแต่กินได้เท่านั้นนะ ยังมีสรรพคุณแก้อักเสบและห้ามเลือดได้ด้วย”

พูดจบ เมิ่งเฟยก็เด็ดขึ้นมาดอกหนึ่ง บิออกแล้วเอาไปป้ายลงบนแขนของตัวเองที่เพิ่งโดนกิ่งไม้ขูดเป็นแผลเมื่อครู่

【เฮ้ย! สตรีมเมอร์ นายกล้าเล่นจริงดิ!】

【ถ้าเกิดมันมีพิษขึ้นมาล่ะ! นายไม่คิดถึงตัวเอง ก็ช่วยคิดถึงพวกเราบ้างเถอะ!】

【ผมรู้สึกว่าสตรีมเมอร์กำลังโม้อยู่นะ ถ้ามันดีขนาดนั้นจริงๆ ทางการคงส่งเสริมให้เพาะปลูกกันยกใหญ่ไปแล้ว】

【ใช่ๆ! ฉันก็คิดแบบนั้น… เอ๊ะ! ไม่ใช่ดิ!! พวกนายรีบดูเร็วเข้า!】

ปรากฏว่าบาดแผลบนแขนของเมิ่งเฟยที่มีเลือดซึมออกมาเล็กน้อยในตอนแรก บัดนี้เลือดกลับหยุดไหลอย่างน่าอัศจรรย์!

ไม่เพียงเท่านั้น บริเวณรอบๆ บาดแผลยังไม่มีร่องรอยของการบวมแดงหรืออักเสบเลยแม้แต่น้อย

ผู้ชมในห้องไลฟ์ต่างเบิกตากว้างจ้องมองไปที่แขนของเมิ่งเฟย

แทบไม่อยากจะเชื่อกับสิ่งที่เกิดขึ้นตรงหน้า

【วอทเดอะฟัก! เลือดหยุดไหลจริงด้วย!】

【โคตรมหัศจรรย์เลย อย่างกับมือโปร นี่มันดียิ่งกว่าพลาสเตอร์ยาอีกนะเนี่ย!】

【ที่สำคัญที่สุดคือห้ามเลือดได้ในพริบตา! นี่มันปาฏิหาริย์ชัดๆ!】

【สตรีมเมอร์ ส่งพัสดุมาให้ฉันสักหน่อยได้ไหม ประจำเดือนของฉันบอกว่านางอยากได้】

ในเวลานี้ ภายในห้องแล็บแห่งหนึ่งของมหาวิทยาลัยการแพทย์ปักกิ่ง นักศึกษาปริญญาเอกด้านการแพทย์หลายคนกำลังปรับแต่งเครื่องมือทดลองในมืออย่างระมัดระวัง

“เฮ้อ… หัวข้อวิจัยของพวกเราคงถือว่าล้มเหลวแล้วล่ะ”

“นั่นสิ ศาสตราจารย์เฝิงให้พวกเราวิจัยเรื่องทรอมบิน แถมยังต้องเป็นทรอมบินจากธรรมชาติอีก นี่ก็ผ่านมาปีหนึ่งแล้ว ทำการทดลองไปตั้งหลายร้อยครั้ง ไม่สำเร็จสักครั้งเดียว”

“อย่าเพิ่งพูดให้หมดกำลังใจกันสิ ถึงแม้ทรอมบินจากธรรมชาติจะหายาก แต่ขอแค่พวกเราพยายาม มันต้องมีปาฏิหาริย์เกิดขึ้นแน่!”

ขณะที่ทั้งสองสามคนกำลังคุยกัน ประตูห้องแล็บก็ถูกผลักเปิดออกอย่างแรง ชายหนุ่มคนหนึ่งที่ดึงกางเกงขึ้นมาได้แค่ครึ่งเดียวก็วิ่งกระหืดกระหอบเข้ามา

บนใบหน้าเปี่ยมไปด้วยความตื่นเต้นและดีใจจนยากจะบรรยาย

“เจอแล้ว! เจอแล้วโว้ยยยย!!!!”

เมื่อเห็นสภาพของชายหนุ่มตรงหน้า ทุกคนต่างก็งุนงงเป็นไก่ตาแตก

“เสี่ยวหวัง นายทำบ้าอะไรเนี่ย? ลุกลี้ลุกลนมาเชียว ไม่สิ ทำไมนายถึงไม่ดึงกางเกงให้ดีๆ ก่อนเล่า!!”

นักศึกษาปริญญาเอกหญิงคนหนึ่งในนั้นหันหลังกลับด้วยความเขินอาย ใบหน้าแดงซ่าน

ชายหนุ่มหอบหายใจแรงๆ อยู่หลายที ถึงได้สงบสติอารมณ์ที่ตื่นเต้นในใจลงได้

“เจอแล้ว!! เจอทรอมบินจากธรรมชาติแล้ว!”

เมื่อได้ยินคำนี้ สีหน้าของทุกคนต่างก็แตกต่างกันไป

มีทั้งตื่นเต้น ทั้งสงสัย และไม่ปักใจเชื่อ

เมื่อเห็นท่าทางของทุกคน ชายหนุ่มจึงรีบควักโทรศัพท์มือถือออกมา แล้วเปิดคลิปวิดีโอที่เพิ่งอัดไว้จากห้องไลฟ์ของเมิ่งเฟยให้พวกเขาดูรอบหนึ่ง

สองนาทีต่อมา วิดีโอก็จบลง

ภายในห้องแล็บเงียบกริบจนได้ยินแม้กระทั่งเสียงเข็มตก ได้ยินเพียงเสียงหายใจหนักหน่วงของกันและกันเท่านั้น

หลังจากเงียบไปครู่สั้นๆ เสียงปรบมือก็ดังกึกก้องขึ้นมาราวกับฟ้าร้องทันที

“นี่มันเหลือเชื่อเกินไปแล้ว! ถ้าสามารถวิจัยส่วนประกอบของทรอมบินในเห็ดหม่าเฟิ่นเปาออกมาได้ หัวข้อวิจัยของพวกเราก็มีความหวังแล้ว!”

“เร็ว รีบติดต่อสตรีมเมอร์คนนี้ดู ว่าจะขอซื้อเห็ดหม่าเฟิ่นเปาทั้งหมดในมือเขาได้ไหม!”

“เดี๋ยวก่อน อย่าเพิ่งรีบร้อน”

นักศึกษาปริญญาเอกที่ดูมีอายุมากกว่าคนอื่นพูดขึ้นมา “ตอนนี้พวกเรายังยืนยันความจริงของเรื่องนี้ไม่ได้นะ เพราะยังไงซะสมัยนี้พวกสตรีมเมอร์ก็ชอบทำเรื่องหลอกลวงเพื่อเรียกร้องความสนใจกันสารพัด พวกเราเอาไปให้ศาสตราจารย์ดูก่อนดีกว่า”

คนกลุ่มหนึ่งจึงรีบสาวเท้าเดินไปยังห้องทำงานของศาสตราจารย์ด้วยหัวใจที่เต็มไปด้วยความคาดหวัง

ในเวลานี้ ศาสตราจารย์เฝิงเทียนคั่วแห่งมหาวิทยาลัยการแพทย์ปักกิ่งกำลังนั่งอยู่หน้าโต๊ะทำงาน มองดูเอกสารรายงานในมือด้วยสีหน้าเคร่งขรึม

รายงานฉบับนี้คือใบตรวจความสมบูรณ์ของเม็ดเลือดของหลานสาวเขาที่เพิ่งตรวจไปเมื่อช่วงเช้าของวันนี้

ตัวเลขของเม็ดเลือดขาวในใบรายงานต่ำเตี้ยเรี่ยดินอย่างยิ่ง มีแค่จุดทศนิยมศูนย์จุดไม่เท่าไหร่เท่านั้น

“เสี่ยวย่า… ปู่จะต้องรีบหาทรอมบินจากธรรมชาติที่รักษาหนูได้ให้เจอโดยเร็วที่สุดให้ได้!!”

ในหัวของเฝิงเทียนคั่วอดไม่ได้ที่จะนึกถึงช่วงเวลาทุกสิ่งทุกอย่างที่อยู่กับหลานสาว ขอบตาเริ่มเอ่อรื้นไปด้วยหยาดน้ำตา

ขณะที่เฝิงเทียนคั่วกำลังคิดจนเหม่อลอยอยู่นั้น ประตูห้องทำงานก็ถูกผลักเปิดออกอย่างกะทันหัน

เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นอย่างไม่ทันตั้งตัวนี้ทำเอาเฝิงเทียนคั่วสะดุ้งตกใจ เขามองไปยังกลุ่มคนที่วิ่งพรวดพราดเข้ามาด้วยความไม่พอใจเล็กน้อย

“อายุอานามจะสามสิบกันอยู่แล้ว! ยังจะทำตัวลุกลี้ลุกลนกันอีก! มันใช้ได้ที่ไหนกัน!”

ทว่าทุกคนกลับไม่ได้สนใจเสียงดุด่าของศาสตราจารย์เฝิงเลยสักนิด

แต่ละคนพูดขึ้นมาด้วยสีหน้าตื่นเต้นสุดขีด “ศาสตราจารย์ครับ! เจอแล้วครับ! พวกเราเจอทรอมบินจากธรรมชาติแล้วครับ!”

พอได้ยินคำนี้ ชายชราก็เบิกตากว้าง ความดีใจอันยากจะบรรยายเอ่อล้นขึ้นมาในใจ

แต่วินาทีถัดมา ชายชราก็กลับคืนสู่ท่าทางปกติ แล้วถอนหายใจออกมา

“พวกเธออย่ามาหลอกคนแก่อย่างฉันเลยน่า ทรอมบินจากธรรมชาติมันจะไปหาง่ายขนาดนั้นได้ยังไงกัน”

“โธ่เอ๊ย อาจารย์ครับ พวกผมจะไปกล้าหลอกอาจารย์ได้ยังไง อาจารย์รีบดูนี่สิครับ!”

พูดจบเขาก็ยื่นโทรศัพท์มือถือไปตรงหน้าของศาสตราจารย์ทันที