บทที่ 58 บ้านฉันขาดพ่อครัวพอดี ขอแบบมีกล้ามแขนแน่นๆ กับซิกแพกชัดๆ นะ

ครู่ต่อมา ศาสตราจารย์เฝิงยืนนิ่งค้างอยู่กับที่ราวกับรูปปั้น

จากร่างกายที่สั่นเทาน้อยๆ นั้น พอมองออกว่าภายในใจเขากำลังตื่นเต้นจนยากจะระงับ

ทว่าเพียงชั่วพริบตาถัดมา ศาสตราจารย์เฝิงก็ระเบิดเสียงหัวเราะออกมาอย่างสะใจสุดขีด

“ฮ่าๆ!!! ดี!!! ดีมาก!!!! ดีสุดๆ ไปเลย!!!!”

“พวกเธอรีบกลับไปเก็บข้าวของซะ คืนนี้เราออกเดินทางทันที เรื่องนี้ชักช้าไม่ได้เด็ดขาด!”

============

เวลานี้เมิ่งเฟยกลับมาถึงบ้านเรียบร้อยแล้ว เขานำผักป่ากับเห็ดหม่าเฟิ่นเปาเทออกจากเป้สะพายหลัง

เจ้ากระรอกน้อยเห็นเมิ่งเฟยกลับมาก็กระโดดแผล็วขึ้นมาเกาะบนบ่าเขาทันที พลางส่งเสียงร้อง “จี๊ดๆ” ไม่หยุด

พอเห็นเห็ดหม่าเฟิ่นเปาที่ปนอยู่ท่ามกลางผักป่า ดวงตากลมโตก็เป็นประกาย รีบกระโดดผลุงลงไปทันควัน

สองอุ้งเท้าน้อยๆ ประคองเห็ดหม่าเฟิ่นเปาขึ้นมาลูกหนึ่งแล้วอ้าปากแทะลงไปเต็มคำ

“อย่า!…” เมิ่งเฟยเพิ่งจะอ้าปากห้าม แต่เห็ดหม่าเฟิ่นเปาก็เข้าไปอยู่ในปากเจ้ากระรอกเรียบร้อยแล้ว

“ถุ้ย!! แหวะ!!”

ทันทีที่เข้าปาก กลิ่นเหม็นสาบฉุนกึกก็ตลบอบอวลไปทั่วทั้งช่องปากของมัน

ใบหน้าของเจ้ากระรอกน้อยบิดเบี้ยวทันที มันใช้กรงเล็บเล็กๆ ตะกุยลิ้นตัวเองไม่หยุด

แล้วหันไปมองเมิ่งเฟยด้วยสีหน้าไม่สบอารมณ์สุดขีด พลางชี้นิ้วไปยังเห็ดหม่าเฟิ่นเปาที่มีรอยฟันเมื่อกี้

เจ้ากระรอกน้อย: “จี๊ดๆ!”

(หมั่นโถวที่ข้ากินเมื่อวานไม่ได้รสชาติแบบนี้นี่หว่า!)

เมิ่งเฟยอดขำไม่ได้ เจ้ากระรอกน้อยคงคิดว่าเห็ดหม่าเฟิ่นเปาเป็นหมั่นโถวแน่ๆ

“อันนี้ไม่ใช่หมั่นโถว นี่คือเห็ดหม่าเฟิ่นเปา ตอนนี้ยังกินไม่ได้ ต้องเอาไปลวกน้ำร้อนแล้วผัดก่อนถึงจะอร่อย”

พอเห็นสภาพเหวอๆ ของเจ้ากระรอกน้อย ผู้ชมในห้องไลฟ์ก็พากันหัวเราะลั่น:

【555 สีหน้าเจ้ากระรอกทำเอาขำจะตายแล้ว】

【เจ้ากระรอก: "ข้าเห็นเจ้าเป็นพี่น้อง แต่เจ้ากลับลอบกัดข้าลับหลังเนี่ยนะ!"】

【สตรีมเมอร์ขาดคนดูแลสัตว์ไหม ฉันจะเอาหมั่นโถวลูกโตๆ ให้เจ้ากระรอกกินทุกวันเลย!】

เมื่อเห็นคอมเมนต์ในห้องไลฟ์ เมิ่งเฟยก็ทั้งขำทั้งเอ็นดู เขาเก็บเห็ดหม่าเฟิ่นเปาที่เหลือทั้งหมดแล้วเดินเข้าครัว

เจ้ากระรอกน้อยก็กระโดดตามเข้าไปด้วยความอยากรู้อยากเห็น

เมิ่งเฟยหั่นเห็ดหม่าเฟิ่นเปาเป็นแผ่นๆ เทลงไปลวกในน้ำเดือดพล่านรอบหนึ่ง จากนั้นก็สับกระเทียมและหั่นหมูสามชั้นเตรียมไว้

พอน้ำมันร้อนได้ที่ราวแปดส่วน เขาก็เทเครื่องปรุงและวัตถุดิบทั้งหมดลงไปในกระทะ

“ซู่!”

กลิ่นหอมสดชื่นเป็นเอกลักษณ์ของเห็ดหม่าเฟิ่นเปาผสานเข้ากับเครื่องเคราในกระทะทันที

เพียงพริบตากลิ่นหอมก็ตลบอบอวลไปทั่วทั้งห้อง เจ้ากระรอกน้อยที่หมอบอยู่ข้างเตาเผลอกลืนน้ำลายเอื๊อก ตาเป็นประกายจ้องเขม็งไปยังอาหารเลิศรสในกระทะ

จังหวะนั้นเอง เมิ่งเฟยเผลอผัดเห็ดหม่าเฟิ่นเปาชิ้นเล็กกระเด็นหลุดออกมาจากกระทะ เจ้ากระรอกน้อยตาโตเป็นประกายทันที

มันรีบใช้สองมือตะปบคว้าเอาไว้ ไม่สนเลยสักนิดว่าจะร้อนหรือไม่ ยัดหมับเข้าปากโดยตรง

วินาทีถัดมา…

ดวงตาของเจ้ากระรอกน้อยเบิกกว้างจนกลมดิก

จากนั้นมันก็เริ่มเต้นแร้งเต้นกา กระโดดโลดเต้นไปมารอบครัว ปากก็ส่งเสียงร้องจิ๊บๆ จั๊กๆ ไม่หยุด

แต่ถึงจะร้อนลวกปากขนาดไหน มันก็ไม่ยอมคายเห็ดหม่าเฟิ่นเปาชิ้นนั้นออกมาเด็ดขาด

เมิ่งเฟยเห็นท่าทางของมันก็อดหัวเราะกิ๊กไม่ได้

เขารู้ทันทีว่าเห็ดหม่าเฟิ่นเปาจานนี้ต้องอร่อยเหาะแน่ๆ ไม่อย่างนั้นเจ้าตัวเล็กคงไม่ดีใจจนเนื้อเต้นขนาดนี้

ไม่นานนัก เมิ่งเฟยก็ตักเห็ดหม่าเฟิ่นเปาผัดใส่จาน

ตอนนี้เจ้ากระรอกน้อยเริ่มหายร้อนแล้ว มันรีบกระโดดขึ้นมาบนโต๊ะอย่างใจร้อน มองอาหารโอชะในจานด้วยแววตาคาดหวังเต็มเปี่ยม

เมิ่งเฟยหยิบถ้วยใบเล็กมา แบ่งให้เจ้ากระรอกน้อยไปเกือบครึ่ง

เจ้ากระรอกน้อยทนแรงยั่วเย้าของความอร่อยไม่ไหวอีกต่อไป มุดหัวลงไปในถ้วยแล้วสวาปามคำโตอย่างเอร็ดอร่อย

ผู้ชมในห้องไลฟ์เห็นภาพนี้ก็พากันรัวคอมเมนต์ไม่ขาดสาย

【5555 ขำจะตายอยู่แล้ว โดนลวกปากขนาดนั้นยังไม่ยอมคายเลย ต้องอร่อยมากแน่ๆ!】

【เจ้ากระรอกน้อยนี่สายแดกตัวจริงเสียงจริงเลยว่ะ!】

【กับข้าวที่สตรีมเมอร์ทำดูน่ากินชะมัด ฉันก็อยากกินบ้างอะ!】

【สตรีมเมอร์ รับงานนอกไหมคะ ที่บ้านขาดพ่อครัว ขอแบบมีกล้ามแขนแน่นๆ ซิกแพกเน้นๆ นะ】

【ข้างบนนี่หน้าไม่อายจริง! ใครปวดเยี่ยวช่วยมาฉี่ราดหัวปลุกให้ตื่นทีซิ!】

เมิ่งเฟยมองคอมเมนต์ในห้องไลฟ์แล้วก็อดขำในใจไม่ได้

=======

ขณะเดียวกัน บนทางด่วนมุ่งหน้าสู่ปักกิ่ง ภายในรถจี๊ปสีดำคันหนึ่ง หลิวเจียเจียกำลังนั่งดูไลฟ์สดของเมิ่งเฟยอยู่

“คุณปู่คะ!! คุณปู่!! พี่เมิ่งเฟยทำของอร่อยอีกแล้ว! คราวนี้เป็นหม่าเฟิ่นเปา คุณปู่เคยได้ยินชื่อไหมคะ?”

“หม่าเฟิ่นเปาเหรอ? ฮ่าๆ ปู่ไม่เคยได้ยินชื่อนี้เลยแฮะ แต่ฟังจากชื่อแล้วรสชาติคงไม่ค่อยน่ากินเท่าไรมั้ง” ผู้เฒ่าหลิวยิ้มพลางเอ่ยตอบ

“คุณปู่ดูสิคะ เจ้ากระรอกน้อยกินเอร็ดอร่อยขนาดนั้น ถ้าเจ้ากระรอกน้อยบอกว่าอร่อย มันต้องอร่อยมากๆ แน่เลย หนูรู้จักมันดีที่สุด!”

ดูเหมือนจะนึกอะไรขึ้นมาได้ หลิวเจียเจียก็พองแก้มป่องด้วยความงอนพลางพูดว่า

“ฮึ! พอพวกเรากลับ พี่เมิ่งเฟยก็เริ่มทำของอร่อยกินทันทีเลย!”

“ฮ่าๆ ยัยหนูตะกละเอ๊ย รอให้ปู่แข่งเสร็จก่อนเถอะ เดี๋ยวจะพาไปนอนเล่นที่หมู่บ้านสักสองสามวัน คราวหน้าพวกเราอย่าไปรบกวนเสี่ยวเฟยเขาฝ่ายเดียวล่ะ ต้องขนวัตถุดิบไปให้เขาเยอะๆ ด้วยนะ”

“เย้!! คุณปู่ใจดีที่สุดเลย!” หลิวเจียเจียยิ้มร่าด้วยความตื่นเต้น

==========

เวลานี้เมิ่งเฟยเก็บถ้วยชามล้างทำความสะอาดเรียบร้อยแล้ว สายตาเหลือบไปเห็นปฏิทินที่แขวนอยู่ด้านข้างโดยบังเอิญ

“วันที่ 31 พฤษภาคมแล้วนี่หว่า พรุ่งนี้ก็วันเด็กหนึ่งมิถุนาแล้ว! อยู่ว่างๆ ไม่มีอะไรทำ พรุ่งนี้จัดงานวันเด็กให้พวกเจ้าตัวเล็กพวกนี้หน่อยดีกว่า!”

คิดถึงตรงนี้ มุมปากของเมิ่งเฟยก็ยกยิ้มขึ้นมาอย่างช่วยไม่ได้

และในจังหวะนั้นเอง เสียงเบรกดังสนั่นก็ตัดผ่านห้วงความคิดของเขา

เมิ่งเฟยรีบลุกขึ้นเดินออกไปดูหน้าบ้านทันที

เห็นรถบรรทุกหนักยี่ห้อตงเฟิงคันหนึ่งจอดอยู่หน้าบ้านของเขา เจ้าหน้าที่ในเครื่องแบบกลุ่มใหญ่พากันก้าวลงมาจากรถ

คนที่เดินนำหน้าคือชายวัยกลางคน ซึ่งก็คือชุยเชาซิงจากศูนย์ช่วยเหลือสัตว์ป่าต้าซิงอันหลิ่งนั่นเอง

พอเห็นเมิ่งเฟยเดินออกมารับ ชุยเชาซิงก็สาวเท้าไม่กี่ก้าวเข้ามาถึงตัว พร้อมกับอ้าแขนสวมกอดเมิ่งเฟยเต็มรัก

“ฮ่าๆ น้องเมิ่ง ฉันขนเสบียงมาส่งให้แล้วนะ ไม่ใช่แค่เนื้อวัวตู้แช่แข็งใหญ่ๆ สามตู้เท่านั้นนะ แต่ฉันยังทำเรื่องขออนุมัติยามาจากเบื้องบนได้อีกเพียบ พอให้เสือโคร่งไซบีเรียสองตัวนั้นใช้รักษาตัวแล้วก็กินไปได้อีกพักใหญ่เลยล่ะ”

เมิ่งเฟยได้ยินดังนั้นดวงตาก็เป็นประกาย ช่วงนี้เขากำลังปวดหัวเรื่องเนื้ออยู่พอดี เจ้ากระรอกน้อยกับลูกหมูป่าพวกนั้นเป็นสัตว์กินพืชกินแมลงทั่วไป เลี้ยงยังไงก็ง่าย

แต่เสือโคร่งไซบีเรียกับเสือดาวหิมะนี่สิ สัตว์กินเนื้อตัวจริงเสียงจริงเลย ถ้าขืนปล่อยให้พวกมันเข้าป่าไปล่าสัตว์ตามอำเภอใจ สัตว์ป่าแถวหมู่บ้านเมิ่งเจียโกวคงได้ด่าพ่อล่อแม่กันระงมแน่

“ผอ.ชุย คุณนี่มาได้ถูกจังหวะจริงๆ เหมือนฝนตกตอนหน้าแล้งเลย สองวันนี้ผมกำลังกลุ้มใจเรื่องนี้อยู่พอดี อย่ามัวแต่ยืนอยู่เลยครับ เข้าไปคุยกันในบ้านเถอะ”

ทันใดนั้น เจ้าหน้าที่คนหนึ่งก็ร้องตะโกนลั่นขึ้นมา ทำเอาทุกคนสะดุ้งโหยง

“อ๊ากกกกกก!! ผอ.ครับ รีบดูนั่นเร็วเข้า!!!”

เมื่อมองตามทิศทางที่นิ้วของเจ้าหน้าที่คนนั้นชี้ไป เหล่าเจ้าหน้าที่ของศูนย์ช่วยเหลือสัตว์ป่าทุกคนต่างก็ยืนตะลึงงันอยู่กับที่

แต่ละคนอ้าปากค้างตาค้าง อยากจะพูดอะไรออกมาแต่ก็ตกตะลึงจนพูดไม่ออก