บทที่ 59 เจ้าหน้าที่ถึงกับอึ้ง!

เสียงเบรกที่ดังขึ้นเมื่อครู่ ปลุกเหล่าสัตว์น้อยใหญ่ในลานหลังบ้านให้ตื่นขึ้นทันที

พวกมันมองหน้ากันไปมา ในที่สุดภายใต้การนำของสงต้าก็พากันเดินออกมาจากหลังบ้าน

เมื่อเห็นคนยืนเต็มหน้าประตูก็ถึงกับชะงักไปเหมือนกัน

สงต้ายิ่งตกใจหนัก ผุดลุกขึ้นยืนสองขาในทันที

“หัวหน้าศูนย์! หนีเร็วเข้า! มีหมีโผล่มา! อยู่ข้างหลังคุณนั่นแหละ!”

หัวหน้าชุยหันขวับกลับไป ทันทีที่เห็นสงต้าตัวใหญ่ราวกับภูเขาลูกย่อมๆ ยืนจังก้าอยู่ข้างหลังตน

ขาทั้งสองข้างก็สั่นพั่บๆ โดยไม่อาจควบคุม แทบจะฉี่ราดตรงนั้น

ต้องรู้ก่อนนะว่าพลังโจมตีของหมีควายนี่จัดว่าร้ายกาจสุดๆ โดยเฉพาะลิ้นใหญ่ที่มีหนามแหลมเต็มไปหมดนั่น

คนเฒ่าคนแก่เคยเล่าไว้ ถ้าโดนหมีควายเลียเข้าไปทีเดียว หนังหน้าเป็นอันหลุดหายทั้งแถบ!

ขณะที่ชุยเชาซิงเตรียมจะฉวยจังหวะที่สงต้าไม่ทันระวังรีบใส่เกียร์หมา ภาพเหตุการณ์ถัดมาก็ทำเอาเขาถึงกับสงสัยในชีวิตตัวเองขึ้นมาทันที

เห็นเพียงสงต้าค่อยๆ ย่อตัวลงนั่ง ทว่าลำตัวยังคงตั้งตรง อุ้งเท้าหน้าขนาดใหญ่ทั้งสองข้างอ้อมผ่านคอของเมิ่งเฟย แล้วโอบกอดเขาไว้อย่างอ่อนโยน

แถมยังใช้อุ้งเท้าตบหลังเมิ่งเฟยเบาๆ อีกต่างหาก

“เอ่อ…นี่มัน…”

เจ้าหน้าที่ศูนย์ช่วยเหลือสัตว์ป่าทุกคนในที่นั้นต่างยืนอ้าปากค้าง ชุยเชาซิงเองก็ยืนแข็งทื่ออยู่กับที่ ก่อนจะเอ่ยถามตะกุกตะกัก

“มะ…เมิ่งเฟย นายไปซื้อหมีดำตัวนี้มาจากคณะละครสัตว์ไหนเนี่ย”

เมิ่งเฟยได้ยินก็หัวเราะร่าพลางอธิบาย “ฮ่าๆ คณะละครสัตว์อะไรกันล่ะครับ มันชื่อสงต้า ผมช่วยมันมาจากในป่า ตอนนั้นขาของมันโดนกับดักสัตว์หนีบจนหัก คุณดูสิ ตอนนี้เดินยังกะเผลกๆ อยู่หน่อยเลย”

พอได้ยินคำอธิบายอย่างไม่ทุกข์ร้อนของเมิ่งเฟย ชุยเชาซิงก็ยังไม่อยากจะเชื่อเท่าไร

แต่พอคิดดูว่าขนาดเสือโคร่งไซบีเรียสองตัวที่ดุร้ายน่ากลัว เมิ่งเฟยยังปราบจนเชื่องสนิทได้ เรื่องหมีควายตัวนี้ก็ดูจะไม่ใช่เรื่องที่เป็นไปไม่ได้ซะทีเดียว

ทันใดนั้นเอง สองผัวเมียเสือดาวหิมะก็เดินทอดน่องออกมาจากลานหลังบ้าน

ทว่าทันทีที่สายตาของพวกมันปะทะเข้ากับกลุ่มแขกผู้ไม่ได้รับเชิญ ท่าทีก็เปลี่ยนเป็นระแวดระวังขึ้นมาในเสี้ยววินาที

เสือดาวหิมะทั้งสองหมอบต่ำลงอย่างรวดเร็ว กล้ามเนื้อทั่วร่างเกร็งแน่น ลำคอส่งเสียงคำรามต่ำในลำคอ

เขี้ยวคมกริบดุจใบมีดโผล่พ้นริมฝีปาก สะท้อนประกายเย็นเยียบ

สีหน้าดุร้ายและแววตากร้าวทำเอาทุกคนในที่นั้นใจร่วงไปอยู่ที่ตาตุ่ม พากันถอยหลังกรูดไปหลายก้าวโดยไม่รู้ตัว

“เดี๋ยวนะ ตาฉันไม่ได้ฝาดไปใช่ไหม นั่นมันเสือดาวหิมะเหรอ!”

“ฉันตาพร่าไปเองรึเปล่า ในต้าซิงอันหลิ่งมีเสือดาวหิมะด้วยเรอะ”

“อย่าบอกนะว่านี่เมิ่งเฟยก็เป็นคนเลี้ยงด้วยน่ะ”

“ไม่ใช่แล้ว ต้องเป็นเพราะฉันตื่นนอนผิดท่าแน่ๆ ขอตัวกลับไปนอนบนรถต่อแป๊บนะ”

“…”

เจ้าหน้าที่ศูนย์ช่วยเหลือสัตว์ป่าทุกคนต่างตกตะลึงจนวิญญาณแทบหลุดออกจากร่าง

มีทั้งเสือ ทั้งหมี แถมยังมีเสือดาวหิมะอีก นี่กะจะเปิดสวนสัตว์เลยหรือไง

เมิ่งเฟยเห็นสองผัวเมียเสือดาวหิมะทำท่าเหมือนพร้อมจะพุ่งใส่ จึงรีบเอ่ยปรามทันที

“ไม่ต้องกลัวๆ นี่เพื่อนฉันเอง ไม่มีเจตนาร้ายหรอก”

พอได้ยินคำพูดของเมิ่งเฟย สองผัวเมียเสือดาวหิมะถึงได้คลายความระแวงลง พวกมันปรายตามองคนกลุ่มนั้นแวบหนึ่ง ก่อนจะเดินนวยนาดมาข้างกายเมิ่งเฟย แล้วเอาหัวโตๆ ถูไถหลังมือของเขาเบาๆ

ชุยเชาซิงมองเสือดาวหิมะสองตัวตรงหน้าด้วยสายตาไม่อยากจะเชื่อ “เสือดาวหิมะนี่นายก็ช่วยมาเหมือนกันเหรอ”

เมิ่งเฟยยิ้มบางๆ ลูบหัวเสือดาวหิมะพลางบอก “สองวันก่อนคุณได้ยินเรื่องกลุ่มพรานล่าสัตว์ไหมครับ เสือดาวหิมะสองตัวนี้โดนพวกนั้นยิงบาดเจ็บมา บังเอิญผมไปเจอเข้าพอดี ก็เลยพาตัวกลับมารักษา”

จังหวะนั้นเอง ลูกหมูป่าทั้งสิบสองตัวก็วิ่งกรูออกมามุงดูความคึกคัก ลูกเป็ดปากยาวฝูงใหญ่ก็เตาะแตะตามหลังมา ร้อง “ก๊าบๆ” วิ่งตรงมาทางทุกคน ส่วนแม่เป็ดกับเสือโคร่งไซบีเรียสองตัวเดินตามหลังมาอย่างเอื่อยเฉื่อย

ส่วนเจ้ากระรอกน้อยกลับขี่อยู่บนหลังลูกหมูป่าตัวหน้าสุด ในมือยังถือไม้ท่อนเล็กๆ เอาไว้ ท่าทางเหมือนทหารควงหอกยาวไม่มีผิด

เมิ่งเฟยเห็นภาพนี้เข้าก็อดหลุดขำพรืดออกมาไม่ได้ เจ้ากระรอกตัวนี้ต้องแอบจำมาจากตอนที่เขาเปิดทีวีดูแน่ๆ

เมื่อได้เห็นกองทัพสัตว์ป่าฝูงเบ้อเริ่มขนาดนี้ ชุยเชาซิงก็ถึงกับด้านชาไปแล้ว

ทำไมสัตว์ป่าที่บ้านของเมิ่งเฟย ถึงได้เยอะกว่าที่ศูนย์ช่วยเหลือของพวกเราเสียอีกเนี่ย

แถมแต่ละตัวยังกินอิ่มหนำสำราญจนอ้วนท้วนสมบูรณ์ ดูตรงไหนก็ไม่เหมือนพวกที่ต้องการความช่วยเหลือเลยสักนิด

หลังจากสงบสติอารมณ์ลงได้บ้าง ชุยเชาซิงก็หันไปมองเมิ่งเฟยด้วยสีหน้าจริงจังแล้วพูดขึ้น

“เมิ่งเฟย ตอนนี้ฉันนับถือใจนายจริงๆ ช่วยรักษาสัตว์ป่าไว้ตั้งเยอะขนาดนี้ แถมยังคุมให้พวกมันอยู่ด้วยกันโดยไม่กัดกันได้อีก นายนี่สุดยอดจริงๆ!”

พูดพลางยกนิ้วโป้งให้เมิ่งเฟย

เมิ่งเฟยโดนชมจนเริ่มเขิน จึงรีบเปลี่ยนเรื่องคุยอย่างยากลำบาก

“ผอ.ชุยครับ พวกเรารีบขนของลงจากรถกันก่อนดีกว่า นี่ก็บ่ายคล้อยแล้ว ขืนชักช้าพองานเสร็จฟ้าก็มืดพอดี เดินทางตอนกลางคืนมันอันตรายนะ”

สายตาของผอ.ชุยไล่มองสัตว์ป่าทั้งหลายรอบหนึ่ง ถึงได้ดึงสติกลับมาแล้วสั่งให้เจ้าหน้าที่เริ่มขนของ

ส่วนพวกสัตว์ตัวน้อยทั้งหลายต่างพากันนอนหมอบอยู่ใต้ต้นไม้อย่างเพลิดเพลิน ทำตัวเหมือนหัวหน้าคุมงานที่คอยจ้องมองพวกเขาทำงาน

งานนี้ทำลากยาวไปกว่าสองชั่วโมง

พอใกล้จะเสร็จ ผอ.ชุยก็เดินเข้ามาหาเมิ่งเฟย

“เสี่ยวเมิ่ง พอดีฉันมีเรื่องอยากจะปรึกษานายสักหน่อย…”

ชุยเชาซิงอึกอักเหมือนพูดไม่ออก เมิ่งเฟยเห็นเข้าก็หัวเราะหึๆ พลางตบไหล่อีกฝ่ายแล้วบอก

“ผอ.ชุย พวกเราไม่ใช่คนอื่นคนไกลกันแล้ว มีเรื่องอะไรก็พูดมาเถอะครับ อะไรที่ผมพอช่วยได้ก็จะช่วยเต็มที่”

พอได้ยินคำนี้ ความกังวลบนใบหน้าของชุยเชาซิงก็หายไปเป็นปลิดทิ้ง เขายื่นมือไปจับมือเมิ่งเฟยไว้แน่นด้วยความตื่นเต้น

“คืออย่างนี้ เมื่อวานทางมณฑลเพิ่งมีหนังสือแจ้งลงมา ว่าศูนย์ช่วยเหลือสัตว์ป่าทุกแห่งต้องจัดตั้งสถานีย่อยสำรองขึ้นมาแห่งหนึ่ง จุดประสงค์แรกก็เพื่อป้องกันไม่ให้สัตว์ป่าได้รับการรักษาไม่ทันการเพราะระยะทางไกลเกินไป อีกจุดประสงค์หนึ่งก็เพื่อจะได้ติดตามพฤติกรรมการใช้ชีวิตและจำนวนประชากรของสัตว์ป่าได้ดียิ่งขึ้น ฉันคิดทบทวนดูอยู่นาน ก็ยังรู้สึกว่าที่นี่ของนายเหมาะสมที่สุดแล้ว นายคิดว่า…”

เมิ่งเฟยฟังแล้วรู้สึกสับสนลังเลอยู่บ้าง ถึงแม้เขาจะรู้ว่าชุยเชาซิงหวังดีและอยากช่วยชีวิตสัตว์ป่าให้มากขึ้น

แต่ตัวเขาไม่ชอบชีวิตที่วุ่นวายเอะอะมะเทิ่งจริงๆ อยู่คนเดียวยังสบายใจกว่าเยอะ

ดูเหมือนจะมองความลังเลของเมิ่งเฟยออก ผอ.ชุยจึงรีบพูดเสริมขึ้นมาอีกว่า

“นายวางใจได้ สถานีย่อยแห่งนี้มีไว้เพื่อรองรับเหตุฉุกเฉินเผื่อเกิดอะไรขึ้นเท่านั้น ปกติจะไม่มีใครมารบกวนชีวิตนายหรอก แถมพวกเรายังจะออกงบสร้างบ้านกระเบื้องให้นายเพิ่มอีกสองสามหลัง แล้วก็มีเงินอุดหนุนค่ายาให้อีกด้วยนะ”

พอได้ยินแบบนี้ เมิ่งเฟยถึงค่อยเบาใจลงหน่อย เขายิ้มพลางพยักหน้าตอบรับ

“งั้นก็ได้ครับ ในเมื่อผู้ใหญ่หยิบยื่นให้ ผมก็ขอน้อมรับไว้แล้วกัน”

ทั้งสองคนยืนอยู่ไม่ไกลจากตัวรถ บรรดาเจ้าหน้าที่จึงได้ยินบทสนทนาทั้งหมดอย่างชัดเจน

หนึ่งในนั้นเป็นชายผิวคล้ำร่างกำยำ เดินก้าวออกมาจากกลุ่มคนด้วยสีหน้าวิตกกังวล

“ผอ.ครับ! เรื่องนี้จะทำเป็นเล่นไม่ได้นะ! เบื้องบนเขากำหนดจุดเอาไว้แล้วไม่ใช่เหรอครับ!”

“ใช่ครับผอ.! ถ้าพวกเราเปลี่ยนตำแหน่งสถานีย่อยกันเองตามใจชอบ จะโดนบันทึกความผิดเอานะครับ!”

“พอเปลี่ยนแล้วพวกเราจะไปรายงานเบื้องบนยังไงล่ะครับ อีกอย่าง…”

คนคนนั้นยังพูดไม่ทันจบก็ถูกผอ.ชุยตวาดขัดขึ้นมา

“หุบปากไปเลย!”

“เสือสองตัวนั้นพวกแกช่วยรักษากันมาตั้งกี่เดือน หายดีแล้วงั้นเหรอ?”

“พวกแกสามารถเลี้ยงเสือดาวหิมะให้เชื่องเหมือนแมวบ้านได้ไหมล่ะ?”

“พวกแกกล้าเข้าไปกอดหมีควายแบบแนบชิดไหม?”

“นอกจากวันๆ เอาแต่กังวลเรื่องโน้น! กังวลเรื่องนี้! พวกแกยังทำห่าอะไรเป็นอีกบ้าง!”