บทที่ 60 บาร์บีคิวของเหล่าสัตว์

เสียงคำรามตวาดลั่นห้าประโยคติดของหัวหน้าชุยทำเอาทุกคนตกใจยืนนิ่งอึ้งอยู่กับที่ ไม่กล้าส่งเสียงออกมาแม้แต่แอะเดียว

ยังคงเป็นชายร่างกำยำคนเดิมที่ได้สติเร็ว รีบหันกลับไปช่วยยกของต่อทันที

เมิ่งเฟยเห็นบรรยากาศเริ่มไม่ค่อยดี จึงรีบตบไหล่หัวหน้าชุยเบาๆ เพื่อปลอบใจ

“ไม่เป็นไรหรอกครับหัวหน้าชุย ถึงการตั้งสถานีย่อยจะเป็นเรื่องดี แต่เรื่องแบบนี้มันก็บังคับกันไม่ได้”

“ไม่เป็นไรหรอกเมิ่งเฟย! เรื่องนี้เดี๋ยวผมไปคุยกับเบื้องบนเอง ไม่มีปัญหาแน่นอน”

เมิ่งเฟยเห็นหัวหน้าชุยท่าทางมุ่งมั่นเด็ดเดี่ยว ก็เลยไม่ได้ห้ามปรามอะไรอีก

ไม่นานนัก ของทั้งหมดบนรถก็ถูกขนลงมาจนหมด เล่นเอาลานบ้านแน่นขนัดไปขนัดตา

ในนั้นมีแทบทุกอย่าง ตั้งแต่ตู้เย็น เครื่องดูดฝุ่น เครื่องฟอกอากาศ ไปจนถึงบิสกิต กัญชาแมว และไม้ล่อแมว

เห็นได้ชัดว่าเตรียมไว้ให้เสือโคร่งไซบีเรียสองตัวนี้ทั้งนั้น

เมิ่งเฟยหลุดขำพรืด นึกในใจอย่างขบขันว่า

‘หัวหน้าชุยนี่ก็น่ารักจริง ไปสรรหาไม้ล่อแมวมาได้ยังไง แถมยังมีเลเซอร์อินฟราเรดอีก นี่กะจะเลี้ยงเสือโคร่งไซบีเรียสองตัวนี้เป็นแมวบ้านเลยสินะ’

คิดพลางเมิ่งเฟยก็หยิบไม้ล่อแมวอันที่ทั้งยาวและหนากว่าปกติขึ้นมา

“กริ๊งๆ~”

เสียงกระดิ่งใสดังกังวานขึ้น เหล่าสัตว์ตระกูลแมวทั้งสี่ตัวที่เดิมทีนอนเอกเขนกอาบแดดอย่างเกียจคร้านบนพื้นก็พลันเงยหน้าขึ้นมาทันที

สายตาเป็นประกายจ้องเขม็งไปยังไม้ล่อแมวขนาดยักษ์ในมือของเมิ่งเฟย แต่ละตัวหมอบราบลงกับพื้น ท่าทางพร้อมจะพุ่งเข้าใส่เมิ่งเฟยได้ทุกเมื่อ

เมิ่งเฟยสะดุ้งโหยง รีบเก็บไม้ล่อแมวแทบไม่ทัน แล้วเปลี่ยนมาใช้ไฟเลเซอร์แทน

ล้อเล่นน่า กรงเล็บของเจ้าพวกนี้คมยิ่งกว่ามีดเสียอีก ขืนเล่นเพลินจนพลั้งมือตะปบเข้าทีหนึ่ง ได้ไม่คุ้มเสียกันพอดี

สองผัวเมียเสือดาวหิมะกับเสือโคร่งไซบีเรียสองตัวเห็นเมิ่งเฟยเก็บไม้ล่อแมวไป ก็พากันหมอบลงกับพื้นด้วยความหงุดหงิดเล็กน้อย

ทว่าพอพวกมันกำลังจะหลับตาลงเพื่ออาบแดดต่อ ทันใดนั้นก็เห็นจุดสีแดงเล็กๆ ปรากฏขึ้นบนพื้นตรงหน้าไม่ไกล แถมยังขยับส่ายไปมา

“โฮก~” เสือขาวตาเป็นประกาย พุ่งพรวดออกไปเป็นตัวแรก มันไม่อยากพลาดโอกาสดีๆ แบบนี้อีกแล้ว

ส่วนอีกสามตัวพอเห็นเสือขาววิ่งนำไป ก็เผ่นแน่บตามไปติดๆ

ชั่วพริบตานั้น ลานบ้านก็วุ่นวายโกลาหล ฝุ่นตลบอบอวลไปหมด

พวกเจ้าหน้าที่มองดูแล้วก็พากันหัวเราะร่า

“เมิ่งเฟย นี่ก็เย็นมากแล้ว ถ้าไม่มีอะไรพวกผมขอตัวกลับก่อนล่ะนะ นายรอฟังข่าวดีจากผมได้เลย”

หัวหน้าชุยหันไปมองเมิ่งเฟย แล้วมองดูเหล่าสัตว์ตัวน้อยที่กำลังวิ่งเล่นหยอกล้อกันอยู่ในลานบ้าน

เขาทนเก็บความตื่นเต้นในใจไม่ไหวอีกต่อไป จึงพาทุกคนรีบเดินทางออกจากหมู่บ้านไปอย่างเร่งรีบ

เวลานี้ใกล้ค่ำเต็มที เมิ่งเฟยหาอะไรกินรองท้องง่ายๆ แล้วก็เข้านอน

เช้าวันรุ่งขึ้น เมิ่งเฟยขึ้นเขาตั้งแต่เช้าตรู่ พอกลับมาถึง กระเป๋าเป้ของเขาก็บวมเป่งอัดแน่นไปด้วยข้าวของ

เห็นว่าได้เวลาพอดี เมิ่งเฟยจึงเปิดไลฟ์สด เมื่อเห็นว่ายอดผู้ชมยังไม่ค่อยคึกคัก เขาก็เริ่มหันไปง่วนกับงานของตัวเองต่อ

เมิ่งเฟยรื้อหาใต้ตู้เก็บผ้านวมจนได้กระดาษสีแดงมาสองสามแผ่น นำมาตัดเป็นทรงสี่เหลี่ยมจัตุรัส

เขียนตัวอักษรขนาดใหญ่ลงไปทีละแผ่น จากนั้นก็นำไปแปะไว้บนกำแพงลานบ้าน

“สุข”

“สันต์”

“วัน”

“เด็ก”

“แห่ง”

“ชาติ”

เมื่อผู้ชมกลุ่มแรกๆ ที่เข้ามาเห็นตัวอักษรเหล่านี้ สายตาก็เป็นประกายขึ้นมาทันที

【สตรีมเมอร์จะฉลองวันเด็กกับใครอะ จำได้ว่าในหมู่บ้านไม่มีเด็กนี่นา】

【หรือว่าสตรีมเมอร์อยากจะฉลองให้ตัวเอง?】

【เฮ้ย! หรือว่าสตรีมเมอร์จะจัดให้พวกสัตว์ตัวน้อยๆ กันแน่!】

【เป็นไปได้! มีความเป็นไปได้สูงมาก! แอบตั้งตารอเลยนะเนี่ย!】

【อยากรู้จังว่าสตรีมเมอร์จะจัดวันเด็กให้พวกสัตว์ยังไง จะจัดแข่งกีฬาสี? หรือพาไปปิกนิก? หรือว่าจะซื้อขนมกองโตมาให้พวกมันกินกันแน่?】

ทว่าเมิ่งเฟยไม่ได้สนใจคอมเมนต์ของทุกคน เขายังคงก้มหน้าก้มตาทำงานต่อไป

เมิ่งเฟยรื้อค้นในห้องเก็บของอยู่นาน ในที่สุดก็เจอกล่องกระดาษลังใบหนึ่งที่เต็มไปด้วยฝุ่นวางกองอยู่ในซอกมุม

เมิ่งเฟยปัดฝุ่นด้านบนออก ยกกล่องออกมาไว้ที่ลานบ้าน แล้วเปิดมันออก

เมื่อเมิ่งเฟยเปิดออก สิ่งของที่อยู่ในกล่องก็ปรากฏสู่สายตาทุกคน

ข้างในนั้นเต็มไปด้วยอุปกรณ์สำหรับทำบาร์บีคิว

ทั้งเตาย่าง ถ่าน ตะแกรงเหล็ก ไม้เสียบเหล็ก และอื่นๆ ครบครัน

【เหยดดด! เตาย่างบาร์บีคิวนี่หว่า!】

【อย่าบอกนะว่าสตรีมเมอร์จะทำบาร์บีคิวให้พวกสัตว์กิน?】

【ฮ่าๆ น่าสนใจแฮะ เพิ่งเคยได้ยินเป็นครั้งแรกว่าจะย่างบาร์บีคิวให้สัตว์กิน】

【ลูกหมูป่า: ย่างข้าเลยสิ จะได้ช่วยสร้างสีสันให้ทุกคน!】

【เมนต์บนใจร้ายจัง! น้องหมูน่ารักขนาดนี้จะกินลงได้ยังไง! เปลี่ยนเป็นเป็ดย่างแทนดีกว่ามั้ง~~】

【…】

เมื่อมองดูสิ่งของต่างๆ ในกล่องกระดาษลัง ในหัวของเมิ่งเฟยก็ผุดภาพความทรงจำที่มีร่วมกับปู่ขึ้นมาไม่ขาดสาย

จำได้ว่าตอนที่เขาเรียนอยู่มัธยมต้น เขาเห็นร้านขายบาร์บีคิวร้านหนึ่งข้างโรงเรียน แต่ในกระเป๋ามีเงินอยู่แค่สองหยวน

นั่นคือเงินค่ากินอยู่ทั้งสัปดาห์ของเขา

สุดท้ายเขาก็ได้แต่อดกลั้นไว้ พอกลับบ้านช่วงปิดเทอม เขาจึงเล่าเรื่องนี้ให้ปู่ฟัง

พอได้ยินที่เมิ่งเฟยเล่า ตาของปู่ก็รื้นไปด้วยน้ำตา วันนั้นปู่ขี่มอเตอร์ไซค์เข้าไปในอำเภอเพื่อซื้อเตาย่างบาร์บีคิวกลับมาทันที

คืนนั้น สองปู่หลานกินกันอย่างมีความสุขมาก

บาร์บีคิวมื้อนั้นเป็นอาหารที่อร่อยที่สุดในชีวิตที่เขาเคยกินมา

ไม่มีอะไรเทียบได้เลย!

“โครม~”

ขณะที่เมิ่งเฟยกำลังเหม่อลอย เจ้ากระรอกน้อยก็โผล่พรวดมาจากไหนไม่รู้ ขาก้าวพลาดจนร่วงตกลงไปในกล่องกระดาษลัง

แถมเคราะห์ซ้ำกรรมซัด ดันตกลงไปในถุงพลาสติกที่ใส่ถ่านพอดีเป๊ะ

“จิ๊ๆ! ถุ้ย!”

เจ้ากระรอกน้อยปีนออกมาจากกองถ่านด้วยสภาพมอมแมม ถ่มเศษผงถ่านในปากทิ้ง

เนื้อตัวของมันตอนนี้เปรอะเปื้อนไปด้วยคราบผงถ่านดำปี๋ ถ้าไม่บอกคงคิดว่าเป็นกระรอกแอฟริกา

เมิ่งเฟยทั้งขำทั้งเอ็นดู หิ้วคอเจ้าตัวเล็กไปข้างๆ แล้วเอาน้ำสะอาดล้างเนื้อล้างตัวให้มัน ถือโอกาสล้างทำความสะอาดอุปกรณ์บาร์บีคิวทั้งหมดไปด้วยเลย

พอล้างเสร็จ เมิ่งเฟยก็เริ่มจัดการกับวัตถุดิบ

เขาหยิบเนื้อวัวที่พวกหัวหน้าชุยเอามาให้ออกจากตู้เย็น หั่นเป็นชิ้นสี่เหลี่ยมขนาดพอๆ กับตัวไพ่นกกระจอกอย่างประณีต แล้วเอาไม้เหล็กมาเสียบทีละไม้

เวลาผ่านไปหนึ่งชั่วโมง เมิ่งเฟยเสียบไปได้กว่า 100 ไม้ ใช้เนื้อวัวไปราวๆ สิบชั่ง

แค่นี้ก็คงยังไม่พอให้เสือกับเสือดาวหิมะกินจนอิ่มหรอก แต่ถ้าทำเยอะกว่านี้เขาก็คงย่างไม่ไหวเหมือนกัน

อาหารของสัตว์กินเนื้อทั้งสี่ตัวเตรียมเสร็จเรียบร้อย เมิ่งเฟยก็เริ่มเตรียมอาหารให้สัตว์ตัวอื่นๆ

ไม่นานนัก ข้าวโพด ผักกาดหอม ผักกุยช่าย ผักชื่อเหล่าหยา ผักเซเลอรีป่า และของเสียบไม้อีกสารพัดก็ถูกนำมาวางเรียงรายจนเต็มโต๊ะ

“อ้าวลืมไปเลย เกือบไปแล้ว!”

เมิ่งเฟยรีบล้วงเข้าไปในช่องซิปด้านข้างกระเป๋าเป้ หยิบถุงพลาสติกใบหนึ่งออกมา ข้างในไม่รู้ว่าใส่อะไรไว้ แต่มันกำลังดิ้นดุ๊กดิ๊ก

เมิ่งเฟยล้วงมือเข้าไปจับตัวหนึ่งออกมา

มันคือหนอนแก้วสีเขียวตัวอ้วนกลมที่กำลังบิดตัวไปมาอย่างสุดชีวิต หวังจะหลุดพ้นจากพันธนาการของเมิ่งเฟย

ทว่าในวินาทีถัดมา…

“ฉึก~~~”

เจ้าหนอนแก้วก็ถูกเสียบไม้ได้สำเร็จ ได้รับโชคใหญ่สมใจอยาก

มองดูของเสียบไม้นานาชนิดที่ครบครันอยู่บนโต๊ะ เมิ่งเฟยก็พยักหน้าอย่างพึงพอใจ

จากนั้นเขาก็วางกิ่งไม้แห้งรองไว้ที่ก้นเตาย่าง เกลี่ยก้อนถ่านทับลงไปด้านบน แล้วเริ่มจุดไฟก่อถ่าน

เมื่อเปลวไฟลุกโชน ก้อนถ่านก็ค่อยๆ เปลี่ยนเป็นสีแดงระอุ

เมิ่งเฟยเอามืออังดูอุณหภูมิ รู้สึกว่าความร้อนได้ที่แล้ว จึงตะโกนลั่นไปทางหลังบ้านว่า

“มากินข้าวกันได้แล้วโว้ยยย!!!”