บทที่ 61 อื้ม! เนื้อวัวนี้อร่อยมั่ก!

เมื่อได้ยินเสียงตะโกนเรียกของเมิ่งเฟย เหล่าสัตว์ตัวน้อยต่างพากันเงยหน้าขึ้น

พวกมันแย่งกันวิ่งกรูไปยังลานบ้านด้านหน้า

สองนาทีต่อมา บรรดาสัตว์ทั้งหลายต่างเบิกตากลมโตจ้องมองกันและกัน พลางล้อมเมิ่งเฟยไว้ตรงกลาง

พวกมันมองดูสารพัดเนื้อเสียบไม้บนโต๊ะที่ยังไม่ได้ย่าง

เจ้ากระรอกน้อยเคยมีบทเรียนเจ็บปวดมาก่อน ตอนนี้เลยเกาะนิ่งสนิทอยู่บนหัวของสงต้า

แต่สงต้าหิวโซมานานแล้ว มันนอนหลับตั้งแต่เมื่อคืนจนเพิ่งตื่นเอาป่านนี้ ท้องไส้แฟบติดกระดูกไปหมด

ไม่ทันคิดอะไร มันก็คว้ากุยช่ายดิบจะยัดเข้าปากทันที

"หยุดเลย! หยุดเดี๋ยวนี้นะ!" เมิ่งเฟยเห็นเข้าก็รีบห้าม

"พวกนี้ตอนนี้ยังกินไม่ได้ ต้องย่างก่อน อย่าเพิ่งรีบร้อนสิ"

พอได้ยินคำพูดของเมิ่งเฟย สงต้าก็วางกุยช่ายในมือลงอย่างไม่เต็มใจ แล้วเดินไปนั่งยองๆ หลบอยู่ตรงมุมร่มเงา

สัตว์ตัวอื่นๆ เห็นแบบนั้น ต่างก็พากันหาที่นอนพักรอ

เมิ่งเฟยหยิบเนื้อวัวเสียบไม้ขึ้นมากำใหญ่ วางลงบนเตาถ่านที่กำลังร้อนระอุเพื่อเริ่มย่าง

จากนั้นก็หยิบกุยช่ายขึ้นมากำใหญ่ ใช้ที่คีบเหล็กหนีบไว้ ทาน้ำมันทั้งสองด้านแล้ววางลงบนเตาย่างเช่นกัน

ฝีมือการย่างของเมิ่งเฟยช่ำชองอย่างยิ่ง เนื้อเสียบไม้ทั้งกำพลิกขึ้นลงสลับไปมาในมือเขาอย่างคล่องแคล่ว

ทุกครั้งที่พลิกกลับด้าน กลิ่นหอมเย้ายวนใจก็ลอยฟุ้งกระจายออกมา

ขณะที่เมิ่งเฟยกำลังย่าง เนื้อวัวที่ดูธรรมดาในตอนแรกก็เริ่มเกิดการเปลี่ยนแปลงอันน่าอัศจรรย์

เนื้อที่สดนุ่มค่อยๆ เปลี่ยนเป็นสีเหลืองทองกรอบนอกนุ่มใน ผิวหน้าเยิ้มไปด้วยน้ำมันวาววับชวนน้ำลายสอ

ไขมันหยดลงบนถ่านไฟดัง "ฉ่า" พลางส่งสะเก็ดไฟดวงเล็กๆ ประทุขึ้นมา

กลิ่นหอมเข้มข้นของเนื้ออบอวลไปทั่วอากาศ ปลุกต่อมหิวในท้องของบรรดาสัตว์ทั้งหลายจนกระเจิง

แม้พวกมันจะนอนหมอบพักอยู่กับพื้น แต่สายตากลับจับจ้องเนื้อเสียบไม้ในมือของเมิ่งเฟยตาไม่กะพริบ

"เอื๊อก~"

จู่ๆ ก็มีเสียงกลืนน้ำลายดังเอื๊อกใหญ่แว่วออกมา

พวกสัตว์ทั้งหลายหันขวับไปมองสงต้าพร้อมกันเป็นตาเดียว

เสือขาว: "โฮก!"

(ทำตัวให้มันดูมีอนาคตหน่อยได้ไหม!)

กระรอกน้อย: "จี๊!"

(ขายหน้าชะมัดเลยโว้ย!)

เป็ดกาก้า: "ก๊าบ!"

(ข้าไม่ขอเกลือกกลั้วกับหมีพรรค์นี้!)

สงต้า: ʢᵕ﹏ᵕʡ

สงต้าเกาหัวแก้เก้ออย่างเขินๆ ก่อนจะยื่นอุ้งตีนออกมาตบพุงตัวเองแปะๆ

ทว่าในตอนนั้นเอง

เสียง "โครกคราก" ดังลั่นหลายระลอกกลับดังขึ้นมาจากรอบตัวสงต้า

สงต้ายิ้มกริ่มอย่างเจ้าเล่ห์ พลางกวาดสายตามองพวกสัตว์ที่เพิ่งจะหัวเราะเยาะตนไปหยกๆ

"โฮก~"

(ไม่ต้องมาเก๊กกันหรอกน่า~ ไส้กี่ขดก็รู้ๆ กันอยู่)

สงต้า: ʕ⁀ᴥ⁀ʔ

เวลานี้เมิ่งเฟยไม่ได้สนใจเหล่าสัตว์ตัวน้อยเลยสักนิด เขากำลังตั้งอกตั้งใจย่างเนื้อเสียบไม้อย่างจดจ่อ

เมื่อเห็นว่าเนื้อเสียบไม้ในมือได้ที่แล้ว มุมปากของเมิ่งเฟยก็ยกยิ้มพึงพอใจ

เขาหยิบยี่หร่าและงาขาวขึ้นมาหนึ่งกำมือด้วยความคล่องแคล่ว แล้วโรยลงบนเนื้อเสียบไม้

จากนั้นเขาก็หยิบเกลือป่นขึ้นมาอีกนิดหน่อย แล้วโรยลงบนผิวเนื้อเสียบไม้อย่างทั่วถึง

พริบตานั้น กลิ่นหอมเย้ายวนใจอย่างยิ่งก็โชยมาแตะจมูก

นั่นคือกลิ่นหอมเฉพาะตัวของงาและยี่หร่าที่ผสานเข้ากับกลิ่นเนื้อย่างอันเข้มข้นจนกลายเป็นความหอมอันน่าอัศจรรย์

กลิ่นหอมนี้ราวกับมีเวทมนตร์ มันลอยผ่านอากาศเข้าไปกระตุ้นปลายประสาทรับกลิ่นของเหล่าสัตว์น้อยใหญ่จนตื่นตัว

เมิ่งเฟยหลับตาลงแล้วสูดหายใจเข้าลึกๆ ซึมซับกลิ่นหอมชวนน้ำลายสอ ความรู้สึกภาคภูมิใจเอ่อล้นขึ้นมาในอก

เขาเดินเข้าไปหยิบจานกองโตออกมาจากในบ้าน แล้วนำไปวางไว้ตรงหน้าสัตว์แต่ละตัว

"เอาละ! กินข้าวได้แล้ว!"

เมิ่งเฟยรูดเนื้อออกจากเหล็กเสียบ แล้วแบ่งเนื้อให้สัตว์ทุกตัวอย่างทั่วถึง

แต่พอถึงคิวพวกเป็ดกาก้า เมิ่งเฟยกลับไม่ได้ให้เนื้อวัวเสียบไม้ แต่หั่นกุยช่ายย่างเป็นชิ้นเล็กๆ แบ่งให้แทน

นี่ไม่ใช่เพราะเขาลำเอียง แต่เพราะลูกเป็ดกาก้าเพิ่งฟักออกจากไข่ได้ไม่นาน กระเพาะและลำไส้ยังรับอาหารย่อยยากขนาดนั้นไม่ไหว

เหล่าสัตว์ตัวน้อยที่ตั้งท่ารออยู่ข้างๆ นานแล้ว พลันเห็นเนื้อย่างฉ่ำน้ำแสนนุ่มในจาน ก็พากันเขมือบกินอย่างหิวกระหายจนแทบไม่ต้องเคี้ยว

เมิ่งเฟยยืนมองสภาพพวกมันด้วยรอยยิ้มอิ่มเอมใจ

“ใจเย็นๆ ไม่ต้องรีบ ค่อยๆ กิน ยังมีอีกเพียบ!”

พวกสัตว์ตัวน้อยกินกันอย่างเอร็ดอร่อย ในลำคอส่งเสียงครางฮือๆ อย่างพึงพอใจเป็นระยะ

โดยเฉพาะสงต้า มันซัดเนื้อคำโตไปพลาง ใช้กรงเล็บใหญ่ปาดน้ำตาไปพลาง

เมิ่งเฟยเห็นพวกมันกินกันอย่างมีความสุข ตัวเขาเองก็อดใจไม่ไหว หยิบขึ้นมาสองสามไม้ โรยพริกป่นลงไป แล้วนำไปพลิกย่างบนเตาถ่านเบาๆ

เมื่อเวลาผ่านไป กลิ่นหอมของเนื้อย่างก็ค่อยๆ ตลบอบอวล

ครู่ต่อมา เมิ่งเฟยรู้สึกว่าได้ที่แล้ว จึงรีบยกไม้เนื้อย่างลงมา

เขาอดใจไม่ไหวกัดเข้าไปคำหนึ่ง

ทันใดนั้น กลิ่นเนื้อหอมเข้มข้นและความเผ็ดก็อบอวลไปทั่วทั้งปาก

เขาพยักหน้าอย่างพึงพอใจ ราวกับความเหนื่อยล้าทั้งหมดมลายหายไปในพริบตานี้

เมิ่งเฟยกินเนื้อย่างไปพลาง ก้มมองคอมเมนต์ที่เด้งขึ้นมาในห้องไลฟ์ไปพลาง

ตอนนี้นี่เอง ผู้ชมในห้องไลฟ์เห็นภาพแสนอบอุ่นนี้แล้วใจละลายกันเป็นแถบ

【อ๊ากกก… หัวใจสาวน้อยของชายวัยดึกอย่างฉันเก็บทรงไม่อยู่แล้ว! น่ารักเกินไปแล้ว!】

【อยากเข้าไปกอดสักทีจัง สตรีมเมอร์โชคดีมีความสุขชะมัด】

【ว้าว… อบอุ่นเกินไปแล้ว ถ้าฉันมีแก๊งสัตว์ตัวน้อยที่ทั้งเชื่อฟังทั้งขี้อ้อนแบบนี้บ้างนะ คงนอนฟินจนตาค้างทุกวันแน่】

【คนข้างบน ฉันแนะนำให้ตัดใจเถอะ ไม่ต้องพูดถึงตัวอื่นหรอก แค่เสือตัวเดียว เงินเดือนทั้งเดือนของนายยังไม่พอให้มันแคะซอกฟันเลย】

【…】

【แทงใจดำเต็มเปา! ก้มมองสลิปเงินเดือนแล้ว รู้สึกเหมือนรอยช้ำศพบนตัวจะเริ่มขึ้นหนาขึ้นมาเลย…】

ตอนนั้นเอง ชาวเน็ตชื่อ ‘ขนหน้าแข้งสุดสะดิ้ง’ ก็ส่งคอมเมนต์เข้ามา ดึงดูดความสนใจของทุกคนไปทันที

【เฮ้ย! พวกเธอดูเจ้ากระรอกน้อยสิ มันกำลังทำอะไรอยู่ตรงนั้นน่ะ!】

ทุกคนต่างพากันเบนสายตาไปที่เจ้ากระรอกน้อยด้านหลังเมิ่งเฟยเป็นตาเดียว

เห็นเพียงมันจ้องเนื้อย่างเสียบไม้ในมือของเมิ่งเฟยตาค้างอยู่นานสองนาน

จากนั้นก็กระโดดแคล่วคล่องขึ้นไปบนโต๊ะข้างเตาบาร์บีคิว เปิดฝากระปุกเครื่องปรุงออกทีละใบ แล้วใช้อุ้งเท้าเล็กๆ จิ้มขึ้นมาแตะลิ้นชิมทีละอย่าง

กระปุกแรกคือยี่หร่า ถุยๆ ไม่อร่อยเลย!

กระปุกที่สองคืองาขาว อืม… อันนี้พอกลืนลงคอได้อยู่

กระปุกที่สามคือเกลือ ถุยๆ เค็มจนกระรอกอย่างข้าจะตายอยู่แล้ว!

ในที่สุดก็มาถึงกระปุกสุดท้าย เจ้ากระรอกน้อยเปิดฝาออกอย่างระมัดระวัง ยื่นอุ้งเท้าเล็กๆ ควักผงขึ้นมานิดหนึ่ง

แววตาของมันฉายความลังเลอยู่แวบหนึ่ง แต่สุดท้ายก็ตัดใจส่งเข้าปากจนได้

จากนั้นมันก็ใช้ปลายลิ้นแตะชิมเบาๆ อย่างระวัง

พริบตานั้นเอง รสเผ็ดร้อนจัดจ้านก็แล่นพล่านไปทั่วทั้งร่างราวกับกระแสไฟฟ้าช็อต

ดวงตาของมันเบิกโพลง อ้าปากค้างโดยไม่รู้ตัว ร่างกายสั่นสะท้านขึ้นมาเพราะความจัดจ้านที่จู่โจมกะทันหัน

ความเผ็ดร้อนนั้นเหมือนกองไฟที่แผดเผาอยู่ในลำคอและช่องปากจนแทบจะหายใจไม่ออก

แม้สีหน้าของเจ้ากระรอกน้อยจะดูทรมาน

แต่ในดวงตากลับเปี่ยมไปด้วยความตื่นเต้น

มันกระโดดโลดเต้นพลางส่งเสียงร้องจี๊ดๆ ลั่นไปหมด