บทที่ 62 กระรอกกินพริก เมิ่งเฟยหัวเราะจนตัวงอ

เมิ่งเฟยเห็นสภาพน่าอนาถของเจ้ากระรอกน้อยก็ขำจนท้องคัดท้องแข็ง

เขารีบตักน้ำจากตุ่มมาหนึ่งกระบวยแล้ววางลงตรงหน้ามัน

เมื่อเห็นน้ำ เจ้ากระรอกน้อยก็ไม่ลังเลเลยสักนิด ทิ่มหัวมุดลงไปในกระบวยทันที

“บุ๋งๆ~ บุ๋งๆ~”

ฟองอากาศเล็กๆ ผุดขึ้นมาเหนือน้ำก่อนจะแตกออก

กระรอกน้อยถึงค่อยดึงหัวขึ้นมา ทั้งหัวเปียกโชก ริมฝีปากบวมเป่งราวกับไส้กรอกสองชิ้น

【555 ขำจะตายอยู่แล้ว เจ้ากระรอกนี่ตัวตลกชัดๆ】

【กระรอกน้อย: ซี้ด~ ไม่เผ็ดเลยสักนิด!】

【กระรอกน้อย: ตอนนี้สภาพข้าดูไม่จืดเลยใช่ไหมล่ะเนี่ย 555555】

【พวกคุณดูพุงน้อยๆ ของมันสิ แทบจะระเบิดอยู่แล้ว 555】

หลังจากซดน้ำไปจนเต็มพุง เจ้ากระรอกน้อยก็นั่งลงบนโต๊ะอย่างโล่งอก ทว่าสายตายังคงเหลือบมองกระปุกเครื่องปรุงที่มีพริกป่นอยู่อย่างไม่ละสายตา

จากนั้นมันค่อยๆ ยันตัวลุกขึ้น มือข้างหนึ่งประคองพุงกลมป้อมของตัวเองไว้ อีกข้างยื่นไปข้างหน้าเพื่อทรงตัว

มันเดินเตาะแตะโซซัดโซเซไปถึงหน้ากระปุกเครื่องปรุง แล้วยื่นมือไปกอบมาอีกกำมือเล็กๆ

ก่อนจะรูดตัวลงตามขาโต๊ะ เดินตรงไปยังจานเนื้อย่างของตัวเอง แล้วเทพริกป่นทั้งหมดลงไป

ที่ทำให้เมิ่งเฟยขำยิ่งกว่าเดิมคือ เจ้ากระรอกน้อยกลัวว่าจะคลุกไม่ทั่ว ถึงขั้นใช้กรงเล็บน้อยๆ ช่วยคลุกเคล้าอีกต่างหาก

จากนั้นมันก็หยิบเนื้อขึ้นมาหนึ่งชิ้น สูดหายใจเข้าลึกๆ แล้วยัดเข้าปากทันที

คราวนี้เจ้ากระรอกน้อยทนไหว แม้สีหน้าจะดูทรมาน แต่ปากกลับไม่ยอมหยุด เคี้ยวเนื้อย่างในปากตุ้ยๆ

ชั่วพริบตา ความเผ็ดร้อนที่แสนคุ้นเคยก็พุ่งพล่านไปทั่วทั้งช่องปากของมันอีกครั้ง

กระรอกน้อย: อื้ม! รสชาตินี้แหละ! สะใจ!

เมื่อเห็นริมฝีปากบนล่างของเจ้ากระรอกบวมเป่งเป็นไส้กรอกสองแท่ง แต่มันก็ยังกินเนื้อย่างอย่างเอร็ดอร่อย เหล่าสัตว์ทั้งหลายจึงเริ่มเกิดความอยากรู้อยากเห็นขึ้นมาบ้าง

เสือขาวเป็นตัวแรกที่ทนไม่ไหว มันยื่นอุ้งเท้าออกไป ใช้กรงเล็บจิ้มเนื้อย่างที่คลุกพริกป่นจากจานของกระรอกน้อยขึ้นมาหนึ่งชิ้น แล้วส่งเข้าปาก

วินาทีถัดมา เสือขาวก็กระโดดตัวลอย หมุนคว้างกลางอากาศสามร้อยหกสิบองศาอยู่ตรงนั้นทันที

รสชาติเผ็ดร้อนรุนแรงทำเอาสงสัยในชีวิตเสือขึ้นมาเลย

ฉันเป็นใคร?

ฉันอยู่ที่ไหน?

นี่ฉันกินอะไรเข้าไปเนี่ย?

เม่นเหรอ?

ไม่สิ! มันปวดแสบปวดร้อนยิ่งกว่าตอนกินเม่นคราวก่อนซะอีก!

เสือขาวใช้ไหวพริบในยามคับขัน รีบวิ่งพรวดไปที่กระบวยน้ำ แล้วเลียกินน้ำที่เหลือจนเกลี้ยง

แต่ดูเหมือนแค่นั้นจะไม่พอคลายความเผ็ดร้อนในปาก เสือขาวจึงวิ่งแน่บเตลิดออกจากลานบ้าน มุ่งหน้าตรงดิ่งไปยังลำธารทันที

เมิ่งเฟยเห็นแล้วก็อดขำไม่ได้ คราวนี้เขาเข้าใจคำโบราณที่ว่าอย่างแจ่มแจ้งแล้ว

ความอยากรู้อยากเห็นเป็นเหตุแท้ๆ

เหล่าสัตว์ป่าทั้งหลายเจริญอาหารกันมาก วัตถุดิบเสียบไม้ที่เมิ่งเฟยใช้เวลาเตรียมเกือบสองชั่วโมงถูกพวกมันกวาดเรียบจนหมดเกลี้ยง

เมิ่งเฟยเก็บกวาดลานบ้านแบบง่ายๆ เหลือบมองเวลา ดูก็พบว่าบ่ายโมงกว่าแล้ว

ไหนๆ อยู่บ้านก็ไม่มีอะไรทำ สู้ขึ้นเขาไปเดินเล่นสักรอบ แถมยังได้เก็บผักป่ากลับมาด้วยดีกว่า

คิดได้ดังนั้น เมิ่งเฟยก็เดินกลับเข้าห้องไปหยิบสัมภาระเตรียมพร้อมขึ้นเขา

เมื่อเหล่าสัตว์ป่าเห็นว่าเมิ่งเฟยจะขึ้นเขา ต่างก็พากันเดินตามหลังเขามาติดๆ

ดูแล้วคล้ายกับหน่วยรบพิเศษที่ผ่านการฝึกฝนมาอย่างดีไม่มีผิด

เมิ่งเฟยหันกลับไปมองเจ้าตัวเล็กทั้งหลาย นิ่งคิดอยู่ครู่หนึ่ง สุดท้ายก็ไม่ได้ไล่พวกมันกลับไป

เพราะยังไงพวกมันก็เป็นสัตว์ป่า ไม่ช้าก็เร็ววันหนึ่งก็ต้องกลับคืนสู่ธรรมชาติอยู่ดี

คิดได้เช่นนั้น เมิ่งเฟยก็ผ่อนลมหายใจเบาๆ แล้วพากองทัพสัตว์ป่ามุ่งหน้าขึ้นเขาไป

พวกลูกหมูป่าที่ได้กลับคืนสู่ผืนป่าต่างรู้สึกตื่นเต้น พากันวิ่งไล่กวดหยอกล้อกันไปตลอดทาง

แม้กระทั่งสองผัวเมียเสือดาวหิมะและเสือทั้งสองตัวก็เริ่มวิ่งเล่นอย่างสนุกสนาน พลางวิ่งลัดเลาะไปมาตามพงหญ้า

จังหวะนั้นเมิ่งเฟยรู้สึกคอแห้ง จึงหยิบกระบอกน้ำจากกระเป๋าเป้ออกมากระดกอึกๆ ไปหลายอึกใหญ่

ทันใดนั้น เมิ่งเฟยก็สังเกตเห็นว่า เสือโคร่งไซบีเรียตัวนั้นกำลังย่องเข้าไปใกล้เสือขาวอย่างระมัดระวัง

(=￣ω￣=)

ในขณะที่เมิ่งเฟยคิดว่ามันคงแค่อยากเล่นกับเสือขาว มันกลับยื่นหัวเข้าไปดมตรงก้นของเสือขาวฟุดฟิดอย่างเอาเป็นเอาตาย

เมิ่งเฟยถึงกับพ่นน้ำออกมาพรวด

“นี่…นี่มันเรื่องอะไรกันเนี่ย?”

เมิ่งเฟยยืนอึ้ง คนดูในห้องไลฟ์ก็อึ้งไปตามๆ กัน ไม่มีใครเข้าใจการกระทำสุดพิลึกของเจ้าเสือโคร่งไซบีเรียตัวนี้เลย

เสือขาวดูเหมือนจะสัมผัสได้ถึงความผิดปกติด้านหลัง มันจึงหันควับกลับมา

ทว่า ในขณะที่เมิ่งเฟยคิดว่าเสือขาวจะตะปบสั่งสอนเข้าให้อย่างจัง

เสือขาวกลับเอาหัวโตๆ ของมันไปถูไถกับหัวของเสือโคร่งไซบีเรียเบาๆ

ชั่วพริบตานั้น หัวโตๆ สองหัวก็คลอเคลียแนบชิดกัน ราวกับมีกระแสไฟฟ้าสถิตส่งเสียงเปรี๊ยะๆ แลบแปลบปลาบ

【เหยดดด… มีใครบอกผมได้บ้างว่าช่วงสองวันนี้มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่? ทำไมเสือสองตัวนี้ถึงมาจู๋จี๋กันได้เนี่ย】

【เสือขาว: ข้าเห็นเอ็งเป็นพี่น้อง แต่เอ็งแม่งคิดจะเคลมข้าเนี่ยนะ!】

【ประกายไฟเปรี๊ยะๆ นี่ หรือว่านี่คือประกายไฟแห่งความรักกันนะ?】

【ฉันกลับมาศรัทธาในความรักอีกครั้งแล้ว!】

จังหวะนั้นเอง เมิ่งเฟยก็ฉุกคิดอะไรขึ้นมาได้

เขาพลันนึกถึงเกร็ดความรู้ที่อาจารย์ในมหาวิทยาลัยเคยสอนเอาไว้

สัตว์ตระกูลแมวเพศเมียในช่วงฤดูผสมพันธุ์จะหลั่งฮอร์โมนเพศเมียออกมาโดยไม่รู้ตัว ซึ่งฮอร์โมนเพศเมียตัวนี้จะสร้างแรงดึงดูดใจให้กับเพศผู้เป็นอย่างมาก

เมื่อถึงเวลานั้น ตัวผู้จะคอยตามดมกลิ่นอยู่ข้างหลังตัวเมีย หรือแม้กระทั่งเลีย…

เมิ่งเฟยมองดูเสือโคร่งไซบีเรียสองตัวที่หวานชื่นแนบแน่นด้วยความประหลาดใจ

นี่มันเรือล่มในหนองทองจะไปไหนชัดๆ ได้โอกาสอยู่ใกล้ก่อนใครเพื่อนเลย

ทว่าพอมองขนที่ขาวผ่องราวกับหิมะไปทั้งตัวของเสือโคร่งไซบีเรียเผือก เมิ่งเฟยก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกกังวลขึ้นมาในใจ พลางถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่

“เฮ้อ… นี่มันรักแท้ที่ปลายทางไร้ผลชัดๆ”

และในตอนนั้นเอง ข้อมูลชุดหนึ่งก็ผุดขึ้นมาในหัวของเขาทันที

《คู่มือฉบับสมบูรณ์ว่าด้วยปัญหาการสืบพันธุ์ของสัตว์เผือก》

สัตว์เผือกเป็นปรากฏการณ์ที่หาได้ยาก หมายถึงภาวะที่สัตว์ขาดการสร้างเม็ดสีตามปกติในร่างกาย ส่งผลให้…

ภาวะเช่นนี้มักเกิดจากการกลายพันธุ์ของยีน…

สัตว์ที่มีภาวะนี้แทบจะไม่มีความสามารถในการเจริญพันธุ์…

แต่สามารถใช้วิธีกินยาสมุนไพรจีนเพื่อบำรุงและปรับสมดุลร่างกายได้…

เมื่อกวาดสายตาดูเนื้อหายืดยาวในหัว เมิ่งเฟยก็รู้สึกดีใจขึ้นมาในใจ

เขาตั้งใจว่าพอกลับไปคราวนี้จะเริ่มต้มยาสมุนไพรจีนให้เจ้าเสือขาวกินเพื่อบำรุงฟื้นฟูร่างกายทันที

ทว่าในขณะที่เมิ่งเฟยกำลังตรวจสอบตัวยาสมุนไพรจีนที่จำเป็นต้องใช้ตามใบสั่งยานั้นเอง

เสียงร้องโหยหวนอย่างน่าเวทนาก็ดังลั่นขึ้นมาฉับพลัน

“เอ๋งงงง~~~”

เมิ่งเฟยสะดุ้งได้สติกลับมาทันที อุทานในใจว่าแย่แล้ว ก่อนจะรีบวิ่งตรงไปยังทิศทางของเสียงร้องนั้นด้วยความเร็ว

ไม่นานนักเมิ่งเฟยก็มาถึงจุดที่เสียงนั้นดังออกมา

เวลานี้ ฝูงลูกหมูป่ากำลังยืนล้อมหลุมลึกขนาดใหญ่พลางส่งเสียงขู่คำรามต่ำๆ ด้วยความกระวนกระวายใจ

หลุมลึกแห่งนั้นดูเหมือนเพิ่งจะถูกขุดขึ้นมาใหม่ๆ รอบปากหลุมเต็มไปด้วยดินร่วนที่พูนสูงขึ้นมา

เมิ่งเฟยกวาดสายตามองแวบเดียว ในใจก็คิดว่าท่าจะไม่ดีแล้ว

“ลูกหมูป่ามีสิบเอ็ดตัว หายไปตัวหนึ่ง!”

เมิ่งเฟยเบนสายตาไปยังปากหลุมที่มืดมิดสนิท

ในเวลานี้ มีเสียงกรีดร้องของลูกหมูป่าดังแว่วออกมาจากข้างในเป็นระยะๆ

น้ำเสียงนั้นเต็มไปด้วยความหวาดกลัวและกระวนกระวาย

เมิ่งเฟยรีบกวาดตามองรอบตัวทันที สุดท้ายสายตาก็ไปหยุดอยู่ที่เถาวัลย์องุ่นป่าเส้นหนึ่งซึ่งเลื้อยพันอยู่บนต้นเบิร์ช

เมิ่งเฟยตัดสินใจเด็ดขาด รีบก้าวเข้าไปใกล้ ชักมีดพร้าหักปลายข้างเอวออกมา ฟันฉับสามสองทีจนเถาวัลย์ขาดสะบั้น

ทว่าเมื่อเขาพยายามจะกระชากเถาวัลย์ลงมาจากต้นไม้ มันกลับพันรอบต้นไม้อย่างแน่นหนา ไม่ขยับเขยื้อนเลยแม้แต่น้อย

เมื่อเห็นดังนั้น สงต้าก็รีบวิ่งเข้ามาช่วย อุ้งตีนใหญ่ทั้งสองข้างตะปบจับเถาวัลย์องุ่นป่าไว้แน่นแล้วออกแรงดึงสุดแรงเกิด

“แคว่ก~”

เถาวัลย์องุ่นป่าที่ทั้งหนาและยาว ในที่สุดก็ทนทานต่อพละกำลังมหาศาลของสงต้าไม่ไหว ถูกกระชากหลุดลงมาจนได้

เมิ่งเฟยรีบนำปลายข้างหนึ่งของเถาวัลย์ไปผูกแน่นกับต้นไม้ใหญ่ต้นหนึ่ง

ส่วนปลายอีกข้างก็หย่อนลงไปตามปากหลุม

“พวกแกรออยู่ข้างบนนี้นะ อย่าวิ่งเพ่นพ่านไปไหนล่ะ!”

พูดจบ เมิ่งเฟยก็รูดตัวตามเถาวัลย์แล้วโรยตัวลงไปในหลุมลึกทันที