บทที่ 63 อะไรนะ! ขุมทรัพย์กองทัพกวันตง!

พอหย่อนตัวลงมาในหลุมลึก ไอเย็นชื้นแฉะพลันโอบล้อมเมิ่งเฟยไว้ทันที

ยิ่งโรยตัวลึกลงไป แสงสว่างรอบด้านก็ยิ่งริบหรี่ลงเรื่อยๆ

เมิ่งเฟยเงยหน้าขึ้นมอง ปากหลุมที่เคยกว้างเท่าตุ่มน้ำ ตอนนี้หดเล็กลงเหลือเท่าลูกฟุตบอลเสียแล้ว

ยังดีที่เถาองุ่นป่ายาวพอ ไม่อย่างนั้นคงต้องปีนกลับขึ้นไปคิดหาวิธีใหม่

เมิ่งเฟยไขว้เท้าสองข้าง พันเถาองุ่นป่าไว้รอบหลังเท้าหนึ่งรอบ แล้วพิงผนังถ้ำที่เปียกชื้นเพื่อพักเอาแรง

ตอนนั้นเอง ลูกหมูป่าดูเหมือนจะรับรู้ได้ว่ามีคนอยู่ด้านบน จึงร้องแผดเสียงสุดกำลัง

เมิ่งเฟยประเมินจากเสียงว่า ลูกหมูป่าน่าจะอยู่ไม่ไกลจากเขานัก น่าจะอีกสักสามถึงห้าเมตรก็ถึงก้นหลุมแล้ว

คิดได้ดังนั้น เมิ่งเฟยก็ไม่ลังเล ไถลตัวตามเถาองุ่นป่าลงไปถึงก้นหลุมทันที

เท้าเพิ่งจะแตะพื้น เจ้าก้อนขนตัวอุ่นนุ่มก็ปรี่เข้ามาหา

จมูกเปียกชื้นของมันดุนดันเมิ่งเฟยไม่หยุด พลางส่งเสียงครางฮือๆ อย่างน่าสงสาร

“เอาละๆ ไม่เป็นไรแล้ว เดี๋ยวเราก็ออกไปกันนะ”

เมิ่งเฟยกอดลูกหมูป่าขึ้นมาปลอบ

ตอนนี้เองสายตาของเขาถึงเริ่มปรับตัวเข้ากับความมืดในหลุมได้ เขากวาดตามองไปรอบๆ และพบว่านี่เป็นหลุมที่คนขุดขึ้นมา แถมยังเพิ่งขุดได้ไม่เกินสามวัน

เพราะรากไม้ที่ขาดบางจุดยังมีหยดน้ำซึมอยู่

อีกทั้งก้นหลุมก็ไม่ได้กว้าง และไม่มีทางออกอื่นเลย

เมิ่งเฟยเกาหัวอย่างไม่เข้าใจ

“นี่มันเรื่องอะไรกันเนี่ย ใครว่างจัดมาขุดหลุมบ้าๆ กลางป่าลึกแบบนี้วะ!”

หลังจากเดินวนดูรอบๆ เมิ่งเฟยก็ไม่พบเบาะแสอะไร จึงเอาลูกหมูป่ายัดใส่เป้สะพายหลังแล้วปีนขึ้นไป

พอปีนพ้นหลุมลึก เมิ่งเฟยก็ปล่อยลูกหมูป่าออกมา

ฝูงลูกหมูป่าเห็นพี่น้องของมันได้รับการช่วยเหลือออกมาอย่างปลอดภัย ก็พากันวิ่งวนเป็นวงกลมด้วยความดีใจ

ในขณะที่เมิ่งเฟยกำลังจะพากลุ่มตัวน้อยกลับ แสงสะท้อนจากโลหะแวบหนึ่งก็สะดุดตาเขาเข้าพอดี

“หือ? ตัวอะไรน่ะ”

เมิ่งเฟยเดินไปข้างกองดิน ยื่นมือไปดึงวัตถุชิ้นหนึ่งที่ฝังจมดินอยู่ครึ่งท่อนขึ้นมา

เมื่อมองวัตถุที่ดูคล้ายพลั่วเหล็กในมือ เมิ่งเฟยก็รู้สึกคุ้นตาเหมือนเคยเห็นที่ไหนมาก่อน แต่นึกไม่ออก

วัตถุชิ้นนั้นประกอบด้วยปลายเสียมเหล็กทรงกระบอกกลมท่อนหนึ่ง และด้ามไม้ที่สามารถต่อให้ยาวขึ้นได้

บนปลายเสียมเหล็กมีคราบดินสีดำติดอยู่ก้อนเล็กๆ

ผู้ชมในห้องไลฟ์ต่างเริ่มส่งคอมเมนต์กันคึกคัก

【ไอ้นี่หน้าตาแปลกจังแฮะ!】

【ดูเหมือนพลั่วเหล็กนะ แต่บ้านใครเขาทำพลั่วหน้าตาพิลึกกึกกือแบบนี้วะ】

【ถ้าต้องใช้ไอ้นี่ขุดหลุม มีหวังเหนื่อยตายชัก】

【ฉันรู้จักของชิ้นนี้!! เคยเห็นในทีวี!! นี่มันพลั่วลั่วหยางนี่หว่า!! ไว้สำหรับขุดสุสานโดยเฉพาะเลย!】

พอเห็นคอมเมนต์ของผู้ชมคนนี้ ห้องไลฟ์ของเมิ่งเฟยก็ฮือฮาขึ้นมาทันที!

【เหยดดด! พลั่วลั่วหยาง! นึกว่ามีแต่ในนิยายซะอีก!】

【เข้ามาดูไลฟ์นี้ไม่เสียเที่ยวจริงๆ ว่ะ ได้เห็นของหายากแบบนี้ด้วย】

【แต่พูดก็พูดเถอะ ป่าเขารกร้างขนาดนี้จะมีสุสานได้ไง ใครจะมาสร้างฮวงซุ้ยไว้แถวนี้กัน】

【จริงด้วย ฝังปีนี้ พอปีหน้าหญ้าหน้าหลุมคงสูงท่วมหัวคนพอดี หาทางกลับมาไหว้ยังไม่เจอเลยมั้ง】

เมื่อเห็นคอมเมนต์ในห้องไลฟ์ เมิ่งเฟยก็ขมวดคิ้วเล็กน้อยพลางพึมพำในใจ

‘หรือว่าจะเป็นโจรขุดสุสานจริงๆ? แต่ไม่น่าใช่นี่หว่า โจรบ้าที่ไหนจะถ่อมาขุดสุสานกลางป่าลึกขนาดนี้ อีกอย่างต้าซิงอันหลิ่งก็ไม่ได้มี…’

พอนึกถึงตรงนี้ เมิ่งเฟยก็ชะงักไปทันที

‘หรือว่า… จะมาตามหาสมบัติกองทัพกวันตง?’

ในแถบต้าซิงอันหลิ่งมีตำนานเล่าขานกันมาว่า หลังจากกองทัพอาทิตย์อุทัยยอมจำนนอย่างไม่มีเงื่อนไข กองทัพกวันตงที่ประจำการอยู่ในเขตต้าซิงอันหลิ่งเวลานั้นไม่สามารถขนเสบียงและทรัพย์สินทั้งหมดที่ปล้นสะดมไปกลับคืนได้

พวกมันจึงขุดถ้ำบนภูเขา แล้วนำทองคำ เงิน เพชรนิลจินดา และโบราณวัตถุหลายสิบคันรถซุกซ่อนไว้ข้างในทั้งหมด

ตามที่คนรุ่นเก่าเล่าลือกัน ตอนนั้นขบวนรถบรรทุกวิ่งพล่านอยู่ในป่าลึกติดต่อกันถึงสามวันสามคืน

แค่ทองคำอย่างเดียวก็มีมากถึงหลายสิบคันรถแล้ว

ส่วนตำแหน่งที่ตั้ง…

ไม่มีใครล่วงรู้เลยสักคน

หลายปีมานี้มีทั้งโจรขุดสุสานและเหล่านักล่าสมบัติมากมายดั้นด้นมาตามหา แต่ล้วนคว้าน้ำเหลวกลับไปทั้งสิ้น

ตอนเด็กๆ เมิ่งเฟยเคยถามปู่ว่า ทำไมพวกเราไม่ลองออกไปหาดูบ้าง

ปู่มองเมิ่งเฟยด้วยสายตาเอ็นดูแล้วเอ่ยว่า

“ไอ้เด็กโง่ ของพรรค์นั้นมันจะหาเจอกันได้ง่ายๆ รึไง หลายปีมานี้มีคนอยากได้สมบัตินั่นตั้งเท่าไหร่ แต่มีใครสมหวังบ้างล่ะ สุดท้ายก็ต้องซมซานกลับไปกันหมด

อีกอย่าง ตอนนั้นไอ้พวกพี่ยุ่นมันยังไม่มีปัญญาขนสมบัติกลับไปได้เลย ตอนนี้ก็ยิ่งไม่มีปัญญาเข้าไปใหญ่ ขอแค่พวกมันกล้าเสนอหน้ามา ปู่คนนี้จะสอยกบาลพวกมันด้วยปืนลูกซองเอง!”

หลังจากนั้นเป็นต้นมา เมิ่งเฟยก็ไม่เคยเอ่ยถึงเรื่องตามหาสมบัตินั้นอีกเลย

เมื่อหวนนึกถึงเรื่องเล่าในอดีต เมิ่งเฟยก็อดไม่ได้ที่จะอมยิ้ม กลิ่นอายความกล้าหาญแบบวีรบุรุษของปู่ในวันนั้นยังคงสลักลึกอยู่ในความทรงจำของเขาเสมอ

เมิ่งเฟยสูดหายใจเข้าลึกๆ ระงับความคิดถึงที่มีต่อปู่ แล้วเตรียมตัวเดินออกจากตรงนี้

แต่ยังไม่ทันได้ก้าวไปกี่ก้าว สายตาของเขาก็พลันไปสะดุดเข้ากับต้นเบิร์ชขาวต้นหนึ่ง

บนลำต้นสีขาวนวล มีรอยมีดฟันบากเอาไว้เป็นสัญลักษณ์อย่างชัดเจน

มันคือรอยบากรูปสามเหลี่ยมหัวกลับ!

ใจของเมิ่งเฟยวูบวาบขึ้นมาทันที! ลางสังหรณ์ที่ไม่ดีผุดขึ้นมาในหัว

เขาจึงรีบปิดไลฟ์ทันที แล้วกดโทรศัพท์สายตรงหาจ้าวเทียนหมิง ผู้อำนวยการสถานีตำรวจป่าไม้

เสียงสัญญาณดังขึ้นไม่ทันไรก็มีคนรับสาย ปลายสายส่งเสียงเคร่งขรึมของจ้าวเทียนหมิงมาทันที

“เสี่ยวเมิ่ง! มีความคืบหน้าอะไรใหม่เหรอ!”

“ผอ.จ้าวครับ ผมสงสัยว่าเป้าหมายของพรานเถื่อนกลุ่มนี้ไม่ใช่แค่ล่าสัตว์ป่าธรรมดาๆ ซะแล้ว แต่เป็น…ตามหาสมบัติกองทัพกวนตง!”

“อะไรนะ!!!”

เสียงอุทานอย่างตกใจของจ้าวเทียนหมิงดังลอดสายมา จากนั้นก็เงียบกริบไปพักใหญ่

ในห้องทำงานเวลานี้ ผอ.จ้าวหน้าซีดเผือด เหงื่อผุดซึมเต็มหน้าผาก แววตาเคร่งเครียดเป็นที่สุด

จากข้อมูลที่พวกเขาสืบสวนมา แก๊งพรานเถื่อนกลุ่มนี้มีความเชื่อมโยงอย่างใกล้ชิดกับกองกำลังต่างชาติ

และก่อนหน้าที่เมิ่งเฟยจะโทรมาไม่กี่นาที พวกเขาก็เพิ่งสืบรู้มาว่ากองกำลังต่างชาติที่ว่านี้ มาจากประเทศแผ่นแปะแก้ปวดนั่นเอง!

ถ้าข้อสันนิษฐานของเมิ่งเฟยถูกต้อง ลักษณะของปฏิบัติการครั้งนี้ก็เปลี่ยนไปคนละเรื่องอย่างสิ้นเชิง!

เมื่อตระหนักถึงความร้ายแรงของเรื่องนี้ จ้าวเทียนหมิงจึงเอ่ยขอบคุณเมิ่งเฟยคำหนึ่งแล้วรีบวางสายไป

ก่อนจะกดต่อสายไปยังอีกเบอร์ทันที

“ท่านผู้เฒ่าเฉินครับ! มีเรื่องสำคัญที่ผมต้องรายงานท่านเป็นการด่วนครับ…”

สิบนาทีต่อมา รถบรรทุกทหารสามสิบคันที่บรรทุกเหล่านักรบหลายร้อยนายก็เคลื่อนตัวออกจากเขตค่ายทหารอย่างรวดเร็ว

มุ่งหน้าตรงไปยังหมู่บ้านเมิ่งเจียโกวด้วยความเร็วเต็มพิกัด

เมิ่งเฟยวางสายเสร็จ พักปรับอารมณ์ให้สงบลงครู่หนึ่ง ก็เตรียมจะพาสัตว์ทั้งหลายเดินกลับลงไป

เรื่องที่ต้องใช้ความเป็นมืออาชีพ ปล่อยให้คนที่เป็นมืออาชีพจัดการดีกว่า

ลำพังแค่ตัวเขาคนเดียว การจะควานหาคนไม่กี่คนในป่าเขาอันกว้างใหญ่ไพศาลแห่งนี้ มันยากยิ่งกว่าปีนขึ้นสวรรค์เสียอีก

มีแต่การปูพรมค้นหาเท่านั้นถึงจะได้ผล

“ฟู่… ระบบ เปิดไลฟ์”

เมื่อเห็นว่าเมิ่งเฟยกลับมาเปิดไลฟ์อีกครั้ง เหล่าแฟนคลับตัวยงก็พากันแห่กลับเข้ามาในห้องทันที

【เมื่อกี้สตรีมเมอร์ปิดไลฟ์ทำไมอะ เกิดอะไรขึ้นเหรอ】

【ตกอกตกใจหมดเลย นึกว่าเจออันตรายซะอีก ถ้าเปิดช้ากว่านี้อีกห้านาทีนะ ฉันว่าจะแจ้งความแล้วเนี่ย】

【จริงด้วยๆ สตรีมเมอร์ห้ามเป็นอะไรเด็ดขาดเลยนะ ทุกวันนี้ฉันอยู่ได้เพราะรอดูไลฟ์นายเลย】

【สตรีมเมอร์จากนี้ไปต้องดูแลตัวเองดีๆ นะ เซฟตัวเองด้วย】

【…】

เมื่อเห็นข้อความแสดงความห่วงใยสารพัดในห้องไลฟ์ หัวใจของเมิ่งเฟยก็พลอยอบอุ่นขึ้นมา

เขารีบใช้สมองประมวลผลอย่างไว แล้วแก้ตัวไปว่า

“ฮ่าๆ พอดีเมื่อกี้ปวดท้องน่ะครับ… แวะไปเข้าห้องน้ำมา”