บทที่ 64 โสมห้าใบสิบกว่าต้น! สตรีมเมอร์รวยเละแล้ว!

เมื่อเห็นการแสดงออกแบบเก้ๆ กังๆ ของเมิ่งเฟย เหล่าผู้ชมในห้องไลฟ์ก็เริ่มอยู่ไม่สุขกันแล้ว

【สตรีมเมอร์…ถามจริง ไม่เคยมีแฟนใช่ปะเนี่ย…โกหกยังไม่เนียนเลย】

【ท่าทางเหมือนสามีฉันเปี๊ยบ ทุกทีที่สั่งให้ทำการบ้านนะ อ้างตลอดว่าปวดท้องจะเข้าห้องน้ำ ชิ! โมโหชะมัด!】

【555 พวกแกดูดิ หูสตรีมเมอร์แดงแจ๋เลย โคตรน่ารักอะ】

【โธ่เอ๊ย พวกคุณอย่าไปแซวเขาเลย สตรีมเมอร์คงมีเรื่องลำบากใจที่พูดไม่ได้จริงๆ นั่นแหละ ถ้าเล่าได้เขาคงบอกพวกเราไปแล้ว】

【เมนต์บนพูดถูก! เห็นด้วยเลย!】

ขณะที่ทุกคนกำลังคุยกันอย่างออกรส คอมเมนต์หนึ่งก็โผล่ขึ้นมาตัดบทสนทนาทันควัน

【เฮ้ย!! ดูต้นไม้ใบหญ้าข้างหน้าสิ ทำไมหน้าตาเหมือนโสมที่สตรีมเมอร์เพิ่งขุดไปวันก่อนเลยวะ!】

ผู้ชมในห้องไลฟ์รีบละสายตาจากช่องคอมเมนต์แล้วเพ่งมองภาพในจอกันทันที

ตรงหน้าเมิ่งเฟย มีพืชหน้าตาเหมือนโสมสิบกว่าต้นกำลังโยกไหวใบทั้งห้าตรงปลายกิ่งไปมาเบาๆ ตามสายลมพัดผ่าน

เมื่อเห็นภาพนี้ ช่องคอมเมนต์ก็แทบแตก!

【เชี่ยยย! ส…โสมเรอะ!!!】

【เฮ้ย ล้อเล่นปะเนี่ย โสมดงเบ้อเริ่มเลย ดูทรงแล้วมีไม่ต่ำกว่าสิบต้นแน่ๆ!】

【หนึ่ง สอง สาม สี่ ห้า! โสมห้ากิ่งใบ! บ้าไปแล้ว ห้ากิ่งใบหมดเลยเหรอวะ! สตรีมเมอร์จะรวยเละแล้วใช่ไหมเนี่ย!】

【ตาร้อนผ่าวเลยกู…งานเฮงซวยนี่ไม่ทำแม่งละ ลาออกกลับบ้านนอกดีกว่า!】

【…】

เมิ่งเฟยมองคอมเมนต์ในไลฟ์สลับกับกลุ่ม “ต้นโสม” สิบกว่าต้นตรงหน้า แล้วก็อดหัวเราะลั่นไม่ได้

เขารีบก้าวเข้าไปใกล้ๆ พืชพวกนั้น ย่อตัวลงแล้วอธิบาย

“ทุกคนอย่าเข้าใจผิดกันนะ นี่ไม่ใช่โสมหรอก ไม่ต้องตื่นเต้นขนาดนั้น”

【อ้าว? ไม่ใช่โสมเรอะ! อย่ามาหลอกกันน่า ก็หน้าตาเหมือนกับต้นที่เพิ่งเก็บไปวันก่อนเป๊ะๆ เลย ฉันแคปรูปไว้อยู่นะเว้ย】

【ไม่เป็นไรหรอกน่าสตรีมเมอร์ พวกเราไม่แย่งหรอก แค่อิจฉานิดหน่อยเฉยๆ…】

【คนธรรมดาครอบครองหยกงามย่อมเป็นภัย สตรีมเมอร์คงกลัวว่าโสมพวกนี้มูลค่าสูงเกินไป เดี๋ยวจะมีคนคิดไม่ซื่อมาเพ่งเล็งละมั้ง】

เห็นข้อความในช่องคอมเมนต์แล้วเมิ่งเฟยก็ทั้งขำทั้งเอ็นดู

“นี่ไม่ใช่โสมจริงๆ ครับ มันคือต้นหนามห้าแฉก หรือชื่อยาคือชื่ออู่เจีย อยู่ในวงศ์เล็บมือนางเหมือนกับโสมนั่นแหละ

ที่เรียกว่าชื่ออู่เจียก็เพราะตามกิ่งก้านของมันเต็มไปด้วยหนามเล็กๆ ถี่ๆ ไปหมด

แต่นี่เป็นของดีเลยนะ เอาไปทำยาได้ทั้งต้น เมล็ด ใบ ลำต้น ราก ล้วนเป็นตัวยาทั้งนั้น

โดยเฉพาะเมล็ดชื่ออู่เจีย ถ้าบ้านไหนมีคนนอนหลับยาก ลองเอาเมล็ดมันไปชงน้ำดื่มดูครับ ได้ผลชะงัดเลยล่ะ

แล้วช่วงนี้ใบอ่อนของมันกำลังพอดีเลย เดี๋ยวเราเก็บยอดอ่อนกลับไปผัดกินกันดีกว่า”

(แนบรูปภาพ)

พอได้ยินคำอธิบายของเมิ่งเฟย ผู้ชมยังคงกึ่งเชื่อกึ่งสงสัย แต่พอเห็นหนามแหลมคมที่ขึ้นพรึ่บอยู่บนกิ่งก้านจริงๆ ถึงได้ยอมเชื่อสนิทใจ

เมิ่งเฟยเด็ดยอดอ่อนของต้นชื่ออู่เจียสิบกว่าต้นอย่างชำนาญแล้วใส่ลงกระเป๋าเป้

เขาไม่กังวลว่าต้นไม้จะตายเพราะการเด็ดใบพวกนี้

เพราะเดี๋ยวพวกมันก็แตกยอดใหม่ออกมาได้อีก แถมยอดที่งอกใหม่ยังจะอวบและแข็งแรงกว่าเดิมด้วยซ้ำ

เขาลองชั่งน้ำหนักเป้ในมือแล้วพยักหน้าอย่างพอใจ

“วันนี้ถือว่าได้ของดีเลย ไม่ได้กินใบชื่ออู่เจียมาตั้งหลายปี วันนี้คงต้องจัดให้หนำใจสักมื้อแล้ว”

พูดจบ เขาก็มุ่งหน้าเดินกลับบ้าน

…

ขณะเดียวกัน ณ บ้านพักตากอากาศส่วนตัวแห่งหนึ่งในปักกิ่ง ผู้เฒ่าหลิวกับหลิวเจียเจียกำลังยืนชะเง้อคอมองซ้ายมองขวาอยู่หน้าประตู ดูเหมือนกำลังรอใครบางคนอยู่

ไม่นานนัก รถออดี้คันหนึ่งก็แล่นเข้ามาจากระยะไกล พอถึงหน้าประตูก็เหยียบเบรกเอี๊ยดจนฝุ่นตลบ

เมื่อฝุ่นจางลง ประตูรถเปิดออก ชายวัยกลางคนรูปร่างท้วมทว่าแววตากลับดูเฉียบคมเป็นพิเศษก็ก้าวลงมาจากที่นั่งคนขับ

“ท่านประธานครับ เรียกผมมาอย่างด่วนจี๋นี่มีเรื่องอะไรหรือเปล่าเนี่ย ผมกำลังยุ่งอยู่กับการถ่ายสารคดีกับทางสถานีโทรทัศน์อยู่เลยนะ”

ผู้เฒ่าหลิวปรายตามองชายอ้วนอย่างไม่สบอารมณ์แล้วเอ่ยตำหนิ

“วันๆ พวกแกเอาแต่เห็นแก่เศษเงิน วิ่งวุ่นทำนู่นทำนี่กันไปหมด เคยคิดถึงอนาคตของหัวเซี่ยบ้างไหม!

อีกแค่เดือนเดียวก็จะถึงวันแข่งแล้ว! ใครในพวกแกจะลงสนามได้บ้าง!

ตำแหน่งเชฟเทวดาแห่งเอเชียโดนไอ้พวกญี่ปุ่นชิงไปสิบปีแล้วนะ! สิบปีเต็มๆ!

พวกแกไม่รู้สึกละอายใจกันบ้างเลยหรือไง!

ฮะ!”

คำพูดของผู้เฒ่าหลิวดังกึกก้องประดุจระฆังใบใหญ่ที่ฟาดเปรี้ยงข้างหูชายอ้วน

ทว่าชายอ้วนกลับไม่มีทีท่าสลดแม้แต่น้อย เขากางมือออกสองข้างด้วยสีหน้าจนใจ

“ท่านประธานครับ ขนาดคุณยังเอาชนะหมอนั่นไม่ได้เลย แล้วพวกผมจะไปสู้เขาไหวได้ยังไงล่ะ

แต่คุณอย่าเพิ่งกังวลไปเลย ผมได้ยินมาว่าหลานชายของตาเฒ่าจางใช้ได้อยู่นะ ฝีมือทำอาหารเก่งกาจไม่เบา ดูทรงแล้วแทบจะแซงหน้าตาเฒ่าจางไปด้วยซ้ำ

เชื่อเถอะว่าคงไม่ต้องรอถึงสิบปีหรอก ไม่สิ! ห้าปี! ไม่เกินห้าปีแน่ๆ เด็กนั่นจะต้องแย่งบัลลังก์เชฟเทวดาแห่งเอเชียกลับมาได้แน่นอน”

พอได้ยินเจ้าอ้วนพูดแบบนั้น ผู้เฒ่าหลิวก็ยิ่งโมโหจนควันออกหู ด่ากราดยกใหญ่

“ยังมีหน้ามาพูดถึงห้าปีอีกเรอะ! คราวก่อนแกก็บอกข้าว่าไม่เกินห้าปีลูกชายแกต้องเอาชนะหมอนั่นได้แน่นอน!

แล้วผลเป็นไงล่ะ?

พวกเราทุ่มเททั้งกำลังคนและทรัพยากรไปมหาศาลเพื่อปั้นมันขึ้นมา แต่สุดท้ายลูกชายแกดันเกิดมาไม่มีต่อมรับรสเนี่ยนะ!!!

แกนี่มันเข้าข้างลูกชายหัวแก้วหัวแหวนดีจริงเลยนะ!!”

ผู้เฒ่าหลิวยิ่งพูดยิ่งโมโห จนสุดท้ายร่างกายถึงกับสั่นเทิ้มด้วยความโกรธ

หลิวเจียเจียเห็นท่าไม่ดีจึงรีบเข้าไปพยุงคุณปู่ไว้ กลัวเหลือเกินว่าท่านจะโมโหจนเป็นลมล้มพับไป

เมื่อเห็นผู้เฒ่าหลิวโกรธจัดขนาดนั้น เจ้าอ้วนก็ได้แต่เบะปาก หันหน้าหนีไม่กล้าพูดอะไรอีก

หลังจากนั้นก็มีรถอีกหลายคันแล่นเข้ามาในลานวิลลา ก่อนจะมีผู้อาวุโสหลายคนทยอยก้าวลงมาจากรถ

หลังลงจากรถ ทุกคนต่างก็กล่าวทักทายปราศรัยกับผู้เฒ่าหลิวพอเป็นพิธี แล้วก็มายืนรออยู่ในลานบ้านเช่นเดียวกัน

ไม่นานนัก รถหงฉี แอลห้า คันหนึ่งก็แล่นจากที่ไกลๆ ตรงเข้ามายังวิลลาอย่างช้าๆ

เห็นแบบนั้นใบหน้าของผู้เฒ่าหลิวถึงเพิ่งจะมีรอยยิ้มปรากฏขึ้นมา เขารีบก้าวเท้าเร็วๆ ออกไปต้อนรับทันที

เมื่อรถจอดสนิท ชายหนุ่มหน้าตาหล่อเหลาคนหนึ่งก็ก้าวลงมาก่อน จากนั้นจึงหันไปประคองชายชราผมขาวโพลนวัยใกล้แปดสิบลงมาจากรถ

ทันทีที่เห็นชายชราก้าวลงมา ผู้เฒ่าหลิวก็ถึงกับรีบปรี่เข้าไปช่วยประคองด้วยท่าทางนอบน้อมเคารพอย่างถึงที่สุด

“อาจารย์ครับ เดินทางมาเหนื่อยๆ ลำบากท่านแย่เลย”

ยังไม่ทันที่ชายชราจะได้ตอบอะไร ชายหนุ่มข้างๆ ก็ชิงพูดขึ้นมาก่อน

“ศิษย์พี่ ระหว่างทางที่มานี่อาจารย์บอกไว้เลยนะว่า ถ้าครั้งนี้พี่ไม่ทำอาหารที่ถูกปากท่านออกมาให้ได้ล่ะก็ ท่านจะขับพี่ออกจากสำนักแน่ๆ เชียว”

พอได้ยินคำพูดของชายหนุ่ม คนอื่นๆ ในลานบ้านต่างก็พากันหัวเราะร่า

ผู้เฒ่าหลิวเองก็รู้ดีว่าศิษย์น้องคนนี้แค่พูดล้อเล่น จึงไม่ได้ถือสาอะไร รีบผายมือเชื้อเชิญทุกคนเข้ามาในบ้าน

จากนั้นเขาก็มุดตัวเข้าไปในครัวเพียงลำพัง หยิบเอาวัตถุดิบที่ขนกลับมาจากฝั่งเมิ่งเฟยออกมา แล้วเริ่มลงมือเตรียมอาหารอย่างขะมักเขม้น

เมื่อเห็นว่าผู้เฒ่าหลิวเข้าไปง่วนอยู่ในครัว บรรดาคนที่เหลือก็เริ่มจับกลุ่มคุยกัน

“เฮ้อ ประธานเรียกพวกเรามาคราวนี้มีจุดประสงค์อะไรกันแน่นะ? คงไม่ใช่แค่จะให้มาชิมกับข้าวฝีมือตัวเองหรอกใช่ไหม?”

“หรือว่าท่านประธานจะคิดค้นเมนูใหม่ขึ้นมาได้แล้ว?”

“แปดเก้าส่วนคงใช่แหละ ไม่อย่างนั้นคงไม่เพิ่งกลับมาถึงก็รีบเรียกพวกเรามาพร้อมหน้ากันขนาดนี้หรอก”

“เฮ้ย! ออกมาแล้วๆ”

เสียงประตูดังเอี๊ยดเมื่อถูกผลักเปิดออก ผู้เฒ่าหลิวประคองจานต้าเยี่ยฉินผัดน้ำมันจานหนึ่งออกมาวางลงตรงหน้าทุกคน

แต่ละคนหันไปมองหน้ากันเลิ่กลั่ก ไม่เข้าใจเลยสักนิดว่าผู้เฒ่าหลิวต้องการจะทำอะไร

“ท่านประธานครับ…นี่…นี่คุณผัดผักเหรอครับ?…พวกเราก็ทำเป็นกันหมดนะ ของพรรค์นี้มันมีอะไรแปลกใหม่ตรงไหนกัน”

“นั่นสิครับ นึกว่าจะเป็นเมนูใหม่อะไร ที่แท้ทำตั้งนานก็ได้แค่ผัดใบขึ้นฉ่ายเนี่ยนะ”

ทว่าในตอนนั้นเอง ชายชราที่นั่งหลับตาพักผ่อนอยู่บนเก้าอี้ประธานพลันขยับจมูกฟุดฟิด ก่อนจะเบิกตากว้างขึ้นมาทันใด แววตาเปล่งประกายคมกริบ

เขารีบหันไปสั่งชายหนุ่มข้างกายทันที

“เจ้าหก รีบไปคีบมาให้ข้าลองชิมสักสองชิ้นเร็วเข้า! กลิ่นหอมไม่เลวเลย ฝีมือทำอาหารของศิษย์พี่แกคราวนี้ น่าจะพัฒนาขึ้นไปอีกขั้นแล้วแน่ๆ!”