บทที่ 65 จ่าฝูงหมาป่าเคาะประตูยามดึก อารองอาสะใภ้รองขวัญผวาแทบสิ้นใจ

ชายหนุ่มที่ยืนอยู่ข้างๆ หยิบตะเกียบคีบใบผักฉินสองสามใบวางลงบนจานเล็ก

ก่อนจะยกไปวางข้างตัวชายชราอย่างนอบน้อม

ชายชรามองใบผักฉินในจานพลางเอ่ยอย่างสงสัยเล็กน้อย

"ดมดูก็ได้กลิ่นเหมือนผักคึ่นฉ่ายนะ แต่ดูใบยังไงก็ไม่เห็นจะเหมือนเลย"

ทว่าชายชราไม่ได้คิดอะไรมาก รีบส่งผักต้าเยี่ยฉินเข้าปากตอนที่ยังร้อนๆ

ยังไม่ทันจะเข้าปากดี กลิ่นหอมสดชื่นเป็นเอกลักษณ์ก็ลอยแตะจมูก

เมื่อเคี้ยวลงไป รสชาติสดชื่นอันเป็นเอกลักษณ์ของต้าเยี่ยฉินก็อบอวลไปทั่วทั้งปากในพริบตา

ดวงตาของชายชราเป็นประกาย เคี้ยวเร็วขึ้นโดยไม่รู้ตัว

"นี่ไปซื้อผักคึ่นฉ่ายมาจากไหน รสชาติแปลกใหม่ดีจริงๆ" ชายชราวางตะเกียบลงอย่างยังติดใจไม่หาย

"นี่ผมเพิ่งเอากลับมาจากทางต้าซิงอันหลิ่งน่ะครับ ทางโน้นเขาเรียกกันว่าต้าเยี่ยฉิน" ผู้เฒ่าหลิวพูดพลางยิ้ม

"ต้าเยี่ยฉินงั้นรึ? ชื่อนี้ก็เหมาะดีนะ แต่เจ้านี่อร่อยกว่าผักคึ่นฉ่ายตั้งเยอะ!" ชายชราพยักหน้าอย่างพึงพอใจ

เมื่อได้ยินคำชมจากชายชรา คนอื่นๆ ก็หันมาสบตากันแล้วต่างพากันหยิบตะเกียบขึ้นมาชิมบ้าง

ทุกคนเคี้ยวต้าเยี่ยฉินในปาก แววตาต่างฉายประกายประหลาดใจขึ้นมาพร้อมกัน

"นี่… นี่มันสดหวานเกินไปแล้ว อร่อยจริงๆ!"

"ต้าเยี่ยฉินนี่นอกจากจะรสสัมผัสสดกรอบแล้ว ยังมีความหวานละมุนเฉพาะตัวอีก ช่างเป็นของอร่อยที่หายากจริงๆ!" ใครบางคนเอ่ยชม

ในตอนนั้นเอง ชายที่มีรอยแผลเป็นบนใบหน้าก็เอ่ยปากขึ้นมา "นายกสมาคมครับ พอจะบอกได้ไหมครับว่าหาซื้อต้าเยี่ยฉินได้จากที่ไหน? ผมอยากซื้อกลับไปให้ที่บ้านลองชิมบ้าง"

ผู้เฒ่าหลิวครุ่นคิดครู่หนึ่งแล้วตอบว่า "ของพวกนี้มีแค่ช่วงฤดูใบไม้ผลิของทุกปีเท่านั้นแหละ แก่กว่านี้ก็ไม่อร่อยแล้ว แถมยังมีแค่แถวต้าซิงอันหลิ่งเท่านั้นด้วย ผมเองก็ไม่ได้เอากลับมาเยอะเท่าไหร่"

พอได้ยินผู้เฒ่าหลิวพูดแบบนี้ ทุกคนก็ส่ายหน้าด้วยความเสียดาย

คล้ายจะมองออกถึงความผิดหวังของทุกคน ผู้เฒ่าหลิวจึงยิ้มบางๆ แล้วพูดว่า

"ไม่ต้องรีบร้อนไป! ข้างหลังยังมีอีกตั้งหลายจาน พวกคุณลองชิมกันดูให้หมดก่อน"

พูดจบก็มุดกลับเข้าไปในครัวอีกรอบ

ง่วนอยู่ในครัวอยู่พักหนึ่ง ผู้เฒ่าหลิวก็ยกอาหารออกมาอีกสองสามจาน

มีทั้งไข่ผัดชื่อเหล่าหยา ยำยอดกูด แล้วก็หมูสามชั้นตุ๋นผักกาดดอง

หลังจากทุกคนได้ชิมผัดผักต้าเยี่ยฉินไปเมื่อครู่ ก็ยืนรอคอยกันอยู่ข้างนอกอย่างใจจดใจจ่อตั้งนานแล้ว

พอเห็นผู้เฒ่าหลิวยกอาหารมาวางบนโต๊ะ ต่างก็กรูเข้าไปชิมทันที

"นี่มันอะไรกันเนี่ย! นอกจากผักกาดดองที่ฉันรู้จักแล้ว อีกสองอย่างนี้คือผักอะไรกัน? อร่อยเว่อร์วังขนาดนี้!"

"นายกสมาคม! ออกไปรอบนี้ได้อะไรกลับมาเยอะเลยนะครับเนี่ย! ฝีมือทำอาหารพัฒนาขึ้นขนาดนี้เลยเหรอ!"

"นั่นสิ! แบบนี้การแข่งขันปีนี้พวกเราก็มีความหวังจะชิงตำแหน่งเชฟเทวดาแห่งเอเชียกลับมาแล้วสิ!"

เมื่อเอ่ยถึงคำว่าเชฟเทวดาแห่งเอเชีย แววตาของผู้เฒ่าหลิวก็หม่นแสงลงทันที ก่อนจะถอนหายใจออกมา

"เฮ้อ… ฝีมือทำอาหารก้าวหน้าอะไรกันล่ะ มันเป็นเพราะวัตถุดิบดีต่างหาก ผมก็แค่ปรุงด้วยวิธีทำอาหารบ้านๆ ธรรมดาเท่านั้นเอง"

"แต่ว่า…" คล้ายผู้เฒ่าหลิวจะนึกอะไรขึ้นมาได้ แววตากลับมามีชีวิตชีวาอีกครั้ง จึงรีบเปลี่ยนเรื่องพูดต่อ

"แต่การเดินทางรอบนี้ สิ่งที่ผมได้มาคุ้มค่าที่สุด ก็คือการได้เจอคนหนุ่มคนหนึ่ง ฝีมือทำอาหารของเขาสูงมากจนน่าตกใจ เผลอๆ จะไม่ด้อยไปกว่าผมด้วยซ้ำ"

"อะไรนะ!!!!" ทุกคนอุทานออกมาลั่น

"อย่าล้อเล่นน่าครับนายกสมาคม ทั่วทั้งหัวเซี่ยนี้ คนที่ฝีมือทำอาหารเก่งกว่าคุณนอกจากผู้เฒ่าหลงแล้ว ก็มีแค่ผู้เฒ่าเยี่ยเท่านั้นนะ"

"ใช่ครับ คุณเอาแต่ล้อพวกเราเล่นเรื่อยเลย"

คราวนี้หลิวเจียเจียที่ยืนอยู่ข้างๆ ยอมไม่ได้ รีบสอดขึ้นมาทันควัน

"ฮึ พวกคุณไม่เชื่อก็ตามใจ พี่เมิ่งเฟยทำอาหารอร่อยมากจริงๆ นะ อร่อยกว่าที่คุณปู่ทำตั้งเยอะ!"

เมื่อได้ยินคำพูดของหลิวเจียเจีย ชายชราที่นั่งอยู่ตรงหัวโต๊ะก็เงยหน้าขึ้นมา แล้วเอ่ยถามด้วยรอยยิ้ม

"เจียเจีย~ ที่หนูพูดมาเป็นเรื่องจริงงั้นเหรอ?"

"คุณปู่หลง จริงแท้แน่นอนเลยค่ะ หนูไปอยู่ที่นั่นสี่วัน พอกลับมาชั่งน้ำหนัก อ้วนขึ้นมาตั้งสี่กิโลแน่ะ!"

"ฮ่าๆ ดีๆ ปู่หลงเชื่อหนู เชื่อหนูแล้ว"

ชายชราถูกหลิวเจียเจียทำให้หัวเราะร่วน จากนั้นก็หันสายตากลับมามองผู้เฒ่าหลิว

"เจ้าสอง เจ้าคิดว่าคนหนุ่มคนนั้น มีโอกาสชนะวาตานาเบะ อิจิโร่ไหม?"

เมื่อได้ยินอาจารย์ถามเช่นนี้ ผู้เฒ่าหลิวก็พยักหน้าโดยไม่ลังเลแม้แต่น้อย

"ห้าสิบห้าสิบครับ!"

ทุกคนถึงกับนิ่งอึ้งไป ห้าสิบห้าสิบเชียวเรอะ!

แม้จะเป็นแค่โอกาสครึ่งต่อครึ่ง แต่ขนาดผู้เฒ่าหลิวเองยังไม่กล้าพูดเลยว่าจะสู้กับเชฟเทวดาแห่งเอเชียอย่างวาตานาเบะ อิจิโร่ได้แบบสูสีห้าสิบห้าสิบ!

แต่คนหนุ่มที่เขาพูดถึงกลับทำได้ คิดดูแล้วกันว่าผู้เฒ่าหลิวประเมินค่าเขาไว้สูงขนาดไหน

"เอาล่ะ พวกเจ้ากลับกันไปก่อนเถอะ… ข้ายังมีเรื่องต้องคุยกับเจ้าสองอีกนิดหน่อย…"

เมื่อเห็นว่าผู้เฒ่าหลงออกปากไล่แล้ว ทุกคนจึงไม่กล้าอยู่ต่อ ต่างพากันเอ่ยลาแล้วแยกย้ายกันกลับไป

============

ในเวลานี้ เมิ่งเฟยได้พาฝูงสัตว์น้อยกลับมาถึงหมู่บ้านเรียบร้อยแล้ว

ตอนเข้าหมู่บ้านพระอาทิตย์ก็ลับขอบฟ้าไปแล้ว เมิ่งเฟยจัดแจงที่อยู่ให้พวกสัตว์เสร็จ ก็กินข้าวไปลวกๆ ไม่กี่คำ แล้วล้มตัวลงนอนพักผ่อน

วันนี้เขาเหนื่อยสายตัวแทบขาดจริงๆ เดี๋ยวก็ย่างบาร์บีคิว เดี๋ยวก็เข้าป่า แถมยังต้องมุดลงไปในหลุมดินอีก ใช้พลังงานไปเยอะไม่เบา

พอล้มตัวลงบนเตียงเตาได้ก็หลับสนิทไปในทันที

กลางดึก หมาบ้านอารองก็เริ่มเห่ากรรโชกขึ้นมาอย่างบ้าคลั่ง

เมิ่งเฟยที่ยังสะลึมสะลือขมวดคิ้วแน่น พลิกตัวนอนต่อ

ทว่าวินาทีถัดมา เสียงหอนอันโหยหวนของหมาป่าก็ดังก้องไปทั่วความมืดมิดยามค่ำคืน

"บรู๊ว!~~~~~"

เมิ่งเฟยสะดุ้งพรวดลุกขึ้นจากเตียงเตา ไม่ทันได้คิดอะไร รีบพุ่งออกจากห้อง คว้าพลั่วด้ามยาวตรงหน้าประตูแล้ววิ่งปราดออกไปทันที

คู่ผัวเมียเสือดาวหิมะมีปฏิกิริยาไวที่สุด พอได้ยินเสียงหมาป่าหอนที่คุ้นเคย ก็พุ่งพรวดออกนอกประตูรั้วแล้วหันซ้ายแลขวาคอยระแวดระวังภัย

เดิมทีเมิ่งเฟยนึกว่าฝูงหมาป่าบุกเข้ามาในหมู่บ้านเพื่อแก้แค้นเขา แต่พอเขาวิ่งพ้นประตูรั้วออกมา กลับเห็นเงาดำร่างหนึ่งกำลังกะโผลกกะเผลก ลากสังขารเข้ามาในหมู่บ้านอย่างเชื่องช้า

เมื่อมันเห็นร่างของเมิ่งเฟย เงานั้นก็เค้นแรงทั้งหมดที่มีร้องครางออกมาหนึ่งเสียง ก่อนจะทรุดฮวบลงกับพื้น ไม่ลุกขึ้นมาอีกเลย

เมิ่งเฟยเห็นดังนั้นจึงรีบวิ่งเข้าไปดู

"มันนี่เอง!"

แม้จะเป็นเวลากลางคืน แต่เมิ่งเฟยก็จำได้ในแวบแรก ร่างนั้นคือจ่าฝูงหมาป่าสีดำที่เคยล้อมโจมตีเขากับคู่ผัวเมียเสือดาวหิมะนั่นเอง

ในยามนี้ สภาพร่างกายของมันย่ำแย่ถึงขีดสุด บาดแผลน้อยใหญ่เหวอะหวะเต็มตัว

และส่วนใหญ่ล้วนเป็นแผลจากกระสุนปืน!

บาดแผลเหล่านั้น บางแผลยังคงมีเลือดไหลซึม บางแผลก็แห้งกรังกลายเป็นสะเก็ดเลือดสีแดงคล้ำ

ดูท่าเพิ่งจะผ่านการต่อสู้อันดุเดือดเลือดพล่านมาหมาดๆ

เมิ่งเฟยขมวดคิ้วชนกันอย่างอดไม่ได้ ในใจเริ่มสังหรณ์ร้าย

จ่าฝูงหมาป่าแทบจะไม่มีทางปรากฏตัวตามลำพังเด็ดขาด สถานการณ์แบบนี้ชี้ชัดอยู่เรื่องเดียว

ฝูงหมาป่าโดนกำจัดเรียบทั้งฝูงแล้ว

"บัดซบเอ๊ย! ฝีมือพวกสารเลวนั่นแน่ๆ!"

ไอสังหารแผ่ออกมาจากหว่างคิ้วของเมิ่งเฟย เปลวไฟแห่งความโกรธแค้นลุกโชนอยู่ในใจ

เมิ่งเฟยสูดหายใจเข้าลึก พยายามดึงสติให้สงบลง

เขารู้ดีว่าความวู่วามในตอนนี้แก้ปัญหาอะไรไม่ได้ มีแต่จะทำให้เรื่องเลวร้ายลงไปอีก

สิ่งที่เขาต้องทำที่สุดในตอนนี้คือการรักษาชีวิตจ่าฝูงหมาป่าตัวนี้ไว้ให้ได้!

คิดได้ดังนั้น เมิ่งเฟยจึงรีบอุ้มจ่าฝูงหมาป่าขึ้นมา แล้ววิ่งหน้าตั้งกลับไปที่บ้าน

ในตอนนั้น สองสามีภรรยาบ้านอารองก็ตื่นเพราะเสียงหมาป่าหอนเช่นกัน พากันเดินออกมาจากลานบ้าน

พอเห็นเมิ่งเฟยกำลังอุ้มหมาป่าเข้าบ้าน ทั้งสองก็ตกใจจนเหงื่อกาฬแตกพลั่ก

รีบเดินตามเมิ่งเฟยเข้าไปในบ้านทันที

เมื่อกี้ข้างนอกมืดมาก เมิ่งเฟยจึงยังมองเห็นบาดแผลของจ่าฝูงหมาป่าไม่ชัดเจนนัก แต่พออุ้มมันเข้ามาในบ้าน วางลงบนเตียงเตาแล้ว

เมิ่งเฟยก็ถึงกับสูดหายใจเข้าเฮือกใหญ่ด้วยความหนาวเหน็บที่แล่นวาบไปถึงขั้วหัวใจ