บทที่ 66 จ่าฝูงหมาป่า ฉันโดนยิงไป 28 นัด!

บนตัวของจ่าฝูงหมาป่ามีบาดแผลขนาดเล็กใหญ่กระจายอยู่หลายสิบแห่ง เลือดสดๆ ย้อมขนของมันจนแดงฉานไปทั่วร่าง

บาดแผลส่วนใหญ่เกิดจากกระสุนปืน บางแผลลึกจนเห็นกระดูก บางแผลแค่ถลอก แต่ทุกแผลล้วนน่าหวาดเสียวทั้งสิ้น

ที่แย่ไปกว่านั้นคือ ลมหายใจของจ่าฝูงหมาป่ารวยรินอย่างยิ่ง ราวกับพร้อมจะหมดลมได้ทุกเมื่อ

เมิ่งเฟยสูดหายใจเข้าลึก หยิบกล่องเครื่องมือออกจากตู้ เตรียมลงมือผ่าตัดทันที

จังหวะนั้นอารองเดินออกมาจากด้านหลัง สีหน้าลังเลพลางเอ่ยเตือน

"ไอ้หมา หมาป่าตัวนี้แกแน่ใจเรอะว่าจะช่วยมัน? ไอ้นี่มันดุร้ายเอาเรื่องเลยนะ เคยได้ยินคำว่าเนรคุณเหมือนหมาป่าไหมล่ะ อย่าให้ถึงเวลาแกรักษามันหายแล้วมันแว้งมากัดแกเข้าล่ะ"

เมิ่งเฟยเหลือบมองอารอง เขารู้ดีว่าอารองหวังดี แต่ตอนนี้ไม่มีเวลาให้ชักช้าแล้ว

เขาจึงเช็ดฆ่าเชื้อมีดผ่าตัดไปพลางเอ่ยว่า

"วางใจเถอะครับอารอง ผมรู้ขอบเขตดี ถ้าไม่ไหวจริงๆ พอมันดีขึ้นพอสมควรแล้ว ผมจะปล่อยมันกลับเข้าป่าไปครับ"

เมื่อเห็นเมิ่งเฟยดึงดันขนาดนั้น อารองจึงไม่พูดอะไรอีกแล้วถอยออกไป

อาสะใภ้รองเห็นเมิ่งเฟยไม่ฟังคำเตือน คิดจะเดินเข้าไปเกลี้ยกล่อมต่อ แต่อารองก็ดึงตัวรั้งไว้เสียก่อน

"พอเถอะน่า ไอ้หมามันมีความคิดของมัน อีกอย่างที่นี่ถ้าไม่ใช่เสือก็เป็นหมี เจ้าหมาป่านี่คงไม่ได้เปรียบอะไรหรอก"

อาสะใภ้รองดูเหมือนจะเห็นคล้อยตามที่อารองพูด ถึงได้ถอนหายใจโล่งอก

ขณะนี้เมิ่งเฟยฆ่าเชื้อมีดผ่าตัดเสร็จสิ้น จึงค่อยๆ แหย่ปลายมีดเข้าไปในรูกระสุนตรงขาของจ่าฝูงหมาป่าอย่างระมัดระวัง

วินาทีที่คมมีดสัมผัสถูกบาดแผล ร่างของจ่าฝูงหมาป่าก็กระตุกอย่างแรง มันลืมตาโพลงขึ้นมาทันที

ทำเอาสองสามีภรรยาผู้เป็นอาตกใจจนถอยกรูดไปหลายก้าว

สายตาของจ่าฝูงหมาป่ากวาดมองสภาพแวดล้อมอันไม่คุ้นเคยอย่างดุร้าย ทว่าพอเห็นว่าเป็นเมิ่งเฟย แววตาก็พลันอ่อนลงอย่างเห็นได้ชัด

ร่างกายค่อยๆ ผ่อนคลายลงตามไปด้วย

เมื่อเมิ่งเฟยเห็นดังนั้นจึงแหย่ปลายมีดลึกเข้าไปข้างหน้า ทันใดนั้นก็สัมผัสได้ถึงผิวสัมผัสของโลหะ เขาไม่ลังเลแม้แต่น้อย ปลายมีดสะกิดงัดขึ้นเบาๆ หัวกระสุนขนาดเท่านิ้วมือก็ลอยละลิ่วออกมา

เสียง "เคร้ง" ดังขึ้นขณะมันตกกระทบพื้น

จ่าฝูงหมาป่าขบฟันแน่น ร่างกายสั่นสะท้านไปทั้งตัว

แต่ถึงจะเป็นแบบนั้น มันกลับไม่ส่งเสียงขู่คำรามออกมาแม้แต่แอะเดียว

มันเพียงแต่ใช้สายตาอันเด็ดเดี่ยวไม่ยอมจำนนจ้องมองไปข้างหน้า เผยให้เห็นกลิ่นอายความดุร้ายที่ทำให้ผู้คนอกสั่นขวัญแขวน

จากนั้นเมิ่งเฟยก็ลงมีดอย่างแม่นยำ หัวกระสุนถูกคีบออกจากร่างของจ่าฝูงหมาป่าทีละลูก

ผ่านไปสิบนาที เมิ่งเฟยก็คีบเอาหัวกระสุนออกมาได้จนหมด รวมทั้งหมดถึงยี่สิบแปดลูก!

เมื่อเห็นหัวกระสุนกองพะเนินอยู่ตรงหน้า เมิ่งเฟยก็ตกใจมากเช่นกัน

นี่ถือว่าโชคดีที่ขนาดตัวและความอึดของจ่าฝูงหมาป่าแข็งแกร่งมาก ถ้าเปลี่ยนเป็นหมาป่าธรรมดา โดนแค่สองนัดก็คงลงไปนอนสิ้นใจแล้ว

เมิ่งเฟยทำแผล ฆ่าเชื้อ และพันผ้ากอซให้ทีละแผลจนครบ ถึงเพิ่งสังเกตเห็นว่าจ่าฝูงหมาป่าหลับตาลงตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้

เมิ่งเฟยลองยื่นมือไปอังตรวจลมหายใจตรงจมูก ถึงได้กล้าถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก

พอกวาดล้างเก็บบริเวณที่ผ่าตัดเสร็จเรียบร้อยก็ปาเข้าไปตีสองกว่า โชคดีที่มีอารองกับอาสะใภ้รองคอยช่วย ไม่อย่างนั้นลำพังตัวเขาคนเดียว คงต้องง่วนทำจนถึงเช้าแน่

ตลอดการผ่าตัด ผัวเมียเสือดาวหิมะยังคงเฝ้าอยู่ในห้องไม่ยอมห่างไปไหน

พวกมันใช้สายตาเย็นชาจ้องมองจ่าฝูงหมาป่าที่นอนอยู่บนเตียงเตาเขม็ง กลัวว่าพอมันตื่นขึ้นมาแล้วจะทำร้ายเมิ่งเฟย

เมิ่งเฟยสัมผัสได้ถึงความเป็นห่วงของพวกมันในใจพลันรู้สึกอบอุ่น เขาจึงเดินเข้าไปหา

ยื่นมือไปลูบหัวโตๆ ของพวกมันเบาๆ แล้วพูดว่า

"วางใจเถอะ สภาพมันตอนนี้ อย่าว่าแต่จะทำร้ายฉันเลย แค่จะลุกขึ้นยืนยังยากเลยมั้ง พวกแกกลับไปนอนพักในคอกเถอะ"

"กรรรร~"

ทว่าแม่เสือดาวหิมะยังคงไม่วางใจ มันส่งเสียงขู่ในลำคอเบาๆ ใส่เมิ่งเฟย

กระทั่งหมอบราบลงไปกับพื้นตรงนั้นเลย

เมิ่งเฟยเห็นแบบนั้น ก็จำต้องปล่อยให้พวกมันทั้งสองตัวค้างคืนอยู่ในห้องต่อไป

…

เช้าวันรุ่งขึ้น เมิ่งเฟยก็ถูกปลุกด้วยเสียงครางหงิงๆ

พอลืมตาขึ้นมาดูก็พบว่าจ่าฝูงหมาป่าตื่นขึ้นมาตั้งแต่ตอนไหนไม่รู้

มันกำลังมองดูเขาด้วยดวงตาที่คลอน้ำตา ภายในแววตาคละเคล้าไปด้วยความโกรธแค้นและความเจ็บใจ

เมิ่งเฟยรีบลุกขึ้นนั่ง ขยับเข้าไปข้างกายมัน แล้วลองยื่นมือออกไปหาเพื่อหยั่งเชิง

เมื่อเห็นว่าจ่าฝูงหมาป่าไม่ได้ต่อต้าน เขาจึงวางมือลงบนหัวของมัน

เมิ่งเฟยลูบเบาๆ ที่ท้ายทอยของมัน พยายามปลอบประโลมอารมณ์

"ผ่อนคลาย… ผ่อนคลายหน่อย… ฉันรู้ว่าตอนนี้นายโกรธแค้นและเจ็บใจมาก แต่งานหลักของนายตอนนี้คือรักษาแผลให้หายดี ถึงจะมีโอกาสไปล้างแค้นได้"

ราวกับเข้าใจคำพูดของเมิ่งเฟย ลมหายใจของจ่าฝูงหมาป่าค่อยๆ สงบลง มันหันหัวมองออกไปนอกหน้าต่าง

แล้วเหม่อมองไปทางเขาเหนืออยู่อย่างนั้น

เมิ่งเฟยเห็นว่าจ่าฝูงหมาป่าไม่มีปัญหาอะไรใหญ่หลวงแล้ว จึงเริ่มลุกขึ้นมาจัดแจงข้าวของ

เขาเตรียมตัวจะไปสำรวจสถานการณ์ที่เขาเหนือดูก่อน

ก่อนออกเดินทาง เมิ่งเฟยกดโทรศัพท์หาจ้าวเทียนหมิง ผู้อำนวยการสถานีตำรวจป่าไม้

พอสายต่อติด ปลายสายก็มีเสียงเครื่องยนต์รถแล่นดังกระหึ่มเข้ามาทันที

"ฮัลโหล! เสี่ยวเมิ่ง! พวกเราใกล้จะถึงเมิ่งเจียโกวแล้ว! ทางนายมีเบาะแสอะไรบ้างไหม?"

ได้ยินแบบนั้นเมิ่งเฟยก็อึ้งไป ผอ.จ้าวคนนี้ทำงานเร็วเกินไปแล้ว เมื่อวานเพิ่งส่งเบาะแสให้ วันนี้ก็พาคนมาถึงแล้ว

"ผอ.จ้าวครับ เมื่อวานพวกนั้นมุ่งหน้าไปทางเขาเหนือ ตอนนี้น่าจะยังไปได้ไม่ไกล!"

"ทำได้ดีมากเสี่ยวเมิ่ง! นายอย่าเพิ่งวู่วามเด็ดขาด รอพวกเราไปร่วมปฏิบัติการ ไม่เกินครึ่งชั่วโมงก็ถึงเมิ่งเจียโกวแล้ว!"

พูดจบเขาก็วางสายไป

ไม่นานนัก เสียงเครื่องยนต์รถขนานใหญ่ก็แผดดังคำรามจากไกลเข้ามาใกล้

เมื่อรถค่อยๆ จอดสนิท ประตูท้ายรถก็ถูกเปิดออกอย่างรวดเร็ว จากนั้นเหล่าเจ้าหน้าที่ตำรวจป่าไม้ในชุดเครื่องแบบสีเขียวดูองอาจผึ่งผายก็กรูกันลงมาดั่งสายน้ำ

ทหารหาญแต่ละนายมีชีวิตชีวา สายตาแน่วแน่เฉียบคม แผ่กลิ่นอายความน่าเกรงขามและความมั่นใจออกมา

เพียงชั่วพริบตา เจ้าหน้าที่ตำรวจป่าไม้หลายร้อยนายก็เข้าแถวเรียงรายกันอย่างเป็นระเบียบ ณ ลานกว้างใจกลางหมู่บ้าน

บรรยากาศทั่วทั้งบริเวณดูขึงขังและสงบเงียบ ทำให้เมิ่งเฟยอดไม่ได้ที่จะรู้สึกยำเกรงกองกำลังชั้นยอดกลุ่มนี้

ยามนี้จ้าวเทียนหมิงสวมชุดเครื่องแบบสีเขียวขี้ม้า ยืนอยู่เบื้องหน้าทุกคนแล้วตะโกนลั่น

"วันนี้! พวกเราจะต้องกวาดล้างไอ้พวกพรานเถื่อนกลุ่มนี้ให้สิ้นซาก! ห้ามปล่อยให้พวกมันหนีรอดไปได้อีกเป็นอันขาด!"

สิ้นเสียงคำสั่งของจ้าวเทียนหมิง เหล่าเจ้าหน้าที่ก็แยกย้ายกันออกเป็นหลายกลุ่มอย่างรวดเร็ว มุ่งหน้าขึ้นสู่เขาเหนือ

เมิ่งเฟยเห็นเจ้าหน้าที่ทุกคนเข้าป่าไปหมดแล้ว ก็สะพายเป้ขึ้นหลัง เดินตามทางสายเล็กขึ้นเขาไปเช่นกัน

สงต้ากับเสือโคร่งไซบีเรียสองตัวอยากจะตามไปด้วย แต่ก็ถูกเมิ่งเฟยดันตัวส่งกลับไป

ข้อแรกคือพาพวกมันไปด้วยจะไม่ปลอดภัย และข้อสองก็คือตัวหนึ่งตั้งท้อง อีกสองตัวบาดเจ็บ มันไม่สะดวกเลยจริงๆ

เจ้ากระรอกน้อยเห็นว่าพวกนั้นถูกปฏิเสธหมด จึงแอบหลบอยู่หลังต้นไม้เงียบๆ

พอมองเห็นเมิ่งเฟยเดินขึ้นเขาไป มันก็พุ่งตัว "ฟึ่บ" ออกไป วิ่งตะบึงตามทิศทางที่เมิ่งเฟยเข้าป่าไปติดๆ

ภูมิประเทศของเขาเหนือสลับซับซ้อน พงหญ้าและแมกไม้ขึ้นรกชัฏ ต่อให้เป็นเมิ่งเฟยที่มีประสบการณ์โชกโชน ก็ยังไม่กล้าเดินสุ่มสี่สุ่มห้า

ไม่นานนัก เมิ่งเฟยก็สังเกตเห็นเบาะแสบางอย่าง

ดงหญ้ารกข้างหน้าห่างออกไปไม่ไกลมีร่องรอยการต่อสู้อย่างเห็นได้ชัด

บนใบหญ้ายังมีคราบเลือดติดอยู่ แต่แห้งกรังไปแล้ว

เมิ่งเฟยรีบก้าวเข้าไปตรวจสอบ

ท่ามกลางพงหญ้าที่ล้มราบเป็นบริเวณกว้าง มีซากหมาป่าป่านอนระเกะระกะอยู่สี่ห้าตัว

ยิ่งเมิ่งเฟยเดินลึกเข้าไป ก็ยิ่งพบซากศพมากขึ้นเรื่อยๆ

สภาพการตายของหมาป่าป่าเหล่านี้น่าเวทนายิ่งนัก ร่างกายพรุนไปด้วยรูกระสุน ชัดเจนว่าตกเป็นเหยื่อน้ำมืออันเหี้ยมโหดของพรานเถื่อน

ในใจของเมิ่งเฟยทั้งโศกเศร้าทั้งเดือดดาล คิ้วขมวดมุ่นเป็นปมแน่น

"กรี๊ดดดดด!"

จู่ๆ เสียงกรีดร้องของผู้หญิงคนหนึ่งก็ดังแผดขึ้นมาอย่างกะทันหัน