บทที่ 67 ผู้การ! อย่าเพิ่งยิง! ผมพาสาวกลับมาแล้วครับ

เมิ่งเฟยสะดุ้งตกใจกับเสียงกรีดร้องที่ดังขึ้นกะทันหันนี้อย่างจัง!

เขาไม่ทันได้คิดอะไรมาก รีบวิ่งพุ่งตรงไปยังทิศทางของเสียงร้องด้วยความรวดเร็ว

ครู่ต่อมา ในที่สุดเขาก็มาถึงจุดที่เกิดเสียงกรีดร้อง

เมื่อเพ่งสายตามอง บริเวณข้างซากหมาป่าหลายตัว มีหญิงสาวคนหนึ่งเนื้อตัวเปรอะเปื้อนโคลน เสื้อผ้าขาดรุ่ยยับเยิน กำลังนั่งตัวสั่นงันงกอยู่บนพื้น

ยามนี้หญิงสาวใบหน้าซีดเผือด แววตาเปี่ยมไปด้วยความหวาดกลัวและสิ้นหวัง ราวกับเพิ่งผ่านพ้นฝันร้ายอันน่าสะพรึงกลัวมาหมาดๆ

คล้ายจะได้ยินเสียงฝีเท้าของเมิ่งเฟย หญิงสาวจึงเงยหน้าขึ้นมาอย่างกะทันหัน

ทันทีที่เห็นเมิ่งเฟย น้ำตาก็พรั่งพรูไหลทะลักออกมาไม่ขาดสาย เธอปล่อยโฮ “โฮ!” ออกมาเสียงดัง

“ฮือ… ช่วยพาฉันออกไปที! ฉันไม่อยากมาที่นี่อีกแล้ว มันน่ากลัวเกินไปแล้ว…”

เมิ่งเฟยรีบสาวเท้าเข้าไปหา ย่อตัวลงถามว่า

“สวัสดีครับ ผมเป็นคนในหมู่บ้านแถวนี้ ผมพาคุณออกไปได้ แต่คุณต้องบอกผมก่อนว่าคุณมาทำอะไรที่นี่”

ขณะพูด มือของเมิ่งเฟยก็แอบเลื่อนไปกุมมีดสั้นที่อยู่ข้างเอวด้านหลังอย่างเงียบเชียบ

สถานที่อย่างเขาเหนือนับว่าเป็นเขตต้องห้ามสำหรับมนุษย์ หลายสิบปีมานี้ไม่มีคนเป็นๆ ย่างกรายเข้ามาเลย จู่ๆ มีผู้หญิงโผล่พรวดพราดขึ้นมาคนหนึ่ง ย่อมมีพิรุธอย่างเห็นได้ชัด

ผู้หญิงคนนี้มีโอกาสสูงมากที่จะเป็นพวกเดียวกับแก๊งล่าสัตว์พวกนั้น!

เมื่อได้ยินคำถามของเมิ่งเฟย หญิงสาวก็สูดหายใจเข้าลึก พยายามจะควบคุมอารมณ์ของตัวเอง

ทว่าหลังจากพยายามอยู่ครู่หนึ่งก็ยังไม่ได้ผล ทำได้เพียงสะอึกสะอื้นตอบว่า

“ฉันเป็นนักศึกษาปริญญาเอกของมหาวิทยาลัยการแพทย์ปักกิ่งค่ะ ฉันชื่อหยางจิ่น ฉันมากับพวกอาจารย์ แต่ระหว่างทางฉันพลัดตกจากเนินเขา พอตะเกียกตะกายลุกขึ้นมาได้ พวกอาจารย์ก็หายไปไหนกันหมดแล้ว ฉันก็เลยเดินสะเปะสะปะอยู่ในป่า จนกระทั่งเดินมาถึงที่นี่แล้วตกใจกองซากศพพวกนี้เข้า สุดท้ายก็มาเจอคุณนี่แหละค่ะ”

หญิงสาวยิ่งพูดยิ่งรู้สึกน้อยเนื้อต่ำใจ นั่งปาดน้ำตาบนพื้นไม่หยุด

เมิ่งเฟยขมวดคิ้วเล็กน้อย ยังไม่ปักใจเชื่อคำพูดของเธอนัก จึงเอ่ยถามต่อ

“ตอบคำถามผมมาก่อน! ผมอยากรู้ว่าพวกคุณมาทำอะไรกันที่นี่!”

น้ำเสียงของเมิ่งเฟยเจือความเฉียบขาดขึ้น มือที่จับมีดสั้นข้างเอวด้านหลังกระชับแน่นยิ่งกว่าเดิม

“กรี๊ด!!”

หญิงสาวตกใจกับน้ำเสียงอันเย็นชาของเมิ่งเฟยจนผงะถอยหลังไปสองก้าว รีบอธิบายเป็นพัลวัน

“เห็ดเห็ดดาวดิน! เห็ดดาวดินค่ะ! พวกเรามาตามหาเห็ดดาวดิน! สองวันก่อนพวกเราเห็นสตรีมเมอร์สายลุยป่าคนหนึ่งใช้เห็ดดาวดินห้ามเลือด ก็เลยอยากมาเก็บกลับไปทดลองดู เอ๊ะ?…”

หญิงสาวพูดค้างไว้ครึ่งหนึ่งแล้วชะงักไป เธอถอดแว่นตาออก บรรจงเช็ดคราบโคลนบนเลนส์ ก่อนจะพูดอย่างสงสัย

“ทำไมฉันมองดูคุณแล้วคุ้นตาจังเลยนะ… อ๊ะ! คุณคือสตรีมเมอร์คนนั้นนี่!!”

หญิงสาวหวีดร้องขึ้นมา แววตาเปี่ยมล้นไปด้วยความดีใจระคนประหลาดใจ

เมื่อเห็นปฏิกิริยาเช่นนั้นของหญิงสาว เมิ่งเฟยก็ปล่อยมือจากมีดสั้นด้านหลัง ถอนหายใจอย่างโล่งอก

คราวนี้เขาถึงเชื่อคำพูดของเธออย่างสนิทใจ พวกพรานเถื่อนคงไม่มีเวลาว่างมานั่งดูไลฟ์สดของเขา แถมยังดูละเอียดยิบขนาดนี้หรอก

เมิ่งเฟยก้าวเข้าไปประคองหญิงสาวให้ลุกขึ้น เอ่ยปลอบว่า

“ไปกันเถอะ ผมจะพาคุณกลับไปที่หมู่บ้านก่อน เดี๋ยวค่อยขึ้นเขามาตามหาเพื่อนร่วมทางของคุณ”

หญิงสาวผงกศีรษะรัวๆ ราวกับไก่จิกข้าวเปลือก แววตาเต็มไปด้วยความยินดี

โชคดีที่ตอนนี้พวกเขาอยู่ไม่ไกลจากหมู่บ้าน ใช้เวลาเพียงครึ่งชั่วโมงก็กลับมาถึงหมู่บ้านแล้ว

ระหว่างทางเมิ่งเฟยยังได้ซักถามรายละเอียดเกี่ยวกับสภาพแวดล้อมรอบๆ จุดที่เธอพลัดหลงกับเพื่อนร่วมทาง

หญิงสาวอึกอักอยู่นาน จำได้เพียงว่าแถวนั้นมีหน้าผาสูงประมาณคนสองคนต่อตัวกัน พวกเขาปีนขึ้นไปไม่ได้ จึงทำได้แค่อ้อมไปทางอื่น

พอได้ยินคำว่าหน้าผา ใจของเมิ่งเฟยก็กระตุกวูบ

“คงไม่ใช่ที่ตรงนั้นหรอกนะ…”

ทหารยามที่ประจำการอยู่ในหมู่บ้านพอเห็นว่าเมิ่งเฟยไม่เพียงกลับมา แต่ยังพาผู้หญิงคนหนึ่งลงมาจากเขาด้วย ก็ตั้งท่าระวังภัยขึ้นมาทันที

แต่ละคนยกปากกระบอกปืนเล็งไปที่หญิงสาวด้านข้าง พร้อมจะเหนี่ยวไกได้ทุกเมื่อ

หญิงสาวตกใจจนรีบมุดไปหลบอยู่ด้านหลังเมิ่งเฟย ตัวสั่นเทาด้วยความกลัว

เมิ่งเฟยเห็นดังนั้นจึงรีบเงยหน้าตะโกนบอก

“ผู้หญิงคนนี้หลงทางอยู่บนเขา ไม่ใช่พวกพรานเถื่อนครับ!”

จากนั้นทหารหลายนายก็ก้าวเข้ามา พาตัวหญิงสาวไปซักถามเรื่องราวอยู่อีกด้าน

ตอนนั้นเอง จ้าวเทียนหมิงก็เดินออกมาจากห้องบัญชาการรบชั่วคราว เห็นเมิ่งเฟยพาผู้หญิงกลับมาคนหนึ่งก็ถามด้วยความแปลกใจ

“เสี่ยวเมิ่ง นี่มันเรื่องอะไรกัน?”

เมิ่งเฟยหัวเราะเจื่อนๆ พลางอธิบาย “นักศึกษาปริญญาเอกของมหาวิทยาลัยการแพทย์ปักกิ่งน่ะครับ บอกว่าตามอาจารย์มาเก็บสมุนไพรแล้วพลัดหลงกัน นี่โชคดีที่มาเจอผมเข้า ถ้าไปเจอพวกหมาป่าเสือดาวเข้า ชีวิตคง…”

ยังไม่ทันที่เมิ่งเฟยจะพูดจบ จ้าวเทียนหมิงก็เบิกตากว้าง ตวาดถามเสียงหลง

“นายว่าอะไรนะ!!! อาจารย์มหาวิทยาลัยการแพทย์ปักกิ่งงั้นเหรอ! ชื่ออะไร!”

เมิ่งเฟยงุนงงไปหมด ไม่เข้าใจว่าทำไมผู้อำนวยการจ้าวถึงได้มีปฏิกิริยารุนแรงขนาดนี้

“เรื่องนี้ผมไม่รู้จริงๆ ครับ คุณลองไปถามนักศึกษาปริญญาเอกคนนั้นดูเถอะ”

ยังไม่ทันที่เมิ่งเฟยจะพูดจบประโยค จ้าวเทียนหมิงก็วิ่งกระหืดกระหอบตรงไปยังทิศทางของหญิงสาวคนนั้นทันที

ครู่ต่อมา จ้าวเทียนหมิงก็ควักวิทยุสื่อสารออกมาด้วยแววตาตื่นตระหนก ตะโกนลั่น

“ทุกคนฟังให้ดี! มีภารกิจเพิ่มขึ้นมาอีกหนึ่งอย่าง อาจารย์ของมหาวิทยาลัยการแพทย์ปักกิ่งพานักศึกษาอีกสองคนหายตัวไปบนเขา หากใครพบตัวพวกเขา ขอให้รีบพาพวกเขากลับมาทันที!”

พูดจบจ้าวเทียนหมิงก็ร้อนรนจนเดินวนไปเวียนมาอยู่กับที่ เห็นได้ชัดว่าอาจารย์ท่านนี้มีความสัมพันธ์ที่ไม่ธรรมดากับเขา

หลังจากเดินวนอยู่นาน เขาก็เบนสายตาไปหยุดอยู่ที่เมิ่งเฟยซึ่งยืนอยู่ไม่ไกล แววตาพลันสว่างวาบ

จากนั้นก็เปลี่ยนไปสวมใส่อุปกรณ์ของทหารนายหนึ่ง แล้วสาวเท้าเร็วๆ มาตรงหน้าเมิ่งเฟยพร้อมพูดว่า

“เสี่ยวเมิ่ง! พานายเข้าป่าที!”

“หา?” เมิ่งเฟยเหวอไปเล็กน้อย

“โธ่เอ๊ย! อาจารย์คนนั้นคือพ่อตาฉันเอง! พวกเราต้องรีบไปหาเขาให้เจอ ขืนพวกเขาไปจ๊ะเอ๋กับไอ้พวกพรานเถื่อนนั่นเข้าล่ะก็เรื่องใหญ่แน่! ไอ้พวกนั้นมันพวกฆ่าคนตาไม่กะพริบเชียวนะ!”

เมิ่งเฟยได้ยินดังนั้นก็ไม่พูดพล่ามทำเพลง รู้ดีว่าสถานการณ์คับขัน จึงพาจ้าวเทียนหมิงขึ้นไปยังเขาเหนือทันที

ขณะนั้น ในวิทยุสื่อสารของจ้าวเทียนหมิงมีรายงานการค้นหาจากหน่วยต่างๆ ดังเข้ามาไม่ขาดสาย

ตาข่ายค้นหาขนาดใหญ่ที่มีคนหลายร้อยนายกำลังบีบวงแคบลงเรื่อยๆ ทว่าก็ยังคงไม่พบร่องรอยของพวกพรานเถื่อนเหล่านั้นเลย

เมิ่งเฟยเดินนำหน้าไปตามเส้นทางเดิมเมื่อครู่ พอเห็นซากหมาป่าเหล่านั้นอีกครั้ง ต่อให้เป็นจ้าวเทียนหมิงที่ผ่านการฝึกฝนมาอย่างดีและเจนศึกมาอย่างโชกโชน ก็ยังต้องตกตะลึง

“นี่… นี่ฝีมือไอ้พวกพรานเถื่อนนั่นเหรอ?”

เมิ่งเฟยพยักหน้า

“บัดซบเอ๊ย! ไอ้พวกสารเลว!” จ้าวเทียนหมิงสบถออกมาด้วยความเคียดแค้น

ไม่นานนัก เมิ่งเฟยก็พาจ้าวเทียนหมิงมาถึงหน้าผาด้านนอกหุบเขา เวลานี้เศษหญ้าแห้งที่เมิ่งเฟยเคยใช้บดบังปากถ้ำไว้ได้อันตรธานหายไปหมดแล้ว

ยิ่งไปกว่านั้น บริเวณปากถ้ำยังมีรอยเท้าเหยียบย่ำกันอย่างหนาแน่น แม้แต่วัชพืชด้านข้างก็ยังถูกเหยียบจนแบนราบติดพื้น

เห็นได้ชัดว่ามีคนเข้าไปข้างในนี้เป็นจำนวนมาก

ในใจของเมิ่งเฟยไม่มีความยินดีแม้แต่น้อย ตรงกันข้ามกลับดิ่งวูบลง

เพราะท่ามกลางรอยเท้าเหล่านี้ เขาได้พบรอยเท้าแบบเดียวกับที่เคยเจอมาก่อนหน้านี้

เป็นไปได้สูงมากว่าพวกอาจารย์อาจจะได้เผชิญหน้ากับพวกพรานเถื่อนเข้าแล้ว

หรือกระทั่งว่า…

เมิ่งเฟยไม่กล้าคิดต่อ ได้แต่มองไปยังจ้าวเทียนหมิงที่อยู่ฝั่งตรงข้าม แล้วเอ่ยด้วยน้ำเสียงขรึมว่า

“ผู้อำนวยการจ้าวครับ รอยเท้าตรงนี้ไม่ได้มีแค่สามคนแล้วล่ะ”