บทที่ 68 คนญี่ปุ่น เพิ่งเปิดตัวก็ขิตแล้วเหรอ

“ผมรู้แล้ว…” สายตาของจ้าวเทียนหมิงเคร่งเครียด ในใจไม่รู้กำลังคิดอะไรอยู่

เมิ่งเฟยชักมีดสั้นในมือออกมาแล้วเดินนำหน้า โดยมีจ้าวเทียนหมิงคอยระวังหลัง

ก่อนจะเข้าไปในถ้ำ จ้าวเทียนหมิงได้ส่งพิกัดของหุบเขาไปให้หน่วยย่อยต่างๆ เพื่อสั่งให้พวกเขารีบมาล้อมพื้นที่ตรงนี้ไว้โดยด่วน

ไม่นานทั้งสองคนก็ผ่านช่องทางแคบๆ เข้ามาถึงด้านในหุบเขา

เวลานี้ภายในหุบเขาไม่ได้เปลี่ยนแปลงไปจากเดิมมากนัก เพียงแต่รอบต้นแอปเปิลมีเต็นท์ทหารกางไว้สองสามหลัง บนเต็นท์มีตัวอักษรภาษาญี่ปุ่นเขียนโย้เย้เอาไว้ ซึ่งเมิ่งเฟยอ่านไม่ออก

เมิ่งเฟยกับจ้าวเทียนหมิงซ่อนตัวสังเกตการณ์อยู่ในพุ่มไม้ด้านข้างอย่างระมัดระวัง

สิบนาทีต่อมา เมื่อแน่ใจแล้วว่ารอบเต็นท์ไม่มีคน ทั้งสองก็สบตากัน แลกเปลี่ยนสายตาที่รู้กันอย่างเงียบๆ แล้วค่อยๆ ย่องเข้าไป

พอย่องมาถึงข้างเต็นท์ ทั้งคู่ก็พบว่ากองไฟกลางเต็นท์ยังมีควันสีขาวลอยกรุ่นอยู่ ยังไม่ดับสนิทดี

เห็นได้ชัดว่าเพิ่งจากไปได้ไม่นาน และบนแผ่นรองกันชื้นข้างกองไฟ ก็มีคราบเลือดที่ยังไม่แห้งสนิทเปรอะอยู่หลายจุด

“เสี่ยวเมิ่ง! เธอรีบดูตรงนั้น!” จ้าวเทียนหมิงร้องอุทานพลางชี้มือไปที่ใต้ต้นแอปเปิล

มองตามทิศทางนิ้วของเขา ใต้ต้นแอปเปิลถูกคนขุดเป็นหลุมขนาดใหญ่ รอบปากหลุมมีพลั่วและอีเต้อถูกโยนเกลื่อนกลาดอยู่หลายเล่ม

เมิ่งเฟยสาวเท้าเร็วๆ ไปที่ปากหลุมแล้วชะโงกหน้ามองลงไป ปากหลุมไม่ชันมากนัก เป็นทางลาดเอียงทอดลึกลงไปด้านล่าง

บนผนังถ้ำทั้งสองฝั่งยังมีแท่งเรืองแสงแบบใช้ได้นานเสียบไว้เพื่อให้ความสว่าง

ทั้งสองสบตากันแล้วพยักหน้า

เมิ่งเฟยกระโดดลงไปในปากหลุมเป็นคนแรก มือขวากำมีดสั้นแน่น ค่อยๆ ไต่ลงไปตามทางอย่างระมัดระวัง

แม้ว่าจ้าวเทียนหมิงจะอายุห้าสิบกว่าแล้ว แต่ร่างกายยังคงคล่องแคล่วว่องไว เขากระโดดตามเมิ่งเฟยลงมาในถ้ำทันที

ทั้งสองเดินหน้าไปได้ประมาณสิบกว่านาที จู่ๆ ประตูบานใหญ่บานหนึ่งก็ปรากฏขึ้นตรงหน้า

ประตูบานนั้นไม่รู้ว่าหล่อขึ้นมาจากวัสดุอะไร แม้จะถูกฝังอยู่ใต้ดินลึกมานานหลายปีเพียงนี้ก็ไม่มีรอยสนิมเกาะเลยสักนิด

เวลานี้ประตูถูกดันเปิดแง้มไว้ช่องหนึ่ง พอดีให้คนเดินผ่านได้ทีละคน

แถมยังมีลมเย็นเยียบพัดรอดผ่านประตูออกมาเป็นระลอก เป่าจนทั้งคู่ขนลุกซู่ไปทั้งตัว

“ไป!” จ้าวเทียนหมิงที่ร้อนใจอยากช่วยคนเต็มทีแทรกตัวมุดเข้าไปก่อน

เมิ่งเฟยเห็นดังนั้นก็รีบตามเข้าไปติดๆ

ทันทีที่เข้ามาในถ้ำ เมิ่งเฟยก็อดไม่ได้ที่จะตัวสั่นสะท้าน อุณหภูมิที่นี่ต่ำกว่าข้างนอกอย่างน้อยสิบกว่าองศา อาศัยแสงจากแท่งเรืองแสงในมือ เมิ่งเฟยเห็นได้ชัดเจนว่าแม้แต่ลมหายใจของตนก็กลายเป็นไอสีขาว

แต่พอเมิ่งเฟยยกแท่งเรืองแสงให้สูงขึ้น เพื่อจะดูสภาพภายในถ้ำ

ทั้งสองคนต่างก็ยืนอึ้งค้างอยู่กับที่ ตาเบิกกว้าง สีหน้าเต็มไปด้วยความตกตะลึง

ภายในถ้ำเป็นพื้นที่ขนาดมหึมา เพดานถ้ำสูงประมาณห้าเมตร

เท่าที่สายตามองไปถึง มีหีบเหล็กขนาดใหญ่วางระเกะระกะทับซ้อนกันอยู่จนนับไม่ถ้วน

เวลานี้มีหีบใบหนึ่งถูกงัดเปิดออก และมีของบางอย่างสีเหลืองทองอร่ามตกกระจายอยู่ไม่ไกล

เมิ่งเฟยเดินเข้าไปใกล้แล้วหยิบมันขึ้นมา

ทันใดนั้น น้ำหนักที่หนักอึ้งก็แล่นผ่านมือจนเมิ่งเฟยเกือบจะทำหลุดมือ

“นี่มันทองแท่ง!” เมิ่งเฟยตกใจจนพูดไม่ออก รีบหันขวับไปมองในหีบที่เปิดอยู่นั้น

เขาเห็นทองแท่งขนาดยาวเท่าท่อนแขนเรียงซ้อนกันอยู่อย่างเป็นระเบียบกลางหีบ

จ้าวเทียนหมิงตามเข้ามาทันพอดี เมื่อเห็นทองแท่งเต็มหีบ เขาก็เบิกตากว้าง สีหน้าตื่นตะลึง ไม่อยากจะเชื่อสายตากับสิ่งที่เห็นอยู่ตรงหน้า

เขาสูดหายใจเข้าลึกยาวเพื่อตั้งสติ จากนั้นก็เปิดหีบข้างๆ อีกใบ ซึ่งข้างในก็อัดแน่นไปด้วยทองแท่งเช่นเดียวกัน

ทว่า เมิ่งเฟยกลับรู้สึกสังหรณ์ใจไม่ดี

เขารู้สึกอยู่ตลอดว่าสถานที่แห่งนี้ต้องซุกซ่อนความลับที่ยิ่งใหญ่กว่านี้เอาไว้แน่

ในขณะที่จ้าวเทียนหมิงกำลังตกอยู่ในความตะลึงงัน เมิ่งเฟยก็สังเกตเห็นแสงสว่างริบหรี่กะพริบไหวอยู่ลึกเข้าไปในถ้ำ

“ผู้อำนวยการจ้าว คุณดูตรงนั้นสิครับ” เมิ่งเฟยชี้ไปทางทิศของแสงพลางกระซิบเบาๆ

จ้าวเทียนหมิงได้สติกลับมา เขามองตามทิศทางนิ้วของเมิ่งเฟย สายตาแววความเคร่งเครียดขึ้นมาทันที

“ขยับเข้าไปดู!”

จากนั้นทั้งสองก็ค่อยๆ ลอบเข้าไปทางทิศของแสงสว่างอย่างระมัดระวัง

เวลานี้ที่ส่วนลึกของถ้ำ ชายวัยกลางคนคนหนึ่งกำลังยืนอยู่ตรงหน้ากลุ่มชายร่างเตี้ยไว้หนวดจิ๋ม สีหน้าประจบสอพลอสุดขีด

“หัวหน้าวาตานาเบะ ไม่นึกเลยนะครับว่าคราวนี้พวกเราจะตามหาสมบัติเจอได้ราบรื่นขนาดนี้! โชคดีจริงๆ เลยครับ!”

ถ้าเมิ่งเฟยมาเห็นเข้า คงจำได้ในพริบตาเดียว ชายคนนี้ก็คือเจ้าสี่ หนึ่งในกลุ่มพรานป่าที่เคยหนีรอดไปจากเงื้อมมือของเขานั่นเอง

ชายที่ถูกเรียกว่าวาตานาเบะยิ้มพลางพยักหน้า มองเจ้าสี่ด้วยสายตาที่มีความหมายลึกซึ้ง

“ฮ่าๆ คราวนี้ตามหาสมบัติที่ประเทศของเราทิ้งไว้ที่นี่จนเจอได้ ต้องขอบคุณคุณเฉินจริงๆ นะครับ! พอกลับไปแล้วผม…”

ยังไม่ทันจะพูดจบ เสียงปืนก็ดัง “ปัง!” วาตานาเบะ อิจิโร่ทรุดฮวบลงไปกองกับพื้น ดวงตาเบิกกว้างเต็มไปด้วยความโกรธแค้นและความไม่เข้าใจ

ลูกน้องชาวญี่ปุ่นที่เหลืออยู่ข้างๆ เห็นเจ้าสี่หักหลัง คิดจะยกปืนขึ้นสู้ แต่ก็ถูกพวกของเจ้าสี่อีกห้าคนระดมยิงจนตายคาที่

เมื่อมองดูศพหลายร่างที่นอนจมกองเลือดอยู่บนพื้น เจ้าสี่ก็ถ่มน้ำลายลงพื้นอย่างแรงแล้วด่ากราด

“ไอ้พวกเวรตะไลญี่ปุ่น คิดว่าตัวเองวิเศษวิเศษมาจากไหนกันวะทั้งวันพล่ามอยู่ได้ พล่ามอยู่นั่นแหละ บ่นจนกูเอียนจะแย่แล้ว!

ถึงกูจะไม่ใช่คนดีเด่มาจากไหน แต่กูก็เป็นคนหัวเซี่ยโว้ย! พวกสารเลวอย่างพวกมึง ต่อให้ฆ่าทิ้งเป็นพันเป็นหมื่นรอบก็ยังไม่สาสม!”

จากนั้นเจ้าสี่ก็กวาดสายตามองไปรอบๆ ที่เต็มไปด้วยทรัพย์สมบัติทองคำเงินตรา สายตาเปล่งประกายละโมบ แม้แต่ร่างก็ยังสั่นเทาด้วยความตื่นเต้น เขากู่ร้องตะโกนลั่น

“ฮ่าๆ! พวกเรา รวยแล้วโว้ย! ทองแท่งพวกนี้กลายเป็นของพวกเราหมดแล้ว! ถ้ามีทองแท่งพวกนี้ละก็ อย่าว่าแต่ชาตินี้เลย ต่อให้ใช้ไปอีกสิบชาติก็ไม่มีวันหมด!”

อีกห้าคนที่เหลือก็ตื่นเต้นจนน้ำตาคลอเบ้า พวกเขาเคยเห็นทองแท่งมากมายขนาดนี้ที่ไหนกัน แม้แต่ในฝันยังไม่เคยกล้าฝันถึงเลย

และข้างกายของพวกเขา ชายชราคนหนึ่งกับชายหนุ่มอีกสองคนถูกมัดติดไว้ด้วยกัน กำลังตัวสั่นงันงกมองดูพวกญี่ปุ่นที่นอนตายตาไม่หลับอยู่บนพื้น

ในใจถูกความหวาดกลัวและความสิ้นหวังเข้าครอบงำจนหมดสิ้นแล้ว

“อาจารย์ครับ… พวกเรายังจะมีชีวิตรอดออกไปได้ไหมครับ…”

“ผมยังอายุน้อยอยู่เลย ผมยังไม่อยากตาย… ผมยังไม่ได้แต่งงานมีเมียเลยนะ…”

ชายชราถอนหายใจยาว แววตาเต็มไปด้วยความสิ้นหวังและความอาลัยอาวรณ์

ตัวเขาไม่ได้กลัวตาย แต่ที่เขากลัวคือถ้าตัวเองตายไป หลานสาวที่ป่วยเป็นโรคร้ายจนรักษาไม่หายของเขาจะไม่มีความหวังที่จะได้ยืนขึ้นมาเพื่อโอบกอดโลกใบนี้อีกต่อไปแล้ว

เธอยังเด็กขนาดนั้น ยังไม่ทันได้สัมผัสโลกกว้างภายนอก และยังไม่ทันได้ใช้ชีวิตของตัวเองเลย

…

พอคิดถึงตรงนี้ ชายชราก็อดไม่ได้ที่จะขอบตาร้อนผ่าว น้ำตาหยดใสไหลรินลงมาอาบแก้มสองสาย

เจ้าสี่ได้ยินเสียงก็หันขวับมา ตวาดลั่นอย่างเหี้ยมเกรียม “ถ้าไม่อยากตายก็หุบปากซะ! ขืนพล่ามอีกคำเดียว กูจะส่งพวกมึงลงนรกเดี๋ยวนี้แหละ!” พูดจบ เขาก็ระเบิดเสียงหัวเราะอย่างบ้าคลั่งต่อไป

เสียงหัวเราะดังก้องสะท้อนอยู่ในถ้ำที่ว่างเปล่า ชวนให้คนที่ได้ยินรู้สึกขนพองสยองเกล้า

ทว่าในวินาทีถัดมา รอยยิ้มของเขาก็แข็งค้างไปในทันที