บทที่ 69 เมื่อแมวดำเมิ่งเฟยพบกับเจ้าสี่หูเดียว

เขารู้สึกเพียงสันหลังวาบขึ้นมา ไอสังหารรุนแรงพุ่งจู่โจมเข้ามาทันที

“ปัง!”

เสียงปืนดังสนั่นกึกก้อง เจ้าสี่ไม่มีเวลาให้คิดมาก รีบเอี้ยวตัวหลบอย่างรวดเร็ว

แต่ความเร็วของเขาหรือจะสู้กระสุนปืนได้ สุดท้ายก็ยังช้าไปก้าวหนึ่ง

กระสุนเฉียดศีรษะเขาไปอย่างหวุดหวิด และพุ่งเข้าใส่ใบหูของเขาพอดิบพอดี

“เผียะ!” เลือดสาดกระจายในพริบตา ใบหูของเจ้าสี่ถูกยิงขาดกระจุยถึงโคนหู

“อ๊ากกกกก!”

เสียงกรีดร้องด้วยความเจ็บปวดทรมานของเจ้าสี่ดังก้องไปทั่วถ้ำ ทว่าถึงจะเป็นเช่นนี้ เขาก็ยังคงครองสติไว้ได้ รีบกลิ้งตัวไปหลบหลังกล่องไม้ด้านข้างเพื่อใช้เป็นที่กำบัง

“บ้าเอ๊ย! ดับไฟให้หมด!”

สิ้นเสียงคำรามอย่างเดือดดาลของเจ้าสี่ ลูกน้องที่เหลืออีกห้าคนต่างก็รีบดับแหล่งกำเนิดแสงในมือลงทันที

“หัวหน้าแก๊ง เอาไงดีครับ” ลูกน้องคนหนึ่งเอ่ยถาม

“บัดซบเอ๊ย แม่งตลบหลังกันชัดๆ ตอนนี้ไม่รู้ว่าฝั่งนู้นมีกี่คน พวกแกกระจายกำลังออกไป ตาไวๆ หน่อย เจอก็สาดกระสุนใส่แม่งเลย! ซี้ด…”

ดูเหมือนจะไปสะเทือนเส้นประสาทตรงใบหู เจ้าสี่จึงสูดปากด้วยความเจ็บปวด แววตาเต็มไปด้วยเพลิงโทสะ

ภายในถ้ำตอนนี้มืดมิดสนิทจนมองไม่เห็นแม้แต่นิ้วมือตัวเอง ราวกับห้วงเหวลึกไร้ก้นบึ้งที่ชวนให้รู้สึกหวาดผวาและอึดอัดจนแทบหายใจไม่ออก

แม้แต่เมิ่งเฟยกับจ้าวเทียนหมิงที่ยืนเบียดชิดติดกัน ก็ยังมองเห็นเพียงโครงร่างเลือนรางของอีกฝ่าย ไม่อาจเห็นใบหน้ากันได้ชัดเจน

จังหวะนั้นเอง เมิ่งเฟยพลันได้ยินเสียงฝีเท้ากุกกักแผ่วเบาดังมาจากระยะไกล เสียงนั้นดังฟังชัดเป็นพิเศษท่ามกลางความเงียบงันในถ้ำ

ขณะเดียวกัน ในหัวของเขาก็ปรากฏจุดสีแดงขึ้นมาหนึ่งจุด จุดสีแดงนั้นกำลังเคลื่อนเข้ามาใกล้ฝั่งเขาอย่างช้าๆ

ประสาทสัมผัสของเขาตึงเปรี๊ยะขึ้นมาทันที มือกระชับมีดสั้นไว้แน่น โน้มตัวไปข้างหน้าเล็กน้อย ย่อตัวลงต่ำแล้วค่อยๆ คลำทางมุ่งหน้าไปยังทิศทางของจุดสีแดงอย่างระมัดระวัง

จ้าวเทียนหมิงอยากจะเอ่ยปากเตือน แต่ก็ต้องกลืนคำพูดกลับลงไป เพราะกลัวว่าจะทำให้ตำแหน่งของทั้งสองคนถูกเปิดเผย

ตอนนั้นเอง ลูกน้องคนหนึ่งกำลังถือปืนพกในมือ กวาดตามองหาไปทั่ว

ภายในถ้ำมืดจนมองไม่เห็นทาง ลูกน้องคนนั้นไม่ได้ระวังเศษหินใต้ฝ่าเท้า จึงเตะเข้าใส่เต็มๆ

แกร๊ก!

เสียงเศษหินกลิ้งดังขึ้นในถ้ำ

แววตาของเมิ่งเฟยพลันชะงักนิ่ง ลมหายใจสะดุดหยุดลงโดยไม่รู้ตัว

เพราะเงาร่างนั้นอยู่ห่างจากเขาไม่เกินห้าเมตรแล้ว!

ในเวลานี้เมิ่งเฟยย่อตัวลงเล็กน้อย ร่างกายเกร็งแน่นราวกับคันศร เตรียมพร้อมจะพุ่งออกไปทุกเมื่อ

ทันใดนั้น สองขาของเมิ่งเฟยก็ออกแรงถีบอย่างแรง พุ่งทะยานไปข้างหน้าราวกับลูกศรหลุดจากแล่ง

"โอ๊ยยย~"

แรงปะทะที่จู่โจมมาอย่างกะทันหัน ทำให้คนที่ซ่อนตัวอยู่ในความมืดตกใจจนขวัญหนีดีฝ่อ

เดิมทีเขากำลังเตรียมจะหันปากกระบอกปืนไปทางเมิ่งเฟย แต่กลับเสียหลักล้มคว่ำในพริบตา

ยังไม่ทันที่เขาจะได้ตอบสนอง ก็รู้สึกถึงแรงฉุดกระชากอย่างรุนแรงที่แขน ความเจ็บปวดแล่นพล่านจนต้องแผดเสียงร้องโหยหวนออกมาไม่หยุด

"อ๊ากกก!!!"

เสียงร้องโหยหวนดังก้องไปทั่วถ้ำ เมิ่งเฟยเห็นดังนั้นจึงฟาดสันมือเข้าใส่ลำคอของชายคนนั้นเข้าเต็มรัก

ตุ้บ!

ลูกน้องคนนั้นล้มพับลงกับพื้น สลบเหมือดไปทันที

ขณะที่เมิ่งเฟยเตรียมจะหันหลังกลับไปตามหาเป้าหมายต่อไป ด้านหลังของเขากลับมีเสียงปืนแหลมคมบาดแก้วหูดังขึ้นหลายนัด

เมิ่งเฟยสบถในใจว่าแย่แล้ว! ทิศทางที่เสียงปืนดังขึ้นนั้น เป็นตำแหน่งที่จ้าวเทียนหมิงอยู่นั่นเอง!

สีหน้าของเมิ่งเฟยพลันมืดทะมึนลงทันตา เขาไม่มีเวลาคิดอะไรมาก รีบวิ่งทะยานไปยังทิศทางที่เสียงปืนดังขึ้น

ในเวลานี้ จุดสีแดงตรงฝั่งของจ้าวเทียนหมิงก็พลันหม่นแสงลงจนกระทั่งหายลับไปหนึ่งจุด

ยิ่งเมิ่งเฟยเข้าใกล้จุดที่จ้าวเทียนหมิงอยู่มากเท่าไร จิตใจของเขาก็ยิ่งตึงเครียดมากขึ้นเท่านั้น

เขาไม่รู้เลยว่าสิ่งที่รอคอยตนเองอยู่ข้างหน้าคืออะไร อาจเป็นการต่อสู้อันดุเดือด หรืออาจเป็นเพื่อนที่ได้รับบาดเจ็บหรือแม้กระทั่งสูญเสียชีวิต…

ระยะทางสิบกว่าเมตร เมิ่งเฟยใช้เวลาเพียงไม่กี่ลมหายใจก็พุ่งมาถึงตรงหน้า

บนพื้นมีร่างของคนคนหนึ่งนอนแน่นิ่งเป็นศพอยู่ ส่วนจ้าวเทียนหมิงกำลังนั่งพิงกล่องไม้อย่างหมดแรง แขนซ้ายถูกกระสุนยิงทะลุ เลือดสดๆ ไหลทะลักออกมาไม่หยุด

"ผู้อำนวยการจ้าว คุณเป็นอะไรไหมครับ!"

เมิ่งเฟยรีบก้าวเข้าไปหา เอ่ยถามด้วยสีหน้ากระวนกระวายใจ

จ้าวเทียนหมิงสูดหายใจเข้าลึก พยายามผ่อนคลายตัวเองลงแล้วพูดว่า "วางใจเถอะ แผลแค่นี้ยังเอาชีวิตแก่ๆ ของฉันไปไม่ได้หรอก"

เมื่อเห็นรูกระสุนที่มีเลือดไหลอาบบนแขนของจ้าวเทียนหมิง เมิ่งเฟยก็รีบหยิบผ้าก๊อซออกจากกระเป๋าเป้มาฆ่าเชื้อและพันแผลให้เขา โดยไม่ได้สังเกตภาพบนหน้าจอเรดาร์สิ่งมีชีวิตเลย และในจังหวะที่เมิ่งเฟยกำลังตั้งใจพันแผลให้อยู่นั้นเอง

จู่ๆ เขาก็รู้สึกเย็นวาบที่ด้านหลัง ไม่นานนัก ปากกระบอกปืนสีดำมะเมื่อมก็จ่อเข้าที่ศีรษะของเมิ่งเฟย

ตามมาด้วยเสียงหัวเราะอย่างเหี้ยมเกรียมจากด้านหลัง "ฮิๆ~~ ซ่อนตัวเก่งกันนักนะ! คราวนี้หนีไม่รอดแล้วสิ! หัวหน้า! ฉันจับได้แล้ว…"

ลูกน้องคนนั้นเพิ่งจะอ้าปากตะโกนเรียกหัวหน้าแก๊งของตน แต่ยังไม่ทันพูดจบ เมิ่งเฟยที่อยู่ตรงหน้าก็ย่อตัวลงอย่างรวดเร็ว เอนตัวไปข้างหลัง คว้าข้อมือของลูกน้องคนนั้นไว้หมับ แล้วบิดอย่างแรง

กร๊อบ!

เสียงกระดูกหักดังกร๊อบอย่างชัดเจน ข้อมือของลูกน้องคนนั้นถูกเมิ่งเฟยหักสะบั้นลงทันที ไม่อาจกำปืนพกในมือไว้ได้อีก ปืนจึงหลุดมือร่วงลงสู่พื้น

ยังไม่ทันที่เขาจะได้ส่งเสียงกรีดร้อง เมิ่งเฟยก็ใช้วิธีเดิมอีกครั้ง ฟาดสันมือซ้ำจนเขาสลบเหมือดลงไปกองกับพื้น

จากนั้นก็รีบพยุงจ้าวเทียนหมิงลุกขึ้น แล้วพาเปลี่ยนไปหลบยังตำแหน่งที่ปลอดภัยกว่า

ครู่ต่อมา ก็มีเสียงฝีเท้าดังแว่วมาสองคู่

"พี่~ ถ้าไม่ไหวพวกเราถอยกันก่อนดีกว่าไหม จนป่านนี้ยังไม่เห็นหน้าค่าตามันเลย มืดตึ๊ดตื๋อขนาดนี้ จะไปหาตัวที่ไหนเจอล่ะ"

"อย่ามาพูดเพ้อเจ้อไร้สาระน่า! ทองพวกนี้แกจะไม่เอาเรอะไง! มีทองพวกนี้แล้ว ชาตินี้ทั้งชาติพวกเราสองพี่น้องก็ไม่ต้องกังวลเรื่องปากท้องอีก อยากได้เมียแบบไหนก็หาได้ทั้งนั้นแหละโว้ย!

เบิกตากว้างๆ เข้าไว้ อย่าโดนลอบกัดได้ล่ะ ชู่ว์!! ข้างหน้ามีเสียงขยับ!"

ทั้งสองหันขวับมองตรงไปยังหีบไม้ด้านหน้าพร้อมกัน เสียงนั้นดังมาจากด้านหลังหีบใบนั้นพอดี

พวกเขาย่องเข้าไปใกล้หีบอย่างระมัดระวัง พลางยกปากกระบอกปืนเล็งเป้าไว้

ทว่าในจังหวะที่ทั้งสองก้าวพรวดไปข้างหน้า เตรียมยกปืนขึ้นลั่นไก กลับพบว่าด้านหลังหีบไม่มีอะไรเลย!

"แย่แล้ว! โดนหลอก!" สีหน้าของชายคนนั้นพลันเปลี่ยน แอบสบถในใจว่าฉิบหายแล้ว

เขาเพิ่งจะรู้ตัวว่าตกหลุมพรางของอีกฝ่ายเข้าให้ คิดจะรีบหนีเอาตัวรอด แต่มันก็สายเกินไปเสียแล้ว

ทันใดนั้นภาพตรงหน้าก็มืดดับลง ความรู้สึกวิงเวียนอย่างรุนแรงพุ่งจู่โจม ร่างกายไม่อาจควบคุมได้อีกต่อไป ล้มตึงกระแทกพื้นทันที

ชายอีกคนเห็นคู่หูฟุบลงกะทันหันก็ใจหายวาบ

เขารีบวิ่งเตลิดไปอีกทาง แต่ยังไม่ทันจะวิ่งได้กี่ก้าว ก็แลเห็นเงาดำสายหนึ่งพุ่งผ่านข้างกายไป

วินาทีถัดมา เขาก็รู้สึกถึงแรงกระแทกมหาศาลฟาดเข้าที่ลำคอ ภาพตรงหน้ามืดดับลงไปเช่นกัน แล้วสลบเหมือดคาที่

ขณะนี้ เจ้าสี่ พรานป่าใจเหี้ยมกำลังนั่งยองๆ อยู่ข้างกายชายชรา ปลายกระบอกปืนกดแนบขมับของอีกฝ่ายไว้แน่น

เสียงกรีดร้องโหยหวนของพรรคพวกที่ดังแว่วมาจากความมืดครั้งแล้วครั้งเล่า กำลังพังทลายแนวต้านทานในใจของเขาจนแหลกละเอียด

ภาพเหตุการณ์ที่เคยถูกลอบโจมตีกลางป่าคราวก่อนผุดขึ้นมาในหัวโดยไม่รู้ตัว

เป็นไอ้หมอนั่น!

มันนั่นเอง!

มันมาอีกแล้ว!

ทำไมกัน!

ทำไมต้องเป็นมันอีกแล้ววะ!

ทำไมมันต้องคอยมาขัดแข้งขัดขาทำลายแผนกูทุกทีเลยวะเนี่ย!!!

ชายหนุ่มเริ่มสติแตกโดยสมบูรณ์ เขากระชากคอเสื้อของชายชราแล้วดึงตัวขึ้นมาอย่างแรง

มือหนึ่งกุมศีรษะที่ชุ่มไปด้วยเลือดของตัวเอง อีกมือเล็งปืน พลางแผดเสียงคำรามใส่ความมืดมิด

"กูรู้นะว่าเป็นมึง!! ฮ่าๆ!! ไม่เจอกันนานเลยนะโว้ย!! แต่คราวนี้กูมีตัวประกันอยู่ในมือ! กูจะนับหนึ่งถึงสาม! ถ้ามึงไม่ไสหัวออกมา กูจะยิงทิ้งทีละคน! นับสามแล้วยังไม่ออกมาอีก กูก็จะฆ่าอีกคน แล้วสุดท้ายก็มาระเบิดตายห่าไปด้วยกันให้หมดนี่แหละ! ยังไงกูก็ไม่ขาดทุนอยู่แล้วโว้ย!!"

เมื่อได้ยินคำขู่ของเจ้าสี่ จ้าวเทียนหมิงก็ใจกระตุกวูบ พลันลุกพรวดขึ้นหมายจะพุ่งออกไป แต่กลับถูกเมิ่งเฟยคว้าตัวรั้งไว้แน่น

"ผู้อำนวยการจ้าว คุณ…" เมิ่งเฟยกระซิบแผนการบางอย่างข้างหูเขาอย่างรวดเร็ว

จากนั้นก็ลุกขึ้นยืน ก้าวเดินตรงไปยังทิศทางที่พรานป่าเจ้าสี่อยู่ทันที