บทที่ 70 เพนตาคิลแถมบารอน เมิ่งเฟยก็อดไลค์ไปเลยสิครับ

คล้ายกับรู้สึกถึงความไม่ปลอดภัยอย่างรุนแรง เจ้าสี่จึงหักแท่งเรืองแสงแบบสว่างนานข้างกายหลายอัน แล้วโยนออกไปรอบทิศทาง

พริบตาเดียว ถ้ำที่เคยมืดสนิทราวกับน้ำหมึกก็สว่างจ้าขึ้นมาทันที

ร่างของเมิ่งเฟยจึงปรากฏสู่สายตาของทุกคน

เมื่อเห็นร่างของเมิ่งเฟย สีหน้าของเจ้าสี่ก็แปรเปลี่ยนเป็นดุร้าย ปากกระบอกปืนหันขวับ เล็งตรงมาที่เมิ่งเฟยทันที

"ฮ่าๆ นึกไม่ถึงเลยว่ามึงจะยอมโผล่หัวออกมาจริงๆ คราวก่อนพวกกูไม่ทันระวัง เกือบจะซวยเพราะมึงแล้ว คราวนี้กูจะรอดูว่ามึงจะเล่นตุกติกอะไรได้อีก!"

เมิ่งเฟยจ้องมองเจ้าสี่ด้วยสายตาเคร่งขรึม เอ่ยด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบ

"ตาแก่นั่นไม่มีค่าอะไรหรอก เอาตัวฉันไปเป็นตัวประกันแทนสิ!"

พอได้ยินคำพูดของเมิ่งเฟย เสียงหัวเราะของเจ้าสี่ก็ยิ่งบ้าคลั่งกว่าเดิม เขามองเมิ่งเฟยด้วยสายตานึกสนุก

"เปลี่ยนเป็นมึงเหรอ มึงคิดว่ากูโง่เรอะวะ! อย่ามาพูดมาก! คุกเข่าลงให้กูเดี๋ยวนี้!"

แววตาของเมิ่งเฟยฉายประกายเด็ดเดี่ยว เขาค่อยๆ ยกมือทั้งสองข้างขึ้น แล้วย่อตัวลงตรงหน้าเจ้าสี่

พอเห็นว่าเมิ่งเฟยยอมคุกเข่าจริงๆ เจ้าสี่ก็ยิ่งได้ใจ แหงนหน้าหัวเราะร่าอย่างบ้าคลั่ง

"ฮ่าๆ! นึกไม่ถึงเลยว่ามึงจะมีวันนี้! เมื่อกี้ยังซ่าอยู่เลยไม่ใช่เหรอวะ! แน่จริงก็ซ่าอีกทีให้กูดูหน่อยสิ!"

ในจังหวะนั้นเอง เงามืดสายหนึ่งก็แวบผ่านเพดานถ้ำลงมา พร้อมกับเตะเอาเศษหินร่วงกราว ช่างประจวบเหมาะตกลงใส่หน้าเจ้าสี่พอดิบพอดี

เจ้าสี่หลับตาลงตามสัญชาตญาณ พลางยกมือขึ้นจะขยี้

ทันใดนั้น เสียงปืนพลันดังสนั่นขึ้น กระสุนพุ่งเข้าเจาะข้อมือของเจ้าสี่อย่างแม่นยำ ปืนพกหลุดกระเด็นหล่นลงพื้น

"อ๊าก!!"

เจ้าสี่ร้องลั่นด้วยความเจ็บปวด รีบชักมือซ้ายหมายจะดึงมีดสั้นข้างเอวมาจับชายชราเป็นตัวประกันต่อ

เมื่อเห็นดังนั้น เมิ่งเฟยจะยอมให้โอกาสมันอีกได้อย่างไร สองขาออกแรงถีบพื้นอย่างแรง ทั้งร่างพุ่งทะยานเข้าใส่เจ้าสี่ราวกับรถยนต์ที่เหยียบคันเร่งมิด

เพียงพริบตาเดียวก็มาถึงตรงหน้าเจ้าสี่ มันเพิ่งจะคิดชักมีด แต่ก็สายเกินไปเสียแล้ว

มือของเมิ่งเฟยคว้าหมับเข้าที่ข้อมือของมันแน่น จากนั้นหมุนตัวย่อเข่าลง แบกร่างเจ้าสี่ขึ้นพาดเอว เหวี่ยงเป็นวงโค้งกลางอากาศ แล้วทุ่มฟาดลงกับพื้นอย่างจัง

"พลั่ก!" เสียงกระแทกดังสนั่น ฝุ่นผงฟุ้งกระจายไปทั่ว

เจ้าสี่ถูกทุ่มจนมึนงงไปหมด ทว่าสัญชาตญาณการเอาชีวิตรอดอันแรงกล้าบอกมันว่า หากตอนนี้ไม่สู้ มีหวังครึ่งชีวิตที่เหลือคงได้ไปนั่งเย็บผ้าในคุกแน่

เจ้าสี่กัดฟันสู้ ใช้มือข้างที่ถูกยิงทะลุเอื้อมไปล้วงลูกระเบิดออกจากเอวด้านหลังอย่างทุลักทุเล

มันคาบไว้ในปากเตรียมจะดึงสลักออก

เมิ่งเฟยเห็นดังนั้นก็ปรี่เข้าไปบีบข้อมือมันไว้ มืออีกข้างคว้าหมับเข้าที่คางของมัน แล้วออกแรงบิดทันที

"กร๊อบ!"

คางของเจ้าสี่หักสะบั้น ความเจ็บปวดมหาศาลแล่นพล่านขึ้นสมองในเสี้ยววินาทีจนตาพร่ามัว แล้วสลบเหมือดไปในทันที

ปากของเจ้าสี่อ้ากว้าง น้ำลายปนเลือดไหลทะลักออกมาตามมุมปาก ลูกระเบิดในมือหลุดร่วงตกลงข้างตัว

เมิ่งเฟยรีบเตะลูกระเบิดออกไปให้พ้นทาง ก่อนจะหยัดตัวลุกขึ้นยืน

เขามองดูเจ้าสี่ที่นอนชักกระตุกอยู่บนพื้นด้วยความรังเกียจเต็มทน

"เศษสวะเอ๊ย!" เมิ่งเฟยสบถ

เขาหันไปมองชายชรา เมื่อพบว่าอีกฝ่ายไม่ได้บาดเจ็บตรงไหนจึงถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก

"คุณตาครับ เป็นอะไรไหมครับ" เมิ่งเฟยเอ่ยถามด้วยความเป็นห่วง

ชายชราส่ายหน้า บอกว่าตัวเองไม่เป็นไร

"ขอบใจมากนะพ่อหนุ่ม ถ้าไม่ได้เธอล่ะก็ ตาแก่คนนี้คงรักษาชีวิตไว้ไม่ได้แล้ว" ชายชรากล่าวด้วยความซาบซึ้ง

เมิ่งเฟยยิ้มบางๆ "ไม่ต้องเกรงใจหรอกครับ นี่เป็นเรื่องที่ผมควรทำอยู่แล้ว"

เวลานั้นเอง ร่างของจ้าวเทียนหมิงก็วิ่งกระหืดกระหอบมาจากระยะไกล เมื่อเห็นว่าชายชรายืนอยู่ตรงหน้าอย่างปลอดภัย

เขาก็โผเข้าไปสวมกอดแน่นพลางส่งเสียงเรียกด้วยน้ำเสียงสะอื้น

"พ่อครับ…"

ชายชรามองจ้าวเทียนหมิงในอ้อมกอดด้วยความประหลาดใจเล็กน้อย พลางเอ่ยถามว่า

"เทียนหมิง! ทำไมแกถึงมาอยู่นี่ได้ล่ะ"

จ้าวเทียนหมิงดีใจจนน้ำตาไหล รีบอธิบาย "พ่อครับ พวกเรามาตามจับพวกพรานป่ากลุ่มนี้ ใครจะไปนึกว่าพวกพ่อจะเข้าป่ามาพอดีแล้วถูกพวกมันจับตัวไว้ ผมเป็นห่วงความปลอดภัยของพ่อนี่ครับ ก็เลยตามขึ้นเขามาด้วยตัวเอง"

ได้ยินคำพูดของจ้าวเทียนหมิง ขอบตาของชายชราก็เริ่มรื้นขึ้นมา เขาตบไหล่อีกฝ่ายเบาๆ พลางเอ่ย

"เทียนหมิงเอ๊ย เสี่ยวจวนจากไปเร็ว หลายปีมานี้แกยังมองฉันเป็นพ่อ ฉันซึ้งใจจริงๆ นะ แต่คนเรามันก็ต้องมีคู่อยู่ดี อย่ามัวแต่อยู่ตัวคนเดียวไปตลอดเลย…"

พอชายชราพูดจบ แววตาของจ้าวเทียนหมิงก็หม่นแสงลง คล้ายกำลังหวนนึกถึงเรื่องราวในอดีต

และในจังหวะนั้นเอง แสงสว่างจ้าก็สาดส่องเข้ามาจากทางเข้าถ้ำ

"เจอแล้ว!"

สิ้นเสียงตะโกนด้วยความดีใจ เจ้าหน้าที่พิทักษ์ป่าหลายร้อยนายก็หลั่งไหลเข้ามาในถ้ำราวกับคลื่นซัด

แม้คนจะเยอะ แต่ภายในโถงถ้ำขนาดมหึมาแห่งนี้กลับไม่รู้สึกแออัดเลยสักนิด

เมื่อทุกคนเห็นศพทั้งสิบศพนอนเกลื่อนกลาดอยู่ตามจุดต่างๆ แววตาก็อดไม่ได้ที่จะเผยความตกตะลึงออกมา

พวกเขาต่างพากันหันไปมองจ้าวเทียนหมิง

"ผอ…ผอ.ครับ…นี่ฝีมือท่านหมดเลยเหรอครับ…"

พลทหารนายหนึ่งเอ่ยถามจ้าวเทียนหมิงด้วยสีหน้าตกตะลึงสุดขีด

จ้าวเทียนหมิงยิ้มเจื่อน ชี้ไปที่ไหล่ของตัวเองแล้วชี้ไปทางเมิ่งเฟย

"ฉันแค่เสี่ยงชีวิตแลกมาได้คนเดียว ที่เหลือเป็นฝีมือเมิ่งเฟยหมดเลย"

"ว่าไงนะ! เขาอีกแล้วเหรอเนี่ย!"

พลทหารมองเมิ่งเฟยด้วยสายตาเลื่อมใสยิ่งกว่าเดิม

คราวก่อนตอนที่เมิ่งเฟยจับเป็นพวกพรานป่าได้สามคนเขาก็อยู่ในเหตุการณ์ ตอนนั้นเขายังคิดว่าเมิ่งเฟยแค่โม้เหม็นไปเรื่อย

เด็กหนุ่มบ้านนอกคนหนึ่งจะไปสู้พวกพรานป่าที่มีอาวุธครบมือได้ยังไง

ต้องฟลุกแน่นอน

แต่วันนี้เขาเชื่อสนิทใจแล้ว…

ชายหนุ่มที่อายุรุ่นราวคราวเดียวกับตนคนนี้ ทำให้เขาต้องยอมสยบให้อีกครั้ง

ตอนนี้จ้าวเทียนหมิงคุยกับชายชราเสร็จแล้ว จึงนั่งอยู่บนลังไม้พลางโทรศัพท์ผ่านดาวเทียม

ดูเหมือนกำลังรายงานสถานการณ์ให้เบื้องบนรับทราบ

หลังจากวางสาย จ้าวเทียนหมิงก็เรียกเมิ่งเฟยกับกลุ่มอาจารย์และนักศึกษาทั้งสามคนมารวมกัน พร้อมกับกำชับว่า

"พ่อครับ เมิ่งเฟย แล้วก็น้องๆ นักศึกษาทั้งสองคน ผมเพิ่งคุยสายกับเบื้องบนเสร็จ เรื่องของวันนี้มันเกี่ยวพันกับเรื่องใหญ่เกินไป ผมหวังว่าทุกคนจะเก็บเรื่องที่เกิดขึ้นในวันนี้เป็นความลับ แม้แต่คนใกล้ชิดที่สุดก็ห้ามบอกเด็ดขาด"

ทุกคนพยักหน้าพร้อมเพรียงกันโดยไม่ลังเลแม้แต่น้อย

จากนั้นก็มีคนพาพวกเขากลับไปส่งที่หมู่บ้าน

ทันทีที่กลับถึงหมู่บ้าน อารอง อาสะใภ้รอง และปู่รองก็รีบกรูกันเข้ามาล้อมหน้าล้อมหลัง มองสำรวจเมิ่งเฟยตั้งแต่หัวจรดเท้า

พอแน่ใจว่าเมิ่งเฟยไม่ได้มีแผลตรงไหน ถึงค่อยถอนหายใจโล่งอกกันได้

ปู่รองโมโหจัด ฟาดฝ่ามือเข้าใส่ท้ายทอยของเมิ่งเฟยดังเพียะ พลางด่า

"ไอ้เด็กเวรนี่! คราวหน้ามีเรื่องอันตรายแบบนี้อย่าเสือกวิ่งเข้าไปอีกนะโว้ย! แขนขาลีบอย่างกับตะเกียบ โดนลูกปืนนัดเดียวก็แดกข้าวต้มวัดแล้ว!"

เมิ่งเฟยหัวเราะแหะๆ ไม่ได้เถียงอะไร รู้ดีว่าปู่รองด่าเพราะเป็นห่วงตนเอง

เมื่อได้ยินเสียงของเมิ่งเฟย บรรดาสัตว์ตัวน้อยๆ ก็พากันวิ่งกรูกันออกมาจากลานหลังบ้าน แม้แต่สองผัวเมียเสือดาวหิมะที่เฝ้าจ่าฝูงหมาป่าอยู่ก็ยังวิ่งพรวดพราดออกมาด้วย

พวกมันพากันวิ่งวนรอบตัวเมิ่งเฟยด้วยความตื่นเต้นดีใจ

เมิ่งเฟยรู้สึกอบอุ่นในใจ ชั่วขณะนี้เขารู้สึกว่าตนเองมีความสุขเหลือเกิน

ทว่าจู่ๆ เมิ่งเฟยก็สังเกตเห็นความผิดปกติบางอย่าง

เจ้ากระรอกน้อยที่ชอบเสนอหน้ามามุงดูความครึกครื้นอยู่เสมอมันหายไปไหนล่ะ?