บทที่ 71 ตงเป่ยของพวกนายนี่จนเกินไปแล้ว ยังกินใบไม้อีกเหรอ

เมิ่งเฟยสอดส่ายสายตามองไปรอบๆ แต่ก็ยังไม่เห็นแม้แต่เงาของเจ้ากระรอกน้อย

เขาเลยตัดใจไม่สนใจอีก เจ้ากระรอกน้อยฉลาดเป็นกรดขนาดนั้น รับรองว่าไม่เป็นอะไรแน่นอน

คิดได้ดังนั้น เมิ่งเฟยก็ต้อนพวกสัตว์ป่ากลับไปที่ลานหลังบ้าน ส่วนตัวเองก็กลับเข้าห้อง เตรียมจะพักผ่อนเอาแรงสักหน่อย

ทว่าพอเมิ่งเฟยเพิ่งจะล้มตัวลงนอน เสียงเคาะประตูด้านนอกก็ดังขึ้น

เมิ่งเฟยฝืนข่มความง่วง ลุกขึ้นไปเปิดประตู

"แอ๊ด!"

บานประตูเปิดออก ปรากฏร่างของศาสตราจารย์คนเมื่อครู่ที่พาเหล่านักศึกษามายืนออกันอยู่หน้าประตูบ้านเขา

"พวกคุณคือ…"

ยังไม่ทันที่เมิ่งเฟยจะถามจบ ผู้เฒ่าและคนอื่นๆ ก็พร้อมใจกันโค้งคำนับเก้าสิบองศาให้เมิ่งเฟยอย่างนอบน้อม

ชายชราเอ่ยด้วยสีหน้าจริงใจเปี่ยมล้น "ครั้งนี้ต้องขอบคุณเธอจริงๆ นะน้องชาย ถ้าไม่ได้เธอ พวกเราสองสามคนนี้คงไม่มีโอกาสได้กลับไปแล้ว"

เมื่อเห็นผู้เฒ่าถึงกับก้มหัวโค้งคำนับให้ เมิ่งเฟยก็รีบก้าวเข้าไปประคองอีกฝ่ายขึ้นมาทันที

"โธ่ เรื่องแค่นี้เองครับ ไม่เป็นไรหรอกครับ ไม่เป็นไร ผู้เฒ่ารีบลุกขึ้นเถอะครับ"

จากนั้นเมิ่งเฟยก็พาคนทั้งกลุ่มเข้ามาในลานบ้าน แล้วให้นั่งลงข้างโต๊ะใต้ร่มต้นไม้ผล

ยิ่งชายชรามองเมิ่งเฟยก็ยิ่งรู้สึกถูกชะตา ราวกับแม่ยายมองลูกเขย ยิ่งมองก็ยิ่งดูเข้าท่าไปหมด

"น้องชาย ผมขอแนะนำตัวก่อนนะ ผมชื่อจ้าวคั่ว เป็นศาสตราจารย์จากมหาวิทยาลัยการแพทย์ปักกิ่ง ส่วนเด็กพวกนี้เป็นลูกศิษย์ผม หลี่เหวินเทา หลิวฟู่กั๋ว แล้วก็คนนี้พวกเธอคงรู้จักกันแล้ว เธอชื่อหยางจิ่น"

ศาสตราจารย์จ้าวแนะนำตัวแต่ละคนรอบหนึ่ง ก่อนจะพูดต่อว่า

"เป้าหมายหลักที่พวกเรามาครั้งนี้คืออยากเก็บตัวอย่างเห็ดดาวดินกลับไปทำการทดลอง แต่พวกเราเดินหาบนเขาตั้งรอบใหญ่ก็ไม่เจอ แถมยัง…"

ศาสตราจารย์จ้าวพูดถึงตรงนี้ก็อดหัวเราะแห้งๆ ไม่ได้ ในใจยังนึกกลัวย้อนหลัง

ถ้าไม่ใช่เพราะเมิ่งเฟยโผล่มาทันเวลา พวกเขาสองสามคนนี้คงตายด้วยน้ำมือพวกพรานเถื่อนไปแล้ว

"โธ่ ศาสตราจารย์จ้าวครับ ของพรรค์นั้นในเขามีถมเถ พรุ่งนี้เช้าผมพาพวกคุณขึ้นเขาไปเก็บเอง วันนี้พวกคุณพักที่บ้านผมก่อนก็แล้วกัน พอดีห้องฝั่งตะวันตกเพิ่งว่าง ผู้หญิงนอนห้องด้านใน ผู้ชายนอนห้องด้านนอก ตกเย็นเดี๋ยวผมจัดเนื้อย่างชุดใหญ่ให้กินปลอบขวัญ"

เมื่อได้ยินเมิ่งเฟยเกรงใจและมีน้ำใจถึงเพียงนี้ ชายชราและพวกนักศึกษาด้านหลังก็ถึงกับอึ้งไป

นี่มันอะไรกันเนี่ย?

นี่ไม่คิดจะมองพวกเขาเป็นคนนอกเลยใช่ไหมเนี่ย!

เจอกันครั้งแรกไม่เพียงแต่จัดแจงที่พักให้ ยังจะเลี้ยงเนื้อย่างอีกต่างหาก!

ในขณะที่ทุกคนยังคงยืนอึ้ง เมิ่งเฟยก็วิ่งแจ้นไปที่ห้องเก็บของ หยิบเนื้อวัวก้อนโตจากตู้เย็นโยนลงในกะละมัง หนักถึงห้าหกชั่งเห็นจะได้

ปกติเพราะกลัวว่าคู่ผัวเมียเสือโคร่งไซบีเรียกับเสือดาวหิมะจะกินเนื้อเย็นเกินไปจนส่งผลเสียต่อกระเพาะและม้าม เขาจึงมักละลายน้ำแข็งเนื้อสัตว์ไว้ล่วงหน้าแล้วแช่ไว้ในช่องรักษาความสด กินหมดเมื่อไหร่ก็คอยเติมตลอด

วิธีนี้ไม่เพียงแต่รับประกันความสดใหม่ของเนื้อ แต่ยังช่วยให้พวกมันได้กินอย่างถูกสุขอนามัยด้วย

ศาสตราจารย์จ้าวเห็นเมิ่งเฟยเริ่มลงมือสาละวนแล้ว จึงรีบส่งสายตาให้เด็กทั้งสามคนข้างหลังทันที

ทั้งสามคนเข้าใจความหมายได้ทันควัน รีบถลกแขนเสื้อเข้าไปช่วยเมิ่งเฟยหยิบจับโน่นนี่

ไม่นานนัก เนื้อวัวติดมันสลับเนื้อแดงกะละมังใหญ่ก็ถูกเสียบไม้จนเสร็จเรียบร้อย เมิ่งเฟยบอกให้พวกเขาพักผ่อน ส่วนตัวเองก็วิ่งเข้าไปในแปลงผัก วิ่งวนไปทางโน้นทีทางนี้ที ในที่สุดก็หอบผักสดนานาชนิดชามใหญ่กลับมา

ทุกคนมองดูผักสารพัดอย่างในมือเมิ่งเฟยด้วยความสงสัย

ในบรรดาผักเจ็ดแปดชนิดนั้น พวกผักกาดหอม ต้นหอมใหญ่ และผักทั่วไปพวกเขารู้จักดี แต่พอเห็นผักสองชนิดสุดท้ายที่ดูคล้ายใบไม้ ทุกคนก็เริ่มทำหน้างง

"เอ่อ… น้องชาย นายเก็บผิดหรือเปล่าเนี่ย? ทำไมถึงเด็ดใบไม้กลับมาด้วยล่ะ"

"แล้วก็นี่ด้วย อันนี้หน้าตาเหมือนใบไม้ในแปลงดอกไม้ใต้ตึกบ้านฉันเปี๊ยบเลย"

เมิ่งเฟยแอบขำในใจ พลางแกล้งทำเป็นลึกลับ แกว่งใบผักในมือไปมาแล้วพูดว่า

"เดี๋ยวพอย่างเสร็จได้กินแล้วพวกคุณก็จะรู้เองแหละ"

พูดจบ เมิ่งเฟยก็ถือผักเดินเข้าครัวไปล้าง

เมื่อเห็นว่าเมิ่งเฟยยังจะมาทำเป็นอมพะนำใส่พวกตน ชายหนุ่มที่ชื่อหลี่เหวินเทาก็อดบ่นพึมพำเบาๆ ไม่ได้

"เหอะ ก็แค่เศษใบไม้ผักกากๆ จะไปอร่อยสู้พวกอาหารญี่ปุ่นได้ยังไงกัน เมื่ออาทิตย์ก่อนฉันเพิ่งไปกินมา เชฟกระทะเหล็กทำเนื้อย่าง ใช้ต้นกล้าสาหร่ายคอมบุนำเข้าจากนิวซีแลนด์เชียวนะ รสชาตินี่สดหวานหยดย้อย! ยิ่งกินคู่กับเนื้อย่างนะ บอกเลยว่าเด็ดสุดๆ! ไว้มีโอกาสฉันจะพาพวกนายไปกิน!"

ชายหนุ่มอีกคนได้ยินแล้วตาเป็นประกาย รีบเออออห่อหมกด้วยทันที

"เฮ้อ… นายก็ต้องเข้าใจหน่อยสิ ยังไงที่นี่ก็เป็นชนบทแถบตงเป่ย พื้นที่กันดารขนาดนี้ จะเด็ดใบไม้ใบหญ้ามากินก็ไม่แปลกหรอก"

ศาสตราจารย์จ้าวขมวดคิ้วมุ่น ปกตินักศึกษาของเขาสองคนนี้อาศัยว่าทางบ้านมีฐานะดี เลยชอบทำตัวกร่างเย่อหยิ่งอยู่บ่อยๆ ตัวเขาก็ได้แต่หลับตาข้างลืมตาข้างมาตลอด

แต่ครั้งนี้เขาทนไม่ไหวจริงๆ จึงตวาดเสียงเข้มว่า

"พวกเธอสองคนหุบปากเดี๋ยวนี้! เมิ่งเฟยไม่เพียงแต่ช่วยชีวิตพวกเธอไว้ แถมยังต้อนรับขับสู้พวกเธออย่างอบอุ่นขนาดนี้ พวกเธอไม่สำนึกในบุญคุณเลยสักนิด ยังจะมีหน้ามาพูดจาเหน็บแนมประชดประชันอีก! ถ้าไม่อยากอยู่ที่นี่ก็กลับไปซะ! แล้วโครงงานวิจัยของพวกเธอก็ไม่ต้องทำมันแล้ว!!"

เมื่อเห็นศาสตราจารย์จ้าวโมโห ทั้งสองคนก็ก้มหน้าหงอย ไม่กล้าพูดอะไรอีก

แต่ในใจก็ยังแอบไม่ยอมรับอยู่ดี

ไม่นานเมิ่งเฟยก็ล้างวัตถุดิบเสร็จสรรพ ยกเตาย่างบาร์บีคิวออกมาจากห้องเก็บของอีกครั้ง จัดการจุดไฟเผาถ่าน

พอเห็นว่าถ่านไฟติดแดงได้ที่ เมิ่งเฟยก็วางเนื้อวัวเสียบไม้ขนาดใหญ่ลงบนตะแกรงย่างทันที

เพียงครู่เดียว กลิ่นหอมฟุ้งของเนื้อย่างก็โชยตลบอบอวลไปทั่ว

กลิ่นหอมนั้นราวกับมีมือที่มองไม่เห็น มาคอยสะกิดต่อมรับรสของทุกคนเบาๆ

ชายหนุ่มที่เพิ่งจะค่อนขอดเมิ่งเฟยไปเมื่อครู่อดที่จะกลืนน้ำลายเอื๊อกไม่ได้ แอบเหล่ตามองเนื้อย่างบนเตาแวบหนึ่ง แต่ด้วยความที่ยังห่วงหน้าตาเลยต้องรีบหันหน้าหนีไปอีกทาง

เมื่อเวลาผ่านไป ผิวด้านนอกของเนื้อย่างก็ค่อยๆ เปลี่ยนเป็นสีเหลืองทองกรอบนอกนุ่มใน ผิวเนื้อมีน้ำมันเยิ้มเคลือบอยู่อย่างน่ากิน

เมิ่งเฟยพลิกไม้เสียบเนื้อในมืออย่างชำนาญ พลางโรยเครื่องปรุงรสลงไปเป็นระยะๆ เพื่อให้รสชาติซึมลึกเข้าเนื้อ

ทุกครั้งที่พลิกเนื้อก็จะมีกลิ่นหอมระเบิดฟุ้งขึ้นมา กลิ่นนั้นยิ่งทวีความเข้มข้นขึ้นเรื่อยๆ อบอวลไปทั่วทั้งบริเวณ ขนาดตัวเมิ่งเฟยเองที่เป็นคนย่างยังแทบจะอดใจไม่ไหว อยากจะคว้ามากินสักไม้

จังหวะนั้นเอง ใต้ต้นไม้ผลก็มีเสียงดัง "โครก" แว่วขึ้นมา

ทุกคนหันขวับไปมองตามเสียง ก็เห็นชายหนุ่มที่เพิ่งจะดูถูกเมิ่งเฟยกำลังเอามือกุมท้อง หน้าแดงก่ำด้วยความอับอาย

"มะ ไม่ใช่เสียงฉันนะ! ฉันยังไม่หิวสักหน่อย!"

ถึงขนาดนี้แล้ว ชายหนุ่มก็ยังกัดฟันยืนกรานไม่ยอมรับ

ทว่าในวินาทีถัดมา

"โครกกก~~~ คล่อกกก~~~~"

เสียงท้องร้องที่ดังและยาวนานยิ่งกว่าเมื่อครู่ก็แผดลั่นออกมาจากท้องของเขาอีกรอบ

ทุกคนกลั้นไม่ไหวอีกต่อไป ต่างพากันหัวเราะลั่นออกมา

เมื่อเห็นภาพนี้ มุมปากของเมิ่งเฟยก็อดไม่ได้ที่จะยกยิ้มขึ้นมา พลางคิดในใจว่า

"ตอนนี้ปากแข็งไปเถอะไอ้น้อง เดี๋ยวตอนกินมึงได้ยัดห่าเยอะกว่าใครเพื่อนแน่!"

ขณะที่เมิ่งเฟยกำลังจดจ่ออยู่กับการย่างเนื้อเสียบไม้อยู่นั้นเอง สงต้าที่นอนหลับสนิทอยู่ในลานหลังบ้านก็พลันกระตุกจมูกขึ้นมาวูบหนึ่ง ก่อนจะค่อยๆ ลืมตาทั้งสองข้างขึ้น

มันเงยหัวขึ้นเล็กน้อย ย่นจมูกกลมๆ ตัวเองแล้วสูดดมกลิ่นในอากาศอย่างเอาเป็นเอาตาย

และทันทีที่ได้กลิ่น วินาทีถัดมาดวงตาของสงต้าก็เปล่งประกายวาววับ ราวกับถูกพลังที่มองไม่เห็นจุดประกายขึ้นมาในพริบตา

ใช่เลย!

กลิ่นนี้แหละ!

พี่น้องทั้งหลาย รวมพลเปิดตี้กินข้าวโว้ย!

"โฮกขขขข!!!!!!"