บทที่ 72 อร่อย! เจ้านี่มันอร่อยเกินไปแล้ว!

เมื่อได้ยินเสียงคำรามอย่างตื่นเต้นของสงต้า บรรดาสัตว์น้อยใหญ่ที่เหลือต่างก็พากันเงยหน้าขึ้นมา

เสือโคร่งไซบีเรีย: "โฮก"

เอ็ม( =ดวงตา王ดวงตา= )เอ็ม

เสือดาวหิมะ: "แง้ว~"

ฅ( ̳• ◡ • ̳)ฅ

เป็ดก่า: "ก๊าบๆ" ..∑^){=…

ลูกหมูป่า: "อู๊ดๆ" (´･(00)･｀)

ในเวลานี้ จ่าฝูงหมาป่าที่นอนอยู่ในบ้านก็สะดุ้งตื่นเพราะเสียงคำรามของสงต้าเช่นกัน มันมองออกไปนอกหน้าต่างด้วยสีหน้างุนงงสุดขีด

จ่าฝูงหมาป่า: (ยู・x・ยู)？

เกิดอะไรขึ้นวะ?

ได้เวลากินข้าวแล้วเหรอ?

ที่นี่มีข้าวให้กินด้วยเหรอเนี่ย?

หืม? อะไรมันถึงได้หอมขนาดนี้?

==============

ทางด้านลานหน้าบ้าน คนทั้งกลุ่มก็ได้ยินเสียงคำรามของสงต้าเช่นกัน ต่างหันมาสบตากันเลิ่กลั่ก

"เอ่อ…พวกนายได้ยินไหม?"

"ได้ยินสิ…ที่นี่คงไม่มีสัตว์ร้ายอะไรหรอกนะ"

"ไม่เอานะเฟ้ย! ฉันเพิ่งรอดตายหวุดหวิดกลับมาเองนะ!"

ศาสตราจารย์จ้าวสูดหายใจเข้าลึก พยายามกดข่มความกลัวในใจแล้วเอ่ยขึ้น "ในป่าใหญ่แบบนี้มีสัตว์ป่าก็เป็นเรื่องปกติ สัตว์ป่าทั่วไปไม่บุกเข้าหมู่บ้านหรอก วางใจเถอะ"

ชายหนุ่มคนเดิมเมื่อครู่เห็นท่าทางของทุกคนเข้า ก็อดไม่ได้ที่จะเย้ยหยันออกมา

"เหอะ! ดูพวกนายกลัวเข้าสิ เสียงเมื่อกี้ต้องเป็นหมาในหมู่บ้านเห่าแน่ๆ ขนาดเสียงหมาเห่ายังฟังไม่ออกกันอีก…เชี่ยยยยยย!!! หมี!!! มีหมี!! แล้วยังมีเสือ…"

วินาทีถัดมา ร่างของชายหนุ่มพลันเกร็งกระตุก ตาเหลือกปิดสนิท ก่อนจะหงายหลังตึงล้มฟาดลงกับพื้นดินแข็งๆ เสียงดัง "ตุ้บ" สนั่น

คนอื่นๆ ที่เหลือก็ตกใจแทบสิ้นสติกับพวกของสงต้าที่โผล่พรวดพราดออกมา ใบหน้าถอดสีซีดเผือด เหงื่อกาฬผุดพรายเต็มหน้าผาก

กระทั่งร่างกายยังสั่นเทิ้มอย่างควบคุมไม่ได้ แววตาเปี่ยมล้นไปด้วยความหวาดกลัวและกระวนกระวาย

ส่วนพวกสัตว์น้อยใหญ่พอเห็นว่าเมิ่งเฟยกำลังย่างเนื้อจริงๆ ต่างก็พากันตาเป็นประกาย วิ่งหน้าตั้งปรี่เข้ามาทางเมิ่งเฟยทันที สงต้าถึงกับวิ่งไปน้ำลายสอไหลย้อยไปอย่างไม่เอาไหน

ทำเอาเมิ่งเฟยมองดูแล้วขำพรืด

ทว่าภาพนี้ในสายตาของศาสตราจารย์จ้าวและพวกกลับกลายเป็นอีกรสชาติหนึ่งโดยสิ้นเชิง

สงต้าที่ดูซื่อๆ น่ารัก ในสายตาของทุกคนตอนนี้กลับกลายเป็นหมีบ้าที่หิวโซจนหน้ามืด

สายตากระหายเลือด ปากกว้างแดงฉานที่อ้ากว้าง ราวกับจะกลืนกินพวกเขาลงไปทั้งเป็น

ศาสตราจารย์จ้าวสูดหายใจลึกแล้วหลับตาลง ตอนนี้เขาสิ้นหวังแล้ว ต่อให้เมิ่งเฟยจะเก่งกาจแค่ไหนก็ไม่มีทางสู้หมีควายได้หรอก ยิ่งไม่ต้องพูดถึงว่ายังมีฝูงสุนัขจิ้งจอก หมาป่า เสือ และเสือดาวอยู่อีกเป็นพรวน

สงสารก็แต่หลานสาวตัวน้อยของเขา…

ทว่าเขารออยู่สิบกว่าวินาที เสียงฉีกกระชากเนื้อหรือเสียงกระดูกหักดังกร๊อบแกรบตามที่จินตนาการไว้กลับไม่เกิดขึ้น

ตรงกันข้าม กลับได้ยินเสียงกลืนน้ำลายเอื๊อกอ๊ากดังสลับกันไปมา

พอเขาลืมตาขึ้นอีกครั้ง ทั้งร่างก็ยืนแข็งทื่ออยู่กับที่

ภาพที่เห็นคือ สัตว์ร้ายหน้าตาถมึงทึงพวกนั้นในตอนนี้ต่างพากันนั่งยองๆ อยู่หน้าเมิ่งเฟย แต่ละตัวจ้องมองเนื้อย่างเสียบไม้ในมือของเมิ่งเฟยตาละห้อยอย่างมีความหวัง

"นี่…นี่มันเรื่องอะไรกันเนี่ย?"

ศาสตราจารย์จ้าวงงเป็นไก่ตาแตก งงเป็นบ้าเป็นหลังไปแล้ว

ในหัวว่างเปล่า เหลือเพียงความตกตะลึงและสับสนระคนกัน

ส่วนนักศึกษาอีกสองคนที่ยืนอยู่ข้างๆ ยิ่งดูไม่ได้เข้าไปใหญ่ พวกเขาตกใจจนทรุดฮวบลงไปนั่งแหมะกับพื้น บนใบหน้าเต็มไปด้วยความรู้สึกไม่อยากจะเชื่อ

เมิ่งเฟยเห็นสภาพทุลักทุเลของแต่ละคน จึงรีบเดินเข้าไปช่วยพยุงขึ้นมา

"ศาสตราจารย์จ้าวเป็นอะไรไหมครับ วางใจเถอะครับ พวกนี้เป็นสัตว์น้อยที่ผมรับเลี้ยงไว้ นิสัยเชื่องมาก ไม่ทำร้ายพวกคุณหรอกครับ"

พอได้ยินคำนี้ เส้นเลือดดำบนหน้าผากของศาสตราจารย์จ้าวก็ปูดโปนขึ้นมาทันที

สัตว์น้อยเหรอ?

นายเรียกหมีควาย เสือโคร่งไซบีเรีย แล้วก็เสือดาวหิมะว่าสัตว์น้อยเนี่ยนะ?

เมื่อเห็นว่าพวกศาสตราจารย์จ้าวยังคงลังเลหวาดระแวง เมิ่งเฟยก็ยื่นมือไปวางแหมะลงบนหัวกลมโตของเสือขาว แล้วขยำขยี้อย่างเมามัน

"กรรร~ ฟี้~~~"

เสือขาวหลับตาพริ้มอย่างสบายอารมณ์ ส่ายหัวถูไถตามมือของเมิ่งเฟย ดูท่าทางจะฟินสุดๆ

ทำเอาทุกคนยืนอึ้งตาค้าง ในใจเริ่มจะเชื่อคำพูดของเมิ่งเฟยขึ้นมาหลายส่วน

จากนั้นเมิ่งเฟยก็ยกถาดที่เต็มไปด้วยเนื้อย่างเสียบไม้ไปวางบนโต๊ะตรงหน้าศาสตราจารย์จ้าว ท่ามกลางสายตาละห้อยละเหี่ยของเหล่าสัตว์น้อยใหญ่

"โฮก~~~"

เสือขาวส่งเสียงคำรามในคออย่างไม่ยอม แสดงความไม่พอใจออกมา

เมิ่งเฟยยิ้มมุมปากแล้วหัวเราะ "ใจเย็นน่า มีส่วนของพวกแกแน่"

พูดจบ เมิ่งเฟยก็เดินไปที่ห้องเก็บของ ยกขาเนื้อวัวทั้งขาออกมา ใช้ลวดเหล็กมัดให้แน่นหนา แล้วแขวนห้อยไว้เหนือเตาถ่าน

ทำเอาพวกสัตว์น้อยใหญ่น้ำลายไหลพราก

"รออีกครึ่งชั่วโมงก็สุกแล้ว พวกแกคอยไปก่อน"

พูดจบเมิ่งเฟยก็ทิ้งตัวลงนั่งข้างๆ ศาสตราจารย์จ้าว

"กินสิครับ อย่ามัวแต่มอง เดี๋ยวเย็นแล้วจะไม่อร่อยนะ"

ว่าแล้วเมิ่งเฟยก็คว้าเนื้อย่างเสียบไม้ที่ส่งกลิ่นหอมฟุ้ง น้ำมันเยิ้มซู่ซ่าขึ้นมา แล้วกัดเข้าปากคำโตอย่างไม่ลังเล

อีกสามคนที่เห็นเมิ่งเฟยเคี้ยวตุ้ยๆ อย่างเอร็ดอร่อย จากเดิมที่ยังรู้สึกลังเลและสำรวมอยู่บ้าง มาตอนนี้พยาธิในท้องต่างพากันประท้วงเรียกร้อง ทุกคนจึงสลัดความกังวลทิ้งไป เอื้อมมือหยิบเนื้อเสียบไม้ตรงหน้าตัวเองแล้วเริ่มสวาปามกันอย่างเอร็ดอร่อย

ชั่วพริบตา รอบข้างก็มีแต่เสียงเคี้ยวจ๊อบแจ๊บดังระงม ทั้งสี่คนกินจนปากมันแผล็บ สะใจเป็นบ้า!

ทุกคำที่กัดลงไป สัมผัสได้ถึงเนื้อชิ้นนุ่มชุ่มฉ่ำที่แทบจะระเบิดน้ำซอสออกมาในปาก กลิ่นหอมเข้มข้นของเนื้อผสานเข้ากับเครื่องเทศสารพัดชนิด นี่มันรสชาติระดับสวรรค์บนดินชัดๆ

ถึงตอนนี้ ทุกคนลืมชายหนุ่มที่ยังคงสลบไสลไม่ได้สติไปสนิทใจ

ชายหนุ่มถูกปลุกให้ตื่นด้วยเสียงเคี้ยวเนื้อที่ดังเป็นจังหวะ พอขยับสนิมเปิดเปลือกตาขึ้นมา ก็เจอกับใบหน้าใหญ่โตที่เต็มไปด้วยขนสีดำมะเมื่อมกำลังจ้องมองตรงมา พร้อมกับกวาดสายตามองสำรวจเขาตั้งแต่หัวจรดเท้า

วินาทีนั้นเขากลัวจนวิญญาณแทบหลุดออกจากร่าง ตาพร่ามัววูบหนึ่ง แล้วก็สลบเหมือดไปอีกรอบ

ทุกคนเห็นแบบนั้นต่างก็หัวเราะก๊ากกันลั่น

"พวกคุณอย่าเอาแต่กินเนื้อสิครับ นี่มีผักสดด้วยนะ" เมิ่งเฟยเอ่ยเตือน

"ผักพวกนี้ยังไม่ได้ผัดเลย จะกินยังไงล่ะ สู้กินเนื้อไม่ได้หรอก อร่อยกว่าเยอะ"

เมิ่งเฟยหัวเราะหึๆ เขาหยิบใบผักกาดหอมจากกะละมังขึ้นมาหนึ่งใบ คีบเนื้อย่างสีเหลืองทองวางไว้ตรงกลาง ห่อเข้าด้วยกันแล้วยัดเข้าปากไปทั้งคำ

"นี่มันกินดิบๆ เลยนะ! กินเข้าไปเดี๋ยวท้องเสียหรอก!"

ศาสตราจารย์จ้าวมองดูอยู่ข้างๆ ด้วยความอยากรู้อยากเห็นเป็นที่สุด พลางพึมพำในใจ ‘เจ้าหนุ่มนี่กินเอร็ดอร่อยขนาดนั้น มันจะอร่อยได้ถึงเบอร์นั้นเชียวหรือ’

เขาจึงทำตามอย่างเมิ่งเฟย หยิบใบผักกาดหอมขึ้นมาหนึ่งใบ ม้วนห่อเนื้อวัวชิ้นหนึ่ง แล้วยัดเข้าปาก เคี้ยวเบาๆ

ทว่าในวินาทีถัดมา ศาสตราจารย์จ้าวพลันชะงักค้าง ตาเบิกกว้าง สีหน้าเผยความไม่อยากจะเชื่อออกมา

ปากของเขาอ้าค้างเล็กน้อย ท่าทางที่เตรียมจะเคี้ยวต่อนั้นหยุดชะงักลง ราวกับถูกสาปให้กลายเป็นหิน

ในจังหวะที่เคี้ยวเมื่อครู่นี้ รสชาติเข้มข้นกลมกล่อมของเนื้อวัวกับความสดกรอบสดชื่นของผักกาดหอมราวกับสายน้ำเชี่ยวที่ระเบิดออกในช่องปาก

สองรสสัมผัสที่แตกต่างกันอย่างสิ้นเชิงทว่ากลับส่งเสริมกันและกันอย่างลงตัว หลอมรวมกลายเป็นประสบการณ์แห่งรสชาติที่แปลกใหม่และยอดเยี่ยม

การเคี้ยวแต่ละคำคล้ายกับงานรื่นเริงบนปลายลิ้น ทำให้ศาสตราจารย์จ้าวเคลิบเคลิ้มจนถอนตัวไม่ขึ้น

"อร่อย! อร่อยเหลือเกิน!"

ศาสตราจารย์จ้าวอุทานออกมาด้วยความตื่นเต้นดีใจ รีบคว้าใบผักกาดหอมขึ้นมาอีกใบ อยากจะกินอีกคำในทันที

"ศาสตราจารย์จ้าว ลองชิมอย่างอื่นดูอีกสิครับ รับรองว่าไม่ผิดหวังแน่นอน"