บทที่ 73 ต่อให้ตาย! ฉันก็จะไม่กินของพวกนายแม้แต่คำเดียว!

พอได้ยินคำพูดของเมิ่งเฟย ศาสตราจารย์จ้าวก็วางใบผักกาดหอมในมือลง แล้วหันไปมองผักชนิดอื่นในกะละมัง

ส่วนใหญ่ในนี้เขารู้จักเกือบหมด แต่มีพืชสองชนิดที่รูปร่างเหมือนใบไม้กับกลีบดอกไม้ที่เขาไม่เคยเห็นมาก่อน

ผักกาดหอมห่อเนื้อวัวคำเมื่อกี้มันช่างน่าทึ่งจริงๆ

เขาจึงตั้งใจจะลองอะไรที่แปลกใหม่กว่าเดิม ว่าแล้วก็หยิบผักใบเขียวที่ดูเหมือนใบไม้นั้นขึ้นมา

ม้วนห่อเนื้อย่างไว้ข้างใน แล้วยัดเข้าปากทั้งคำรวดเดียว

"กร๊อบ~"

เสียงใบผักแตกดังขึ้น

วินาทีถัดมา รสชาติสดชื่นเป็นพิเศษก็อบอวลไปทั่วทั้งปาก รสนั้นต่างจากผักใบเขียวทั่วไป เป็นกลิ่นอายที่ผสมผสานระหว่างไอของดินและความอบอุ่นของแสงแดด

มีกลิ่นฉุนติดจมูกนิดๆ แต่พอตัดกับกลิ่นหอมเข้มข้นของเนื้อย่างแล้ว กลับไม่รู้สึกแปลกแยกเลยสักนิด ในทางกลับกัน มันยิ่งช่วยดึงกลิ่นหอมของเนื้อย่างออกมาจนหมด

ศาสตราจารย์จ้าวเบิกตากว้าง สีหน้าไม่อยากจะเชื่อ

"นี่มัน… นี่มันอร่อยเกินไปแล้ว!!!"

พูดจบเขาก็หยิบผักใบเขียวที่เหมือนกลีบดอกไม้อีกใบ ม้วนเนื้อวัวชิ้นหนึ่ง แล้วยัดเข้าปาก

"อื้มๆ!!! อันนี้ก็อร่อย พวกคนตงเป่ยนี่รู้จักกินจริงๆ!"

ศาสตราจารย์จ้าวกินจนปากมันเยิ้ม ส่วนเมิ่งเฟยที่อยู่ข้างๆ ก็ได้แต่ยิ้มไม่พูดจา

นักศึกษาอีกสองคนเห็นอาจารย์กินจนปากมันแผล็บ ก็เริ่มทนไม่ไหว

เลียนแบบวิธีกินของอาจารย์ แล้วเริ่มสวาปามกันอย่างบ้าคลั่ง

"ว้าว!! นี่มันอร่อยเกินไปแล้วมั้ง!"

"ใช่ๆ! ฉันไม่เคยกินเนื้อย่างที่อร่อยขนาดนี้มาก่อนเลย!"

"เมิ่งเฟย ฝีมือระดับนายนี่ถ้าไปเปิดร้านเนื้อย่างที่ปักกิ่งนะ รับรองว่าดังระเบิดแน่!"

ทั้งสองคนกินไปพลางชื่นชมฝีมือของเมิ่งเฟยไม่ขาดปาก

ในตอนนั้นเอง ชายหนุ่มที่สลบไปก็ค่อยๆ ฟื้นคืนสติขึ้นมาอีกครั้ง

ทันทีที่ลืมตา เขาก็รีบคลานไปหาอาจารย์ มองพวกสงต้าและสัตว์ตัวอื่นๆ ตรงหน้าเมิ่งเฟยด้วยความระแวดระวัง

เขาจับขากางเกงของศาสตราจารย์จ้าวไว้แน่น ฟันกระทบกันกึกๆ ด้วยความหวาดกลัวพลางพูดว่า

"อะ… อาจารย์ พวกเรารีบหนีกันเถอะครับ… ไอ้นี่มันกินคนนะ!!!"

ศาสตราจารย์จ้าวตบหัวเขาไปทีหนึ่งด้วยความหงุดหงิดระคนเอือมระอา แล้วด่าว่า

"ดูแกสิไม่ได้เรื่องเอาซะเลย สัตว์ตัวเล็กๆ ไม่กี่ตัวทำเอาแกกลัวจนขี้หดตดหาย รีบลุกขึ้นมากินเนื้อ! ประเดี๋ยวพวกฉันก็กินกันหมดพอดี!"

ชายหนุ่มชะงัก มองไปยังสงต้า คู่เสือดาวหิมะ และคู่เสือโคร่งไซบีเรียข้างกายเมิ่งเฟย สายตายังคงระแวดระวัง

สัตว์ตัวเล็กๆ?

อาจารย์เรียกหมีควายกับเสือโคร่งไซบีเรียว่าสัตว์ตัวเล็กๆ เนี่ยนะ?

ยังไม่ทันที่เขาจะแอบค่อนขอดในใจเสร็จ กลิ่นหอมของเนื้อย่างก็ลอยเข้าจมูกอย่างจัง กระตุ้นประสาทรับกลิ่นของเขาอย่างบ้าคลั่ง

"หือ? กลิ่นอะไรน่ะทำไมหอมขนาดนี้!"

ชายหนุ่มรีบคลานลุกขึ้นมาจากพื้น พอเห็นเนื้อเสียบไม้ย่างจนเหลืองทองกรอบนอกนุ่มในอยู่บนโต๊ะ ดวงตาก็เป็นประกายวาววับ

แต่ติดตรงที่ตัวเองเคยขี้โม้ไว้ก่อนหน้า จึงต้องสะกดกลั้นความอยากในใจเอาไว้

เขาแกล้งทำเป็นดูแคลนแล้วพูดว่า "ฉันไม่หิวซะหน่อย ของพรรค์นี้ดูแวบเดียวก็รู้แล้วว่าไม่อร่อย รมควันรมไฟแบบนี้ไม่ดีต่อสุขภาพ ถึงจะหิวตาย ฉันก็ไม่มีวันกินของแบบนี้หรอก"

หลายคนปรายตามองชายหนุ่มเหมือนมองคนโง่คนหนึ่ง แล้วก็ไม่สนใจเขาอีก ก้มหน้าก้มตากินของอร่อยในมือต่อไป

กลุ่มของศาสตราจารย์กินกันราวกับพายุหมุน ไม่นานเนื้อเสียบไม้บนโต๊ะก็เกือบจะเกลี้ยงถาด

กลิ่นหอมของเนื้อย่างผสานเข้ากับกลิ่นสดชื่นของผักสด กระตุ้นต่อมรับรสของชายหนุ่มไม่หยุดหย่อน

ชายหนุ่มโมโหจนคันฟันยุบยิบ

ฮึ! มันไม่ได้อร่อยขนาดนั้นหรอกน่า!

ดูพวกนายทำท่าทางไม่ได้เรื่องเข้าสิ!

…

ไม่ใช่สิ! พวกนายกินก็กินไปสิ ทำไมต้องเคี้ยวแจ๊บๆ ด้วยวะเนี่ย!

หรือจะลองสักไม้ดีนะ?

ไม่ได้! หัวอันภาคภูมิใจของฉันจะก้มลงไม่ได้เด็ดขาด!

แต่อยากกินสักไม้เหลือเกิน…

ขณะที่ชายหนุ่มกำลังเกาหัวเกาหูลังเลอยู่นั้น

เมิ่งเฟยก็ถือเนื้อวัวไม้ใหญ่ที่เพิ่งย่างเสร็จใหม่ๆ ยื่นมาตรงหน้าเขา

ชายหนุ่มชะงักไป กำลังจะปฏิเสธ ทว่าพอเห็นเนื้อวัวที่ย่างจนมีน้ำมันเดือดปุดๆ ในหัวก็ว่างเปล่าไปหมด

เขายื่นมือไปรับเนื้อเสียบไม้มาอย่างลืมตัว แล้วกัดกินคำโตทันที

พอกัดลงไปคำแรก ชายหนุ่มก็ถึงกับนิ่งอึ้ง เนื้อวัวที่กรอบนอกนุ่มในนั้นราวกับถูกร่ายมนตร์ใส่

การเคี้ยวแต่ละคำเหมือนกับเป็นงานฉลองของต่อมรับรส กลิ่นเนื้อเข้มข้นผสานกับกลิ่นหอมควันถ่านจางๆ กระตุ้นประสาทรับรสของเขาอย่างต่อเนื่อง

รสสัมผัสนี้ รสชาตินี้ มันยอดเยี่ยมเกินไปแล้ว!!

ชายหนุ่มเบิกตากว้าง มองเนื้อเสียบไม้ในมืออย่างไม่อยากจะเชื่อ

เขาไม่เคยคิดเลยว่าเนื้อย่างธรรมดาๆ สักไม้จะอร่อยได้ถึงขนาดนี้ กระทั่งยังอร่อยกว่าอาหารยาแผนโบราณที่เคยกินมาเป็นร้อยเท่า!

ชายหนุ่มปล่อยวางทุกอย่าง หน้าตาเหรอ? ศักดิ์ศรีเหรอ? ช่างหัวแม่งสิ!

ฉันจะกินเนื้อย่างโว้ย!

เขาตัดสินใจนั่งลงข้างโต๊ะทันที ยังไม่ทันที่เนื้อในมือจะกินหมด ก็คว้ามาอีกไม้ ใช้สองมือสลับกันกินอย่างเอร็ดอร่อยจนมือเป็นระวิง

"โอ้โห! หอมจริงเว้ย! นี่มันจะอร่อยเกินไปแล้ว!"

เมื่อเห็นท่าทางของชายหนุ่ม ทุกคนก็หัวเราะกันจนตัวงอ

ตอนนี้ขาเนื้อวัวบนเตาย่างก็ใกล้ได้ที่แล้ว เมิ่งเฟยใช้มีดกรีดขาเนื้อวัวเป็นรอยบั้งไม่กี่รอย โรยงาและเม็ดผักชีล้อมลงไปอย่างทั่วถึง

ย่างต่ออีกประมาณห้านาที ก็ยกมันลงมา แล่เนื้อเป็นชิ้นๆ แจกจ่ายให้พวกสัตว์ตัวเล็กๆ

เขายังแล่ใส่จานไว้จานหนึ่งเป็นพิเศษ เพื่อนำเข้าไปให้จ่าฝูงหมาป่าในห้อง

ตอนแรกจ่าฝูงหมาป่ายังระแวดระวังอยู่บ้าง ทว่าพอได้กลิ่นเนื้อย่างหอมกรุ่น มันก็มุดหัวลงไปในจาน แล้วสวาปามกินคำโตอย่างหิวโซทันที

พวกสัตว์ป่าทั้งหลายต่างกินกันอย่างเอร็ดอร่อย ตอนนี้เองเมิ่งเฟยก็สังเกตเห็นขวดเครื่องปรุงพริกป่นที่อยู่ข้างๆ จึงอดไม่ได้ที่จะนึกถึงเจ้ากระรอกน้อยที่ชอบกินพริกขึ้นมา

ในใจอดเป็นห่วงไม่ได้

"ไม่รู้ว่าเจ้ากระรอกน้อยวิ่งไปไหนนะเนี่ย ไม่เห็นตัวมันทั้งวันแล้ว"

มื้ออาหารมื้อนี้กินกันตั้งแต่บ่ายจนกระทั่งฟ้ามืดสนิท

หลังจากเมิ่งเฟยพาพวกเขาทุกคนเข้าพักผ่อนเรียบร้อยแล้ว ก็กลับเข้าห้องมาพักผ่อนบ้าง

พอคิดจะล้มตัวลงนอน ประตูก็ถูกเคาะขึ้นมา

เมิ่งเฟยลุกไปเปิดประตู พอเห็นว่าเป็นศาสตราจารย์จ้าว จึงเชิญเขาเข้ามาในห้อง

จ่าฝูงหมาป่าเห็นคนแปลกหน้าเข้ามาในห้อง หัวโตๆ ของมันก็เงยขึ้นมาทันที พร้อมกับส่งเสียงขู่ต่ำๆ ใส่ศาสตราจารย์จ้าว

"ไม่เป็นไร คนกันเองทั้งนั้น เขาไม่ทำร้ายแกหรอก" เมิ่งเฟยลูบหัวมันเบาๆ เพื่อปลอบประโลมอารมณ์

เมื่อได้ยินคำพูดของเมิ่งเฟย จ่าฝูงหมาป่าถึงได้ก้มหัวลง แล้วหมอบนอนต่อ

เมื่อเห็นว่าในห้องของเมิ่งเฟยยังมีหมาป่าดำตัวใหญ่อยู่อีกตัว แถมยังว่าง่ายขนาดนี้ ศาสตราจารย์จ้าวจึงเอ่ยชมด้วยความประหลาดใจ

"เมิ่งเฟยเอ๊ย ฉันยอมใจเธอจริงๆ สามารถทำให้พวกสัตว์ตัวน้อยๆ มากมายขนาดนี้เชื่อฟังเธอได้"

เมิ่งเฟยยิ้มแหะๆ "ความจริงแล้วสัตว์ก็เหมือนกับคนนั่นแหละครับ ถ้าเราไม่มีเจตนาร้ายต่อพวกมัน พวกมันก็ไม่ทำร้ายเราหรอก"

ดูเหมือนจะนึกอะไรขึ้นมาได้ เมิ่งเฟยจึงถามต่อว่า

"จริงสิครับศาสตราจารย์จ้าว ดึกป่านนี้แล้วคุณมีธุระอะไรหรือเปล่าครับ"

เมื่อได้ยินคำถามของเมิ่งเฟย สีหน้าของศาสตราจารย์จ้าวก็ดูหม่นลงเล็กน้อย ก่อนจะค่อยๆ เอ่ยปาก

"ฉันมีหลานสาวคนหนึ่งชื่อเสี่ยวย่า ปีนี้อายุแปดขวบแล้ว ตั้งแต่เกิดมาเธอก็ป่วยเป็นโรคความผิดปกติของการแข็งตัวของเลือดแต่กำเนิด เซลล์การแข็งตัวของเลือดในร่างกายแทบจะเป็นศูนย์ นั่นทำให้เธอเป็นเหมือนตุ๊กตากระเบื้องเคลือบ พอร่างกายเกิดบาดแผลขึ้นมา ก็จะไม่สามารถสมานแผลได้เอง…และการบาดเจ็บในแต่ละครั้ง แม้จะเป็นแค่แผลเล็กๆ เธอก็ต้องเผชิญกับอันตรายถึงชีวิต"

พูดถึงตรงนี้ หัวใจของศาสตราจารย์จ้าวก็พลันเจ็บแปลบขึ้นมา ขอบตาเริ่มรื้นไปด้วยหยาดน้ำตาบางๆ