บทที่ 74 เมิ่งเฟย! กลางดึกบ้านนายผีหลอกแล้ว!

“ตอนนี้เธอยังเด็ก… ผมกลัวว่าพอเธอโตขึ้นแล้วเริ่มมีประจำเดือน…”

พูดถึงตรงนี้ ศาสตราจารย์จ้าวก็สูดหายใจเข้าลึกๆ แล้วเอ่ยต่อ

“พวกเรามาเก็บเห็ดม้าเพลิงคราวนี้ ก็เพราะอยากสกัดเอาเอนไซม์สลายลิ่มเลือดข้างในมารักษาเสี่ยวย่า แม้โอกาสจะริบหรี่มากก็ตาม…”

เมิ่งเฟยได้ฟังแล้วหัวใจพลันกระตุก อดนึกถึงคุณปู่ของตัวเองไม่ได้

“วางใจเถอะครับศาสตราจารย์จ้าว ผมรู้จักที่แห่งหนึ่ง มีเห็ดม้าเพลิงขึ้นเยอะมาก แถมในป่ายังมีพืชที่มีสรรพคุณห้ามเลือดและช่วยให้เลือดแข็งตัวอีกเพียบ พรุ่งนี้ผมจะพาทุกคนไปเก็บกลับไปให้หมดเลย”

เมื่อได้ยินคำพูดของเมิ่งเฟย แววตาที่เคยมืดมนของชายชราก็พลันสว่างวาบด้วยความยินดี สองมือสั่นเทาด้วยความตื่นเต้น

“จริงหรือ! ถะ…ถ้าอย่างนั้นก็ดีเหลือเกิน ขอบใจเธอจริงๆ นะเมิ่งเฟย… ผม… ผม…”

ศาสตราจารย์จ้าวตื่นเต้นจนพูดจาตะกุกตะกัก สุดท้ายจึงก้มคำนับให้เมิ่งเฟยอย่างสุดซึ้ง

เมิ่งเฟยเห็นดังนั้นก็รีบเบี่ยงตัวหลบแล้วเข้าไปประคองชายชราขึ้นมา

“ศาสตราจารย์จ้าวครับ ทำความเคารพใหญ่โตขนาดนี้ผมรับไว้ไม่ไหวหรอกครับ มันเป็นเรื่องที่ผมพอช่วยได้อยู่แล้ว คืนนี้คุณกลับไปพักผ่อนให้เต็มที่เถอะ พรุ่งนี้เช้าพวกเราค่อยเข้าป่าไปเก็บยากัน!”

ทั้งสองคนทักทายพูดคุยกันอีกสองสามคำ ศาสตราจารย์จ้าวจึงเดินกลับห้องของตัวเองไป

ดึกสงัด เงียบสงบ นกกาต่างบินกลับรัง

ทันใดนั้น ร่างเล็กจิ๋วร่างหนึ่งก็ลอบผ่านพวกเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยที่ตั้งค่ายอยู่ในหมู่บ้าน มันลากสิ่งของชิ้นหนึ่งพลางค่อยๆ เคลื่อนตัวมุ่งหน้ามายังบ้านของเมิ่งเฟย

ดูเหมือนของชิ้นนั้นจะหนักมาก เงาดำลากไปได้ไม่กี่เมตรก็ต้องหยุดพักเหนื่อยเป็นระยะ

ระยะทางสั้นๆ แค่ไม่กี่สิบเมตร ร่างนั้นกลับใช้เวลาลากอยู่นานถึงสี่สิบนาทีเต็ม ในที่สุดก็ลากของเข้ามาในลานบ้านได้สำเร็จ

“แกร๊ง~”

เสียงโลหะกระทบกับพื้นดังขึ้นอย่างชัดเจน

เงาดำผงะเงยหน้าขึ้นมาอย่างระแวดระวัง กวาดตามองไปรอบทิศ พอเห็นว่าไม่มีใครรู้ตัว ก็ลากวัตถุชิ้นนั้นมุ่งหน้าไปใต้ต้นผลไม้ต่อ

“แกร๊ง~”

“แกร๊ง~”

“แกร๊ง~”

“แกร๊ง~”

ทุกครั้งที่ลากผ่านแผ่นอิฐปูพื้น วัตถุชิ้นนั้นก็จะส่งเสียงดังกังวานใสออกมาเป็นระยะ

ในเวลานี้ ชายหนุ่มที่เคยปากแข็งก่อนหน้านี้ตื่นขึ้นมากลางดึกเพื่อจะไปเข้าห้องน้ำ ทันทีที่ก้าวพ้นประตูห้อง ก็ได้ยินเสียงดังก๊องแก๊งลอยมา

คืนนี้ดวงจันทร์ดวงโตมาก แสงสว่างจ้าจนแทบจะแสบตา

ชายหนุ่มอาศัยแสงจันทร์กวาดตามองไปรอบๆ หวังจะหาว่าต้นตอของเสียงดังมาจากตรงไหนกันแน่

แต่หาอยู่รอบหนึ่งก็ไม่พบอะไรเลย

จังหวะนั้นเอง จ่าฝูงหมาป่าในห้องได้ยินเสียงดังก๊องแก๊ง มันจึงเงยหัวขึ้นแล้วส่งเสียงหอนต่ำๆ ออกไปนอกห้อง

“บรู๊ว~~~”

“เพียะ!”

เมิ่งเฟยที่กำลังนอนหลับอุตุฟาดฝ่ามือลงบนหัวจ่าฝูงหมาป่าฉาดใหญ่ พร้อมกับด่าอุบ “ดึกๆ ดื่นๆ มาร้องโหยหวนบ้าอะไรวะ! รีบนอนไปเลย!”

พูดจบเขาก็ทิ้งตัวลงนอนหลับต่อไป

ทว่าชายหนุ่มที่อยู่ข้างนอก พลันที่ได้ยินเสียงหมาป่าหอนนี้ แถมพอมองขึ้นไปเห็นพระจันทร์เต็มดวงบนหัว สันหลังก็พลันเย็นวาบขึ้นมาทันที

ฟันกระทบกันดังกึกๆ อย่างควบคุมไม่ได้ วินาทีถัดมา เขาก็รู้สึกว่ามีกระแสน้ำอุ่นๆ กำลังไหลรินผ่านขากางเกงลงไปสู่ปลายเท้า

“แกร๊ง~”

เสียงนี้เปรียบเสมือนฟางเส้นสุดท้ายที่ทับหลังอูฐจนหัก ชายหนุ่มตาพร่าดับวูบ แล้วหมดสติไปอีกรอบ

เสียง “ตุ้บ” ดังขึ้น ชายหนุ่มล้มตึงคว่ำหน้าลงกับพื้นอย่างจัง

เจ้ากระรอกน้อยได้ยินเสียงตุ้บก็เงยหัวขึ้นมองซ้ายมองขวาอย่างระมัดระวัง

พอเห็นว่าไม่มีใคร มันก็ฮึดสู้ลากของหนักชิ้นนั้นไปจนถึงใต้ต้นผลไม้ที่อยู่ใกล้ที่สุดรวดเดียว

อุ้งเท้าเล็กๆ ตะกุยดินอย่างบ้าคลั่ง ในที่สุดก็ขุดหลุมขนาดใหญ่ออกมาได้ ก่อนจะฝังสิ่งของที่ลากกลับมาลงไปข้างใน

ดูเหมือนมันจะยังไม่ค่อยวางใจ จึงกระโดดกระทืบซ้ำๆ ลงบนดินตรงนั้นอีกหลายที

จากนั้นถึงค่อยลากสังขารอันเหนื่อยล้าเดินเข้าห้องไปอย่างพึงพอใจ

เช้าตรู่วันรุ่งขึ้น เมิ่งเฟยถูกปลุกให้ตื่นด้วยเสียงกรนเบาๆ

พอลืมตาขึ้นมาดูก็พบว่าเจ้ากระรอกน้อยกำลังนอนคว่ำหน้าอยู่ข้างหมอนของเขา มันกรนฟี้ๆ แถมที่จมูกยังมีลูกโป่งน้ำมูกพองอยู่ลูกหนึ่ง

เมิ่งเฟยรู้สึกดีใจขึ้นมาทันที เมื่อวานนี้เขาเป็นกังวลมาทั้งวันเพราะการหายตัวไปอย่างลึกลับของมัน

พอเห็นเจ้ากระรอกน้อยกลับมา ก้อนหินที่ถ่วงอยู่ในใจก็เป็นอันยกออกไปเสียที

เมิ่งเฟยยื่นนิ้วออกไปจิ้มลูกโป่งน้ำมูกของมันจนแตก

“เป๊าะ!”

เจ้ากระรอกน้อยขมวดคิ้ว ลืมตาขึ้นมาเหลือบมองเมิ่งเฟยอย่างหงุดหงิด จากนั้นก็พลิกตัวนอนต่อ

เมิ่งเฟยอดขำไม่ได้ จึงไม่ได้ไปกวนมันอีก

ทว่าตอนที่เขาผลักประตูเปิดออกไป กลับต้องตกใจกับภาพตรงหน้า

เห็นเพียงชายหนุ่มที่ชื่อหลี่เหวินเทา กำลังนอนขดตัวสั่นระริกอยู่หน้าประตูห้องฝั่งทิศตะวันตก

เมิ่งเฟยรีบเดินเข้าไปปลุกเขาทันที

“เฮ้ๆ ตื่นเร็วเข้า! ทำไมมานอนข้างนอกล่ะเนี่ย? กลางดึกมันหนาวขนาดไหน นอนในห้องไม่ชินเหรอครับ?”

เมิ่งเฟยเขย่าตัวอย่างแรง ชายหนุ่มถึงค่อยรู้สึกตัวตื่นขึ้นมา

พอชายหนุ่มลืมตาขึ้นมาเห็นว่าเป็นเมิ่งเฟย ก็รีบโผเข้ากอดหมับ ดวงตาที่เต็มไปด้วยเส้นเลือดฝอยฉายแววหวาดผวาอย่างถึงที่สุด

“มะ…เมิ่งเฟย ที่นี่ไม่ได้มีแค่หมาป่านะ ผีหลอกด้วยเว้ย!!!! มะ…เมื่อคืนฉันออกมาเข้าห้องน้ำ… ข้างนอกทั้งเสียงผีร้องหมาหอน แล้วยังมีผีมาเคาะประตูอีก โคตรน่ากลัวเลย เกือบตายแล้วเนี่ย”

เมิ่งเฟยฟังแล้วถึงกับอึ้งไป เสียงหมาป่าร้องน่ะเขารู้ว่าเพราะอะไร แต่เรื่องผีเคาะประตูนี่มันมายังไงกัน?

เขาอาศัยอยู่ในหุบเขาแห่งนี้มาตั้งยี่สิบกว่าปี ไม่เคยได้ยินเรื่องผีเคาะประตูมาก่อนเลยสักนิด

แม้จะประหลาดใจ แต่เมิ่งเฟยก็ยังเอ่ยปลอบใจ

“เรื่องเสียงหมาป่านายไม่ต้องกลัวหรอก ในห้องฉันมีหมาป่าบาดเจ็บอยู่ตัวหนึ่ง เมื่อคืนน่าจะเป็นมันที่ร้อง ส่วนเรื่องผีเคาะประตู ฉันเดาว่าคงเป็นสัตว์ตัวเล็กๆ แถวนี้ที่ซนมาเคาะมั่วๆ มากกว่า ไม่ต้องเก็บไปคิดมากหรอก ที่นี่ปลอดภัยดี”

หลังจากอธิบายจบ เมิ่งเฟยก็รีบพยุงชายหนุ่มกลับเข้าไปพักผ่อนในห้อง

ตอนนั้นเอง ศาสตราจารย์จ้าวกับคนอื่นๆ ก็ถูกเสียงดังหน้าประตูปลุกให้ตื่น พอตื่นมาดูก็เห็นเมิ่งเฟยกำลังประคองหลี่เหวินเทาเดินเข้ามาข้างในพอดี

เวลานี้ใบหน้าของหลี่เหวินเทาขาวซีดเผือด นัยน์ตาเต็มไปด้วยเส้นเลือดฝอยสีแดง ทั้งร่างดูอิดโรยทรุดโทรมเป็นที่สุด

“เหวินเทา เธอเป็นอะไรไปน่ะ” ศาสตราจารย์จ้าวรีบถามด้วยความเป็นห่วง

หลี่เหวินเทากลัวจะขายหน้าจึงไม่ได้พูดความจริง เขาหาข้ออ้างส่งเดชปัดๆ ไป ก่อนจะมุดหัวเข้าใต้ผ้าห่มเพื่อนอนชดเชยทันที

“ศาสตราจารย์จ้าว ทุกคนตื่นมาเตรียมตัวกันเถอะครับ เดี๋ยวผมไปทำมื้อเช้าให้ กินเสร็จแล้วเราค่อยขึ้นเขากัน”

พูดจบ เมิ่งเฟยก็มุ่งตรงเข้าครัวไปเริ่มลงมือทันที

ไม่นานนัก เมิ่งเฟยก็ยกกะละมังใบใหญ่ออกมาจากครัว ในกะละมังเต็มไปด้วยปาท่องโก๋สีเหลืองทองอร่ามเป็นตัวๆ

นับดูคร่าวๆ มีตั้งสิบกว่าตัว!

ปาท่องโก๋แต่ละตัวต่างส่งกลิ่นหอมชวนน้ำลายสอ

พวกของศาสตราจารย์จ้าวทั้งสามคนล้อมวงกันอยู่ที่โต๊ะ พลางมองปาท่องโก๋บนโต๊ะจนเผลอกลืนน้ำลายเอื๊อก

“อย่าเพิ่งรีบครับ ยังมีเต้าฮวยด้วยนะ”

เมิ่งเฟยว่าพลางยกถาดใหญ่ออกมาจากห้องครัว บนถาดมีชามใบโตวางเรียงกันอยู่ห้าใบ

ภายในชามคือเนื้อเต้าฮวยขาวเนียนดั่งหยก นุ่มละมุนตา ไร้ซึ่งสิ่งเจือปนใดๆ

รอบเนื้อเต้าฮวยโรยด้วยต้นหอมซอยและผักชีสับ กลิ่นหอมละมุนเฉพาะตัวของถั่วเหลืองพลันอบอวลไปทั่วทั้งห้องทันที

“ครบแล้วครับทุกคน ไม่ต้องเกรงใจนะ ลงมือได้เลย”

พูดจบ เมิ่งเฟยก็หยิบปาท่องโก๋ขึ้นมาตัวหนึ่งแล้วกัดเข้าปาก

“กร๊อบ~”

ความกรอบฟูของปาท่องโก๋ปลุกต่อมรับรสของเมิ่งเฟยให้ตื่นตัวในพริบตา กลิ่นหอมกรุ่นของแป้งทอดแผ่ซ่านไปทั่วทั้งช่องปาก

“อืม รสชาติใช้ได้เลย” เมิ่งเฟยพยักหน้าพลางเอ่ยขึ้น

นี่เป็นครั้งแรกที่เขาทำปาท่องโก๋กับเต้าฮวย แม้จะเป็นครั้งแรก แต่ด้วยการส่งเสริมของระบบ ฝีมือจึงออกมาค่อนข้างน่าพอใจทีเดียว

ทุกคนกินกันอย่างเอร็ดอร่อย เพียงไม่นานก็กวาดปาท่องโก๋บนโต๊ะจนเกลี้ยง

“ว้าว! เมิ่งเฟย นายทำปาท่องโก๋ได้อร่อยสุดๆ ไปเลย!”

“นั่นสิ ฉันเป็นคนปักกิ่งแท้ๆ ยังไม่เคยกินปาท่องโก๋ที่อร่อยขนาดนี้มาก่อนเลย ไม่งั้นนายย้ายตามฉันไปปักกิ่ง แล้วเปิดร้านอาหารเช้าหน้าบ้านฉันดีไหมเนี่ย”

เมิ่งเฟยหัวเราะหึๆ เขารู้ว่าอีกฝ่ายแค่พูดเล่น

“เอาล่ะ ทุกคนเตรียมตัวกันเถอะครับ พักสักครึ่งชั่วโมงแล้วเราค่อยขึ้นเขาไปเก็บยากัน!”