บทที่ 75 ทีมศาสตราจารย์พากันสู่ขิตยกทีม

ครึ่งชั่วโมงต่อมา เมิ่งเฟยก็พาศาสตราจารย์จ้าวกับพวกรวมสามคนขึ้นเขา

เนื่องจากเมื่อคืนหลี่เหวินเทาพักผ่อนไม่พอ ศาสตราจารย์จ้าวเรียกอยู่หลายครั้งก็ไม่ยอมตื่น เลยปล่อยให้นอนเฝ้าบ้านไปเสียเลย

พอเข้าป่ามา ศาสตราจารย์จ้าวกับคนอื่นๆ ก็ตื่นตาตื่นใจกับสิ่งรอบตัวไปหมด

ก่อนหน้านี้พวกเขาเดินเข้าป่าด้วยความอกสั่นขวัญแขวน แต่คราวนี้มีเมิ่งเฟยมาด้วย จิตใจที่ตึงเครียดจึงผ่อนคลายลงไปมาก

เมิ่งเฟยเดินพลางมองซ้ายแลขวา ไม่นานเขาก็สังเกตเห็นพืชต้นหนึ่งที่ผลิดอกสีม่วงเล็กๆ ใบเต็มไปด้วยหนามแหลมคม

เมิ่งเฟยก้าวเร็วๆ เข้าไปหา ดึงมีดสั้นที่เอวออกมาขุดมันขึ้นมา

กลุ่มของศาสตราจารย์จ้าวเห็นเมิ่งเฟยนั่งยองๆ ก้มหน้าก้มตาทำอะไรอยู่บนพื้นก็พากันเดินเข้ามามุง

"เมิ่งเฟย นี่ต้นอะไรเหรอ เป็นยาสมุนไพรเหมือนกันเหรอ"

เมิ่งเฟยหัวเราะหึๆ ก่อนอธิบายว่า "แถวนี้พวกเราเรียกต้นนี้ว่าชื่อเอ๋อร์ไช่ ชื่อทางการคือต้าจี้ มีสรรพคุณช่วยขับพิษร้อน แก้อักเสบ ห้ามเลือด แล้วก็ช่วยกระตุ้นการสร้างเซลล์ใหม่ เหมาะกับงานวิจัยของพวกคุณมากเลยครับ"

พอศาสตราจารย์จ้าวฟังคำอธิบายของเมิ่งเฟยจบ ตาเป็นประกายทันที

เขารีบรับต้นต้าจี้มาจากมือเมิ่งเฟย ประคองไว้ในฝ่ามือราวกับได้ของล้ำค่า

จากนั้นเมิ่งเฟยก็พบหญ้าถอดปล้องแถวนั้นอีกหลายต้น จึงขุดขึ้นมาทั้งหมดแล้วใส่ลงในกระเป๋า

ต่อจากนั้นทุกคนก็เดินวนอยู่ในป่าอีกครึ่งค่อนวัน ภายใต้การนำของเมิ่งเฟย พวกเขาเก็บยาสมุนไพรจีนที่มีสรรพคุณห้ามเลือดและแก้อักเสบมาได้ไม่น้อย

แต่สิ่งที่ทำให้เมิ่งเฟยกลุ้มใจก็คือ ยังไม่เห็นแม้แต่เงาของเห็ดดาวดินเลย

"ไม่น่าเป็นไปได้ ฤดูนี้เห็ดดาวดินต้องเยอะที่สุดสิ ปกติเจอบ่อยจะตายไป"

ขณะที่เมิ่งเฟยกำลังหงุดหงิดใจอยู่นั้น หยางจิ่น หญิงสาวคนเดียวในกลุ่ม ก็ส่งเสียงกรีดร้องลั่นขึ้นมาอย่างกะทันหัน!

ร่างของเธอเสียหลักไถลลื่นลงไปตามทางลาดชันด้านข้างอย่างรวดเร็ว!

หัวใจของเมิ่งเฟยกระตุกวูบ ไม่ทันได้คิดอะไรก็รีบพุ่งตัวตามลงไปทันที

เมื่อเขาไปถึงก้นเนิน ก็เห็นหยางจิ่นนอนอยู่บนพื้น มือทั้งสองกุมข้อเท้าตัวเองไว้แน่น ใบหน้าขาวซีดราวกับกระดาษ ดูเจ็บปวดทรมานอย่างยิ่ง ปากก็ส่งเสียงครางครวญไม่หยุด…

เมิ่งเฟยรีบตรวจดูข้อเท้าของเธอซ้ำไปซ้ำมาจนแน่ใจ ถึงได้ถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก

"เฮ้อ มั่นใจได้ กระดูกไม่หักครับ แค่เคล็ดธรรมดา พักนิ่งๆ สักอาทิตย์ก็หายแล้ว"

หยางจิ่นสะอื้นฮักๆ อยู่สองสามทีกว่าจะสงบลงได้ แต่พอรู้สึกถึงความปวดแปลบระบมที่ข้อเท้า หญิงสาวก็อดไม่ได้ที่จะปล่อยโฮออกมาราวกับเด็กน้อยที่แสนน้อยใจ

เมิ่งเฟยเห็นเข้าก็ทำตัวไม่ถูกเหมือนกัน…

ตอนนั้นเอง ศาสตราจารย์จ้าวกับชายหนุ่มอีกคนก็รีบร้อนตามลงมาจากเนินเขา

"หยางจิ่น เธอเป็นอะไรไหม!" ชายหนุ่มคนนั้นเห็นหยางจิ่นกุมข้อเท้าแน่น ก็รีบปรี่เข้าไปหาพลางถามด้วยสีหน้ากระวนกระวาย

"ฮึ! รอให้นายลงมาช่วย ฉันคงมึองไปแล้วมั้ง!" หยางจิ่นปาดน้ำตาแล้วหันหน้าหนี ไม่สนใจชายหนุ่มคนนั้นอีก

เมิ่งเฟยกับศาสตราจารย์จ้าวมองหน้ากันแล้วอมยิ้ม

สองคนนี้ดูเหมือนจะมีซัมติงกันนะเนี่ย…

ทว่าในตอนนั้นเอง สายตาของศาสตราจารย์จ้าวก็เหลือบไปเห็นข้างตอไม้ด้านหลังหยางจิ่นเข้าพอดี

ข้างตอไม้นั้น มีวัตถุกลมๆ คล้ายหมั่นโถวขนาดเล็กใหญ่ไม่เท่ากันขึ้นอยู่สิบกว่าก้อน

มีอยู่สองสามก้อนที่กลายเป็นสีดำและมีรอยปริแตกอยู่ด้านบน

ศาสตราจารย์จ้าวตาเป็นประกาย รีบกวักมือเรียกเมิ่งเฟยที่อยู่ข้างๆ ทันที

"เมิ่งเฟย! นายรีบดูเร็ว นั่นใช่เห็ดดาวดินไหม!"

มองตามทิศที่ศาสตราจารย์จ้าวชี้ไป เมิ่งเฟยเองก็ตื่นเต้นไม่แพ้กัน

"ใช่ครับ! นั่นแหละเห็ดดาวดิน!"

นี่มันพลิกแผ่นดินหาแทบตายไม่เจอ บทจะได้ก็ง่ายดายเหลือเชื่อจริงๆ!

พอได้ยินคำยืนยันจากเมิ่งเฟย ศาสตราจารย์จ้าวก็รีบวิ่งโผเข้าไปด้วยความตื่นเต้น ทว่าอาจเพราะลนลานเกินไป ระหว่างทางจึงสะดุดล้มไปหลายรอบ

แต่ถึงอย่างนั้น ศาสตราจารย์จ้าวก็ไม่ยอมชะลอฝีเท้าลงแม้แต่น้อย เขายังคงพุ่งตรงไปยังความหวังที่จะช่วยชีวิตหลานสาว

ศาสตราจารย์จ้าวประคองเห็ดดาวดินที่เพิ่งเด็ดออกมาด้วยสองมืออันสั่นเทา น้ำตาเอ่อล้นเบ้าตาขึ้นมาทันที

"เจอแล้ว… ในที่สุดก็เจอแล้ว…" น้ำเสียงของศาสตราจารย์จ้าวสั่นเครือ เขาระมัดระวังเป็นที่สุดขณะค่อยๆ หย่อนเห็ดดาวดินลงในถุง

เมิ่งเฟยรีบก้าวเข้าไปพยุงศาสตราจารย์จ้าวขึ้นมา ถามด้วยความเป็นห่วง "ศาสตราจารย์จ้าว ท่านเป็นอะไรไหมครับ"

ศาสตราจารย์จ้าวส่ายหน้า บนใบหน้าเปื้อนรอยยิ้มอย่างโล่งอก "ฉันไม่เป็นไรหรอก ขอแค่หาเห็ดดาวดินเจอ ล้มแค่นี้คุ้มค่าแล้ว"

พอหยางจิ่นเห็นว่าศาสตราจารย์จ้าวหาเห็ดดาวดินพบ เธอก็ลืมความเจ็บที่ข้อเท้าไปเสียสนิท ร้องตะโกนอย่างดีใจ "ดีจังเลย! คราวนี้เสี่ยวย่าก็รอดแล้ว!"

ตอนนั้นเอง ชายหนุ่มในคณะก็เดินเข้ามาใกล้ เมื่อเห็นเห็ดดาวดินสีดำสองก้อนที่อยู่ข้างๆ ก็ยื่นมือออกไปด้วยความอยากรู้อยากเห็นเพื่อจะเด็ดดู

"เดี๋ยวก่อน ระวังนะ!"

ยังไม่ทันที่เมิ่งเฟยจะเตือนจบ มือใหญ่ของชายหนุ่มก็เด็ดเห็ดดาวดินสีดำก้อนนั้นขึ้นมาแล้ว

"หืม? ทำไมข้างบนนี้ถึงมีรูด้วยล่ะ" ชายหนุ่มยกเห็ดดาวดินสีดำขึ้นมาหมายจะส่องดูใกล้ๆ

ทว่าวินาทีถัดมา นิ้วมือของเขากลับเผลอออกแรงบีบเบาๆ

"พรึ่บ!!!"

ควันผงสีดำกลุ่มใหญ่พวยพุ่งออกมาจากข้างในเห็ดดาวดินในพริบตา คลุมมิดทั่วทั้งศีรษะของชายหนุ่ม

"แค่ก! แค่ก! แค่ก! ตัวบ้าอะไรเนี่ย! แค่ก!"

เมื่อเห็นภาพตรงหน้านี้ เมิ่งเฟยก็กลั้นไม่อยู่จริงๆ หลุดขำพรืดออกมาจนได้

"นั่นคือเห็ดดาวดินที่แก่เต็มที่แล้วครับ พอแกจัด ด้านในของมันจะค่อยๆ กลายเป็นฝุ่นผง ซึ่งผงพวกนั้นก็คือสปอร์ของมัน มันจะลอยไปตามลมเพื่อขยายพันธุ์ต่อไปยังที่อื่น ไม่ต้องกังวลไปหรอก สปอร์ของเห็ดดาวดินก็เป็นยาสมุนไพรจีนเหมือนกัน มีสรรพคุณช่วยขับร้อน แก้ไอ ฆ่าเชื้อแล้วก็ลดการอักเสบได้ด้วยนะ"

ได้ยินคำอธิบายของเมิ่งเฟย ชายหนุ่มก็แอบเก้อเขิน รีบเช็ดคราบผงบนใบหน้าออก แล้วทำเนียนเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น ช่วยศาสตราจารย์เก็บเห็ดดาวดินต่อไป

หลังจากทุกคนเก็บกลุ่มแรกเสร็จ ก็ยังพบเห็ดดาวดินขึ้นอยู่อีกหลายจุดในบริเวณใกล้เคียง

สุดท้ายยัดจนเป้สะพายหลังแน่นเอี๊ยดแทบจะปริ ถึงได้ยอมหยุดมือ

ขากลับเนื่องจากข้อเท้าของหยางจิ่นบาดเจ็บ เมิ่งเฟยตั้งใจจะช่วยแบกเธอกลับ แต่กลับถูกชายหนุ่มคนนั้นห้ามไว้เสียก่อน

"ผมแบกเธอเองครับ ผมยังมีแรง!"

พูดจบ ชายหนุ่มก็ยกตัวหยางจิ่นขึ้นหลัง แล้วเดินโซซัดโซเซมุ่งหน้ากลับหมู่บ้านตามทางเดิมที่เพิ่งเดินมา

ระยะทางที่เดิมทีใช้เวลาแค่สองชั่วโมง พวกเขากลับต้องใช้เวลาถึงสี่ชั่วโมงกว่าจะพ้นแนวเขาออกมาได้

ไม่ใช่เพราะทางลงเขาลำบากอะไรหรอก แต่เป็นเพราะความเร็วของชายหนุ่มคนนั้นช้าเป็นเต่าคลานต่างหาก

แม้ในเวลานี้เขาจะเหนื่อยจนแทบหมดเรี่ยวแรงแล้ว แต่ก็ยังคงกัดฟันฝืนทนอย่างสุดชีวิต

กว่าจะถึงบ้านเวลาก็ปาเข้าไปบ่ายสามโมงกว่าแล้ว

ศาสตราจารย์จ้าวร้องเรียกเมิ่งเฟยที่กำลังจะเดินเข้าครัวไปทำกับข้าวไว้

"เมิ่งเฟย ตอนนี้พวกเราก็เก็บเห็ดดาวดินมาได้เยอะพอแล้ว คงถึงเวลาที่พวกเราต้องกลับกันเสียที"

เมิ่งเฟยฟังแล้วก็ชะงักไป "ศาสตราจารย์จ้าว จะรีบไปไหนกันล่ะครับ เพิ่งมาได้แค่วันเดียวเอง อยู่ต่ออีกสักสองสามวันเถอะ"

เมื่อได้ยินคำชวนอย่างอบอุ่นของเมิ่งเฟย ศาสตราจารย์จ้าวก็รู้สึกเสียดายอยู่ไม่น้อย

"เฮ้อ… ถ้าไม่มีเรื่องด่วนอะไร ฉันก็อยากจะพักผ่อนในหมู่บ้านเล็กๆ ที่สวยงามราวกับแดนสวรรค์แห่งนี้ต่ออีกสักสองสามวันอยู่หรอก แต่อาการป่วยของเสี่ยวย่ามัน…"

ศาสตราจารย์จ้าวพูดค้างไว้แค่นั้น แววตาเต็มไปด้วยความปวดร้าว

เมิ่งเฟยไม่ได้เอ่ยอะไรมากไปกว่านั้น เพียงแค่ตบบ่าของศาสตราจารย์จ้าวเบาๆ เพื่อเป็นการปลอบใจ

จากนั้นทุกคนก็ช่วยกันขนสัมภาระทั้งหมดขึ้นรถ แล้วขับออกจากหมู่บ้านไป

รถยนต์ค่อยๆ ลับสายตาไปตรงสุดปลายถนน กลืนหายไปกับแสงอาทิตย์อัสดง

เมิ่งเฟยโบกมือลา ในใจเฝ้าอวยพรให้เด็กหญิงตัวน้อยที่ชื่อเสี่ยวย่าคนนั้นหายป่วยโดยเร็ววัน

และในตอนนั้นเอง เมิ่งเฟยก็สัมผัสได้ว่ามีบางอย่างกำลังสะกิดไหล่เขาอยู่

เมิ่งเฟยสะดุ้งโหยงทันที มือคว้าหมับไปตามสัญชาตญาณเตรียมจะจับทุ่มข้ามไหล่

แต่พอหันไปเห็นว่าเป็นอุ้งตีนหมี เมิ่งเฟยก็รีบยั้งมือไว้แทบไม่ทัน

สงต้า: ᶘ ᵒᴥᵒᶅ

ท่าทางนี้มันคุ้นๆ อยู่นะเนี่ย!!