บทที่ 76 โดนจ่าฝูงหมาป่าขืนใจแต่เช้าตรู่!

เมิ่งเฟยรีบหันขวับกลับไป ก็พบว่าเป็นสงต้าจริงๆ ที่กำลังตบไหล่เขาอยู่

"เป็นอะไรไปสงต้า" เมิ่งเฟยถามด้วยความสงสัย

สงต้าส่งเสียงคำรามต่ำใส่เมิ่งเฟย จากนั้นก็ใช้อุ้งเท้าลูบพุงตัวเองป้อยๆ

บนพุงกลมป่องของสงต้าในเวลานี้ มีรอยนูนเล็กๆ ปูดขึ้นมาให้เห็นอย่างชัดเจน

ทว่าวินาทีถัดมา รอยนูนนั้นกลับขยับได้ มันยุบหายไปอย่างรวดเร็ว ก่อนจะไปปูดนูนขึ้นมาอีกจุดหนึ่ง

เมิ่งเฟยเห็นแล้วก็ดีใจขึ้นมาทันที "นี่แกมีลูกดิ้นแล้วนี่หว่า! สงสัยอีกไม่นานคงได้เป็นแม่หมีแล้วล่ะมั้ง!"

พอได้ยินคำพูดของเมิ่งเฟย สงต้าก็ก้มมองพุงตัวเองด้วยสีหน้าตกตะลึง อุ้งมือใหญ่ทั้งสองข้างลูบซ้ายคลำขวา ดูทำตัวไม่ถูกไปหมด

เห็นท่าทางตกใจตาค้างของสงต้าแล้ว เมิ่งเฟยก็เดาว่ามันน่าจะท้องครั้งแรกแน่ๆ กระทั่งการตั้งท้องคืออะไรมันยังไม่รู้เรื่องเลยด้วยซ้ำ

จากนั้นเมิ่งเฟยก็ไปหยิบหูฟังแพทย์จากกล่องปฐมพยาบาลในบ้าน ออกมาทาบลงบนพุงกลมโตของสงต้า

หลังจากตั้งใจฟังอยู่ครู่หนึ่ง เมิ่งเฟยก็เงยหน้าขึ้นด้วยความประหลาดใจระคนยินดี

“สงต้า! แกท้องลูกสองตัวแหน่ะ! แถมยังแข็งแรงดีทั้งคู่เลยด้วย!”

สงต้าก้มมองพุงที มองเมิ่งเฟยที ทำตัวไม่ถูกไปชั่วขณะ

เมิ่งเฟยลูบหัวโตๆ ของมันแล้วพูดว่า “สบายใจได้ ทุกอย่างมีฉันอยู่ทั้งคน ชุ่ยฮวาคลอดตั้งสิบสองตัวฉันยังทำคลอดรอดมาได้ ของแกแค่สองตัว จิ๊บจ๊อยน่า!”

พอพูดถึงชุ่ยฮวา เมิ่งเฟยก็อดเป็นห่วงขึ้นมาไม่ได้

นี่ก็ปาเข้าไปเกือบครึ่งเดือนแล้ว ชุ่ยฮวายังไม่กลับมาเลย

“คงไม่ได้เกิดเรื่องอะไรขึ้นหรอกนะ…” เมิ่งเฟยพึมพำเสียงเบา

“โฮก~ โฮก~ โฮกๆ~” ได้ยินคำพูดของเมิ่งเฟย สงต้าก็ส่งเสียงคำรามมั่วซั่วไปหมดเหมือนจะตอบอะไรบางอย่าง

เมิ่งเฟยฟังแล้วจับต้นชนปลายไม่ถูก ไม่รู้เลยว่ามันต้องการจะสื่ออะไร

“ฟังไม่รู้เรื่องเลยวุ้ยว่าแกพูดอะไร ไม่ได้การ! ต้องรีบอัปเลเวลแล้ว ไม่แน่ระบบอาจจะแจกสกิลจำพวกภาษาพูดคุยกับสัตว์มาให้ก็ได้! พรุ่งนี้ต้องเริ่มไลฟ์ต่อแล้ว!”

จากนั้นเมิ่งเฟยก็หั่นแอปเปิลจานใหญ่และเนื้อวัวก้อนโตไปวางไว้ในรังให้สงต้า

จังหวะนั้นเอง เสียงโทรศัพท์ของเขาก็ดังขึ้น หน้าจอแสดงชื่อหัวหน้าชุย

เมิ่งเฟยรีบกดรับสายทันที

“ฮัลโหล! เสี่ยวเมิ่ง!! มีข่าวดีจะบอก!! เรื่องสถานีย่อยเบื้องบนอนุมัติแล้วนะเว้ย!! ฉันจะบอกให้ พอฉันเอาพวกสัตว์ป่าที่นายรับเลี้ยงไว้ไปให้หัวหน้าเก่าดู แกไม่พูดพร่ำทำเพลง เซ็นอนุมัติให้ทันทีเลย แถมยังนึกอยากให้ฉันย้ายสำนักงานใหญ่ของสถานีช่วยเหลือสัตว์ป่าไปอยู่ที่นายเลยด้วยซ้ำ 555!”

ได้ยินข่าวดีจากชุยเชาซิง เมิ่งเฟยก็ดีใจยกใหญ่ รีบตอบกลับไปว่า

“ขอบคุณหัวหน้าชุยมากเลยครับที่ช่วยจัดการให้ นี่เป็นข่าวดีจริงๆ คราวหน้าที่คุณมา ผมจะเตรียมเหล้าดีกับข้าวอร่อยๆ ไว้ฉลองกันสักมื้อนะ”

“ได้เลย! เรื่องนี้ฉันจำแม่นแน่ ถึงเวลานั้นต้องต้อนรับฉันให้ดีๆ ล่ะ! อ้อจริงสิ! เดี๋ยวอีกสองสามวันนี้ฉันจะส่งคนไปสร้างพวกสิ่งอำนวยความสะดวกกับห้องที่ต้องใช้ในสถานีย่อยให้นะ…”

ทั้งสองคนคุยสัพเพเหระกันอีกสองสามประโยคแล้วจึงวางสาย

หลังจากวางสาย เมิ่งเฟยก็สูดหายใจเข้าลึกๆ รู้สึกโล่งอกและอารมณ์ดีอย่างยิ่ง

=============

เช้าตรู่วันรุ่งขึ้น แสงแดดส่องผ่านหน้าต่างเข้ามาในห้อง ทอดเงาวาววับเป็นจุดๆ บนพื้น

เวลานี้ เมิ่งเฟยยังคงจมดิ่งอยู่ในห้วงนิทราอันแสนหวาน มุมปากยังมีรอยยิ้มประดับอยู่ ไม่รู้ว่ากำลังฝันดีเรื่องอะไร

ทันใดนั้น ความรู้สึกเปียกชื้นเหนอะหนะก็สัมผัสเข้าที่แก้มของเขา

สัมผัสแปลกประหลาดนี้ทำให้เมิ่งเฟยสะดุ้งตื่นจากภวังค์ทันที

เขาพยายามเปิดเปลือกตาอันสะลึมสะลือขึ้น พอสายตาเริ่มโฟกัสชัด เมิ่งเฟยก็ต้องตกตะลึงเมื่อพบว่าร่างที่อยู่ตรงหน้าคือจ่าฝูงหมาป่า!

ตอนนี้จ่าฝูงหมาป่ากำลังแลบลิ้นหนาใหญ่เลียใบหน้าของเขาไม่หยุด แววตาของมันเปี่ยมไปด้วยความอ่อนโยนและสนิทสนม

เจอสถานการณ์ไม่ทันตั้งตัวแบบนี้เข้า เมิ่งเฟยถึงกับสะดุ้งโหยงจนทำตัวไม่ถูก

เขาพยายามจะขยับตัว แต่กลับพบว่ามือและเท้าของตนถูกจ่าฝูงหมาป่าเหยียบเอาไว้แน่น ราวกับถูกตอกตะปูตรึงไว้จนขยับไม่ได้แม้แต่นิดเดียว

“เอ่อ… ถุย… แกช่วยลงไปก่อนได้ไหม… ฉันจะไปเข้าห้องน้ำ”

ได้ยินคำพูดของเมิ่งเฟย จ่าฝูงหมาป่าก็ยอมก้าวลงจากตัวเขาอย่างอิดออด

แววตายังแฝงความน้อยอกน้อยใจอยู่นิดๆ เสียด้วย

เมิ่งเฟยไม่มีเวลามัวคิดอะไรแล้ว เขารีบตะเกียกตะกายลุกขึ้นแล้วพุ่งตรงเข้าห้องน้ำทันที

ครู่ต่อมา เมิ่งเฟยเดินออกมาจากห้องน้ำ พลางมองจ่าฝูงหมาป่าที่ยืนอยู่บนเตียงเตาด้วยความประหลาดใจ

“ฟื้นตัวเร็วเหมือนกันนี่หว่า ถึงกับเดินเหินได้คล่องแล้ว ไปเถอะ ออกไปเดินเล่นข้างนอกกับฉันหน่อย จะได้คุ้นเคยกับสถานที่”

พูดจบเมิ่งเฟยก็ผลักประตูเดินออกไป จ่าฝูงหมาป่าเดินตามหลังไปติดๆ

หนึ่งคนหนึ่งหมาป่าเดินวนรอบลานหน้าบ้านรอบหนึ่ง ก่อนจะมุ่งหน้าไปยังลานหลังบ้าน

ตอนนี้ที่ลานหลังบ้าน สองผัวเมียเสือดาวหิมะกำลังเล่นวิ่งไล่จับกับพวกหมูป่าน้อย ส่วนสงต้ากับสองผัวเมียเสือโคร่งไซบีเรียนอนหมอบดูพวกมันเล่นกันอยู่ข้างๆ

พอเห็นเมิ่งเฟยเดินมา เหล่าสัตว์ตัวน้อยก็ตาเป็นประกายด้วยความตื่นเต้น พากันซอยเท้าวิ่งกรูเข้ามาหาเขาอย่างร่าเริง

ทว่า พอพวกมันวิ่งเข้ามาใกล้เมิ่งเฟย ก็พลันสังเกตเห็นจ่าฝูงหมาป่าที่เดินตามหลังมา

พริบตาเดียว บรรดาสัตว์ตัวน้อยทั้งหมดต่างก็หยุดฝีเท้า ร่างกายเกร็งแน่น จ้องมองจ่าฝูงหมาป่าอย่างระแวดระวัง พร้อมตั้งท่าเตรียมเข้าต่อสู้

จ่าฝูงหมาป่าเห็นได้ชัดว่าไม่ได้คาดคิดว่าจะต้องมาเจอสถานการณ์แบบนี้ ขาทั้งสี่ข้างอดไม่ได้ที่จะสั่นเทาเล็กน้อย ทว่าถึงจะเป็นอย่างนั้น มันก็ยังคงไม่ถอยหนีหรือยอมจำนน

มันขบฟันแน่น ส่งเสียงขู่คำรามต่ำใส่ฝูงสัตว์ตรงหน้า

"เอาละๆ พอได้แล้ว ต่อไปก็เป็นคนในครอบครัวเดียวกัน ต้องหัดอยู่ร่วมกันดีๆ สิ!"

พอได้ยินคำพูดของเมิ่งเฟย เหล่าสัตว์ตัวน้อยก็ปรายตามองจ่าฝูงหมาป่าแวบหนึ่ง ก่อนจะหันกลับไปเล่นกันเองตามเดิม

จ่าฝูงหมาป่าเองก็โล่งอกไปที โชคดีที่มนุษย์ที่ดูเข้าท่าคนนี้อยู่ด้วย ไม่อย่างนั้นถ้าเปิดฉากฟัดกันขึ้นมา ตัวมันต้องเสียเปรียบแน่ๆ

เมิ่งเฟยพาจ่าฝูงหมาป่าไปจัดแจงให้อยู่ในเพิงหญ้าข้างๆ สงต้า จากนั้นจึงเดินกลับมายังลานหน้าบ้าน

จังหวะนั้นเอง เมิ่งเฟยก็สังเกตเห็นว่า ต้นผลไม้แถวหนึ่งที่ปลูกเรียงรายเลียบกำแพงในลานบ้าน ตอนนี้มีจุดสีแดงเล็กๆ กระจายประปรายอยู่เต็มต้น

เมิ่งเฟยรู้สึกยินดีขึ้นมาในใจ

"สุกเร็วขนาดนี้เชียวเรอะเนี่ย!"

"ระบบ! เปิดไลฟ์!"

ไม่นานนัก ผู้ชมจำนวนมากก็หลั่งไหลเข้ามาในห้องไลฟ์

【สตรีมเมอร์นิสัยไม่ดี! สตรีมเมอร์ตัวร้าย! หายหัวไปสองวันติดอีกแล้วนะ!】

【สตรีมเมอร์! สารภาพมาตามตรงซะดีๆ! สองวันนี้แอบไปทำอะไรมา!】

【สตรีมเมอร์ ถ้าโดนลักพาตัวอยู่ก็กะพริบตาหน่อยนะ】

【อย่ามาตลกเลยน่า มีทั้งสิงสาราสัตว์ดุร้ายเต็มลานบ้านขนาดนั้น ใครมันจะกล้าไปลักพาตัวเขา เขาไม่ไปลักพาตัวคนอื่นก็บุญโขแล้ว】

【เอ๊ะ! พวกเธอดูเร็ว ลูกสีแดงๆ เล็กๆ พวกนั้นคือผลอะไรน่ะ?】

ตอนนั้นเอง ผู้ชมในห้องไลฟ์ก็สังเกตเห็นต้นผลไม้ที่อยู่ตรงหน้าจอ

เมิ่งเฟยเดินตรงเข้าไป ยื่นมือออกไปเด็ดลงมาสองสามลูก

ผลมีขนาดไม่ใหญ่ ราวๆ หน้าเล็บเท่านั้น

สีแดงสด ผิวผลยังมีหยาดน้ำค้างเกาะพราว ยามต้องแสงอาทิตย์ยามเช้าจึงแลดูเหมือนอัญมณีทับทิมอันเจิดจ้าไม่มีผิด