บทที่ 77 กล้ามเนื้อมัดน้อยสุดมหัศจรรย์ของปู่รอง

ท่ามกลางสายตาที่เต็มไปด้วยความอยากรู้อยากเห็นของคนดูในห้องไลฟ์ เมิ่งเฟยก็โยนผลไม้นั้นเข้าปากไปตรงๆ

ทันทีที่ฟันของเมิ่งเฟยขบลง เปลือกผลไม้ก็แตกเปรี๊ยะ

น้ำผลไม้รสเปรี้ยวอมหวานพุ่งทะลักแตกกระจายไปทั่วทั้งปากดั่งสายน้ำพุชุ่มฉ่ำที่ไหลรินหล่อเลี้ยงลำคอ

เขาอดไม่ได้ที่จะหลับตาลงอย่างเคลิบเคลิ้ม ดื่มด่ำกับรสชาติอันแสนวิเศษนั้นอย่างละเอียดลออ

เมื่อเห็นสีหน้าฟินสุดขีดของเมิ่งเฟย เหล่าแฟนคลับในห้องไลฟ์ต่างก็กระวนกระวายใจจนแทบทนไม่ไหว

【ดูหน้าสตรีมเมอร์สิ อร่อยมากแน่ๆ!】

【สตรีมเมอร์นิสัยไม่ดีเลย กินคนเดียวสบายใจเฉย อย่างน้อยก็บอกพวกเราหน่อยสิว่ามันคืออะไร!】

【น้ำลายฉันไหลถึงตาตุ่มแล้วเนี่ย อยากชิมบ้างอะ】

【สตรีมเมอร์! ฉันขอแช่งให้นายอ้วนขึ้นวันละสามชั่งเลยไป๊! ชิ ╭(╯^╰)╮】

เมิ่งเฟยลืมตาขึ้น พอเห็นคอมเมนต์ในห้องไลฟ์ก็ทั้งขำทั้งเอ็นดู รีบอธิบายทันที

"555 ความจริงแล้วสิ่งนี้คือเชอร์รีครับ เป็นพันธุ์พื้นเมืองเฉพาะของทางตงเป่ยเรา อย่าเห็นว่าลูกมันไม่ใหญ่นะ รสชาติมันอร่อยกว่าเชอร์รีนอกนำเข้าตั้งเยอะ เปรี้ยวๆ หวานๆ น้ำฉ่ำมาก"

พูดจบ เมิ่งเฟยก็เด็ดมาอีกกำมือใหญ่แล้วยัดเข้าปากไปทั้งหมด

【สตรีมเมอร์พูดแบบนี้ฉันก็นึกขึ้นได้เลย เมื่อวานฉันไปซื้อเชอร์รีนำเข้าที่ตลาดเช้า ไม่อร่อยเลยสักนิด! แถมยังมีกลิ่นยาฆ่าแมลงแรงมากด้วย!】

【จะบอกให้ ครั้งก่อนฉันซื้อเชอร์รีมาสองชั่งแช่ไว้ในตู้เย็นแล้วลืมกิน ผ่านไปเดือนหนึ่ง เชอร์รีไม่มีเน่าเลยสักลูก แถมยังสดใหม่อยู่เลย!】

【เห้อ… ยุคโบราณมีเสินหนงชิมสมุนไพรร้อยชนิด ยุคนี้มีพวกเราลองยาพิษร้อยกระบวนท่าสินะ】

【อิจฉาสตรีมเมอร์จริงๆ ได้กินอาหารปลอดภัยไร้สารพิษสดใหม่ทุกวัน! ไว้ฉันแก่ตัวลงก็อยากจะมีลานบ้านเล็กๆ ปลูกผักปลูกดอกไม้เองบ้าง แค่คิดก็ตื่นเต้นแล้วเนี่ย】

【เหลือเวลาอีก 13,894.34 วันกว่าจะเกษียณ…】

หลังจากกินเสร็จ เมิ่งเฟยก็คายเมล็ดเชอร์รีลงบนสวนผลไม้รัวๆ ราวกับปืนกล

คล้ายกับนึกอะไรขึ้นได้ ดวงตาของเมิ่งเฟยก็เป็นประกาย หันมาพูดกับคนดูในห้องไลฟ์ว่า

"จริงสิ! เชอร์รีพวกนี้ไม่เพียงแต่กินสดได้เท่านั้นนะ แต่ยังเอาไปหมักเหล้าได้ด้วย ตอนเด็กๆ ทุกฤดูใบไม้ผลิคุณปู่จะหมักไว้หนึ่งไหเสมอ เก็บไว้ดื่มเวลาที่มีแขกผู้หญิงมาเยี่ยมบ้านน่ะครับ"

พูดพลาง เมิ่งเฟยก็เดินไปหยิบผ้าพลาสติกผืนใหญ่มาจากห้องเก็บของ แล้วนำไปปูไว้ใต้ต้นเชอร์รีต้นหนึ่ง

จากนั้นก็ไปหาไม้นวดแป้งขนาดใหญ่มาอันหนึ่ง

ภาพนี้ทำให้คนดูในห้องไลฟ์ต่างพากันงุนงง

【มีใครรู้บ้างว่าสตรีมเมอร์จะทำอะไรน่ะ?】

【ไม่ใช่ว่าจะเก็บเชอร์รีไปหมักเหล้าเหรอ! แล้วถือไม้นวดแป้งอันเบ้อเริ่มไปทำไม?】

【คงไม่ใช่ว่าจะเอาไปขู่สงต้าให้ช่วยเก็บเชอร์รีหรอกนะ?】

【…】

จังหวะนั้นเอง เมิ่งเฟยที่ปูผ้าพลาสติกเรียบร้อยแล้วก็ใช้ไม้นวดแป้งเคาะเบาๆ ไปที่ลำต้นของต้นเชอร์รี

พอกิ่งไม้สั่นไหว เชอร์รีสุกงอมที่เดิมทีห้อยระย้าอยู่บนกิ่งก็ราวกับต้องมนตร์สะกด ต่างพากันร่วงหล่นลงมาจากกิ่งก้านที่พวกมันเติบโต เทกระจายลงมาราวกับสายฝน

ตกลงบนผ้าพลาสติกที่ปูเตรียมไว้พอดิบพอดี

เมิ่งเฟยเคาะอีกสองสามที เมื่อเห็นว่าเชอร์รีสุกบนต้นเหลือน้อยแล้ว จึงดึงผ้าพลาสติกออกมารวบเอาเชอร์รีทั้งหมดเทใส่ลงในกะละมัง

เมิ่งเฟยวุ่นอยู่เกือบครึ่งชั่วโมง ในที่สุดก็เก็บเชอร์รีจากต้นทั้งสิบกว่าต้นเสร็จสิ้น

เมื่อมองดูกะละมังที่เต็มไปด้วยผลเชอร์รีสีแดงสด เมิ่งเฟยก็เผยรอยยิ้มอย่างพึงพอใจ

"เชอร์รีเยอะขนาดนี้กินไม่หมดแน่ เอาไปแบ่งให้อารองกับปู่รองหน่อยดีกว่า"

เมิ่งเฟยหยิบกะละมังใบเล็กมาสองใบ ตักใส่จนพูน แล้วเดินมุ่งหน้าไปยังบ้านอารอง

เมื่อมองดูเงาร่างของเมิ่งเฟยที่เดินจากไป เจ้ากระรอกน้อยที่ยืนอาบแดดอยู่บนหลังคาก็ตาโตเป็นประกาย

มันร้องตะโกนไปทางสวนหลังบ้านหนึ่งที ก่อนจะกระโดดผลุงลงมาจากหลังคา พุ่งตรงไปยังกะละมังเชอร์รีทันที

ในเวลานี้ เมิ่งเฟยเดินมาถึงบ้านของอารองแล้ว

ทว่าบนประตูบ้านของอารองกลับมีแม่กุญแจเหล็กล็อกเอาไว้อยู่

"อ้าว? อารองลงไปทำงานที่แปลงนาอีกแล้วเหรอเนี่ย?"

เมื่อเห็นว่าไม่มีใครอยู่เปิดประตู เมิ่งเฟยจึงหันหลังเดินไปยังบ้านของปู่รอง

บ้านของอารองกับปู่รองอยู่ไม่ไกลกัน เดินแค่หนึ่งถึงสองนาทีก็ถึง

พอมาถึงบ้านปู่รอง ประตูใหญ่บ้านปู่รองเปิดอ้ากว้างอยู่

ด้านในมีเสียง "ฮึด ฮึด" ดังแว่วออกมาเป็นระยะๆ

เมิ่งเฟยชะงักไป อดพึมพำในใจไม่ได้ว่า

"ปู่รองทำอะไรอยู่ในบ้านเนี่ย? ทำไมมีเสียงฮึดฮัดๆ ด้วยล่ะ…"

คิดได้ดังนั้น เมิ่งเฟยก็ไม่ได้เดินดุ่มๆ เข้าไป แต่เคาะประตูเหล็กบานใหญ่ที่เปิดอยู่นั้นแทน

"ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!"

"ไอ้หมาใช่ไหม! มีคนอยู่! เดินเข้ามาเลย!"

พอได้ยินเสียงปู่รอง เมิ่งเฟยถึงค่อยชะโงกหน้าเข้าไปดู

พอเห็นว่าเป็นเมิ่งเฟยจริงๆ ปู่รองก็ด่าปนขำออกมาว่า

"ข้าว่าแล้วเชียวแม่งต้องเป็นเอ็ง! ถ้าเป็นอารองเอ็งป่านนี้พุ่งพรวดเข้ามาแล้ว! ไอ้นั่นไม่เคยรู้จักคำว่าเคาะประตูหรอก!"

เมิ่งเฟยหัวเราะแห้งๆ ทว่าวินาทีถัดมากลับยืนอึ้งค้างอยู่กับที่

เห็นเพียงปู่รองกำลังถอดเสื้อท่อนบน ยืนปักหลักอย่างมั่นคงอยู่กลางลานบ้าน

เรือนร่างกำยำล่ำสันนั้นราวกับรูปปั้นสลัก กล้ามเนื้อทุกมัดคมชัดเป็นสัน เส้นสายบึกบึน ผิวสีทองแดงสะท้อนประกายวิบวับใต้แสงแดด

กระทั่งเมิ่งเฟยเองยังรู้สึกละอายใจในความฟิตของตัวเอง

หุ่นอันล่ำบึกนี้ช่างขัดกับใบหน้าที่มีผมและหนวดเคราขาวโพลนของปู่รองอย่างสิ้นเชิง

ผู้ชมในห้องไลฟ์เห็นภาพนี้เข้าก็ถึงกับอยู่ไม่สุขทันที

【เชี่ยยยย! เชี่ยยยย! เชี่ยยยย!】

【คำอื่นไม่ต้องพูดแล้ว เม้นต์ได้แค่คำว่าเชี่ยคำเดียวจริงๆ!】

【หุ่นปู่รองของสตรีมเมอร์เนี่ย เชือดผู้ชายในหัวเซี่ยไป 98% ได้แบบสบายๆ เลยนะเนี่ย!…】

【พวก มึงประเมินต่ำไป 99% ต่างหากโว้ย!!!!!!!】

【จะไม่ให้คนอื่นมีที่ยืนเลยเหรอวะ คนแก่อายุแปดสิบกว่ายังฟิตกว่ากูอีก!】

【สตรีมเมอร์ๆ! ปู่รองมีประกันสังคมไหมเนี่ย?】

【สตรีมเมอร์ ย่าฉันฝากมาขอเบอร์ปู่รองหน่อยค่ะ】

ทว่าเมิ่งเฟยไม่มีเวลามาสนใจข้อความในห้องไลฟ์ แต่กำลังมองการกระทำถัดไปของปู่รองด้วยสีหน้าตะลึงงัน

เห็นเพียงปู่รองถือลูกตุ้มหินทรงแม่กุญแจขนาดใหญ่ไว้ในมือคนละข้าง กำลังยกขึ้นยกลงไม่หยุด เหงื่อไหลหยดลงมาตามพวงแก้ม

ลูกตุ้มหินใหญ่สองลูกนั้นดูแล้วหนักอย่างน้อยห้าสิบชั่ง ทว่าเมื่ออยู่ในมือปู่รองกลับเบาหวิวราวกับของเล่น แกว่งสะบัดขึ้นลงคล่องแคล่ว

"ปะ…ปู่รอง… ปู่เพลาๆ มือหน่อยเถอะครับ!!" เมิ่งเฟยได้สติ จึงรีบเอ่ยเตือน

"วางใจเถอะ ร่างกายปู่รองของเอ็งเนี่ย อยู่ต่ออีกสักยี่สิบสามสิบปีก็ไม่มีปัญหา!" ปู่รองตอบยิ้มๆ พลางวางลูกตุ้มหินในมือลง แล้วปาดเหงื่อบนหน้า

คล้ายกับนึกอะไรขึ้นมาได้ ปู่รองจึงพูดต่อว่า

"เอ้อ! จริงสิ! ข้าเพิ่งสังเกตเห็นอยู่อย่าง ตั้งแต่ฝึกมวยไทเก๊กชุดนั้นที่เอ็งสอนให้ ข้ารู้สึกว่าร่างกายมีเรี่ยวมีแรงขึ้นเรื่อยๆ แม้แต่อาการปวดเอวเรื้อรังก็ดีขึ้นตั้งเยอะ เนี่ย ลูกตุ้มหินคู่นี้ข้าไม่ได้แตะมาตั้งยี่สิบกว่าปีแล้ว วันนี้นึกครึ้มหยิบออกมา ปรากฏว่ายังยกไหวสบายๆ เฉยเลย"

พูดจบ ปู่รองก็สูดหายใจเข้าลึก แล้วยกแขนทั้งสองข้างขึ้นอย่างฉับพลัน

กล้ามแขนไบเซปส์ทั้งสองข้างถูกปู่รองเกร็งเบ่งจนเห็นชัดว่ามันขยายพองตัวขึ้นอย่างรวดเร็วด้วยตาเปล่า!

เพียงพริบตาเดียว มันก็ใหญ่ขึ้นกว่าเมื่อครู่ตั้งหลายรอบวง!

เมิ่งเฟยมองเรือนร่างอันแข็งแกร่งของปู่รอง พลางแอบนับถืออยู่เงียบๆ ในใจ

"ปู่รอง ร่างกายปู่แข็งแรงมากจริงๆ ครับ! ผมคงต้องขอเรียนรู้วิชาจากปู่บ้างแล้ว"

"ฮ่าๆ ดีสิ! วัยรุ่นมันต้องกระฉับกระเฉงแบบนี้แหละ ว่าแต่ วันนี้เอ็งมาหาข้ามีธุระอะไรล่ะ?" ปู่รองถาม

"อ๋อ ผมเพิ่งเก็บเชอร์รีมาน่ะครับ เลยเอามาแบ่งให้ปู่ลองชิมดู" เมิ่งเฟยพูดพลางยื่นกะละมังในมือให้ปู่รอง

"ฮะ เจ้าเด็กคนนี้มีน้ำใจจริงๆ!" ปู่รองรับกะละมังไปพลางเอ่ยอย่างดีใจ

เมิ่งเฟยคุยสัพเพเหระกับปู่รองอีกสองสามประโยค จากนั้นก็บอกลาปู่รองเพื่อเดินกลับบ้าน

ยังไม่ทันที่เมิ่งเฟยจะก้าวเข้าประตูบ้าน เสียงขู่คำรามต่ำๆ ของสัตว์ป่าก็แว่วดังออกมาจากลานบ้านตัวเองเป็นระลอก