บทที่ 78 หมักเหล้าเชอร์รี่ ยิ่งอยู่วันคืนยิ่งพรั่งพร้อม

เวลานี้ใต้ต้นไม้ผลในบ้านของเมิ่งเฟย

เหล่าสัตว์ตัวน้อยใหญ่ต่างพากันนั่งยองๆ ล้อมรอบกะละมังเชอร์รี่ที่เมิ่งเฟยเพิ่งเก็บมาสดๆ ร้อนๆ

แต่ละตัวจ้องตากันปริบๆ สีหน้าดูอยากรู้อยากลองสุดๆ

ตอนนั้นเอง เจ้ากระรอกน้อยก็กระโดดลงมาจากหัวของเสือดาวหิมะตัวผู้ คว้าเชอร์รี่ลูกหนึ่งโยนเข้าปากเป็นตัวแรก

วินาทีต่อมา เจ้ากระรอกน้อยก็เผยสีหน้าเคลิบเคลิ้มล่องลอย สีหน้าแบบนี้เคยเห็นแค่ตอนที่มันได้กินถั่วฮาเซลนัตคั่วคราวก่อนเท่านั้น

เมื่อเห็นเจ้ากระรอกน้อยฟินขนาดนั้น สัตว์ตัวอื่นๆ ก็เริ่มยื่นอุ้งเท้าไปทางเชอร์รี่บ้าง

ทันใดนั้นเอง! เจ้ากระรอกน้อยก็กรีดร้องลั่น! ใบหน้าเริ่มแดงก่ำ ตาเบิกกว้างโตเท่าไข่ห่าน

ทั้งตัวล้มตึงหงายหลังฟาดลงกับพื้น

ทำเอาสัตว์ตัวอื่นๆ ตกใจถอยกรูดไปตามๆ กัน

มีเพียงเสือดาวหิมะตัวผู้ที่ไม่ถอย แถมยังใช้เท้าข้างหนึ่งเหยียบลงบนตัวเจ้ากระรอกน้อย แล้วออกแรงกดฮึบเดียว

“พรวด!”

เม็ดเชอร์รี่พุ่งกระเด็นออกจากปากเจ้ากระรอกน้อยทันที ลอยไปชนกำแพงถึงได้หยุดลง

เจ้ากระรอกน้อยหอบหายใจแฮกๆ เหมือนยกภูเขาออกจากอก สีหน้าถึงได้ค่อยๆ ดูดีขึ้นมา

ตอนนั้นเอง ประตูรั้วลานบ้านก็ถูกผลักเปิดออก เมิ่งเฟยวิ่งกระหืดกระหอบเข้ามาในลานบ้านด้วยความร้อนใจ

พอเห็นว่าเมิ่งเฟยกลับมาแล้ว บรรดาสัตว์ทั้งหลายต่างก็วิ่งกรูเข้ามารุมล้อมเขาไว้พร้อมกัน

สงต้าชี้ไปที่เจ้ากระรอกน้อยซึ่งยังนั่งแหมะอยู่บนพื้น แล้วก็ชี้ไปที่กะละมังเชอร์รี่ พร้อมกับส่งเสียงคำรามต่ำในลำคอ

เมิ่งเฟยไม่เข้าใจว่าสงต้าหมายถึงอะไร นึกว่ามันอยากกินเชอร์รี่ด้วย

เขาก็เลยเดินไปที่กะละมังเชอร์รี่ กอบขึ้นมาหนึ่งกำมือแล้วยื่นให้สงต้า

พอเห็นเมิ่งเฟยเอาเชอร์รี่มาให้กิน สงต้าก็ตกใจผงะถอยหลังไปหลายก้าว สีหน้าเต็มไปด้วยความหวาดผวา

สภาพอนาถของเจ้ากระรอกน้อยเมื่อกี้มันเห็นมากับตา ใครมันจะไปกล้าแตะของพรรค์นี้กันเล่า

“กินสิ! เชอร์รี่นี่อร่อยมากเลยนะ”

พูดจบเมิ่งเฟยก็ยัดเชอร์รี่ทั้งกำมือเข้าปากตัวเองรวดเดียว

ครู่ต่อมาเขาก็พ่นเม็ดเชอร์รี่ทิ้งรัวๆ ยังกับปืนกล

ภาพเหตุการณ์นี้อยู่ในสายตาของเจ้ากระรอกน้อยทั้งหมด

หือ?

ต้องคายเม็ดทิ้งด้วยเหรอวะเนี่ย

มิน่าล่ะ เมื่อกี้ถึงได้ติดคอเกือบตาย

เรื่องกินเนี่ย ยังไงก็ต้องยกให้พวกมนุษย์จริงๆ แฮะ

คิดได้ดังนั้น เจ้ากระรอกน้อยจึงหยิบเชอร์รี่ขึ้นมาอีกลูกแล้วใส่เข้าปาก

พอดูดน้ำหวานจนเกลี้ยง ก็บ้วนเม็ดเชอร์รี่ออกมา

สีหน้าดูฟินสุดๆ

พอสัตว์ตัวอื่นๆ เห็นวิธีกินเชอร์รี่ที่ถูกต้อง ก็พากันเลียนแบบเมิ่งเฟยแล้วเริ่มลงมือกิน

แต่ละตัวกินกันอย่างเอร็ดอร่อย แถมยังเลียนแบบเมิ่งเฟยด้วยการคายเม็ดทิ้งทั้งหมด

ภาพตรงหน้านี้ทำเอาคนดูในห้องไลฟ์ใจละลายกันเป็นแถว

【อ๊าย… น่ารักจังเลย หนูตัวน้อยก็น่ารัก น้องแมวก็น่ารัก พี่หมีก็น่ารักเวอร์】

【อยากเลี้ยงบ้างจัง~ ขอสักตัวก็ยังดีนะ~】

【อึ้งไปเลยทุกคน! แก๊งสัตว์พวกนี้รู้ประสาเกินไปแล้ว ถึงขั้นคายเม็ดเป็นด้วยเนี่ยนะ!】

【เห็นภาพสงบสุขแบบนี้แล้ว หงุดหงิดจนต้องเดินไปซัดไซบีเรียนที่บ้านสั่งสอนสักทีเลย!】

【555 หมามันไปทำผิดกฎสวรรค์ข้อไหนมาเหรอพี่?】

【ไซบีเรียน: ถึงผมจะไม่ใช่คน แต่พี่นี่หมาของแท้เลยนะ!】

เมื่อเห็นแก๊งสัตว์น้อยใหญ่กำลังกินกันอย่างเพลิดเพลิน เมิ่งเฟยก็ไม่เข้าไปกวน

เขาเดินไปหยิบกะละมังเล็กออกมาจากห้องครัวอีกใบ แบ่งเชอร์รี่ส่วนหนึ่งไว้สำหรับหมักเหล้า จากนั้นก็มุดหัวเข้าไปค้นหาของในห้องเก็บของ

หลังจากรื้อค้นอยู่พักใหญ่ ในที่สุดเมิ่งเฟยก็เจอสิ่งที่ต้องการตรงมุมห้อง

มันคือไหสีดำความสูงระดับหัวเข่า ดูเหมือนจะไม่ได้ใช้งานมานานมากแล้ว ด้านบนจึงมีฝุ่นเกาะหนาเตอะ

ไหใบนี้คือไหที่คุณปู่เคยใช้หมักเหล้าเป็นประจำในอดีต

ทั้งเหล้าเชอร์รี่ เหล้ามัลเบอร์รี่ เหล้าองุ่น ไม่รู้ว่าเคยหมักมาแล้วกี่ไห

ตอนเด็กๆ ปู่มักจะใช้ตะเกียบแตะเหล้ามาป้ายที่ปากของเขา

ทุกครั้งทำเอาเขาเผ็ดร้อนจนร้องลั่นวิ่งหาน้ำดื่มจ้าละหวั่น

ในตอนนั้นเมิ่งเฟยมักไม่เข้าใจเลยว่า ของแบบนี้ทั้งเผ็ดทั้งร้อน ทำไมพวกผู้ใหญ่ถึงชอบดื่มกันนักหนา

กระทั่งเขาเรียนจบมหาวิทยาลัย ก้าวเข้าสู่สังคมการทำงาน ได้ผ่านพบผู้คนและเรื่องราวมากมาย ถึงได้เข้าใจสัจธรรมข้อหนึ่งอย่างลึกซึ้ง

ที่แท้เหล้าก็เป็นสิ่งที่มหัศจรรย์ขนาดนี้ มันราวกับมีเวทมนตร์ที่ทำให้ผู้คนละทิ้งความเคร่งเครียดและการตั้งแง่ใส่กันในยามชนแก้ว

สามารถเปลี่ยนคนที่เงียบขรึมพูดน้อย ให้กลายเป็นคนคุยเก่งจนน้ำไหลไฟดับ

และยังทำให้คนที่เข้มแข็งเด็ดเดี่ยว เผยด้านที่อ่อนโยนและเปราะบางที่สุดในใจออกมาได้เช่นกัน

ตอนนี้เมิ่งเฟยอุ้มไหเดินออกมาที่ลานบ้านแล้วเริ่มทำความสะอาด

เขาใช้แปรงขัดฝุ่นบนพื้นผิวออกอย่างละเอียดก่อน จากนั้นก็ใช้น้ำล้างซ้ำอยู่หลายรอบ จนกระทั่งไหสะอาดเอี่ยมเกลี้ยงเกลา

ต่อมา เขาก็เทเชอร์รี่ที่ล้างสะอาดแล้วลงไปในไห เติมน้ำตาลกรวดและเหล้าขาวในปริมาณพอเหมาะ สุดท้ายปิดฝาแล้วใช้แผ่นพลาสติกพันรอบปากไหวางทับกันหลายชั้นอย่างแน่นหนา

เมื่อจัดการทุกอย่างเรียบร้อย เมิ่งเฟยก็ยกไหไปไว้ตรงมุมที่ร่มและมีลมถ่ายเท เพื่อปล่อยให้มันค่อยๆ หมักบ่มตัวไป

“หวังว่าเหล้าเชอร์รี่รอบนี้จะสำเร็จนะ” เมิ่งเฟยสะบัดคราบน้ำบนมือพลางเอ่ยขึ้น

เขาจินตนาการถึงอีกหนึ่งเดือนข้างหน้า ตอนเปิดฝาไหออกมาจะได้กลิ่นหอมฟุ้งของเหล้า และได้ลิ้มรสชาติหวานอมเปรี้ยวกลมกล่อม

ในใจรู้สึกตื่นเต้นจนบอกไม่ถูก

เวลานี้เจ้ากระรอกน้อยกินต่อไม่ไหวแล้ว มันนอนเหยียดยาวเกียจคร้านอยู่บนกิ่งไม้ มองดูเมิ่งเฟยง่วนกับการทำงาน

พอเห็นเมิ่งเฟยเทเชอร์รี่ลงไปในไห เจ้ากระรอกน้อยก็กลอกตาไปมา มุมปากเผยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์คล้ายมนุษย์ออกมาทันที

ไม่นานนัก สัตว์ทุกตัวก็กินกันจนอิ่มหนำ แม่เป็ดกาก้าพาลูกเป็ดเดินโซซัดโซเซมุ่งหน้ากลับรังเดิมริมแม่น้ำ

คู่เสือดาวหิมะกับคู่เสือโคร่งไซบีเรียต่างก็ทยอยเดินกลับไปที่สวนหลังบ้าน

เหลือเพียงสงต้ากับจ่าฝูงหมาป่าที่ยังคงอยู่ที่ลานหน้าบ้าน

จ่าฝูงหมาป่าตั้งใจจะรอให้ตัวอื่นไปกันหมดก่อนแล้วค่อยเข้ามาออดอ้อนเมิ่งเฟย

แต่พอเหลือบไปเห็นรูปร่างอันกำยำน่าเกรงขามของสงต้า มันก็ตัดสินใจเดินเลี่ยงออกไปดีกว่า

จังหวะนั้นเอง สงต้าก็ลุกขึ้นยืนสองขาพลางชี้ไปที่พุงของตัวเอง พร้อมกับส่งเสียงคำรามต่ำ

“โฮก~”

เมิ่งเฟยชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเอ่ยถาม

“เจ้าตัวเล็กดิ้นเตะพุงแกอีกแล้วเหรอ?”

สงต้าส่ายหัว

“ปวดท้องเหรอ?”

สงต้าส่ายหัวอีกรอบ

“งั้น… หิวแล้วใช่ไหม?”

สงต้า: พยักหน้ารัวๆ ไม่หยุด

เมิ่งเฟยเห็นท่าทางของสงต้าก็หัวเราะลั่น

เขารีบเดินไปที่ตู้เย็นในห้องเก็บของเพื่อจะหยิบเนื้อกับผลไม้มาให้

ทว่าสายตากลับเหลือบไปเห็นคันเบ็ดตกปลาที่วางอยู่บนหลังตู้พอดี

ดวงตาพลันเป็นประกาย รีบเอื้อมมือไปหยิบคันเบ็ดลงมาทันที

“สงต้า! ไป! เดี๋ยวฉันพาไปหาของอร่อยกิน!”

พอได้ยินคำว่าของอร่อย ตาของสงต้าก็ลุกวาว รีบส่ายก้นเดินดุ๊กดิ๊กตามหลังเมิ่งเฟยไปทันที

เมิ่งเฟยถือพลั่วเดินนำไปที่แปลงผักก่อนเป็นอันดับแรก

พอเสียบพลั่วลงไปงัดดินขึ้นมา ไส้เดือนตัวอ้วนกลมหนาเบ้อเร่อก็กระดึ๊บออกมาจากดิน

เมิ่งเฟยตาไวคว้ามันขึ้นมาได้อย่างรวดเร็ว แล้วหย่อนลงไปในกล่องที่เตรียมไว้

สงต้าที่ยืนดูอยู่ข้างๆ ถึงกับขมวดคิ้วแน่น

สงต้าทำหน้าเหนื่อยใจสุดๆ

ของอร่อยที่ว่าคือไอ้ตัวนี้นี่นะ?

โคตรน่าขยะแขยงเลย!!

ขนาดเจ้ากระรอกน้อยยังไม่ยอมกินเลยเหอะ!

ไม่กินเด็ดขาด! ให้ตายก็ไม่กิน!

เมิ่งเฟยลงพลั่วไม่หยุด เพียงครู่เดียวก็ขุดไส้เดือนตัวอวบอ้วนออกมาได้กว่ายี่สิบตัว

จากนั้นจึงพาสงต้าเดินมุ่งหน้าไปยังริมแม่น้ำสายเล็กๆ ที่สวนหลังบ้าน