บทที่ 79 ปลาใหญ่ฟาดปาก สงต้าดีใจจนเนื้อเต้น

ไม่นานนัก เมิ่งเฟยก็พาสงต้าเดินมาถึงริมแม่น้ำสายเล็ก

น้ำในแม่น้ำใสแจ๋วจนมองเห็นก้นบึง ไหลรินเอื่อยๆ ดูราวกับแถบผ้าแพรสีมรกตที่คดเคี้ยวไปตามแนวป่า

สองฝั่งแม่น้ำร่มรื่นด้วยเงาไม้ ดอกหญ้าเบ่งบานเขียวชอุ่ม เปี่ยมล้นไปด้วยชีวิตชีวา

เมิ่งเฟยนั่งยองๆ ลงอย่างเบามือ หยิบไส้เดือนออกมาจากกล่อง ใช้ความชำนาญตัดออกเป็นสองท่อน แล้วค่อยๆ เกี่ยวลงบนเบ็ดตกปลาทีละชิ้น

เจ้าไส้เดือนบิดตัวไปมาอย่างบ้าคลั่ง ประหนึ่งพยายามดิ้นรนหนีจากชะตากรรมที่จะต้องกลายเป็นอาหารอันโอชะของฝูงปลา

เหวี่ยงเบ็ดลงน้ำไปเพียงชั่วพริบตา ทุ่นลอยน้ำก็เริ่มขยับ ส่ายขึ้นๆ ลงๆ ไม่หยุด

ทันใดนั้น ทุ่นลอยก็ดิ่งวูบลงใต้น้ำอย่างแรง เมิ่งเฟยมือไวตาไว กระตุกคันเบ็ดขึ้นทันที

ปลาหลิวเกินตัวอ้วนพีตัวหนึ่งกระโดดพ้นผิวน้ำ วาดวิถีโค้งอันงดงามกลางอากาศ

พอเห็นปลาหลิวเกินดิ้นกระแด่วๆ ตาของสงต้าก็ลุกวาวขึ้นมาทันที

เมื่อเมิ่งเฟยปลดปลาออกจากเบ็ด สงต้าก็ประกบอุ้งเท้าทั้งสองข้างเข้าด้วยกัน ช้อนอุ้มปลาหลิวเกินยัดเข้าปากไปตรงๆ

“กร๊อบ”

เสียงเคี้ยวกรุบกรอบดังขึ้น สงต้าหลับตาพริ้มอย่างเอร็ดอร่อยสุดๆ

พอกลืนปลาลงท้องจนหมด สงต้าก็ใช้กรงเล็บสะกิดคันเบ็ดไปทางเมิ่งเฟย เป็นสัญญาณบอกให้เขาตกต่อ

เมิ่งเฟยเห็นท่าทางของสงต้าแล้วก็หัวเราะลั่น รีบเกี่ยวไส้เดือนตัวใหม่แล้วลงมือตกปลาต่อ

ผู้ชมในห้องไลฟ์ต่างมองดูภาพอันแสนอบอุ่นนี้ด้วยความเพลิดเพลิน

【ว้าว! สงต้าฉลาดมากอะ! ถึงขั้นสะกิดให้สตรีมเมอร์ตกปลาต่อเลยเนี่ยนะ】

【555 สงต้านี่ตลกจริงว่ะ】

【แต่ดูจากความเร็วของสตรีมเมอร์แล้ว ตกทั้งบ่ายก็คงไม่อิ่มท้องสงต้าหรอกมั้ง】

ขณะที่ผู้ชมในห้องไลฟ์กำลังคุยกันอย่างออกรส ทุ่นลอยที่ลอยอยู่นิ่งๆ ในน้ำจู่ๆ ก็ดิ่งฮวบลงไปโดยไม่มีสัญญาณเตือนล่วงหน้า

พอเมิ่งเฟยเห็นทุ่นจมลง เขาก็กระตุกคันเบ็ดขึ้นตามสัญชาตญาณ ทว่าในเสี้ยววินาทีนั้นเอง แรงมหาศาลก็กระชากมาจากใต้น้ำ

เขารู้สึกได้ถึงน้ำหนักที่ถ่วงลงมา คันเบ็ดแทบจะหลุดมือเหมือนม้าพยศ พุ่งดิ่งลงสู่ผิวน้ำ!

เมิ่งเฟยตาไวคว้าคันเบ็ดไว้ได้ทัน แล้วออกแรงงัดขึ้นสุดกำลัง

ทันใดนั้น สายเอ็นก็ตึงเปรี๊ยะราวกับสายธนู น้ำสาดกระเซ็นไปทั่ว

คันเบ็ดโก่งงอจนโค้งเหมือนคันศร สายเอ็นที่ถูกแรงดึงมหาศาลส่งเสียงแหวกน้ำดัง “หวึ่งๆ”

เมิ่งเฟยตกใจวูบขึ้นมาในใจ ตระหนักได้ทันทีว่าตัวที่กินเบ็ดคราวนี้ต้องเป็นปลาตัวใหญ่ยักษ์แน่นอน

เขากำคันเบ็ดแน่น เปิดศึกยื้อยุดฉุดกระชากกับสิ่งมีชีวิตใต้น้ำอย่างดุเดือด

สายเอ็นถูกดึงจนตึงขึ้นเรื่อยๆ แขนของเมิ่งเฟยเริ่มสั่นระริก

เขากัดฟันแน่น งัดพลังทั้งหมดที่มีออกมา หวังจะลากปลาตัวใหญ่ขึ้นมาให้ได้

ทว่าเรี่ยวแรงของมันกลับมหาศาลเกินกว่าที่คาดไว้ คันเบ็ดจวนเจียนจะหักลงทุกที

“โฮก!!!!”

ในจังหวะหน้าสิ่วหน้าขวานนั้นเอง สงต้าก็คำรามลั่น โผนตัวกระโดดลงไปในแม่น้ำ

เมื่อยืนอยู่ในระดับน้ำลึกถึงเอว สงต้าก็ดูราวกับภูเขาลูกย่อมๆ มันใช้สองอุ้งเท้าหน้าตบผิวน้ำอย่างแรงไม่หยุด น้ำแตกกระจายฟุ้งเป็นละออง

ในตอนนั้นเอง ปลาตัวใหญ่ดูเหมือนจะตกใจ จู่ๆ ก็ดีดตัวพุ่งทะยานขึ้นเหนือน้ำราวกับลูกเกาทัณฑ์หลุดจากแล่ง

ภาพตรงหน้าทำให้สงต้าตาเป็นประกาย มันอ้าปากกว้างอย่างไม่ลังเล แล้วงับเข้าที่ท้องของปลาตัวใหญ่อย่างแม่นยำ แรงกัดมหาศาลตรึงให้มันไม่อาจดิ้นหลุดไปได้

ปลาดิ้นรนด้วยความเจ็บปวด ใช้หางขนาดใหญ่ฟาดใส่ปากของสงต้าซ้ำแล้วซ้ำเล่า

แต่สงต้าก็ยังกัดแน่นไม่ยอมปล่อย ไม่มีทางยอมให้อาหารอันโอชะที่เข้าปากแล้วหลุดลอยไปเด็ดขาด

เมิ่งเฟยมองเห็นแก้มของสงต้าบวมเป่งขึ้นเรื่อยๆ ต่อหน้าต่อตา

ครู่ต่อมา ปลาตัวใหญ่ก็หยุดดิ้น ทิ้งตัวห้อยโตงเตงหมดแรงคาปากของสงต้า

ตอนนี้เองเมิ่งเฟยถึงมองเห็นรูปร่างของมันชัดเจน

มันคือปลาคาร์ปตัวยักษ์ ดูทรงแล้วหนักไม่ต่ำกว่าสิบห้าสิบหกชั่งแน่นอน ครีบและหางมีสีส้มแดงระเรื่อ

สงต้าคาบปลาใหญ่เดินขึ้นฝั่งมาด้วยความกระตือรือร้น แล้วโยนลงตรงหน้าเมิ่งเฟย

มันใช้อุ้งเท้าตบลงบนตัวปลาคาร์ปเบาๆ แล้วชี้มาทางเมิ่งเฟย

เมิ่งเฟยยิ้มแหะๆ เข้าใจความหมายของสงต้าได้ในทันที

“ฮ่าๆ ฉันไม่กินหรอก แกกินเถอะ ตอนนี้แกเป็นคนที่ต้องการสารอาหารที่สุดนะ”

พอได้ยินว่าเมิ่งเฟยไม่กิน สงต้าก็ไม่เกรงใจอีกต่อไป กัดหัวปลาขาดในคำเดียว แล้วเคี้ยว “กร้วมๆ” กลืนลงคอไป

แม่เป็ดกาก้าที่อยู่ข้างๆ เห็นเข้าก็เริ่มน้ำลายสอ

ปลาเนี่ยมันเคยกินอยู่แล้ว แถมกินไปไม่น้อยด้วย

แต่ตัวใหญ่และอ้วนพีขนาดนี้ มันเพิ่งจะเคยเห็นเป็นครั้งแรก

“ก๊าบๆ!!”

แม่เป็ดกาก้าอดส่งเสียงร้องออกมาไม่ได้

พอได้ยินเสียง สงต้าก็เหลือบมองแม่เป็ดกาก้าแวบหนึ่ง จากนั้นจึงใช้เท้าเหยียบตัวปลาคาร์ปไว้ แล้วใช้อุ้งเล็บฉีกแบ่งเนื้อปลาชิ้นเล็กๆ ออกมาวางตรงหน้าแม่เป็ดกาก้า

เมื่อเห็นเนื้อปลาชิ้นอ้วนมันเยิ้มส่งกลิ่นหอมฟุ้ง แม่เป็ดกาก้าก็ก้มหน้าก้มตากินอย่างเอร็ดอร่อยทันที

เวลานี้เอง เสือโคร่งไซบีเรียกับคู่ผัวเมียเสือดาวหิมะและเหล่าสัตว์ตัวอื่นๆ ที่ได้ยินเสียงคำรามของสงต้าเมื่อครู่ต่างก็พากันวิ่งตามมา

พอเห็นปลาคาร์ปยักษ์ใต้เท้าสงต้า ดวงตาแต่ละตัวก็เป็นประกายขึ้นมาพร้อมกัน

สงต้ากวาดตามองไปรอบๆ ในใจเริ่มรู้สึกปวดใจขึ้นมาตุบๆ

ไม่ใช่แค่ปวดใจหรอก หน้าก็ยังระบมไม่หาย…

แต่มันก็ยังไม่ลังเลที่จะฉีกเนื้อปลาคาร์ปหนักสิบกว่าชั่งในมือออกเป็นหลายๆ ส่วน แจกจ่ายให้กับผองเพื่อนรอบตัวอย่างใจกว้าง

แม้ปลาคาร์ปหนักสิบกว่าชั่งจะนับว่าเป็นขนาดยักษ์แล้ว แต่พอโดนแบ่งออกเป็นหลายๆ ชิ้น ชิ้นหนึ่งๆ จึงดูน้อยนิดจนน่าสงสาร

เนื้อปลาแค่นี้ สำหรับสัตว์กินเนื้ออย่างเสือดาวหิมะและเสือโคร่งไซบีเรียแล้ว ยังไม่พออุดฟันเลยด้วยซ้ำ

พอบรรดาสัตว์ป่าสวาปามเนื้อปลาส่วนของตัวเองหมดเกลี้ยง พวกมันก็อดไม่ได้ที่จะเบนสายตากลับมามองเมิ่งเฟยอีกครั้ง

เมิ่งเฟยถอนหายใจอย่างช่วยไม่ได้ เกี่ยวไส้เดือนใหม่อีกรอบแล้วเริ่มตกปลาต่อ

ทว่าตลอดหนึ่งชั่วโมงหลังจากนั้น ไม่รู้ว่าเป็นเพราะเมื่อครู่สงต้าลงไปป่วนในน้ำจนเตลิดไปหมด หรือเป็นเพราะสาเหตุอื่นกันแน่

เมิ่งเฟยไม่ได้ปลาตัวใหญ่อีกเลยสักตัว มีเพียงปลาหลิวเกินขนาดเท่าตะเกียบเท่านั้น

ยิ่งไปกว่านั้น การได้ปลาตัวละสามถึงห้านาที มันก็พอแค่ให้พวกมันชิมรสชาติเท่านั้นเอง

สงต้าง่วงจนแทบลืมตาไม่ขึ้น หมอบหลับไปบนดงหญ้าริมแม่น้ำเรียบร้อยแล้ว

เสือโคร่งไซบีเรียสองตัวเริ่มรู้สึกเบื่อ จึงพากันเดินกลับไปนอนพักที่รัง

คู่ผัวเมียเสือดาวหิมะดูเหมือนจะยังกินไม่อิ่ม พอเห็นเมิ่งเฟยตกปลาไม่ได้ ก็เดินวนไปวนมาอยู่ริมตลิ่งอย่างร้อนรน

ทันใดนั้น แม่เสือดาวหิมะก็สังเกตเห็นแอ่งน้ำขังแห่งหนึ่ง มีลูกปลาสองสามตัวกำลังแหวกว่ายอยู่ข้างใน

มันหมอบตัวราบลงกับพื้น ค่อยๆ ย่องเข้าหาตลิ่งอย่างเงียบเชียบ จากนั้นก็กระโจนเข้าใส่แอ่งน้ำด้วยความเร็วปานสายฟ้าแลบ จับลูกปลาตัวหนึ่งได้สำเร็จ

เสือดาวหิมะตัวผู้เห็นดังนั้นก็ไม่ยอมน้อยหน้า มันกระโดดขึ้นไปยืนบนก้อนหินอีกฝั่ง จ้องมองลงไปในสายน้ำ

ไม่นานนัก มันก็พบเป้าหมาย รีบกระโจนลงน้ำ แล้วใช้กรงเล็บอันแหลมคมตะปบปลาขึ้นมาได้ตัวหนึ่ง

เมิ่งเฟยเห็นภาพนี้ก็ยิ้มพลางเอ่ยชม “พวกแกสองตัวนี่ใช้ได้เลยนี่หว่า! ไวกว่าฉันตกปลาตั้งเยอะ!”

คู่ผัวเมียเสือดาวหิมะเชิดหน้าขึ้นอย่างภาคภูมิใจ คาบเหยื่อในปากเดินกลับขึ้นฝั่ง

ในตอนนั้นเอง โทรศัพท์ของเมิ่งเฟยก็ดังขึ้น หยิบขึ้นมาดูก็พบว่าเป็นเบอร์ของอารอง

เขาจึงรีบกดรับสายทันที

พอกดรับ ปลายสายก็ส่งเสียงร้อนรนของอารองดังลั่นออกมา

“ไอ้หมา!! ข้าอยู่ตรงไร่ข้าวโพดฝั่งตะวันตกนี่! มีหมูป่าตัวเบ้อเร่อพุ่งเข้ามาในไร่ข้า ข้ามองยังไงก็เหมือนเจ้าชุ่ยฮวาที่บ้านเอ็งรับเลี้ยงไว้เลย! เอ็งรีบมาเร็วเข้า หมูป่าตัวนี้แผลเต็มตัวไปหมด! นอนหมอบนิ่งอยู่หัวคันนาไม่ขยับเลย!”

พอได้ยินคำพูดของอารอง เมิ่งเฟยก็โยนคันเบ็ดทิ้งทันที เขาวิ่งกลับเข้าบ้านไปคว้ากล่องปฐมพยาบาล แล้วเหยียบคันเร่งขับรถมุ่งหน้าไปยังไร่ข้าวโพดของอารองด้วยความเร็วเต็มพิกัด