บทที่ 80 ชุ่ยฮวาที่บาดเจ็บสาหัสกลับมาแล้ว

ตลอดทางเมิ่งเฟยไม่มีความคิดที่จะผ่อนคันเร่งเลยแม้แต่น้อย

เขาบึ่งรถมาถึงไร่ข้าวโพดของบ้านอารองอย่างรวดเร็วปานสายฟ้าแลบ

พอลงจากรถก็เห็นเงาดำทะมึนร่างมหึมากำลังหมอบอยู่ตรงหัวคันนา ร่างกายสั่นเทาอย่างอ่อนแรง

ตอนนั้นเงาร่างนั้นหันหลังให้พวกเขา แต่เมิ่งเฟยตาไวเหลือบไปเห็นรอยแผลเป็นหลายรอยตรงขาหลังของมันพอดี

แววตาของเมิ่งเฟยพลันวาวโรจน์ นั่นคือรอยแผลเป็นที่ชุ่ยฮวาโดนกับดักสัตว์หนีบเมื่อคราวนั้นไม่ผิดแน่!

“ชุ่ยฮวา!” เมิ่งเฟยรีบจ้ำอ้าวเข้าไปหา นั่งยองๆ ลงตรวจดูอาการของมันทันที

เมื่อได้ยินเสียงของเมิ่งเฟย ชุ่ยฮวาที่เดิมทีหลับตาแน่นก็ค่อยๆ ลืมตาขึ้น

พอเห็นใบหน้าที่คุ้นเคยของเมิ่งเฟย น้ำตาแห่งความน้อยใจสองสายก็ไหลพรากออกมาจากหางตาของมัน

“ฮึดๆ~” ชุ่ยฮวาครางต่ำเบาๆ คล้ายกำลังบอกเล่าความเจ็บปวดทรมานที่ได้รับ

“วางใจเถอะ ยกให้ฉันจัดการเอง ไม่เป็นไรแล้วนะ”

เมิ่งเฟยลูบหัวโตๆ ของมันด้วยความสงสารจับใจ ขณะเดียวกันก็เริ่มตรวจดูบาดแผลตามตัว

พอได้เห็นรอยแผลบนตัวชุ่ยฮวา ต่อให้เป็นเมิ่งเฟยที่มีประสบการณ์โชกโชนก็ยังอดสูดปากด้วยความหนาวเหน็บไม่ได้!

เมื่อก้มมองดูชัดๆ ก็พบว่าบนเรือนร่างผอมโซของชุ่ยฮวาเต็มไปด้วยบาดแผลขนาดเล็กใหญ่ละลานตา

บางแผลยังมีเลือดซึมออกมา ขณะที่บางแผลเริ่มอักเสบติดเชื้อแล้ว ทว่าไม่ว่าแผลไหนก็น่าหวาดเสียวจนชวนขนลุกทั้งสิ้น

รอยแผลมีลักษณะเป็นรูพรุน คล้ายกับโดนกระสุนปืนยิง

แต่พอเมิ่งเฟยตรวจดูอย่างละเอียดแล้วกลับพบว่า บาดแผลพวกนี้ไม่ได้เกิดจากกระสุนปืนแต่อย่างใด

มันดูเหมือนโดนเขี้ยวสัตว์แทงทะลุมากกว่า!

ในป่าต้าซิงอันหลิ่ง สัตว์ป่าที่มีเขี้ยวแหลมคมขนาดนี้ มีแค่หมูป่าเท่านั้น!

เมิ่งเฟยขมวดคิ้วแน่น ไม่มีเวลาให้คิดอะไรมาก เขารีบเปิดกล่องพยาบาลทำความสะอาดแผลให้ชุ่ยฮวาทันที

แผลของชุ่ยฮวาลึกมาก เมิ่งเฟยต้องยัดสำลีก้อนชุบเบตาดีนเข้าไปในรูแผล เพื่อให้แน่ใจว่าจะไม่มีสิ่งสกปรกตกค้างอยู่ข้างใน

ทุกครั้งที่เช็ด ร่างของชุ่ยฮวาจะสั่นสะท้านขึ้นมาอย่างห้ามไม่ได้

แต่ถึงจะเป็นอย่างนั้น ชุ่ยฮวากลับไม่ส่งเสียงร้องออกมาเลยตั้งแต่ต้นจนจบ

มันยังคงกัดฟันอดทนอดกลั้นต่อไป

ครึ่งชั่วโมงผ่านไป ในที่สุดเมิ่งเฟยก็ทำความสะอาดแผลหลายสิบแห่งบนตัวชุ่ยฮวาจนเสร็จเรียบร้อย จากนั้นจึงฉีดยาแก้อักเสบชนิดออกฤทธิ์ยาวให้มันไปหนึ่งเข็ม

หลังจัดการทุกอย่างเสร็จสิ้น เมิ่งเฟยก็ถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่

จังหวะนั้นอารองเดินเข้ามาใกล้ มองดูชุ่ยฮวาที่นอนอยู่บนพื้นด้วยความกังวลแล้วถามขึ้น

“ไอ้หมา ชุ่ยฮวาเป็นอะไรไปล่ะนั่น บาดเจ็บทั้งตัวแบบนี้ ดูแล้วสยองพิลึก”

“ผมก็ไม่แน่ใจครับ คาดว่าคงโดนฝูงหมูป่ารุมกัดมา” เมิ่งเฟยทอดถอนใจ

พอได้ยินเมิ่งเฟยบอกว่าชุ่ยฮวาโดนฝูงหมูป่ารุมกัด อารองก็ดูเหมือนจะนึกอะไรขึ้นมาได้ รีบพูดว่า

“ตอนเด็กๆ ข้าเคยได้ยินปู่เอ็งเล่าว่า ในฝูงหมูป่ามันจะมี ‘จ่าฝูง’ อยู่ตัวหนึ่ง วันปกติทั่วไปในฝูงจะไม่มีทางโจมตีพวกเดียวกันเองเด็ดขาด เว้นแต่ว่าจะมีการเปลี่ยนตัวจ่าฝูง จ่าฝูงตัวใหม่ที่ขึ้นมาจะสั่งให้ทั้งฝูงรุมกัดจ่าฝูงตัวเก่าให้ตาย เพื่อเป็นการสร้างอำนาจบารมีของตัวเอง ชุ่ยฮวาตัวนี้จะโดนแบบนั้นหรือเปล่า…”

อารองชะงักไปนิดหนึ่ง แล้วพูดต่อว่า

“แล้วยังมีอีกเรื่องที่เอ็งต้องระวังไว้ ฝูงหมูป่าพวกนี้ถ้าเล่นงานจ่าฝูงตัวเดิมแล้ว มันจะตามล่าแบบไม่ตายไม่เลิกรา ช่วงนี้เอ็งขึ้นเขาต้องระวังตัวให้ดีล่ะ บนตัวเอ็งมีกลิ่นของชุ่ยฮวาติดอยู่ อย่าให้ไปเจอกับฝูงหมูป่าเข้าเชียว”

“เข้าใจแล้วครับอารอง”

เมื่อเห็นสีหน้ากลัดกลุ้มของเมิ่งเฟย อารองก็ไม่ได้พูดอะไรต่อ ได้แต่นั่งยองๆ สูบยาเส้นอยู่ตรงหัวคันนาเงียบๆ

ผ่านไปราวสองชั่วโมง ชุ่ยฮวาขยับตัว ทำท่าจะลุกขึ้นยืน แต่กลับโงนเงนจนยืนไม่ไหว

เมิ่งเฟยเริ่มรู้สึกลำบากใจ ถ้าเป็นเสือโคร่งไซบีเรียหรือเสือดาวหิมะ เขากับอารองอาจจะพอช่วยกันหามขึ้นรถได้

แต่กับร่างกายใหญ่โตหนักกว่าห้าร้อยชั่งของชุ่ยฮวา ทั้งสองคนก็จนปัญญาจริงๆ

เมิ่งเฟยมองดูท้องฟ้า แล้วหันไปพูดกับอารองที่อยู่ข้างๆ

“อารอง ถ้าไม่ไหวอากลับไปก่อนก็ได้ครับ ผมอยู่เป็นเพื่อนมันที่นี่แหละ รอให้มันดีขึ้น พอเดินไหวแล้วพวกเราค่อยกลับกัน”

ได้ยินที่เมิ่งเฟยพูด อารองก็เอ่ยด้วยความไม่วางใจ

“นี่ก็จวนจะมืดแล้ว เอ็งอยู่คนเดียวจะไหวเรอะ”

“วางใจเถอะครับอารอง ไม่เป็นไรหรอก”

ในที่สุดอารองก็ยอมกลับบ้านไปหลังจากเมิ่งเฟยพยายามเกลี้ยกล่อมอยู่นาน

เมิ่งเฟยนั่งพิงคันนา มองดูชุ่ยฮวาที่นอนอยู่อย่างหมดหนทาง

ตอนนั้นเอง ชุ่ยฮวาก็จ้องมองเมิ่งเฟยอยู่เช่นกัน แววตาของมันเผยความรู้สึกซาบซึ้งราวกับมนุษย์

ราตรีคืบคลานเข้ามา รอบข้างเงียบสงัด มีเพียงเมิ่งเฟยกับชุ่ยฮวาที่ยังคงอยู่กลางไร่ข้าวโพดแห่งนี้

ทันใดนั้น เสียงอึกทึกครึกโครมดังแว่วมาจากที่ไกลๆ เมิ่งเฟยลุกขึ้นยืนด้วยความระแวดระวัง พลางทอดสายตามองไปยังต้นเสียง

อาศัยแสงจันทร์สลัว เขาพบว่ามีเงาดำหลายสายกำลังเคลื่อนที่เข้ามาทางนี้อย่างรวดเร็ว

พร้อมกันนั้น ในหัวของเมิ่งเฟยก็ปรากฏจุดสีแดงหลายจุดที่กำลังพุ่งเข้ามาหาเขาอย่างกระชั้นชิด

หรือว่าจะเป็นฝูงหมู! พวกมันตามมาเจอได้ยังไงกัน

เมิ่งเฟยใจหายวาบ รีบหยิบมีดสั้นออกมาจากกระโปรงท้ายรถ เตรียมรับมือกับอันตรายที่อาจเกิดขึ้น

เงาดำเหล่านั้นใกล้เข้ามาเรื่อยๆ เมิ่งเฟยจ้องมองทุกการเคลื่อนไหวของพวกมันด้วยความตึงเครียด

ในตอนนั้น ชุ่ยฮวากลับฝืนยันตัวลุกขึ้นยืนอย่างยากลำบาก ในดวงตาของมันเปล่งประกายแน่วแน่ มันเค้นแรงทั้งหมดที่มีแผดเสียงคำราม เพื่อส่งสัญญาณเตือนไปยังเงาดำเหล่านั้น

ดูเหมือนเงาดำพวกนั้นจะได้ยินเสียงคำรามของชุ่ยฮวา พวกมันจึงเร่งฝีเท้าเร็วขึ้นไปอีก เพียงพริบตาเดียวก็มาหยุดอยู่ไม่ไกลจากพวกเขา

เมื่อมองดูเงาดำเลือนรางเหล่านั้น เมิ่งเฟยก็ชะงักไป

“ทำไมเงาดำพวกนี้มันดูคุ้นๆ พิกลวะ”

“โฮก~~~~”

ขณะที่เมิ่งเฟยกำลังสงสัย เสียงเสือคำรามที่แสนคุ้นเคยก็ดังขึ้น

เมิ่งเฟยดีใจยกใหญ่ หัวใจที่แขวนอยู่บนเส้นด้ายพลันโล่งอก

“พวกมันนี่เอง!”

ไม่นานนัก เสือดาวหิมะและคู่เสือโคร่งไซบีเรียก็พุ่งมาถึงตรงหน้าเมิ่งเฟย ส่วนสงต้าวิ่งต้วมเตี้ยมตามหลังมา

ทันทีที่เสือดาวหิมะกับเสือโคร่งไซบีเรียเห็นชุ่ยฮวาที่อยู่ตรงหน้าเมิ่งเฟย สีหน้าก็เปลี่ยนไปทันที รีบหมอบตัวต่ำลงแล้วส่งเสียงขู่คำรามในลำคอใส่ชุ่ยฮวา

ชุ่ยฮวาเองก็ไม่ยอมอ่อนข้อ ยืนโซซัดโซเซขวางอยู่หน้าเมิ่งเฟยแล้วแผดเสียงคำรามลั่นใส่พวกมัน

ขณะเดียวกัน ก้นของมันก็คอยดันเมิ่งเฟยไว้ไม่หยุด เป็นเชิงส่งสัญญาณให้เขารีบหนีไป

เมิ่งเฟยเห็นดังนั้นจึงรีบปรี่เข้าไปห้าม

“หยุดๆ! พวกเดียวกันทั้งนั้น อย่าเพิ่งลงไม้ลงมือ!”

พอได้ยินคำพูดของเมิ่งเฟย ทั้งเสือดาวหิมะ เสือโคร่งไซบีเรีย รวมถึงชุ่ยฮวาต่างก็พากันยืนงงเป็นไก่ตาแตก

ชุ่ยฮวา: ฉันไม่อยู่แค่ไม่กี่วัน แกแอบเลี้ยงแมวเพิ่มอีกสี่ตัวเลยเรอะ?

แม่เสือดาวหิมะ: หมูตัวเล็กๆ ในบ้านยังไม่พออีกเหรอ ถึงได้ต้องเลี้ยงตัวเบ้อเริ่มเพิ่มมาอีกเนี่ย!

เสือขาว: เฮ้อ… เสียดายจัง… ก็นึกว่าจะได้กินอิ่มไปอีกมื้อซะแล้ว

จังหวะนั้นเอง สงต้าก็วิ่งต้วมเตี้ยมตามมาถึง พอเห็นชุ่ยฮวาที่บาดเจ็บเนื้อตัวมีแต่แผล มันก็รีบวิ่งรี่เข้าไปหาทันที

มันยื่นอุ้งตีนใหญ่ออกมา ลูบหัวโตๆ ของชุ่ยฮวาอย่างอ่อนโยน

พอชุ่ยฮวาเห็นคนคุ้นเคย ก็คลายความระแวงลงแล้วทิ้งตัวนอนหมอบอยู่ข้างสงต้า พลางหอบหายใจรวยรินอย่างหนัก

การขยับตัวเมื่อครู่นี้ผลาญเรี่ยวแรงของมันไปจนแทบเกลี้ยง

ที่แท้หลังจากเมิ่งเฟยวิ่งพรวดพราดออกมา บรรดาสัตว์ป่าเห็นว่าฟ้ามืดค่ำแล้วแต่เมิ่งเฟยยังไม่ยอมกลับบ้าน จึงพากันตามกลิ่นแกะรอยมา

พอตามมาถึง ก็เห็นเมิ่งเฟยอยู่กับชุ่ยฮวาพอดี พวกมันนึกว่าชุ่ยฮวาจะทำร้ายเมิ่งเฟย ถึงได้เกิดเหตุการณ์ตั้งท่าจะเปิดศึกเมื่อครู่นี้ขึ้นมา

คราวนี้เจ้ากระรอกน้อยที่มาถึงช้าสุดก็ปีนป่ายขึ้นไปเกาะบนไหล่ของเมิ่งเฟยอย่างว่องไว มันมองชุ่ยฮวาที่นอนแผ่อยู่บนพื้นด้วยสีหน้าแปลกใจสุดๆ

พอเห็นว่าเมิ่งเฟยและสัตว์ตัวอื่นๆ ไม่มีท่าทีเป็นศัตรูกับชุ่ยฮวา มันจึงกระโดดลงมาจากตัวเมิ่งเฟย

แล้วล้วงเอาเม็ดเฮเซลนัทเม็ดหนึ่งออกมาจากกระพุ้งแก้มที่ป่องตุ่ย ยัดเข้าไปในปากของชุ่ยฮวา

ชุ่ยฮวาทำหน้าขยะแขยง เตรียมจะคายทิ้ง

ทว่าวินาทีต่อมา ในปากของมันกลับอบอวลไปด้วยกลิ่นหอมสะอาดสดชื่นอันเป็นเอกลักษณ์

จนมันอดใจไม่ไหว ต้องเริ่มเคี้ยวตุ้ยๆ

ทันใดนั้นเอง!

ในไร่ข้าวโพดด้านหลังของเมิ่งเฟยก็มีเสียงสวบสาบดังแว่วมาอีกระลอก

ฟังจากเสียงแล้วจำนวนไม่ใช่น้อยๆ เลย

คิ้วของเมิ่งเฟยขมวดมุ่น ลอบอุทานในใจว่าแย่แล้ว!

“ไม่ดีแล้ว! คราวนี้ฝูงหมูอาจจะแห่กันมาจริงๆ!”