บทที่ 81 เจ้ากระรอกน้อย ผู้ช่วยยอดเยี่ยมประจำสนาม!

ในเวลาเดียวกันนั้นเอง จุดสีแดงอีกยี่สิบกว่าจุดก็ปรากฏขึ้นในหัวของเมิ่งเฟย แต่ละจุดมีขนาดไม่เท่ากัน และเริ่มกระจายเป็นรูปพัดโอบล้อมพวกตนเข้ามา

เหล่าสัตว์ทั้งหลายต่างก็สัมผัสได้ถึงอันตราย พวกมันชันหูขึ้นเข้าสู่ท่าเตรียมพร้อมโจมตี ตั้งท่าระแวดระวังล้อมเมิ่งเฟยกับชุ่ยฮวาไว้ตรงกลาง

ทันใดนั้น หมูป่าตัวหนึ่งก็พุ่งพรวดออกมาจากดงข้าวโพด วิ่งตะบึงเข้าใส่ทุกคนทันที

ดวงตาของเสือขาววาวโรจน์ มันกระโจนตัวลอยเข้าตะปบหมูป่าตัวนั้นจนล้มกลิ้งลงกับพื้น อ้าปากหมายจะกัดขย้ำเข้าที่ลำคอของมัน

เมิ่งเฟยเห็นเข้าจึงรีบร้องห้าม

"หยุด! ตบให้เจ็บได้! แต่ห้ามเอาชีวิตพวกมันนะ!"

เสือขาวส่งเสียงคำรามต่ำอย่างหงุดหงิด

ฮึ่ม!

นึกว่าอาหารเดลิเวอรีมาส่งแล้วซะอีก!

ที่แท้ให้แค่ดม! กินไม่ได้เรอะ!

โมโหจะแย่อยู่แล้วนะยะ!

เสือขาวเลยเอาความโมโหทั้งหมดไปลงที่เจ้าหมูป่าตัวนั้น ประเคนฝ่ามือยักษ์รัวใส่ประหนึ่งพายุโหมกระหน่ำ

กรงเล็บอันแหลมคมมาพร้อมลมกรรโชก ฉีกกระชากร่างของหมูป่าอย่างไม่หยุดหย่อน

เจ้าหมูป่าเจ็บปวดจนร้องโหยหวน เพียงชั่วพริบตาก็สลบเหมือดไป

"ระวัง! ทัพใหญ่มาแล้ว!"

สิ้นเสียงของเมิ่งเฟย หมูป่าอีกสิบกว่าตัวก็พุ่งพรวดออกมาจากดงข้าวโพดพร้อมๆ กัน

แต่ละตัวชูเขี้ยวแหลมคม วิ่งชาร์จตรงเข้ามาหาทุกคน

คู่เสือดาวหิมะกับคู่เสือโคร่งไซบีเรียนั้นล้วนเป็นผู้ล่าแถวหน้าบนยอดพีระมิดห่วงโซ่อาหาร มีหรือจะทนรับความโอหังแบบนี้ได้

พวกมันกระโจนเข้าใส่ฝูงหมูป่าพร้อมเพรียงกัน ชั่วพริบตาเดียวสถานการณ์ก็ชุลมุนวุ่นวายไปหมด

สงต้าอยากจะเดินหน้าเข้าร่วมวงสู้ด้วย แต่ถูกเมิ่งเฟยรั้งเอาไว้

"แกอย่าเพิ่งไปเลย ใกล้จะคลอดเต็มทีแล้ว ไม่ควรขยับตัวแรงๆ อยู่คอยคุ้มกันชุ่ยฮวาร่วมกับเจ้ากระรอกน้อยตรงนี้เถอะ"

พูดจบ เมิ่งเฟยก็ชักมีดสั้นข้างเอวออกมา แล้วกระโจนเข้าร่วมการต่อสู้ด้วยเช่นกัน

ใบมีดสั้นอันคมกริบสะท้อนแสงจันทร์เป็นประกายเย็นเยียบ เมิ่งเฟยใช้ก้าวย่างมังกรท่องไทเก๊ก พลิ้วไหวหลบหลีกไปมาระหว่างฝูงหมูป่าอย่างคล่องแคล่ว

ทุกครั้งที่ประกายมีดวูบวาบ จะมีหยาดเลือดสาดกระเซ็นขึ้นมาเสมอ

เมิ่งเฟยไม่ได้ลงมือถึงตาย เขาเล็งแทงเฉพาะบริเวณต้นขาของหมูป่า

ไม่ถึงชีวิต แต่จำกัดการเคลื่อนไหวของพวกมันได้

อันที่จริงพลังโจมตีของตัวหมูป่าเองไม่ได้ร้ายกาจอะไรนัก สิ่งที่น่ากลัวคือแรงเฉื่อยตอนที่พวกมันวิ่งพุ่งชนต่างหาก

ถ้าปล่อยให้พวกมันตั้งลำวิ่งได้ แม้แต่ต้นไม้ใหญ่ขนาดชามข้าวก็ยังถูกชนหักโค่นได้อย่างง่ายดาย

เมื่อมีเมิ่งเฟยมาร่วมวง ในสมรภูมิจึงเต็มไปด้วยเสียงกรีดร้องโหยหวนไม่ขาดสาย

แต่ความจริงแล้วจำนวนของฝูงหมูป่าไม่ได้มีเพียงแค่นี้ หมูป่ายังคงพุ่งพรวดออกมาจากดงข้าวโพดเรื่อยๆ ไม่หยุดหย่อน เพื่อเข้าร่วมวงตะลุมบอน

เมื่อเวลาผ่านไปเรื่อยๆ ผืนดินก็ถูกย้อมไปด้วยเลือดสีแดงฉานจนน่าขนลุก ในอากาศค่อยๆ อบอวลไปด้วยกลิ่นคาวเลือดเข้มข้นแสบจมูก

ทว่าสำหรับเจ้าแมวยักษ์ทั้งสี่ตัว กลิ่นนี้กลับเหมือนกุญแจที่ช่วยปลดผนึกอะไรบางอย่าง ดวงตาที่ดุดันอยู่แล้วยิ่งทอประกายแดงก่ำราวกับโลหิต แม้แต่ความเร็วก็ยังว่องไวขึ้นกว่าเดิมอีกหลายเท่า!

เมื่อเห็นท่วงท่าอันห้าวหาญดุดันขึ้นเรื่อยๆ ของสี่แมวยักษ์ เลือดในกายของเมิ่งเฟยก็พลอยเดือดพล่านไปด้วย

เขาเร่งความเร็วในการตวัดมีดขึ้นอีกระดับ

เวลาผ่านไปทีละนิด หมูป่าในลานประลองที่ยังขยับตัวได้อย่างอิสระก็เริ่มลดน้อยลงเรื่อยๆ

แต่ในใจของเมิ่งเฟยกลับยิ่งทวีความกังวล

เพราะจ่าฝูงตัวใหม่นั้นยังไม่ปรากฏตัวออกมาเลย

จ่าฝูงที่สามารถเอาชนะชุ่ยฮวาได้ พละกำลังย่อมต้องแข็งแกร่งและน่าสะพรึงกลัวยิ่งกว่านี้แน่นอน

และในตอนนั้นเอง หัวใจของเมิ่งเฟยก็พลันกระตุกวูบ จุดสีแดงขนาดมหึมาในหัวกำลังวิ่งตะบึงตรงมาทางพวกเขาอย่างรวดเร็ว

"ระวัง! จ่าฝูงมาแล้ว!"

สิ้นเสียงของเมิ่งเฟย ด้านหลังในดงข้าวโพดก็มีเสียงต้นข้าวโพดหักโค่นระเนนระนาดดังสนั่น

กระทั่งพื้นดินยังเริ่มสั่นสะเทือนเบาๆ

"โฮก!" เสียงคำรามดังก้องขึ้น ร่างมหึมาร่างหนึ่งพุ่งทะลวงออกมาจากดงข้าวโพดอย่างดุดัน

เสือขาวเห็นเข้าก็คิดจะกระโจนเข้าใส่ แต่พอเห็นร่างที่ใหญ่โตราวกับภูเขาลูกย่อมๆ นั้น มันก็หยุดชะงักฝีเท้าลงทันควัน

ในเวลานี้เมิ่งเฟยก็มองเห็นรูปร่างหน้าตาของเงาดำนั้นได้อย่างชัดเจน

ลำตัวของชุ่ยฮวาในหมู่หมูป่านั้นถือว่าตัวมหึมามากแล้ว แต่หมูป่าตัวนี้กลับใหญ่กว่าชุ่ยฮวาเกินหนึ่งเท่าตัวเสียอีก

เขี้ยวทั้งสองข้างสะท้อนประกายแสงเย็นเยียบภายใต้แสงจันทร์สลัว

"อย่าปะทะตรงๆ รีบหลบเร็ว!"

สิ้นเสียงตะโกนเตือนของเมิ่งเฟย เหล่าสัตว์ทั้งหลายก็รีบกระโดดแยกย้ายไปคนละทิศคนละทางเพื่อหลบการพุ่งชนของจ่าฝูง

ทว่าจ่าฝูงนั้นวิ่งชาร์จมาด้วยความเร็วเต็มที่แล้ว มีหรือจะหยุดลงได้ง่ายๆ

ด้านหลังของพวกเขาก็คือรถคู่ใจของเมิ่งเฟยนั่นเอง

ได้ยินเพียงเสียง "โครม!" หนักหน่วงดังสนั่น

รถจี๊ปของเมิ่งเฟยถูกจ่าฝูงชนจนพลิกคว่ำ กระเด็นตกไปอยู่ในคูระบายน้ำข้างทาง

เมื่อเห็นภาพนี้ เมิ่งเฟยก็อดไม่ได้ที่จะเหงื่อกาฬแตกพลั่ก

เมื่อครู่นี้ถ้าพวกเขาหลบไม่ทัน คงได้ถูกชนจนแบนเป็นเนื้อบดคาที่ไปแล้วแน่ๆ

จ่าฝูงสะบัดหัวที่มึนงงเล็กน้อย ดวงตาสีแดงก่ำคู่หนึ่งจ้องมองเมิ่งเฟยและฝูงสัตว์ฝั่งตรงข้ามอย่างเย็นชา

เมิ่งเฟยเห็นว่าสถานการณ์เริ่มชะลอลง จึงก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าวแล้วเอ่ยเสียงเรียบ

"แกน่าจะฟังภาษาที่ฉันพูดรู้เรื่อง! ตัวนี้ฉันต้องพาไปให้ได้ ถ้าแกไม่ยอมปล่อยไป พวกเราก็คงต้องสู้กันให้ตายไปข้างหนึ่งแล้วละ!"

จ่าฝูงมองเมิ่งเฟยทีหนึ่ง แล้วกวาดสายตามองเหล่าสัตว์ทั้งหลาย แววตามีความลังเลและหวาดระแวงปรากฏขึ้น

ทว่าในวินาทีถัดมา เงาดำสายหนึ่งก็พุ่งวาบออกไป ตรงเข้าใส่จ่าฝูงตัวนั้น

"โป๊ก!"

เสียงเคาะกะโหลกอันแจ่มชัดดังขึ้น

จ่าฝูงชะงักไป เม็ดเฮเซลนัทเม็ดหนึ่งร่วงหล่นลงมาจากหัวโตๆ ของมัน

"จิ๊ดๆ! ข้าล่อ#แม่%มึง&เลย@"

"จิ๊ดๆ! มึง*แม่ง#กวน￥ตีน@กับ*ใคร@วะ￥!"

จ่าฝูงที่เดิมทียังลังเลอยู่บ้าง พลันบันดาลโทสะจนไฟลุกท่วมหัว ขนแผงคอบนร่างตั้งชันชี้ชัน มันคำรามใส่ทุกคนด้วยความเดือดดาลสุดขีด

"โฮกข์!!!!"

เมิ่งเฟยมองเจ้ากระรอกน้อยราวกับมองคนบ้า

ทำเป็นเด่นนักนะมึง!

กูแม่งเกือบจะกล่อมสำเร็จอยู่แล้วเชียว!

เป็นผู้เล่นยอดเยี่ยมของสนามเลยมั้งเนี่ย!

แต่สถานการณ์ตรงหน้าไม่เปิดโอกาสให้เมิ่งเฟยได้บ่น จ่าฝูงคำรามลั่นแล้วพุ่งชาร์จเข้าใส่ทุกคนทันที

"ระวังตัวด้วยทุกคน! เตรียมสู้!"

สิ้นเสียงสั่งการของเมิ่งเฟย บรรดาแมวยักษ์ทั้งสี่ตัวก็กระจายกำลังออกพร้อมกัน

ล้อมจ่าฝูงเอาไว้ตรงกลาง

ดูเหมือนจ่าฝูงจะปักใจเชื่อว่าเมิ่งเฟยคือหัวหน้าของกลุ่มนี้ มันจึงพุ่งทะยานตรงเข้ามาหาเขาโดยไม่ลังเลแม้แต่น้อย

เมิ่งเฟยเห็นดังนั้นจึงสับเท้าหลบหลีก ปีนขึ้นไปบนต้นหลิวอย่างรวดเร็ว

ทว่าความเร็วของจ่าฝูงกลับไม่ได้ลดลงแม้แต่น้อย มันพุ่งตรงดิ่งเข้าใส่ต้นหลิวเต็มแรง

“โครม!”

“เปรี๊ยะ!”

ต้นหลิวขนาดใหญ่หนาเท่าคนโอบถูกจ่าฝูงพุ่งชนจนหักโค่นลงทันที

เมิ่งเฟยรีบกระโดดตัวลอยลงมาจากต้นไม้ รอดจากการถูกทับไปได้อย่างหวุดหวิด

ตอนนี้จ่าฝูงโดนแรงปะทะจนมึนงง ร่างกายเซแทบจะทรงตัวไม่อยู่

เสือขาวเห็นดังนั้นก็คำรามลั่น กระโจนพรวดขึ้นไปบนหลังของจ่าฝูง อ้าปากกว้างหมายจะฝังเขี้ยวลงบนต้นคอด้านหลังของมันอย่างเหี้ยมเกรียม

แต่พริบตาถัดมาเสือขาวแทบจะร้องไห้ คมเขี้ยวที่เคยเฉียบคมเสมอมากลับรู้สึกเหมือนกัดเข้ากับก้อนหิน แรงสะท้อนทำเอาเหงือกของมันปวดระบมไปหมด

ทว่ามันยังไม่ยอมแพ้แค่นั้น อุ้งเท้าขวายกขึ้นอย่างรวดเร็ว กรงเล็บแหลมคมเปล่งประกายเย็นเยียบ ก่อนจะตวัดฟาดลงบนแผ่นหลังของจ่าฝูง

แต่การโจมตีครั้งนี้กลับข่วนหลุดออกมาได้แค่ชั้นผิวหนาแข็งราวกับก้อนดินแห้งๆ ไม่กี่ชิ้น ไม่อาจสร้างบาดแผลฉกรรจ์ได้เลย

ถึงตอนนี้จ่าฝูงเริ่มได้สติ มันพลิกตัวตะแคงข้างอย่างแรง หวังจะทับเสือขาวที่อยู่บนหลังให้แบนจมดิน

เสือขาวเห็นท่าไม่ดีจึงสปริงตัวกระโดดลงจากหลังของจ่าฝูงอย่างคล่องแคล่ว แล้วจ้องมองศัตรูตัวฉกาจตรงหน้าด้วยสายตาเย็นเยียบ