บทที่ 82 ใช้ปัญญาสยบพญาหมูป่า! ฝ่ายเราไร้รอยขีดข่วน!

จ่าฝูงรีบลุกขึ้นยืนสะบัดตัว แล้วคำรามลั่นก่อนจะโถมเข้าใส่เสือขาว

แต่ร่างกายที่เทอะทะของมันไหนเลยจะตามความว่องไวของเสือขาวได้ทัน

ไล่กวดไปเพียงไม่กี่ครั้งก็ยอมแพ้ แล้วหันสายตาไปจ้องชุ่ยฮวาที่นอนพักอยู่ข้างๆ แทน

"โฮก!!!"

จ่าฝูงคำรามเกรี้ยวกราด สี่กีบออกแรงพุ่งทะยานเข้าใส่ชุ่ยฮวาราวกับลูกศรหลุดจากแล่ง

เมิ่งเฟยเห็นดังนั้นก็ใจหายวาบ รีบตะโกนลั่น

"ขวางมันไว้เร็ว!!"

ได้ยินเสียงเมิ่งเฟย เจ้าเหมียวยักษ์ทั้งสี่ตัวก็พุ่งพรวดเข้าหาจ่าฝูงพร้อมเพรียงกัน

เสือขาวใช้ท่าเดิมกระโดดขึ้นไปบนหลังของจ่าฝูงอีกครั้ง

ส่วนอีกสามตัวต่างแยกย้ายกันไปกัดขากลางหลังทั้งสองข้างและส่วนท้องของมัน

ทว่ากลับไม่ระคายผิวหนังที่หนาเตอะเหมือนเกราะหุ้มตัวของมันเลยสักนิด

จ่าฝูงที่เร่งความเร็วเต็มสูบกลายสภาพเป็นดั่งรถถัง พุ่งชนเข้าหาชุ่ยฮวาอย่างไร้ปรานี

และในเสี้ยววินาทีนั้นเอง สงต้าที่อยู่ข้างๆ ชุ่ยฮวาก็ผุดลุกขึ้นมาพลางแผดเสียงคำรามใส่จ่าฝูง

จากนั้นก็วิ่งตะบึงเข้าใส่จ่าฝูงเช่นกัน

"โครม!"

สิ่งมีชีวิตร่างยักษ์ทั้งสองพุ่งปะทะกัน ส่งเสียงทึบหนักดังสนั่น

แม้ว่าสงต้าจะมีร่างกายกำยำล่ำสัน แต่เมื่อเทียบกับจ่าฝูงตัวนี้แล้วก็ยังห่างชั้นกันอยู่มาก

ถึงแม้จะหยุดยั้งแรงพุ่งของจ่าฝูงลงได้ ทว่าตัวมันเองกลับกระเด็นลอยไปกระแทกตอต้นหลิวที่เพิ่งหักโค่นเมื่อครู่อย่างจัง

แล้วสลบเหมือดไป

หัวใจของเมิ่งเฟยกระตุกวูบ ในหัวรีบเค้นหาวิธีที่จะสยบจ่าฝูงตัวนี้ให้ได้โดยเร็ว

ทันใดนั้นเอง! ภาพหนึ่งก็ผุดขึ้นมาในความทรงจำ

ทุกๆ ปีเมื่อใกล้ถึงช่วงสิ้นปี ชาวบ้านในหมู่บ้านที่เลี้ยงหมูจะพากันล้มหมูปีใหม่

โดยจะเลือกหมูตัวที่ใหญ่ที่สุดและเนื้ออ้วนพีที่สุด

แต่ยิ่งตัวใหญ่ก็ยิ่งควบคุมยาก

ยุคสมัยนั้นไม่มีของพรรค์อย่างกระบองไฟฟ้า

ชาวบ้านจึงมักใช้วิธีผูกเงื่อนสุดอัศจรรย์แบบหนึ่ง

—เงื่อนขากีบหมู

ขอเพียงหมูถูกมัดขาด้วยเงื่อนแบบนี้ ต่อให้มันมีพละกำลังมหาศาลแค่ไหนก็ไม่มีทางดิ้นหลุด

แถมยิ่งดิ้น เงื่อนก็ยิ่งรัดแน่นขึ้นไปอีก

เมื่อคิดได้ดังนั้น เมิ่งเฟยก็รีบวิ่งกลับไปที่รถ ออกแรงอยู่นานกว่าจะงัดเปิดฝาท้ายรถได้

เขาคว้าเอาเชือกลากรถความยาวสิบกว่าเมตรออกมาจากข้างใน

สถานการณ์ตอนนั้นเข้าสู่ภาวะคุมเชิงกัน

จ่าฝูงไม่สามารถโจมตีใส่เจ้าเหมียวยักษ์ทั้งสี่ตัวที่ว่องไวได้

ในขณะที่เจ้าเหมียวยักษ์ทั้งสี่ตัวก็เจาะเกราะป้องกันของจ่าฝูงไม่เข้าเหมือนกัน

เมิ่งเฟยเล็งจังหวะเหมาะๆ ควงเชือกในมือเป็นวงกลมกลางอากาศ แล้วสะบัดฟาดไปยังขาหลังข้างขวาของจ่าฝูงทันที

พริบตาที่เชือกสัมผัสกับขาหลังของหมูป่า มันก็ตวัดม้วนเป็นวงกลางอากาศอย่างน่าอัศจรรย์ แล้วรัดเข้ากับขาหลังของจ่าฝูงพอดิบพอดี

วิชานี้เป็นฝีมือที่เขาเรียนรู้มาตอนตามอารองไปต้อนแกะสมัยเด็กๆ

อารองฟาดแส้ได้เชี่ยวชาญระดับเข้าขั้นเทพเลยทีเดียว

ตอนนั้นจ่าฝูงยังไม่ทันสังเกตเห็นความผิดปกติที่ขา ยังคงพัวพันอยู่กับเจ้าเหมียวยักษ์ทั้งสี่ตัว

เมิ่งเฟยเห็นโอกาสทองจึงรีบอาศัยจังหวะนั้นวิ่งอ้อมไปยังอีกฝั่งของจ่าฝูง

จังหวะที่จ่าฝูงยกขาหน้าซ้ายขึ้น เขากระตุกเชือกในมือควงเป็นวงอีกครั้ง แล้วคล้องเข้าไปที่กีบเท้าของมันได้สำเร็จ

เมิ่งเฟยดีใจยกใหญ่ รีบวิ่งไปหาต้นไม้ใหญ่ต้นหนึ่งใกล้ๆ แล้วผูกปลายเชือกอีกด้านไว้กับต้นไม้แน่นหนา

จังหวะนั้นเอง เสือขาวอาศัยช่วงที่จ่าฝูงกำลังโถมกัดแม่เสือดาวหิมะ ทะยานตัวขึ้นกลางอากาศแล้วตวัดกรงเล็บฟาดลงมาสุดแรง

กรงเล็บข่วนเข้าที่ตาของจ่าฝูงพอดี มันจึงแผดเสียงร้องโหยหวนอย่างเจ็บปวดเจียนตาย

จ่าฝูงเจ็บแค้นจนคลั่ง จ้องมองตัวการอย่างเสือขาวด้วยแววตาอาฆาต

แล้วพุ่งชนเข้าใส่มันทันที

ทว่า จ่าฝูงกลับรู้สึกว่าเท้าตึงแน่น ขาหน้าซ้ายและขาหลังขวากลับถูกดึงรวบเข้าหากันจนเสียการทรงตัว

"ตึง!!!"

ร่างที่ใหญ่โตดั่งภูเขาลูกย่อมๆ ของจ่าฝูงล้มคะมำฟาดลงกับพื้น ฝุ่นตลบอบอวลไปทั่ว

จ่าฝูงพยายามเค้นแรงทั่วทั้งร่างเพื่อจะดิ้นให้หลุดจากพันธนาการ ทว่ากลับพบว่ายิ่งดิ้น เชือกที่รัดไว้ก็ยิ่งตึงแน่นขึ้นเรื่อยๆ จนไม่มีทางหลุดออกได้เลย

มันยิ่งทวีความโกรธเกรี้ยว สะบัดบิดตัวไปมาอย่างบ้าคลั่งเพื่อจะหนี

แม้กระทั่งต้นไม้ใหญ่ที่ผูกปลายเชือกไว้อีกด้านก็ยังถูกกระชากจนสั่นไหว

อย่างไรก็ดี ทั้งหมดนั้นล้วนไร้ประโยชน์

หลังจากดิ้นรนอยู่นานกว่าสิบนาที จ่าฝูงก็หมดเรี่ยวแรงและยอมหยุดดิ้นไปเอง

เมิ่งเฟยถอนหายใจยาวด้วยความโล่งอก พลางคลี่ยิ้มออกมาเมื่อเห็นจ่าฝูงถูกพันธนาการไว้แน่นหนา

เจ้าเหมียวยักษ์ทั้งสี่ตัวเดินเข้ามาล้อมจ่าฝูงเอาไว้อย่างระแวดระวัง

เจ้ากระรอกน้อยได้ใจ กระโดดขึ้นไปยืนบนหัวของจ่าฝูง แล้วยกอุ้งเท้าน้อยๆ ตบเข้าที่แก้มของมันรัวๆ

แม้พลังโจมตีจะไม่เท่าไร

แต่การหยามเกียรตินั้นพุ่งสูงปรี๊ด

ทำเอาจ่าฝูงโมโหจนพ่นลมหายใจฟึดฟัดไม่หยุด

เมื่อเห็นว่าจ่าฝูงสิ้นฤทธิ์ลงแล้ว เมิ่งเฟยก็รีบวิ่งไปหาดูอาการของสงต้าทันที

ตอนนี้สงต้าได้สติกลับมาแล้ว แต่ความมึนหัวอย่างรุนแรงยังทำให้เธอลุกขึ้นยืนไม่ไหว

เมิ่งเฟยเอื้อมมือไปลูบคลำหน้าท้องเพื่อตรวจดูอาการของเธอ

เมื่อแน่ใจว่าลูกหมีในท้องปลอดภัยดี เขาถึงค่อยโล่งอก

ในเวลานี้ ฝูงหมูป่าที่เห็นผู้นำของตัวเองถูกปราบ ต่างก็หวาดกลัวจนขวัญหนีดีฝ่อ

หมูป่าตัวเล็กกว่าตัวอื่นเริ่มทนแรงกดดันไม่ไหวเป็นตัวแรก มันกรีดร้องลั่นแล้วลากขาหลังที่บาดเจ็บมุดหนีหายเข้าไปในไร่ข้าวโพดทันที

หมูป่าตัวอื่นๆ เห็นดังนั้น แนวต้านในใจด่านสุดท้ายก็พังทลายลง ต่างพากันแตกฮือวิ่งหนีเตลิดไปจนหมดสิ้น

ในสนามรบจึงเหลือเพียงฝ่ายของเมิ่งเฟย และจ่าฝูงที่ถูกมัดตรึงไว้แน่นหนา

เมิ่งเฟยเดินเข้าไปตรงหน้ามันแล้วนั่งยองๆ ลง เอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบ

"พวกเราไม่ได้มีเจตนาร้าย ฉันเองก็เคารพธรรมเนียมที่สืบทอดกันมานับพันปีของพวกแก แต่คราวนี้ฉันจำเป็นต้องพามันไป และนี่ไม่ใช่การขอร้องความเห็นจากแก แต่เป็นการแจ้งให้ทราบ! หวังว่าจะรู้ผิดชอบชั่วดีนะ!"

เมื่อได้ฟังคำพูดของเมิ่งเฟย จ่าฝูงก็นิ่งคิดอย่างลังเลอยู่ครู่หนึ่ง มันสูดหายใจเข้าลึกๆ แล้วก้มหัวลงตรงหน้าเมิ่งเฟย

เห็นได้ชัดว่ามันยอมรับความจริงแล้ว

เมิ่งเฟยจึงกล่าวต่ออีกว่า

"ฉันรู้ว่าแกฟังที่ฉันพูดเข้าใจ เดี๋ยวฉันจะปล่อยแกไป แต่มีข้อแม้ว่าหลังจากนี้แกกับฝูงห้ามย่างกรายเข้ามาใกล้หมู่บ้านอีกแม้แต่ก้าวเดียว และที่สำคัญคือห้ามกลับมาตามล้างแค้นมันเด็ดขาด!"

พูดจบเมิ่งเฟยก็ชี้ไปทางชุ่ยฮวาที่นอนอยู่ข้างๆ

แววตาของจ่าฝูงวูบไหว ก่อนจะพยักหน้าให้เมิ่งเฟยเหมือนอย่างคน

เมิ่งเฟยเข้าใจเจตนา จึงชักมีดออกมาตัดเชือกที่มัดขาของจ่าฝูงจนขาดสะบั้น

พริบตาที่พันธนาการหลุดออก จ่าฝูงก็ผุดลุกขึ้นพรวด

สายตาของมันจ้องเขม็งมาที่เมิ่งเฟย เจ้าเหมียวยักษ์ทั้งสี่ตัวเห็นท่าไม่ดีจึงตั้งท่าเตรียมสู้ขึ้นมาอีกครั้ง

ทว่าจ่าฝูงเพียงแค่จ้องมองเมิ่งเฟยอยู่อีกสองสามอึดใจ จากนั้นก็หันหลังเดินจากไป แล้วมุดหายเข้าไปในดงข้าวโพด

เมื่อสัมผัสได้ว่าจุดสีแดงขนาดใหญ่ในหัวค่อยๆ หายลับไปจากขอบเขตสายตา เมิ่งเฟยจึงค่อยปล่อยวางความกังวลลงได้

เขาทิ้งตัวลงนั่งแหมะกับพื้น หัวใจยังคงเต้นระรัวไม่เป็นจังหวะ

เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูเวลา ก็พบว่าปาเข้าไปสี่ทุ่มกว่าแล้ว

เมื่อเย็นเขายังไม่ได้กินข้าวเลย พอต้องมาผ่านศึกหนักขนาดนี้ ความหิวก็เริ่มเล่นงานจนท้องร้องโครกคราก

เขาคุ้ยหาของกินในรถอยู่นานสองนาน จนกระทั่งเจอแค่ขนมบุกปรุงรสหมาล่าซองหนึ่งที่ไม่รู้ซื้อทิ้งไว้ตั้งแต่เมื่อไร

พอกินเข้าไปซองเล็กๆ แค่นั้น มันแทบไม่ระคายกระเพาะเลยสักนิด

เวลานี้เจ้ากระรอกน้อยดูเหมือนจะมองออกถึงความอดอยากของเมิ่งเฟย มันลังเลอยู่ครู่หนึ่ง

ปากเล็กๆ ขยับซ้ายทีขวาที ในที่สุดก็ควานหาเม็ดเฮเซลนัทเม็ดสุดท้ายที่ซ่อนอยู่ลึกสุดในซอกฟันออกมา แล้วยื่นส่งให้เมิ่งเฟย

เมิ่งเฟยมองดูเม็ดเฮเซลนัทในมือของเจ้ากระรอกน้อยที่ชุ่มไปด้วยน้ำลายแถมยืดเป็นเส้นเหนียวหนืด ก็ได้แต่หัวเราะแห้งๆ พลางเอ่ย

"เอ่อ… แกเก็บไว้กินเองเถอะ ฉันอิ่มแล้ว"

และในจังหวะนั้นเอง แสงไฟหน้ารถก็สาดส่องเข้ามาจากที่ไกลๆ ตามมาด้วยเสียงบีบแตรลั่นสนั่นหวั่นไหว