บทที่ 83 ชุ่ยฮวา! ยกผักกาดดองมาเสิร์ฟ!

ไม่นานนักแสงไฟก็เคลื่อนจากไกลเข้ามาใกล้ และหยุดลงตรงหน้าเมิ่งเฟยในที่สุด

ร่างหนึ่งกระโดดผลุนผลันลงมาจากที่นั่งคนขับ

"ไอ้หมา! เอ็งเป็นอะไรไหมวะ!"

คนที่มาคืออารองนั่นเอง ตอนนี้ในมืออารองถือเคียวไว้เล่มหนึ่ง ท่าทางกระวนกระวายใจเป็นที่สุด

"ไม่เป็นไรครับอารอง! ดูสิครับ ผมยังอยู่ดีมีสุขเนี่ย"

พอได้ยินเสียงของเมิ่งเฟย อารองถึงได้ถอนหายใจโล่งอก รีบเดินเข้ามาข้างตัวเมิ่งเฟย

"ข้ากลับถึงบ้านแล้วนอนพลิกไปพลิกมาไม่หลับ กลัวเอ็งจะเกิดเรื่องอะไรเข้า เลยขับรถอีแต๋นตามมาเนี่ย ระหว่างทางเห็นหมูป่าตั้งหลายสิบตัววิ่งเตลิดเข้าป่าไป ทำเอาข้าใจหายใจคว่ำ เหยียบคันเร่งแทบจะมิดถังน้ำมันอยู่แล้ว! ยังดีที่เอ็งไม่เป็นไร ไม่งั้นอาสะใภ้รองเอ็งได้ด่าข้าหูชาแน่"

อารองรัวเป็นปืนกลใส่ข้างหูเมิ่งเฟยเป็นชุด

แต่เมิ่งเฟยไม่รู้สึกรำคาญเลยสักนิด ตรงกันข้ามกลับรู้สึกอบอุ่นในหัวใจ ซาบซึ้งใจยิ่งนัก

พอเมิ่งเฟยเห็นรถอีแต๋นที่อารองขับมา ก็รู้สึกดีใจขึ้นมาทันที

"อารองครับ โชคดีจริงๆ ที่อาขับรถอีแต๋นมา ไม่งั้นพวกผมคงต้องนอนค้างอ้างแรมกลางป่ากลางเขาคืนนี้แน่ๆ"

"เอาเถอะ สองคนเราไม่ต้องมาพูดเกรงใจกันแล้ว รีบพาชุ่ยฮวากลับไปเถอะ ดึกดื่นค่อนคืนขนาดนี้ เดี๋ยวเอ็งจะหนาวจนเป็นหวัดเอา"

ยังดีที่ตอนนี้ร่างกายของชุ่ยฮวาฟื้นตัวขึ้นมากแล้ว พอยืนเดินเองได้บ้าง

ถึงจะเดินได้แค่ไม่กี่ก้าว แต่ขอแค่ขึ้นรถได้ก็ไม่มีปัญหาอะไรแล้ว

เพื่อที่จะพาชุ่ยฮวากลับไป อารองยังอุตส่าห์เอาไม้กระดานพาดมาสองแผ่น ด้านหนึ่งพาดไว้กับกระบะท้าย อีกด้านปักลงพื้น ทำเป็นทางลาดขึ้นไป

ไม่นานชุ่ยฮวาก็ขึ้นไปบนรถได้สำเร็จ เมิ่งเฟยกลัวว่าสงต้าจะหมดแรง จึงให้สงต้าขึ้นรถไปด้วยอีกตัว

กระบะท้ายรถที่เดิมทีค่อนข้างกว้างขวาง พอมีทั้งสงต้าและชุ่ยฮวาขึ้นไปอยู่ด้วยก็พลันแน่นขนัดขึ้นมาทันตา

เจ้ากระรอกน้อยเห็นแบบนั้นก็กระโดดขึ้นไปด้วยความตื่นเต้น ขดตัวซุกอยู่บนพุงของสงต้า หลับตาพริ้มอย่างสบายอารมณ์

ตอนนั้นเองเมิ่งเฟยถึงนึกขึ้นได้ว่ารถของตัวเองยังนอนคว่ำอยู่ในคูน้ำ จึงรีบตะโกนเรียกอารองที่กำลังจะสตาร์ตรถอีแต๋น

"อารองครับ! เดี๋ยวก่อนครับ! คือว่า…ช่วยลากรถให้ผมหน่อย…รถผมตกลงไปในคูน้ำครับ"

หลังจากทุลักทุเลกันอยู่ชั่วโมงกว่าๆ ในที่สุดเมิ่งเฟยก็กลับถึงบ้าน

พร้อมกับจัดแจงที่พักให้สงต้าและชุ่ยฮวาจนเรียบร้อย

ลูกหมูป่าทั้งสิบสองตัวพอเห็นแม่ที่ไม่ได้เจอกันมานาน ต่างก็ตื่นเต้นดีใจวิ่งวนไปมากับที่

พากันวิ่งกรูกันเข้าไปหาชุ่ยฮวา รุมล้อมรอบตัวมันด้วยความสุขล้นปรี่

เมื่อมองดูลูกหมูตัวน้อยๆ ตรงหน้าที่ไม่ได้เจอกันมานาน ที่หางตาของชุ่ยฮวาพลันมีหยดน้ำตาใสๆ ไหลรินออกมาอย่างห้ามไม่อยู่

มันทิ้งตัวลงนอนตะแคงบนกองฟางแห้ง เปิดหน้าท้องออก

พวกเจ้าตัวเล็กเห็นชามข้าวของตัวเอง ก็พากันแย่งชิงมุดเข้าไปใต้ท้องชุ่ยฮวาแล้วเริ่มดูดนมทันที

เมิ่งเฟยคิดจะเข้าไปห้าม แต่พอเห็นสายตาที่เปี่ยมล้นไปด้วยความอ่อนโยนของชุ่ยฮวาแล้ว ก็ตัดใจเอ่ยปากไม่ลง

ความรักของแม่ ช่างยิ่งใหญ่จริงๆ

เมิ่งเฟยไม่อยากรบกวนช่วงเวลาอบอุ่นของครอบครัวสิบสามชีวิต จึงลากสังขารที่เหนื่อยล้ากลับเข้าห้องไป

เสื้อผ้าไม่ได้ถอดด้วยซ้ำ ทิ้งตัวลงนอนก็หลับสนิทไปในทันที

วันนี้ทำเอาเขาเหนื่อยแทบขาดใจจริงๆ

============

เช้าตรู่วันรุ่งขึ้น เมิ่งเฟยตื่นนอนแต่เช้า

สิ่งแรกที่ทำหลังตื่นนอนก็คือเปิดไลฟ์สด

ก่อนหน้านี้มีชาวเน็ตถามเข้ามาเยอะมากว่าชุ่ยฮวาหายไปไหน คราวนี้เขาตั้งใจจะเซอร์ไพรส์เหล่าแฟนคลับเสียหน่อย

"ระบบ! เริ่มเปิดไลฟ์สด!"

【สตรีมเมอร์สวัสดียามเช้า~~ วันนี้ก็เป็นอีกวันที่แดดสดใสนะ】

【สองวันนี้สตรีมเมอร์ทำตัวดีมาก เปิดไลฟ์ตรงเวลาทุกวัน ส่งมินิฮาร์ต ❤❤ ให้ เป็นกำลังใจเล็กๆ น้อยๆ นะจ๊ะ】

【สตรีมเมอร์ ตื่นเช้าขนาดนี้ทุกวันไม่เบลอบ้างเหรอเนี่ย? ฉันยังไม่ได้นอนเลย นายตื่นแล้วอะ!】

【ตื่นเต้นกับคอนเทนต์ไลฟ์วันนี้ของสตรีมเมอร์จังเลย~~~】

เมิ่งเฟยเห็นข้อความมากมายในกล่องคอมเมนต์ ก็เอ่ยทักทายทุกคน

"ทุกคนอรุณสวัสดิ์ครับ ดูท่าวันนี้ทุกคนจะตื่นเช้ากันน่าดูเลยนะ วันนี้ผมมีข่าวดีจะมาแจ้งให้ทุกคนทราบ ข่าวดีนั้นก็คือ…"

พูดถึงตรงนี้ เมิ่งเฟยก็จงใจเว้นวรรคไปนิดหนึ่ง

ฉากนี้ทำเอาคนดูในห้องไลฟ์ต่างพากันกระวนกระวายใจจนแทบนั่งไม่ติด

【สตรีมเมอร์! นิสัยไม่ดีเลยนะ!】

【สตรีมเมอร์เลิกเล่นลิ้นได้แล้ว รีบบอกมาเร็วเข้าว่าข่าวดีอะไรกันแน่!】

【หรือว่าเมียสตรีมเมอร์คลอดลูกแล้ว!】

【เพ้อเจ้อ!! สตรีมเมอร์เป็นของฉันยะ! ใครก็ห้ามแย่ง!】

【หรือว่าสงต้าจะคลอดลูกแล้ว?】

【ข้อสันนิษฐานนี้เป็นไปได้สูงมากเลยนะ! คราวก่อนสตรีมเมอร์ก็บอกอยู่ว่าสงต้าใกล้คลอดแล้ว!】

【ว้าว! ตั้งตารอเลย อยากเห็นหน้าลูกหมีจังเลยว่าจะเป็นยังไง ต้องขนฟูๆ น่ารักเหมือนสงต้าแน่ๆ】

เมื่อมองคอมเมนต์ในห้องไลฟ์ เมิ่งเฟยก็หัวเราะหึๆ ไม่ได้พูดอะไรมากไปกว่านั้น แต่เดินตรงไปยังลานหลังบ้านแทน

ไม่นานก็เดินมาถึงหน้าเล้าหมู แล้วหันกล้องไปจับภาพชุ่ยฮวาที่กำลังนอนให้นมลูกอยู่

วินาทีที่ได้เห็นชุ่ยฮวา แฟนคลับรุ่นเก๋าในห้องไลฟ์ก็แตกตื่นกันยกใหญ่ในพริบตา

【ชุ่ยฮวา! ชุ่ยฮวาจริงๆ ด้วย! ชุ่ยฮวากลับมาแล้ว!】

【ดีจังเลย ชุ่ยฮวากลับมาแล้ว ลูกหมูป่าทั้งหลายจะได้มีนมกินสักที】

【ตั้งแต่ชุ่ยฮวาหายตัวไปอย่างลึกลับ ช่วงนี้ฉันนอนไม่ค่อยจะหลับเลย เป็นห่วงแทบแย่】

【เอ๊ะ! เดี๋ยวสิ ไม่ถูกแล้ว ทำไมบนตัวชุ่ยฮวาถึงมีแผลเต็มไปหมดเลยล่ะ!】

【ถ้าเธอไม่ทักฉันก็ไม่ทันสังเกตนะเนี่ย แผลพวกนี้อย่างน้อยๆ ก็ต้องมีสามสี่สิบแผลได้เลยนะ! ช่วงที่ชุ่ยฮวาหายไปนี่มันไปเจออะไรมากันแน่เนี่ย!】

【สตรีมเมอร์! สตรีมเมอร์! รีบบอกพวกเราเร็วเข้าว่าเกิดอะไรขึ้น!】

เมิ่งเฟยจึงเล่าเรื่องราวความเป็นมาให้คนดูฟังรอบหนึ่ง แน่นอนว่าจุดสำคัญบางอย่างเมิ่งเฟยไม่ได้พูดถึง เพียงแค่อธิบายพฤติกรรมตามสัญชาตญาณของฝูงหมูป่าให้ฟังคร่าวๆ เท่านั้น

จังหวะนั้นเอง มีเงาร่างหนึ่งแวบผ่านหน้ากล้องไปอย่างรวดเร็ว

เมิ่งเฟยชะงักไปนิดหนึ่ง จากนั้นก็มองตามเงาร่างนั้นไป เห็นเจ้ากระรอกน้อยมือข้างหนึ่งจับหนอนผีเสื้อตัวอ้วนเป้ง วิ่งผลุนผลันออกมาจากในป่า แล้วมุดผ่านช่องหน้าต่างเข้าไปในห้อง

เมิ่งเฟยหัวเราะหึๆ

ช่วงนี้เจ้ากระรอกน้อยทำหน้าที่พี่เลี้ยงจำเป็นได้อย่างยอดเยี่ยมไร้ที่ติ พอถึงเวลากินข้าวทีไรก็จะต้องเข้าป่าไปจับหนอนตัวโตๆ มาป้อนลูกนกสองตัวเสมอ

สองสามวันมานี้เขายุ่งตลอด เมิ่งเฟยจึงไม่มีเวลาดูแลเจ้าตัวเล็กทั้งสองตัวเลย ทั้งหมดล้วนได้เจ้ากระรอกน้อยช่วยป้อนอาหารให้พวกมัน

แม้จะเหนื่อยยาก แต่เจ้ากระรอกน้อยกลับสนุกสนานไม่รู้เบื่อ

บางทีถึงขั้นจับหนอนแถมมาเพิ่มให้อีกสองตัวเพื่อป้อนพวกมันด้วยซ้ำ

เมิ่งเฟยเดินกลับเข้ามาในห้อง เลิกผ้าตาข่ายที่คลุมรังนกไว้ออก

ภาพที่ปรากฏเบื้องหน้าทำเอาเมิ่งเฟยชะงักไป

สิ่งที่ทำให้เขาประหลาดใจก็คือ เจ้าตัวเล็กสองตัวที่เดิมทีเคยเนื้อตัวล่อนจ้อนสีชมพูแดง มาบัดนี้ตามตัวกลับถูกปกคลุมไปด้วยขนปุกปุย เมื่อสะท้อนกับแสงแดดยิ่งดูงดงามจับตา

ยิ่งไปกว่านั้น ร่างกายของพวกมันยังโตขึ้นอย่างเห็นได้ชัด ตอนนี้ตัวใหญ่ขนาดเท่ากำปั้นแล้ว

เมิ่งเฟยรู้สึกยินดีในใจ เขายื่นมือออกไปลูบหัวเจ้าตัวเล็กทั้งสองเบาๆ

เจ้าตัวเล็กทั้งคู่ดูเหมือนจะชอบให้เมิ่งเฟยลูบมาก พวกมันหลับตาลง เอียงหัวถูไถอย่างออดอ้อนเพื่อตอบรับสัมผัสจากมือของเขา

ヾ(￣◇￣)ノ〃ヾ(￣◇￣)ノ〃

ขณะที่เมิ่งเฟยกำลังหยอกล้อคลอเคลียอยู่กับเจ้าตัวเล็กทั้งสองอยู่นั้น

ทันใดนั้นเอง!

นอกบ้านก็มีเสียงคำรามต่ำด้วยความเจ็บปวดของสงต้าดังแว่วเข้ามา!

"แย่แล้ว!"

เมิ่งเฟยพุ่งพรวดออกไปนอกบ้านทันที