บทที่ 84 การผ่าคลอดของสงต้า!

พอเมิ่งเฟยวิ่งมาถึง เหล่าสัตว์ตัวน้อยทั้งหลายต่างก็นั่งยองๆ ล้อมอยู่ข้างรังของสงต้า

เมื่อเห็นเมิ่งเฟยมา พวกมันก็รีบหลีกทางให้เขาเข้าไปข้างในทันที

ตอนนี้สงต้ากำลังนอนครางด้วยความเจ็บปวดอยู่บนพื้น หน้าท้องของเธอกระตุกเกร็งอย่างรุนแรงทุกๆ สิบกว่าวินาที

เมิ่งเฟยเดินเข้าไปนั่งยองๆ ตรงหน้าสงต้าด้วยสีหน้าเคร่งเครียด สายตาเหลือบไปเห็นของเหลวจำนวนมากที่ไหลออกมาจากบั้นท้ายของเธอ

"แย่แล้ว!! น้ำคร่ำแตกแล้ว! สงต้ากำลังจะคลอดก่อนกำหนด!"

พอได้ยินว่าสงต้าจะคลอดก่อนกำหนด ชาวเน็ตในห้องไลฟ์ต่างก็พากันแตกตื่น!

【จริงดิ! ทำไมถึงคลอดก่อนกำหนดได้ล่ะเนี่ย!】

【สตรีมเมอร์รีบตามหมอสัตว์เร็วเข้า!】

【สตรีมเมอร์เขาก็เป็นสัตวแพทย์อยู่แล้ว น่าจะเอาอยู่น่า แถมก่อนหน้านี้ยังเคยทำคลอดให้ชุ่ยฮวามาแล้วด้วย】

【ฉันว่าเรื่องเฉพาะทางแบบนี้ยกให้ผู้เชี่ยวชาญทำดีกว่านะ สตรีมเมอร์อย่าเสี่ยงเลยดีกว่า】

เมิ่งเฟยมีสีหน้าเคร่งเครียดเริ่มตรวจดูอาการของสงต้า ตามหลักแล้วเธอควรจะคลอดในอีกครึ่งเดือนข้างหน้าถึงจะถูก

แต่นี่ดันคลอดก่อนกำหนดไปมากโข ทำเอาคนที่ไม่ได้เตรียมตัวล่วงหน้าอย่างเขาตั้งรับแทบไม่ทัน

เมิ่งเฟยสูดหายใจเข้าลึกๆ พยายามปรับอารมณ์ให้สงบลง

เขาวางมือทั้งสองข้างลงบนหน้าท้องของสงต้า แล้วช่วยนวดคลึงให้ตามเทคนิคการช่วยคลอดระดับมืออาชีพที่เคยร่ำเรียนมา

ทว่าเวลาผ่านไปสิบนาทีแล้ว สงต้าก็ยังไม่มีทีท่าว่าจะเบ่งลูกหมีออกมาได้เลย

ยิ่งไปกว่านั้น หน้าท้องของสงต้าเริ่มกระตุกเกร็งหนักขึ้นเรื่อยๆ น้ำคร่ำที่เคยใสสะอาดก็เริ่มเปลี่ยนเป็นสีแดงฉานของเลือด

เมิ่งเฟยใจหายวาบ รีบขยับไปด้านหลังของสงต้าแล้วก้มตัวลงตรวจดูช่องคลอดของเธอทันที

"ผ่อนคลายหน่อยนะ เดี๋ยวฉันตรวจดูแป๊บเดียว เดี๋ยวก็เสร็จแล้ว"

พูดจบ เมิ่งเฟยก็หยิบถุงมือแพทย์คู่หนึ่งมาสวมใส่

จากนั้นก็ค่อยๆ สอดมือเข้าไปข้างใน

สีหน้าของเมิ่งเฟยเริ่มทวีความตึงเครียด คิ้วขมวดเข้าหากันแน่น

ก่อนจะประกาศข่าวร้ายออกมาอีกระลอก

"ในช่องคลอดของสงต้ามีก้อนเนื้ออยู่ น่าจะเป็นเนื้องอก แล้วก้อนเนื้อนี้ดันไปขวางทางคลอดของลูกหมีพอดี

ตอนนี้น้ำคร่ำของสงต้าแตกแล้ว ลูกหมีในท้องอาจจะขาดอากาศหายใจตายได้ทุกเมื่อ แล้วถ้าลูกตายในท้อง สงต้าเองก็จะไม่รอดเหมือนกัน"

พอได้ยินเมิ่งเฟยพูดแบบนั้น ผู้ชมในห้องไลฟ์ต่างก็ส่งเสียงคร่ำครวญกันระงม

【ทำไงดี ทำไงดีเนี่ย! ใครก็ได้ช่วยคิดหาทางหน่อยเร๊ว~~~~】

【๐·°(৹˃̵﹏˂̵৹)°·๐ 】

【น้องหมีออกจะน่ารักขนาดนั้น! ทำไมต้องมาเจอเรื่องแบบนี้ด้วยเนี่ย…】

【สตรีมเมอร์ นายเคยทำคลอดให้ชุ่ยฮวามาแล้ว สงต้าก็ต้องไม่เป็นไรเหมือนกันใช่ไหม! นายรีบช่วยมันเร็วเข้า!】

【ใช่ๆ! สตรีมเมอร์ นายไม่ต้องคิดอะไรเยอะแล้ว ตอนนี้จะไปตามใครมาก็ไม่ทันแล้วทั้งนั้น ลองเสี่ยงดูให้สุดทางไปเลย! ฉันอัดจอไว้แล้ว ถ้าสงต้าเป็นอะไรไป ฉันจะออกตัวเป็นพยานให้นายคนแรกเอง!】

เมิ่งเฟยมองดูข้อความของผู้ชมในห้องไลฟ์ แล้วเอ่ยขึ้นด้วยสีหน้าจริงจัง

"ตอนนี้มีแค่วิธีเดียวที่จะช่วยสงต้ากับลูกหมีในท้องของเธอได้! นั่นก็คือ…ผ่าคลอด!"

【เห้ย สตรีมเมอร์ใจกล้าไปปะเนี่ย? ผ่าคลอดเนี่ยนะ ระดับนี้ยังกล้าลงมือเหรอ?】

【นั่นสิ เกิดผิดพลาดขึ้นมานิดเดียว มันไม่ใช่แค่ชีวิตเดียวนะเว้ย ตายยกครอกเลยนะ!】

【แถมที่นั่นของนายก็ไม่ได้ปลอดเชื้อด้วย เกิดแผลของสงต้าติดเชื้อขึ้นมาจะทำยังไง!】

【สตรีมเมอร์ พอเถอะ… พวกเราไม่โทษนายหรอกนะ…】

เมิ่งเฟยไม่สนใจคอมเมนต์ในห้องไลฟ์อีก เขาจัดการตั้งโทรศัพท์ไว้ตรงหน้า

จากนั้นก็หยิบขวดแก้วใบเล็กออกจากกล่องพยาบาล แล้วใช้กระบอกฉีดยาดูดยาออกมา

ดูเหมือนว่าจะรู้สึกว่ายังไม่พอ เขาจึงดูดเพิ่มมาอีกหนึ่งขวด แล้วฉีดเข้าแนวกระดูกสันหลังของสงต้าทันที

พอฉีดยาเสร็จ เมิ่งเฟยก็รีบวิ่งกลับเข้าไปในบ้าน ขนเอาผ้านวมหนาๆ หลายผืนออกมาปูไว้ข้างตัวสงต้า

สงต้าดูเหมือนจะเข้าใจเจตนาของเมิ่งเฟย เธอพลิกตัวแล้วทิ้งตัวลงนอนทับบนฟูกผ้านวมทันที

เมิ่งเฟยยื่นมือไปลูบหัวโตๆ ของสงต้าเบาๆ พลางเอ่ยปลอบใจ

"วางใจเถอะ มีฉันอยู่ทั้งคน เดี๋ยวเธอหลับไปสักตื่น พอลืมตาตื่นขึ้นมา ลูกๆ ก็คลอดออกมาแล้วล่ะ"

"โฮก~~"

สงต้าส่งเสียงครางฮือเบาๆ ในลำคอ จากนั้นก็เริ่มรู้สึกถึงความง่วงงุนที่ถาโถมเข้าใส่ แขนขาทั้งสี่ค่อยๆ หมดความรู้สึกไปทีละน้อย

แล้วเธอก็ผล็อยหลับสนิทไปในที่สุด

เมื่อเมิ่งเฟยเห็นว่ายาชาเริ่มออกฤทธิ์แล้ว เขาก็ไล่พวกสัตว์ตัวเล็กตัวน้อยออกไปข้างนอก

จากนั้นจึงใช้ปัตตาเลี่ยนไถขนหน้าท้องของสงต้าออกจนเตียนโล่ง

แล้วใช้โพวิโดนไอโอดีนเช็ดฆ่าเชื้อบริเวณหน้าท้องของเธออย่างทั่วถึง

เมิ่งเฟยเช็ดอยู่นานสองนานกว่าจะทำความสะอาดพุงของเธอจนเกลี้ยง

ข้างๆ ตัวมีสำลีก้อนกลมสีดำมะเมื่อมกองพะเนินเป็นภูเขาขนาดย่อม

เมื่อทุกอย่างเตรียมพร้อมเรียบร้อย เมิ่งเฟยก็สูดหายใจเข้าลึก สวมหน้ากากอนามัย หักข้อนิ้วมือที่ประสานกันดังกร๊อบแกร๊บ

"เริ่มกันเลย!"

สิ้นเสียง สายตาของเมิ่งเฟยก็พลันแน่วแน่ขึ้นมา เขายื่นมือไปคว้ามีดผ่าตัดคมกริบที่ผ่านการฆ่าเชื้อแล้ว แสงสีเงินวาววับสะท้อนวาบผ่านไปในพริบตา!

เห็นเพียงเขาลงมีดอย่างแม่นยำ การเคลื่อนไหวรวดเร็วปานสายฟ้าแลบ เพียงชั่วพริบตากรีดเปิดแผลยาวเท่าฝ่ามือบนท้องของสงต้า

ในเสี้ยววินาทีนั้น เลือดสีแดงฉานอุ่นร้อนก็พวยพุ่งออกมาราวกับน้ำพุ

ย้อมทุกสิ่งรอบข้างจนแดงฉานไปหมด…

เมื่อเห็นภาพนี้ ห้องไลฟ์ก็พลันเงียบกริบ ไม่มีใครกล้าส่งคอมเมนต์แม้แต่คนเดียว ด้วยกลัวว่าจะไปรบกวนสมาธิของเมิ่งเฟย

ในยามนี้ สิ่งเดียวที่พวกเขาพอจะทำได้ คือการสวดภาวนาเงียบๆ อยู่ในใจ

ภาวนาให้การผ่าตัดของเมิ่งเฟยสำเร็จลุล่วง

ภาวนาให้สงต้าและลูกหมีปลอดภัย

ภาวนาให้ทุกอย่างราบรื่น ไม่มีเหตุไม่คาดฝันใดๆ เกิดขึ้น

-----------

ในเวลานี้เมิ่งเฟยไม่ได้ตื่นตระหนกเพราะเลือดที่ไหลทะลักออกมาแต่อย่างใด

เขาหยิบตัวถ่างแผลแบบใช้แล้วทิ้งออกมาจากกล่องพยาบาล แยกชั้นไขมันและกล้ามเนื้อทั้งสองข้างของรอยกรีดออกจากกัน เพื่อเปิดช่องท้องให้เห็นชัดเจน

ตอนนี้อวัยวะต่างๆ ของสงต้าถูกเลือดท่วมจนมิด เมิ่งเฟยจึงหยิบเครื่องดูดเลือดออกมาดูดเลือดในช่องท้องของเธอออกจนหมด

ถึงได้มองเห็นอวัยวะต่างๆ ของสงต้าได้อย่างชัดเจน

เมิ่งเฟยคลำหาอยู่ครู่หนึ่ง ในที่สุดก็พบตำแหน่งของมดลูกที่อยู่ใต้หน้าท้องลงไปสองนิ้วมือ

เมิ่งเฟยหยิบมีดผ่าตัดขึ้นมาอีกครั้ง แต่คราวนี้เขากลับระมัดระวังเป็นพิเศษ

เพราะผนังมดลูกนั้นบางมาก หากไม่ระวังแม้แต่นิดเดียวก็อาจจะไปโดนลูกหมีที่อยู่ข้างในได้

เมิ่งเฟยสูดหายใจเข้าลึก กรีดเปิดช่องตามขอบมดลูกอย่างประณีตระมัดระวัง แล้วจึงสอดมือเข้าไปด้านใน

เมื่อได้เห็นภาพนี้ หัวใจของผู้ชมในห้องไลฟ์ต่างก็ลอยละลิ่วขึ้นมาทันที

【เหยดดด สภาพจิตใจสตรีมเมอร์นี่แม่งแข็งแกร่งเกินไปแล้ว ดูจนหลังฉันเปียกโชกไปหมด】

【ยอมใจเลยครับ! ท่านเทพสตรีมเมอร์โปรดรับการคารวะจากหัวเข่าผมด้วย!】

【สตรีมเมอร์สู้ๆ นะ!! นายทำได้แน่นอน!】

【พนมมือไหว้ ขอให้ปลอดภัยนะ】

ทันทีที่เมิ่งเฟยสอดมือเข้าไป เขาก็สัมผัสได้ถึงความอ่อนนุ่มที่ส่งผ่านมายังมือ

"เจอแล้ว!"

เมิ่งเฟยดีใจอยู่เงียบๆ ในใจ ประคองดึงเจ้าตัวเล็กขนปุยกลุ่มนั้นออกมาอย่างเบามือ

เห็นเพียงลูกหมีตัวสีน้ำตาลแดง จมูกแดง ปากหนาเหมือนไส้กรอก ปรากฏขึ้นตรงหน้าจอ

จากนั้นเมิ่งเฟยก็สอดมือเข้าไปอีกครั้ง

เพียงชั่วครู่เดียวก็อุ้มเอาเจ้าตัวเล็กอีกตัวที่มีขนสีทองอร่ามและจมูกสีชมพูตะมุตะมิออกมาอีกหนึ่งตัว