บทที่ 85 อัปเกรดอีกแล้ว อีกแล้ว อีกแล้ว อีกแล้วเนี่ยนะ

เมิ่งเฟยยื่นมือเข้าไปข้างในอีกครั้งเป็นหนสุดท้าย เมื่อแน่ใจแล้วว่าไม่มีลูกหมีหลงเหลืออยู่อีก เขาจึงหันไปมองเจ้าสองตัวน้อย

เมิ่งเฟยตัดสายสะดือของเจ้าตัวเล็กทั้งสอง และเมื่อตรวจดูจนแน่ใจว่าในปอดกับหลอดลมของพวกมันไม่มีน้ำคร่ำสำลักอุดตันแล้ว จึงห่อพวกมันไว้ในผ้าห่มนวมที่เตรียมไว้ล่วงหน้า

ในจังหวะนั้นเอง ขาหน้าของสงต้าก็ขยับเบาๆ เมิ่งเฟยจับสัญญาณนี้ได้ทันควัน ในใจร้องว่าแย่แล้ว

"ไม่ดีแล้ว! ยาสลบใกล้หมดฤทธิ์แล้ว! ต้องรีบหน่อย!"

เมื่อคิดได้ดังนั้น เมิ่งเฟยก็ไม่กล้ารอช้าแม้แต่วินาทีเดียว รีบหยิบไหมเย็บแผลเฉพาะทางออกมา แล้วเริ่มเย็บปิดปากแผลผ่าตัดของสงต้าทันที

แม้จะทำด้วยความรวดเร็ว แต่ทุกเข็มของเมิ่งเฟยกลับประณีตตั้งใจเป็นอย่างยิ่ง ไม่กล้าประมาทแม้แต่น้อย

สิบนาทีต่อมา เมื่อเมิ่งเฟยเย็บปิดเข็มสุดท้าย การผ่าตัดก็เป็นอันเสร็จสิ้นลง

เมิ่งเฟยถอนหายใจยาวออกมาหนึ่งเฮือก พลางปาดเหงื่อเม็ดละเอียดบนหน้าผาก

"เฮ้อ~ ในที่สุดก็เสร็จสักที!"

เมื่อเห็นว่าเมิ่งเฟยผ่าตัดสำเร็จลุล่วงไปด้วยดี ห้องไลฟ์สดก็แตกตื่นกันยกใหญ่ ของขวัญและคอมเมนต์ต่างหลั่งไหลรัวหน้าจอไม่หยุด

【สตรีมเมอร์โคตรเทพ!!】

【ชูสองมือคารวะ เทพมาก! สตรีมเมอร์ คุณคือพระเจ้าของผม!】

【เหยดดด! ผมเรียนแพทย์แผนปัจจุบันอยู่ พูดได้ไม่อายปากเลยว่า ระดับฝีมือสตรีมเมอร์เนี่ย เก่งกว่าอาจารย์ที่ปรึกษาพวกผมอีก!】

【ฝีมือการผ่าตัดของสตรีมเมอร์เมื่อกี้ มันขั้นตอนการผ่าตัดระดับตำราเรียนชัดๆ!】

ชาวเน็ตผู้หวังดีบางคนถึงกับอัดคลิปช่วงไลฟ์สดไปโพสต์ลงตามแพลตฟอร์มวิดีโอต่างๆ

ทันทีที่คลิปถูกปล่อยออกไป มันก็พุ่งทะยานขึ้นสู่อันดับยอดนิยมอย่างรวดเร็วปานติดจรวด

พอได้เห็นคลิปเมิ่งเฟยไลฟ์สดทำคลอดให้สงต้า แต่ละคนก็พากันแห่ตามเข้ามาในห้องไลฟ์บนแอปไลฟ์โต่วหยา

ส่งผลให้ยอดผู้ชมในห้องไลฟ์ของเมิ่งเฟยพุ่งกระฉูดขึ้นมาทันตาเห็น

ในตอนนั้นเอง เสียงอันคุ้นเคยและไพเราะก็ดังขึ้นข้างหูของเมิ่งเฟย

【ติ๊ง~ ยินดีด้วย โฮสต์สะสมค่าความนิยมจากการไลฟ์สดครบ 1 ล้านแต้ม เลื่อนระดับสำเร็จ อายุขัยของโฮสต์เพิ่มขึ้น 1 ปี ระดับปัจจุบันคือระดับ 7】

【ติ๊ง~ ยินดีด้วย โฮสต์ได้รับกล่องสุ่มรางวัล 1 ชิ้น โฮสต์ต้องการสุ่มรางวัลเลยหรือไม่?】

เมื่อเมิ่งเฟยได้ยินเสียงแจ้งเตือนจากระบบ เขาก็รู้สึกยินดีขึ้นมาในใจ การเลื่อนระดับครั้งนี้เขาตั้งตารอมานานแล้วจริงๆ

ในใจอดตื่นเต้นเล็กๆ ไม่ได้

"ไม่รู้ว่าคราวนี้จะได้สกิลอะไรมา"

"สุ่ม! สุ่มรางวัลเลย!"

【ติ๊ง~ ยินดีด้วย โฮสต์ได้รับสกิล: "เชี่ยวชาญการเพาะปลูก"】

"เชี่ยวชาญการเพาะปลูก? อะไรวะเนี่ย?"

ยังไม่ทันที่เมิ่งเฟยจะหายสงสัย เขาก็รู้สึกว่าหัวตื้อบวมเป่งขึ้นมาทันที

ความเจ็บปวดรุนแรงจู่โจมเข้ามาในพริบตา เมิ่งเฟยตาพร่ามัว สองมือยกขึ้นกุมศีรษะแล้วทรุดตัวลงไปนอนคุดคู้อยู่บนพื้น

ในเวลานี้ มีความรู้ด้านการเพาะปลูกและข้อมูลพืชพรรณจำนวนมหาศาลหลั่งไหลเข้ามาในสมองของเขาอย่างบ้าคลั่ง

ผู้ชมในห้องไลฟ์เห็นภาพหน้าจอล้มพับลงไป และมองเห็นได้แค่ท่อนขาที่คุดคู้ของเมิ่งเฟยเท่านั้น

【สตรีมเมอร์เป็นอะไรไปน่ะ? สลบไปเหรอ?】

【เหยดดด ไม่มั้ง สตรีมเมอร์เหนื่อยเกินไปรึเปล่า】

【สงสารสตรีมเมอร์จัง! ยอมทุ่มเทช่วยสงต้าจนตัวเองหมดแรงล้มพับไปเลย】

【รีบโทรเรียกรถพยาบาลเร็ว! ใครรู้เบอร์บ้างเนี่ย?】

【ไม่ต้องโทรหรอก ถ้าสตรีมเมอร์เป็นอะไรขึ้นมาจริงๆ รอรถพยาบาลมาถึงตัวก็แข็งทื่อไปนานแล้ว】

【พวกคุณดูสิ มุมกล้องยังขยับขึ้นลงเบาๆ เป็นจังหวะอยู่เลย แปลว่าสตรีมเมอร์ไม่น่าจะเป็นอะไรมากหรอก】

และในจังหวะนั้นเอง มุมกล้องของไลฟ์สดก็ตั้งตรงขึ้นมาอีกครั้ง

เมิ่งเฟยนวดขมับที่ยังคงปวดตุบๆ อยู่เล็กน้อย แววตาเต็มไปด้วยความตื่นเต้นดีใจ

สกิลเชี่ยวชาญการเพาะปลูกนี้เรียกได้ว่าครอบคลุมพันธุ์พืชทั้งหมดในแผ่นดินหัวเซี่ย แม้กระทั่งต้นไม้ที่สูญพันธุ์ไปแล้วอย่างต้นพิราบขาวหรือต้นซีลาริสก็ยังมี

ตอนนี้หากจะพูดว่าเมิ่งเฟยคือสารานุกรมพืชพรรณเดินได้ก็คงไม่เกินจริงเลยสักนิด

และในเวลานี้เอง หัวโตๆ ของสงต้าก็ขยับเบาๆ ก่อนจะค่อยๆ ลืมตาทั้งสองข้างขึ้นมา

เมื่อเห็นลูกหมีทั้งสองตัว แววตาของเธอก็เปลี่ยนจากความประหลาดใจ สงสัย แน่ใจ จนสุดท้ายกลายเป็นความรักใคร่เอ็นดูของแม่

ดูเหมือนเธอจะนึกถึงภาพตอนที่ชุ่ยฮวาให้นมลูกตามปกติขึ้นมาได้

สงต้าจึงขยับตัวเล็กน้อย หันหัวนมเข้าหาเจ้าตัวเล็กทั้งสอง

แม้เจ้าตัวเล็กทั้งสองจะยังไม่ลืมตา แต่สัญชาตญาณของสิ่งมีชีวิตก็ทำให้พวกมันคลานมุ่งหน้าไปทางหน้าท้องของสงต้า

หลังจากก้มหน้าควานหาอยู่พักหนึ่ง ในที่สุดก็เจอเป้าหมายเข้าจนได้

พวกมันเริ่มดูดกินกันอึกใหญ่ทันที

ดูเหมือนการขยับจะไปดึงรั้งแผลที่เพิ่งเย็บ สงต้าจึงขมวดคิ้วแน่นด้วยความเจ็บปวดขึ้นมาแวบหนึ่ง

แต่ถึงอย่างนั้น สงต้าก็ยังไม่ยอมดันเจ้าตัวเล็กออกไป ปล่อยให้พวกมันดูดกินต่อไปตามสบาย

เมื่อผู้ชมในห้องไลฟ์เห็นฉากนี้ ต่างก็รู้สึกซาบซึ้งจนจุกในอก

【นี่สินะความรักของแม่ สงต้าเป็นถึงขนาดนี้แล้ว ยังไม่ลืมที่จะให้นมเจ้าตัวเล็กอีก】

【คิดถึงแม่ขึ้นมาเลย…】

【แม่จ๋า~(＞_＜)~ ทางนู้นสบายดีไหม?】

【เมื่อเที่ยงเพิ่งทะเลาะกับแม่มา ไม่ได้การละ! เดี๋ยวต้องไปซื้อของอร่อยๆ กลับบ้านไปง้อแม่หน่อยแล้ว】

เวลานี้เจ้าตัวเล็กทั้งสองดูดนมไปสิบกว่านาทีก็อิ่มแปล้ พากันนอนหลับปุ๋ยอยู่ในอ้อมอกของสงต้า

เมื่อเหล่าสัตว์น้อยใหญ่เห็นว่าฝั่งเมิ่งเฟยผ่าตัดเสร็จสิ้นแล้ว ต่างก็พากันยื่นหัวโตๆ เข้ามาดูเจ้าตัวเล็กทั้งสองที่นอนอยู่ในอ้อมอกของสงต้าด้วยความอยากรู้อยากเห็น

เจ้ากระรอกน้อยไม่รู้ไปจับหนอนชาเขียวตัวอ้วนสองตัวมาจากไหน มันย่องย่องมาตรงหน้าลูกหมีทั้งสอง แล้วยื่นหนอนตัวเป้งไปจ่อที่ปากของพวกมัน

ทว่าเจ้าตัวเล็กทั้งสองหลับไปแล้ว จึงไม่ได้สนใจมันแม้แต่น้อย

เจ้ากระรอกน้อยเลยจำต้องวิ่งคอตกกลับเข้าบ้านไปด้วยความเซ็ง ดูท่าคงไม่อยากทิ้งวัตถุดิบชั้นดีแบบนี้ให้เสียของ เลยเอาไปป้อนให้ลูกนกทั้งสองตัวแทน

เมิ่งเฟยเก็บกวาดสถานที่จนเรียบร้อย ทำการฆ่าเชื้อที่รอยแผลผ่าตัดของสงต้าอีกครั้ง จากนั้นก็เปลี่ยนเอาผ้าห่มสะอาดๆ ผืนใหม่มารองไว้ใต้ตัวให้เธอ

พอจัดการทุกอย่างเสร็จสิ้น เมิ่งเฟยถึงได้มีเวลาว่าง ลุกขึ้นมายืดเส้นยืดสายดัดหลังสักที

ทันใดนั้น เมิ่งเฟยก็รู้สึกคันยุบยิบที่แขน จึงก้มลงไปมอง

เห็นผึ้งน้อยตัวหนึ่งกำลังเดินวนเป็นวงกลมอยู่บนหลังมือของเขา

ที่แท้ก็คือเจ้าผึ้งลายที่ไม่ได้เจอกันเสียนานนี่เอง

พอเจ้าผึ้งลายเห็นเมิ่งเฟยสังเกตเห็นตัวมันแล้ว ก็รีบบินขึ้น วนรอบตรงหน้าเมิ่งเฟยหนึ่งรอบ ก่อนจะค่อยๆ บินนำทางไปยังรังผึ้ง

เมิ่งเฟยเข้าใจความหมายของเจ้าผึ้งลายในทันที จึงเดินตามหลังมันไป

พอไปถึงหน้ากล่องเลี้ยงผึ้ง ก็เห็นฝูงผึ้งดำบินมืดฟ้ามัวดิน กำลังช่วยกันหามรวงผึ้งก้อนใหญ่ชิ้นหนึ่งบินตรงมาทางเมิ่งเฟย

ดูเหมือนน้ำหนักของน้ำผึ้งจะเกินกำลังรับไหวของพวกมันไปหน่อย

ฝูงผึ้งเกือบจะทำรวงผึ้งร่วงลงพื้นอยู่หลายหน

เมิ่งเฟยเห็นดังนั้นจึงรีบก้าวเข้าไปรับเอารวงผึ้งชิ้นนั้นมาไว้ในมือ

เมื่อเห็นว่าเมิ่งเฟยรับน้ำผึ้งไปแล้ว เจ้าผึ้งลายก็รีบกลับลำ บินตรงไปยังรังนอนของสงต้าทันที

เมิ่งเฟยรู้สึกสงสัยเล็กน้อย จึงเดินตามเจ้าผึ้งลายกลับมาที่รังนอนของสงต้าอีกครั้ง

เวลานี้เจ้าผึ้งลายกลับบินไปเกาะอยู่บนปากของสงต้า พร้อมกับกระพือปีกอย่างร้อนรน พลางส่งเสียง "หึ่งๆ" ออกมา

ดวงตาของเมิ่งเฟยพลันเป็นประกาย ในที่สุดก็เข้าใจเจตนาของเจ้าผึ้งลายแล้ว อดไม่ได้ที่จะยิ้มกว้างออกมา

เขารีบวางรวงผึ้งก้อนใหญ่นั้นไว้ข้างปากของสงต้าทันที

สงต้าที่แต่เดิมหลับไปแล้ว จมูกพลันกระดิกเบาๆ ก่อนจะเบิกตากว้างขึ้นมาทันควัน

พอเห็นน้ำผึ้งเนื้อใสเป็นประกายแถมยังส่งกลิ่นหอมฟุ้งแตะจมูกอยู่ตรงหน้า ดวงตาของสงต้าก็ลุกวาว เธอแลบลิ้นเลียไปหนึ่งที จากนั้นก็เริ่มอ้าปากกินคำโตในทันที

อาจเป็นเพราะเพิ่งคลอดลูกเสร็จ ร่างกายจึงสูญเสียพลังงานไปมหาศาล เพียงชั่วพริบตาเดียว รวงผึ้งก้อนใหญ่ก็ถูกสงต้าฟาดเรียบไม่เหลือแม้แต่หยดเดียว

พอกินเสร็จแล้ว สงต้ายังเลียริมฝีปากอย่างเอร็ดอร่อยราวกับยังไม่หนำใจ

"เอิ๊ก~"

หลังจากเรอออกมาคำหนึ่ง เธอก็ผล็อยหลับลึกไปอีกรอบ

เมื่อเห็นภาพนี้ เมิ่งเฟยก็ได้แต่หัวเราะไม่ได้ร้องไห้ไม่ออก

เมิ่งเฟยมองดูคอมเมนต์ในห้องไลฟ์ คุยกับเพื่อนๆ ในเน็ตอีกสองสามประโยค จากนั้นก็ปิดไลฟ์ลง

เมิ่งเฟยเพิ่งจะปิดไลฟ์ลง เสียงเครื่องยนต์รถยนต์ที่ดังสนั่นก็แว่วมาจากทางหัวหมู่บ้าน

"ใครมาอีกล่ะเนี่ย?"

เมิ่งเฟยล้างคราบน้ำผึ้งและคราบเลือดบนมือให้สะอาด แล้วรีบเดินออกไปดูหน้าบ้านทันที