บทที่ 86 ฆาตกรโรคจิตสุดคลั่ง เจมส์ เมิ่งเฟย

เวลานี้รถบรรทุกคันใหญ่หลายคันขนวัสดุก่อสร้างและเครื่องไม้เครื่องมือนานาชนิดแล่นเข้ามาในหมู่บ้าน

ขบวนรถค่อยๆ จอดลงหน้าบ้านของเมิ่งเฟย

ประตูรถเปิดออก ร่างที่คุ้นเคยสายตาคนหนึ่งก้าวลงมา

นั่นคือชุยเชาซิง หัวหน้าศูนย์ช่วยเหลือสัตว์ป่าต้าซิงอันหลิ่งนั่นเอง

พอลงจากรถ ชุยเชาซิงก็ทักทายเมิ่งเฟยอย่างกระตือรือร้นทันที

"ฮ่าๆ เมิ่งเฟย คราวนี้พวกเรามาช่วยสร้างเรือนพักสัตว์ให้เธอนะ อุปกรณ์อะไรต่อมิอะไรเตรียมมาพร้อมหมดแล้ว อย่างช้าไม่เกินสองวันก็ประกอบเสร็จ"

ได้ยินแบบนี้ เมิ่งเฟยก็ดีใจยกใหญ่ ประจวบเหมาะกับที่สงต้าเพิ่งคลอดลูกเสร็จ กำลังต้องการสภาพแวดล้อมที่เงียบสงบและสบายพอดี

นี่มันง่วงนอนแล้วมีคนยื่นหมอนให้ชัดๆ

"หัวหน้าชุย ลำบากพวกคุณจริงๆ เลยครับ ขอบคุณมากๆ ครับ"

"โธ่เอ๊ย จะมาเกรงใจอะไรกันเล่า ต่อไปพวกเราก็ถือเป็นเพื่อนร่วมงานสังกัดเดียวกันแล้ว"

ชุยเชาซิงโบกมืออย่างไม่ถือสา

เมิ่งเฟยฟังแล้วถึงกับชะงักไป

เพื่อนร่วมงาน?

สังกัดเดียวกัน?

ทำไมฟังดูแปลกๆ ชอบกลหว่า?

ทว่าเมิ่งเฟยก็ไม่ได้คิดอะไรมาก เขาเริ่มหารือแปลนก่อสร้างเรือนพักสัตว์กับชุยเชาซิง

หลังจากปรึกษากันครู่หนึ่ง ทั้งสองก็ตัดสินใจขยายพื้นที่จากเดิมที่ลานหลังบ้านของเมิ่งเฟยออกไปอีกสามสิบเมตร เพื่อสร้างห้องพักผ่อนและดูแลสัตว์ป่ายี่สิบห้อง

พวกคนงานต่างคล่องแคล่วว่องไว ช่วยกันยกวัสดุก่อสร้างไปไว้ที่ลานหลังบ้านแล้วเริ่มลงมือทำงานกันอย่างขะมักเขม้น

"ฮึดๆ~~"

จังหวะนั้นเอง เสียงครางงึมงำก็ดังแว่วมาจากที่ไม่ไกล

ชุยเชาซิงชะงักไป ถามด้วยความสงสัยว่า

"เมิ่งเฟย? เสียงอะไรน่ะ? นี่เธอรับสัตว์ตัวใหม่มาเลี้ยงอีกแล้วเหรอ?"

เมิ่งเฟยยิ้มคิกคัก แกล้งทำเป็นมีความลับ "หัวหน้าไปดูเองดีกว่าครับ"

พอเห็นสีหน้ากวนๆ ชวนโดนทุบของเมิ่งเฟย ชุยเชาซิงก็เกิดความสนใจขึ้นมาทันควัน รีบสาวเท้าก้าวไวๆ ไปที่คอกของสงต้า

ตอนนี้เจ้าตัวเล็กสองตัวกำลังนอนซุกอยู่ใต้ท้องของสงต้า ดูดนมแม่เสียงดังจ๊วบๆ

ดูเหมือนจะรู้ว่ามีคนมา เจ้าลูกหมีสีน้ำตาลจึงเงยหน้าขึ้นมองเมิ่งเฟยกับชุยเชาซิงแวบหนึ่ง

เห็นเพียงเจ้าตัวเล็กกินจนคราบนมเลอะเต็มหน้า กำลังจ้องมองคนทั้งสองตาแป๋วบ้องแบ๊ว

ชุยเชาซิงมองเจ้าตัวเล็กทั้งสองด้วยความประหลาดใจระคนยินดี

"ลูกหมีนี่นา! สงต้าคลอดตั้งแต่เมื่อไหร่เนี่ย!"

เมิ่งเฟยหัวเราะหึๆ "ฮ่าๆ ก่อนพวกคุณจะมาถึงแป๊บเดียวเอง เพิ่งคลอดเลยครับ"

ชุยเชาซิงฟังแล้วถึงกับทุบอกทุบเข่า พูดด้วยความเสียดายว่า

"ปัดโธ่เอ๊ย! ให้ตายสิ! ทำไมมันช่างประจวบเหมาะอย่างนี้นะ ถ้ารู้ว่ามาเร็วกว่านี้สักครึ่งชั่วโมงก็คงได้เห็นตอนสงต้าคลอดแล้วแท้ๆ! น่าเสียดายชะมัด! เสียดายจริงๆ! ศูนย์ช่วยเหลือของเราก่อตั้งมาตั้งหลายปี ไม่เคยมีคลิปตอนหมีควายคลอดลูกเลยสักครั้ง… โธ่เอ๊ย!"

ชุยเชาซิงถอนหายใจฟึดฟัด

ขณะนั้น เจ้าตัวเล็กทั้งสองดูเหมือนจะอิ่มแล้ว จึงพร้อมใจกันมุดเข้าไปนอนหลับปุ๋ยอยู่ใต้รักแร้ของสงต้า

พอเจ้าตัวเล็กผละออกไป ก็เผยให้เห็นผ้ากอซที่ปิดแผลผ่าตัดเอาไว้พอดี

เวลานี้มุมหนึ่งของผ้ากอซเปิดเผยอขึ้น เทปทางการแพทย์ที่เคยแปะแน่นสูญเสียความเหนียว จนไม่อาจยึดผ้ากอซชิ้นสำคัญนี้ไว้ได้อีก

เผยให้เห็นรอยมีดกรีดสีแดงสดอยู่ข้างใน

แววตาของชุยเชาซิงพลันแข็งค้าง มองภาพตรงหน้าอย่างไม่อยากจะเชื่อ แล้วเอ่ยออกมาอย่างอึ้งๆ

"นี่… นี่สงต้าผ่าคลอดเหรอ?"

"ใช่ครับ ตรงปากช่องคลอดของสงต้ามีเนื้องอกเล็กๆ ก้อนหนึ่ง มันอุดช่องทางคลอดของลูกหมีทั้งสองตัวพอดี ตอนนั้นสถานการณ์คับขัน ไม่มีทางเลือกอื่น ผมเลยต้องผ่าคลอดให้มันครับ" เมิ่งเฟยอธิบาย

"ผ่าคลอดเนี่ยนะ! เธอยังทำผ่าคลอดเป็นด้วยเหรอเนี่ย!"

เมื่อได้ยินคำตอบอันแสนเรียบเฉยของเมิ่งเฟย ชุยเชาซิงก็ยืนตะลึงงันอยู่กับที่

เขาต้องใช้เวลาตั้งนานสองนานกว่าจะดึงสติกลับมาได้ แต่ความตื่นเต้นในใจกลับไม่อาจกดข่มลงไปได้เลย

เมื่อเทียบกับมนุษย์แล้ว การผ่าตัดในสัตว์ถือว่าง่ายกว่าระดับหนึ่ง

ทว่าการผ่าคลอดกลับตรงกันข้ามโดยสิ้นเชิง ระบบประสาทของสัตว์ซับซ้อนกว่ามนุษย์มากนัก

ต่อให้เป็นสัตวแพทย์รุ่นเก๋าที่มีประสบการณ์โชกโชน โอกาสผ่าคลอดสำเร็จก็ไม่เกินห้าสิบเปอร์เซ็นต์อย่างแน่นอน

แต่ทว่าในยามนี้ เมิ่งเฟยที่อายุน้อยขนาดนี้กลับสามารถผ่าตัดได้สำเร็จลุล่วง โดยไม่มีทั้งเตียงผ่าตัด ห้องปลอดเชื้อ และไม่มีแม้กระทั่งผู้ช่วยสักคนเดียว

เรื่องแบบนี้จะไม่ให้เขาตกตะลึงได้อย่างไร

ชุยเชาซิงมองเสี้ยวหน้าของเมิ่งเฟยด้วยสายตาเป็นประกายร้อนแรง ในใจปั่นป่วนพลุ่งพล่านไม่หยุด

===========

ไม่นานนัก เหล่าเจ้าหน้าที่ก็เริ่มลงมือประกอบโครงสร้างเรือนพักสัตว์ เมิ่งเฟยจึงไล่บรรดาสัตว์ทั้งหลายออกไปนอนพักผ่อนนอกรั้วบ้าน

แรกเริ่มเดิมที ตอนที่พวกเจ้าหน้าที่เห็นเสือโคร่งไซบีเรียกับชุ่ยฮวาและพวกสัตว์ตัวอื่นๆ ขาก็สั่นพั่บๆ ด้วยความกลัว

แต่พอพบว่าสัตว์ป่าที่ดูดุร้ายเหล่านี้กลับมองพวกตนเป็นเหมือนอากาศธาตุ ไม่แม้แต่จะเหลือบสายตามามองเลยสักแวบเดียว

ทุกคนจึงค่อยๆ คลายความระแวงลง แล้วเริ่มตั้งหน้าตั้งตาทำงานกันอย่างแข็งขัน

ขณะที่เจ้าหน้าที่กำลังง่วนอยู่กับการก่อสร้าง ท้องฟ้าก็เริ่มมืดสลัวลงทีละน้อย

เมิ่งเฟยเห็นดังนั้น จึงรีบเดินไปเปิดตู้แช่แข็งขนาดใหญ่ในห้องเก็บของ หยิบเนื้อซี่โครงวัวสองแผงใหญ่กับหางวัวสองเส้นออกมาแช่น้ำเย็นเพื่อละลายน้ำแข็ง

เมื่อเห็นการกระทำของเมิ่งเฟย คนดูในห้องไลฟ์ก็เริ่มคึกคักขึ้นมาอีกครั้ง

【ว้าว! สตรีมเมอร์จะทำกับข้าวอีกแล้ว!】

【ดูจากปริมาณแล้ว สตรีมเมอร์คงตั้งใจทำเผื่อพวกพี่ๆ คนงานด้วยแน่เลย】

【เนื้อซี่โครงกับหางวัวเอาไปทำอะไรได้บ้างนะ? ย่างกินเหรอ?】

【อย่าพูดเลย อย่าพูด น้ำลายจะไหลแล้วเนี่ย ตั้งแต่ดูสตรีมเมอร์ทำบาร์บีคิวคราวนั้น ตลอดทั้งสัปดาห์นี้ฉันกินอะไรก็ไม่อร่อยเลย คิดถึงแต่เนื้อวัวเสียบไม้ย่างของสตรีมเมอร์ทุกวัน】

【ไม่ไหวแล้ว! ฉันดูไลฟ์นี้ต่อไปไม่ได้แล้ว! ขืนดูต่อมีหวังหิวตายแน่!】

ระหว่างที่คนดูกำลังคุยกันอย่างออกรส เมิ่งเฟยก็เดินมุ่งหน้าไปยังห้องเก็บของอีกครั้ง

ทว่าคราวนี้เขาไม่ได้เข้าไปข้างใน แต่กลับเดินมาหยุดอยู่ข้างห้องเก็บของ

บริเวณข้างห้องเก็บของตามปกติจะใช้วางภาชนะขนาดใหญ่พวกโอ่งดองผักกาดและไหเต้าเจี้ยว

ข้างๆ ไหเหล่านั้น มีแผ่นไม้หนาขนาดใหญ่แผ่นหนึ่งวางราบอยู่บนพื้น ก่อนหน้านี้คนดูในไลฟ์เคยเห็นแผ่นไม้นี้อยู่บ้าง แต่ก็ไม่มีใครใส่ใจ

เห็นเพียงเมิ่งเฟยย่อตัวลง ใช้แรงยกแผ่นไม้ข้างหนึ่งขึ้นมา แล้วนำไปพิงเอียงไว้กับไหเต้าเจี้ยว

เวลานี้ ปากหลุมมืดมิดหลุมหนึ่งก็ปรากฏขึ้นต่อสายตาทุกคน

ภายในหลุมดำสนิท ลึกจนมองไม่เห็นก้น

พร้อมกันนั้นยังมีไอเย็นเยียบแผ่ออกมาจากข้างในจางๆ

เมิ่งเฟยอดไม่ได้ที่จะตัวสั่นสะท้าน เขายกกระสอบปุ๋ยข้างๆ ขึ้นมา แล้วปีนบันไดไต่ลงไปในหลุมทันที

ไม่นานภาพบนหน้าจอก็มืดมิดลง คนดูในห้องไลฟ์ต่างพากันส่งเสียงร้องด้วยความตกใจ

【เดี๋ยวสิ! สตรีมเมอร์จะทำอะไรน่ะ?】

【ใครก็ได้บอกทีว่าหลุมนี้มีไว้ทำอะไร น่ากลัวจัง!】

【ฉันเคยดูหนังฝรั่ง พอฆ่าคนเสร็จก็โยนทิ้งลงหลุมแบบนี้แหละ】

【ข้างล่างคงไม่มีตัวประหลาดอะไรหรอกนะ!】

【ไม่ไหวแล้ว! ฉันรับไม่ไหวแล้ว น่ากลัวเกินไป ขอแวบออกไปก่อนนะ เดี๋ยวเสร็จแล้วค่อยเรียกฉัน】

เวลานี้กล้องเริ่มปรับแสงให้เข้ากับความมืดได้แล้ว ภาพจึงค่อยๆ สว่างขึ้นทีละนิด

ภาพที่เมิ่งเฟยมือหนึ่งจับบันได อีกมือหนึ่งถือก้นกระสอบ ดูเหมือนฆาตกรโรคจิตในหนังสยองขวัญฝรั่งไม่มีผิด

ไม่นานเมิ่งเฟยก็ปีนลงมาถึงก้นหลุม

ก้นหลุมสะอาดสะอ้านมาก ปูทับด้วยทรายละเอียดสีเหลืองจนทั่ว

เมิ่งเฟยกวาดสายตามองรอบๆ เหมือนกำลังมองหาอะไรบางอย่าง

ทันใดนั้น ตาของเขาก็เป็นประกาย รีบก้าวตรงไปยังมุมทิศตะวันออกเฉียงเหนือของหลุม

จากนั้นก็ย่อตัวลง แล้วเริ่มใช้มือเปล่าขุดทรายขึ้นมา

ทว่าทันทีที่สองมือของเมิ่งเฟยแตะโดนผืนทราย

เสียงหวีดร้องโหยหวนอันน่าสยดสยองพลันแผดดังขึ้นมาทันที!