บทที่ 87 นี่ฉันเอาไว้ฝังผัก ไม่ได้เอาไว้ฝังศพ!

“จี๊ดดดด!!!!”

เมิ่งเฟยได้ยินเสียงจึงเงยหน้าขึ้นมองตามสัญชาตญาณ เห็นเพียงร่างหนึ่งกำลังร่วงดิ่งลงมาจากปากหลุมด้านบนอย่างรวดเร็ว

ร่างนั้นดิ้นรนอย่างบ้าคลั่ง พลางส่งเสียงหวีดร้องโหยหวนน่าเวทนา

เมื่อเห็นเช่นนั้น เมิ่งเฟยจึงรีบก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าว แล้วยื่นมือออกไปรับร่างนั้นไว้ได้อย่างมั่นคง

ไม่ใช่ใครอื่น เจ้ากระรอกน้อยที่คลาดสายตาไปพักใหญ่นั่นเอง

เมื่อมองดูเจ้าตัวเล็กในมือที่ยังอกสั่นขวัญแขวน เมิ่งเฟยก็อดไม่ได้ที่จะหลุดขำพรืดออกมา

“ไปเจอเรื่องอะไรมาถึงได้คิดสั้นขนาดนี้เนี่ย?”

เจ้ากระรอกน้อยมองเมิ่งเฟยทีหนึ่ง แล้วเงยหน้ามองปากหลุมอีกที

แถมยังมองเมิ่งเฟยด้วยสายตาเห็นอกเห็นใจอยู่นิดๆ

เจ้ากระรอกน้อย: "จี๊ดๆ~"

(แกก็ตกลงมาเหมือนกันเรอะ?? ตาดูทางบ้างสิ ทำไมซุ่มซ่ามแบบนี้นะ ฉันจะบอกให้ เมื่อกี้ฉันกำลังเล่นสนุกอยู่ดีๆ ก็ไม่รู้คนบ้าที่ไหนมาขุดหลุมเบ้อเริ่มไว้ตรงนี้! ฉันไม่ทันระวัง วูบเดียวก็ร่วงลงมาเลย ตกใจแทบตาย นึกว่าชีวิตน้อยๆ จะจบเหย่ซะแล้ว โชคดีที่มีแกอยู่ ไม่อย่างนั้นคงเจ็บหนักแน่ มีแกอยู่นี่เป็นบุญของฉันจริงๆ…)

เมิ่งเฟยฟังภาษาของเจ้ากระรอกน้อยไม่ออก คิดว่ามันคงตกใจกลัว จึงยื่นมือไปลูบหัวเล็กๆ ของมันเบาๆ แล้วปลอบว่า

"ลูบขนไม่ตกใจ ลูบหูหายกลัวนะเจ้าตัวเล็ก"

เจ้ากระรอกน้อยชะงักไปนิด จากนั้นก็รู้สึกว่าความหวาดกลัวเมื่อครู่ลดลงไปมาก

เมื่อเห็นว่าเจ้ากระรอกน้อยเริ่มสงบลงแล้ว เมิ่งเฟยก็ย่อตัวลงไปกอบทรายต่อ

กอบไปพลาง ฮัมเพลงกล่อมเด็กที่คุ้นหูไปพลาง

"บนท้องฟ้าสีครามในทางช้างเผือก~~~"

"มีเรือสีขาวลำน้อย~~"

"บนเรือมีต้นกุ้ยฮวา~~~"

"กระต่ายขาวกำลังล่องลอยเที่ยวเล่น~~~"

ทำนองเพลงวังเวงก้องกังวานอยู่ในหลุมมืด

ผู้ชมที่เพิ่งจะตกใจกับเจ้ากระรอกน้อยไปเมื่อครู่ พลันนั่งไม่ติดขึ้นมาอีกรอบ

【สะ…สตรีมเมอร์ เลิกฮัมเพลงได้ไหม… ฉันขนลุกไปหมดแล้วเนี่ย…】

【สตรีมเมอร์ ฉันกราบล่ะหยุดขุดเถอะ ขุดต่อได้เกิดเรื่องแน่!】

【ฮือออ น่ากลัวชะมัดเลย~~】

【ไม่กล้าดูแล้วโว้ย ไม่กล้าดู】

【หรือว่าสตรีมเมอร์จะเป็นฆาตกรโรคจิตจริงๆ? แต่ใจพี่แกจะนิ่งเกินไปแล้วมั้ง ลืมปิดไลฟ์สดด้วยซ้ำ!】

【หัวใจฉันแทบจะกระดอนออกมาแล้วเนี่ย โคตรระทึกเลย!】

ขณะที่เหล่าผู้ชมกำลังอกสั่นขวัญแขวน เมิ่งเฟยที่กอบทรายอยู่นั้นดูเหมือนจะสัมผัสโดนอะไรบางอย่าง จึงชะงักมือลงกะทันหัน

จากนั้นเขาก็ออกแรงดึงวัตถุสีขาวขนาดยาวเท่าท่อนแขนชิ้นหนึ่งขึ้นมาจากผืนทราย

เวลานี้ดวงอาทิตย์ลับขอบฟ้าไปแล้ว ทำให้ภายในหลุมที่สลัวอยู่เดิมยิ่งมืดทึบมองไม่ชัดเจนเข้าไปใหญ่

คนดูในห้องไลฟ์เห็นเพียงแค่โครงร่างลางๆ เท่านั้น

【เชี่ยยย! แขนคน! นั่นมันท่อนแขนคนชัดๆ!】

【เชี่ยแล้วไง!!! สตรีมเมอร์แม่งเป็นฆาตกรโรคจิตจริงๆ ด้วย!】

【แจ้งตำรวจ! ใครก็ได้รีบแจ้งตำรวจเร็วเข้า! กรี๊ดดด!】

【ถึงฉันจะชอบสตรีมเมอร์กับแก๊งสัตว์น้อยมากแค่ไหน แต่ต่อหน้าความถูกต้อง ฉันขอเลือกความยุติธรรมเว้ย!】

จังหวะนั้นเอง ชาวเน็ตที่ใช้ชื่อว่า 'กู๋เทียนเล่อแห่งตงเป่ย' ก็ส่งคอมเมนต์เข้ามา

【พวกเอ็งหยุดมโนเพ้อเจ้อกันได้ยัง… ฆาตกรโรคจิตบ้าบออะไร แขนคนอะไรกัน! ดูให้มันดีๆ เด้!! นั่นมันหัวไชเท้า หัวไชเท้าขาวอวบอ้วนตุ้บชัดๆ!!】

【แล้วที่นี่ก็ไม่ใช่ที่ฆ่าคนหั่นศพอะไรทั้งนั้น แถวตงเป่ยบ้านเราเขาเรียกว่าห้องเก็บผักใต้ดิน เอาไว้เก็บตุนผักกินตอนหน้าหนาวเว้ย พวกเอ็งโยงมั่วซั่วจนข้าจะทนดูไม่ไหวอยู่แล้วเนี่ย】

ในจังหวะนั้น เมิ่งเฟยก็ปัดเศษทรายเปียกที่เกาะบนหัวไชเท้าขาวออกจนหมดพอดี

ผู้ชมถึงได้มองเห็นโฉมหน้าที่แท้จริงของมันชัดเจน

เมิ่งเฟยมองคอมเมนต์ของเหล่าชาวเน็ตตัวพ่อตัวแม่สายแสดงทั้งหลายแล้วก็ขำไม่ออกบอกไม่ถูก รีบเอ่ยอธิบายขึ้นมา

"ฮ่าๆ ไม่คิดเลยว่าไม่ได้มองโทรศัพท์แปบเดียว จะเข้าใจผิดกันไปใหญ่โตขนาดนี้

ที่นี่เรียกว่าห้องเก็บผักใต้ดินจริงๆ ครับ เป็นห้องใต้ดินชนิดหนึ่งที่ใช้สำหรับกักเก็บผัก ผลไม้ และอาหารต่างๆ เนื่องจากมันอยู่ลึกใต้ผิวดิน จึงอาศัยคุณสมบัติเก็บรักษาอุณหภูมิของผืนดินเพื่อคงอุณหภูมิและความชื้นที่เหมาะสมได้เป็นอย่างดี ช่วยยืดเวลาการเก็บรักษาอาหารได้นานขึ้นครับ"

เมื่อได้ยินคำอธิบายของเมิ่งเฟย ผู้ชมต่างก็ถอนหายใจโล่งอกกันเป็นแถว

【ฟู่~~~ สตรีมเมอร์ทำเอาฉันหัวใจแทบวาย นึกว่าเป็นฆาตกรต่อเนื่องจริงๆ ซะแล้ว】

【ฮิๆ ฉันบอกแล้วว่าสตรีมเมอร์บ้านเราไม่ใช่คนแบบนั้นซะหน่อย มีที่ไหนฆาตกรโรคจิตจะหน้าตาหล่อเหลาขนาดนี้】

【วุ่นวายกันไปใหญ่ เมื่อกี้ฉันเกือบจะกดเบอร์แจ้งตำรวจแล้วเนี่ย!】

【…】

จากนั้น เมิ่งเฟยก็ขุดเอามันฝรั่งกับหัวไชเท้าออกมาจากทรายได้อีกครึ่งกระสอบ แล้วยัดใส่กระสอบปุ๋ยทั้งหมด

ก่อนจะใช้เชือกเส้นหนาข้างบันไดมัดปากกระสอบจนแน่น แล้วพาเจ้ากระรอกน้อยปีนกลับขึ้นมาจากห้องเก็บผัก

พอขึ้นมาข้างบนแล้ว เมิ่งเฟยก็ออกแรงดึงเชือกเส้นหนา ลากเอากระสอบมันฝรั่งและหัวไชเท้าหนักอึ้งขึ้นมา

ทันใดนั้นชุยเชาซิงก็เดินเข้ามาหา เมื่อเห็นเมิ่งเฟยลากกระสอบมันฝรั่งกับหัวไชเท้าขึ้นมา จึงรีบปรี่เข้ามาทัก

"เมิ่งเฟย ทำอะไรอยู่น่ะ? มีอะไรให้ฉันช่วยไหม?"

พอเห็นว่าเป็นชุยเชาซิง เมิ่งเฟยก็รีบวางกระสอบลงแล้วพูดว่า

"ผมคิดว่าทุกคนทำงานกันเหนื่อยมาทั้งวัน มื้อเย็นเลยอยากทำของอร่อยๆ เลี้ยงตอบแทนทุกคนสักหน่อยครับ พี่อย่ามาจับเลย เดี๋ยวตัวจะเลอะเทอะเปล่าๆ"

"โธ่เอ๊ย กับฉันยังจะเกรงใจอะไรอีก กับข้าวคนตั้งเยอะแยะขนาดนี้ นายทำคนเดียวเมื่อไหร่จะได้กินล่ะ"

"งั้นก็ได้ครับ รบกวนพี่ช่วยปอกเปลือกแล้วหั่นมันฝรั่งกับหัวไชเท้าให้หน่อยนะครับ เดี๋ยวผมไปจัดการพวกเนื้อต่อ"

"สบายมาก นายไปทำส่วนของนายเถอะ ตรงนี้ปล่อยให้เป็นหน้าที่ฉันเอง"

พูดจบ เขาก็แบกกระสอบขึ้นบ่าเดินมุ่งหน้าไปทางห้องครัวทันที

พอมีชุยเชาซิงมาช่วย เมิ่งเฟยก็เบาแรงไปได้โข

เขาหยิบเนื้อซี่โครงวัวกับหางวัวในกะละมังออกมาวางบนเขียง ใช้มีดปังตอสับเป็นท่อนๆ ขนาดเท่ากันอย่างคล่องแคล่ว แล้วนำไปลวกน้ำเดือดในหม้อ

พอลวกเสร็จ เมิ่งเฟยก็ตั้งกระทะใส่น้ำมัน

รอน้ำมันร้อนได้ที่ ก็ใส่ฮวาเจียว เครื่องพะโล้ และพริกแห้งลงไปในกระทะ พร้อมกับหยิบเปลือกส้มที่วางตากไว้บนฮีตเตอร์ในห้องมาฉีกใส่ลงไปด้วยสองสามชิ้น

รอจนกลิ่นหอมของเครื่องเทศฟุ้งกระจายเต็มที่ เมิ่งเฟยจึงเทเนื้อซี่โครงวัวและหางวัวที่ลวกแล้วลงไปในกระทะทั้งหมด เติมน้ำจนท่วมแล้วเริ่มเคี่ยวไฟ

เพียงไม่นาน กลิ่นเนื้อหอมกรุ่นก็ลอยตลบอบอวลไปทั่ว

เมิ่งเฟยเปิดฝาหม้อ ใช้กระบวยตักน้ำซุปขึ้นมาชิมรสชาติคำหนึ่ง ก่อนจะพยักหน้าอย่างพึงพอใจ

จังหวะนั้นเอง ชุยเชาซิงก็ยกกะละมังใบใหญ่เดินเข้ามา ภายในมีมันฝรั่งและหัวไชเท้าหั่นไว้จนพูนกะละมัง

"เมิ่งเฟย นายดูซิว่าฉันหั่นแบบนี้ใช้ได้ไหม?"

เมิ่งเฟยมองชิ้นมันฝรั่งที่หั่นได้ขนาดเท่ากันเป๊ะในกะละมังแล้วยิ้มพลางเอ่ยชม "ฝีมือมีดของพี่นี่สุดยอดไปเลยครับ"

ผ่านไปครู่หนึ่ง น้ำในหม้อก็เดือดพล่านด้วยไฟแรง

เมิ่งเฟยเปิดฝาหม้อ เทมันฝรั่งกับหัวไชเท้าที่หั่นไว้ลงไป แล้วเคี่ยวต่อ

สุดท้าย เขาตักน้ำซุปร้อนๆ ควันกรุ่นส่งให้ชุยเชาซิงหนึ่งถ้วย "ลองชิมดูหน่อยครับ เป็นยังไงบ้าง?"

ชุยเชาซิงประคองถ้วยขึ้นมา เป่าไล่ไอร้อนบนผิวน้ำซุปเบาๆ แล้วค่อยๆ จิบเข้าไปคำหนึ่ง

ทันใดนั้น รสชาติกลมกล่อมหอมหวานก็แผ่ซ่านไปทั่วทั้งช่องปาก ปลุกต่อมรับรสของเขาให้ตื่นตัวขึ้นมาทันที

เขาเบิกตากว้างอย่างอดไม่ได้ แววตาเต็มไปด้วยความทึ่ง ก่อนจะเอ่ยปากชมออกมาจากใจจริง

"อื้อหือ อร่อยมาก! น้ำซุปนี่หวานกลมกล่อมสุดๆ ไปเลย! เกิดมาทั้งชีวิตฉันยังไม่เคยได้กินซุปที่อร่อยขนาดนี้มาก่อนเลยนะเนี่ย!"

เมื่อได้ยินคำชมของชุยเชาซิง เมิ่งเฟยก็เกาหัวแก้เขินด้วยความเกรงใจ

"คุณชมนี่ก็เกินไปแล้วครับ เอาเป็นว่าถ้าวันหลังอยากกินอีกก็มาหาผมได้เลย เลี้ยงไม่อั้น!"

ทั้งสองคนพูดคุยพลางคอยจ้องมองดูหม้อต้มไปด้วย

ไม่นานนัก กลิ่นหอมเข้มข้นก็ลอยมาเตะจมูก

มันคือกลิ่นหอมเฉพาะตัวที่ผสานความหวานสดชื่นของหัวไชเท้าเข้ากับความกลมกล่อมนุ่มลิ้นของเนื้อวัวได้อย่างลงตัว

กลิ่นหอมนี้ราวกับมีเวทมนตร์ ปลุกเร้าต่อมรับรสของชุยเชาซิงไม่หยุดหย่อน

จนทำให้เขาแทบอดใจรอที่จะตักเข้าปากสักคำไม่ไหวแล้ว