บทที่ 88 สเต๊กเนื้อตุ๋นหางวัว ทำเอาเจ้าเด็กปากแข็งกินจนพุงกาง

ครึ่งชั่วโมงต่อมา เมิ่งเฟยเปิดฝาหม้อออก ไอความร้อนจากในหม้อพวยพุ่งขึ้นมาห่อหุ้มตัวเขาไว้ทันที

กลิ่นหอมเข้มข้นตลบอบอวลไปทั่วทั้งลานบ้านในพริบตา

“หัวหน้าชุย ไปเรียกคนเถอะครับ เดี๋ยวผมไปเอาชามกับตะเกียบ เตรียมกินข้าวกันได้แล้ว”

“ได้เลย!” ชุยเชาซิงขานรับแล้วเดินไปตะโกนเรียกคน

“ช่างหลี่! กินข้าวได้แล้ว!”

ชุยเชาซิงตะโกนบอกกลุ่มคนเสียงดังลั่น

ชายวัยกลางคนที่ถูกเรียกว่าช่างหลี่หันหลังกลับมา แล้วเดินตรงมาหาชุยเชาซิง

“ฮ่าๆ หัวหน้าชุย พวกผมกินกันหมดแล้วครับ เมื่อกี้ต้มน้ำร้อน กินบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปกันไปคนละสองถ้วย แถมยังใส่ไส้กรอกไปอีกคนละแท่งด้วยแน่ะ!”

พูดพลางช่างหลี่ก็ตบท้องที่ป่องออกมาเบาๆ แสดงให้เห็นว่าอิ่มแล้วจริงๆ

“โธ่เอ๊ย ดูทำเข้าสิ ผมก็นึกว่าบอกพวกคุณไว้ล่วงหน้าแล้ว มัวแต่ยุ่งจนลืมไปเลย เอาแบบนี้ไหม คุณลองไปถามดูว่ามีช่างคนไหนยังไม่อิ่มบ้าง ให้ตามผมไปกินต่ออีกหน่อย เมิ่งเฟยเขาเตรียมต้มเนื้อซี่โครงกับหางวัวไว้หม้อเบ้อเริ่มเลยนะ หอมสุดๆ เลยล่ะ”

“ผมคงไม่ไปแล้วล่ะ เมื่อกี้กินจนแน่นท้อง ยัดอะไรไม่ลงแล้ว เดี๋ยวผมไปถามคนอื่นให้แล้วกันว่ามีใครยังไม่อิ่มบ้าง”

พูดจบช่างหลี่ก็เดินไปถามคนอื่นๆ

ครู่ต่อมาช่างหลี่ก็เดินกลับมาคนเดียวพร้อมสีหน้าเกรงใจ

“ฮ่าๆ หัวหน้าชุยครับ พวกคนงานบอกว่าอิ่มกันหมดแล้ว คงไม่ข้ามไปรบกวนดีกว่า พวกเราจะได้รีบทำงาน เร่งความคืบหน้ากันต่อครับ”

ได้ยินแบบนั้น ชุยเชาซิงก็ถอนหายใจออกมา

“เฮ้อ… งั้นก็ได้” พูดจบเขาก็เดินกลับไปยังลานหน้าบ้าน

ตอนนั้นเอง เมิ่งเฟยกำลังโยนต้นหอมซอยและผักชีลงไปในกระทะเหล็กใบยักษ์ที่มีเส้นผ่านศูนย์กลางกว่าหนึ่งเมตร

ชั่วพริบตา กลิ่นหอมเข้มข้นตลบอบอวลชวนน้ำลายสอจนทำให้ความอยากอาหารพุ่งพล่าน!

ต้นหอมซอยและผักชีสีเขียวสดใสคลุกเคล้าเข้ากับวัตถุดิบอื่นในน้ำซุปที่กำลังเดือดพล่าน ส่งกลิ่นหอมเย้ายวนใจออกมาไม่ขาดสาย

เมื่อเห็นชุยเชาซิงเดินกลับมาคนเดียว เมิ่งเฟยก็ถามด้วยความแปลกใจ

“หัวหน้าชุย ทำไมกลับมาคนเดียวล่ะครับ คนอื่นล่ะ”

สีหน้าของชุยเชาซิงดูไม่ค่อยเป็นธรรมชาติเท่าไร เขาถอนหายใจพลางเอ่ยขึ้น

“พวกคนงานบอกว่ากินอิ่มกันหมดแล้ว จะไม่มากินน่ะสิ เฮ้อ… น่าเสียดายเนื้อซี่โครงหม้อเบ้อเริ่มขนาดนี้จริงๆ”

เมิ่งเฟยได้ยินก็หัวเราะหึๆ ตอบกลับอย่างสบายอารมณ์

“ไม่เป็นไรหรอกครับ วันนี้คุณก็โซ้ยให้เต็มคราบไปเลย ถ้ากินเหลือพรุ่งนี้เราสองคนค่อยกินต่อ ถ้าไม่ไหวยังไง ลานหลังบ้านยังมีเสือโคร่งไซบีเรียกับเสือดาวหิมะอยู่อีก ซี่โครงหม้อใหญ่ขนาดนี้ ถ้าตกถึงท้องพวกมันล่ะก็ รับรองว่าไม่เหลือแม้แต่เศษกระดูกแน่”

จากนั้นทั้งสองก็นั่งล้อมโต๊ะ หยิบชามกับตะเกียบเตรียมลงมือกินกันอย่างเอร็ดอร่อย

ชุยเชาซิงยื่นมือออกไปก่อน คีบเอาท่อนหางวัวส่งกลิ่นหอมฟุ้งขึ้นมาได้อย่างแม่นยำ

หางวัวที่เคี่ยวด้วยไฟแรงจนเปื่อยได้ที่ มีสีสันเย้ายวนและส่งกลิ่นเนื้อหอมกรุ่นเข้มข้น

เขาค่อยๆ คีบหางวัวเข้าปาก กัดเบาๆ เพียงคำเดียวก็สัมผัสได้ถึงเนื้อสัมผัสที่นุ่มชุ่มฉ่ำและรสชาติเข้มข้นกลมกล่อมทันที

ยิ่งเคี้ยว ความหวานฉ่ำของเนื้อหางวัวก็ยิ่งแผ่ซ่านไปทั่วทั้งปาก ปลุกต่อมรับรสจนทำให้เขาอดไม่ได้ที่จะต้องหลับตาพริ้มเพื่อดื่มด่ำกับรสชาติอันยอดเยี่ยมนี้

“อื้อหือ! อื้อหือ!! หอม! หอมเกินไปแล้ว!”

พอได้สติกลับมา ชุยเชาซิงก็เอ่ยปากชมไม่หยุด เขาไม่สนใจภาพลักษณ์อีกต่อไป ก้มหน้าก้มตาสวาปามอย่างบ้าคลั่ง

จังหวะนั้นเอง สายลมพัดเอื่อยๆ ผ่านปากกระทะ พัดเอากลิ่นหอมของเนื้อซี่โครงลอยละลิ่วไปยังลานหลังบ้าน

คนงานคนหนึ่งเงยหน้าขึ้นมาทันควัน พูดด้วยสีหน้าสงสัย

“หืม? พวกนายได้กลิ่นอะไรไหม”

“ได้กลิ่นสิ!! กลิ่นอะไรน่ะ ทำไมหอมขนาดนี้!”

“ทำไมจู่ๆ ฉันถึงรู้สึกหิวขึ้นมาได้เนี่ย ทั้งที่เพิ่งซัดบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปไปสองถ้วยกับไส้กรอกอีกสองแท่งแท้ๆ”

“ไปดูหน่อยไหม”

“ไปสิ!”

บรรดาคนงานต่างพากันวางมือจากงานตรงหน้า เดินตามกลิ่นหอมมุ่งหน้าไปยังลานหน้าบ้าน

ในเวลานี้ เมิ่งเฟยกับชุยเชาซิงกำลังนั่งอยู่ข้างกระทะ ก้มหน้าก้มตาแทะซี่โครงวัวกับหางวัวคำโต

สภาพการกินของชุยเชาซิงตอนนี้ดูไม่ได้เลยสักนิด ใบหน้าเปรอะเปื้อนไปด้วยคราบน้ำมันจนมันเยิ้ม ราวกับเพิ่งเอามันหมูมาถูหน้าอย่างไรอย่างนั้น แทบจะจำหน้าเดิมไม่ได้แล้ว

ทว่า แม้ในปากจะยัดเนื้อวัวเข้าไปจนแน่นจนเคี้ยวแทบไม่ไหว เขาก็ยังไม่ยอมหยุด ยัดเนื้อเข้าปากต่อไปเรื่อยๆ

จังหวะนั้นเอง ทุกคนก็พากันเดินมาถึงข้างกายพวกเขา

เมื่อได้เห็นเนื้อซี่โครงและหางวัวในกระทะที่ส่งกลิ่นหอมฟุ้งยั่วน้ำลาย ชวนให้น่ากินเป็นที่สุด ต่างคนต่างก็อดไม่ได้ที่จะกลืนน้ำลายลงคอดังเอื๊อก

กลิ่นหอมอันเย้ายวนลอยฟุ้งอยู่ในอากาศ กระตุ้นต่อมรับรสของทุกคนจนสั่นสะท้าน

ตอนนี้ท้องของพวกเขากำลังส่งเสียงบอกว่า “อิ่มแล้วโว้ย อิ่มแล้วจริงๆ”

แต่สมองของพวกเขากลับสั่งการมาว่า “กินต่อได้อีก แกยังกินต่อได้อีกนิด!”

เมิ่งเฟยสังเกตเห็นทุกคนเดินมาพอดี จึงรีบลุกขึ้นต้อนรับ

“อ้าว ทุกคนมากันแล้วเหรอครับ มาๆ นั่งลงก่อน เดี๋ยวผมไปเอาชามกับตะเกียบมาให้”

พูดจบเมิ่งเฟยก็วิ่งแจ้นเข้าครัวไปหยิบชามและตะเกียบมาแจกจ่ายให้ทุกคน

ช่างจ้าวหัวเราะแก้เก้อด้วยความขัดเขิน

“ฮ่าๆ บะหมี่กึ่งสำเร็จรูปสมัยนี้มันห่วยแตกจริงๆ แอบลดปริมาณกันชัดๆ เมื่อก่อนถ้วยเดียวก็เอาอยู่ เดี๋ยวนี้ซัดไปสองถ้วยยังไม่อิ่มเลย ดูสิ เป็นเรื่องจนได้”

คนอื่นๆ ได้ยินเข้าก็พากันหัวเราะเออออตามน้ำไป

เมิ่งเฟยยิ้มแหะๆ ไม่ได้พูดอะไรมาก รีบเอ่ยชวนทุกคนลงมือ

“วันนี้ช่างทุกคนเหนื่อยกันมาทั้งวันแล้ว มาลองชิมฝีมือผมดูครับ ทานเนื้อวัวเยอะๆ จะได้มีแรงทำงานต่อ!”

เมื่อทุกคนได้ยินเมิ่งเฟยพูดแบบนั้นก็ไม่มีใครเหนียมอายอีกต่อไป คว้าตะเกียบขึ้นมาเริ่มสวาปามกันอย่างเอร็ดอร่อย

ทว่า ทันทีที่อาหารเข้าปาก ทุกคนต่างก็ชะงักนิ่งค้างไปตามๆ กัน

“นี่มัน! นี่มันอร่อยเกินไปแล้วมั้ง!”

“เหยดดด ซี่โครงวัวนี่ตุ๋นได้เปื่อยนุ่มละมุนลิ้นมาก! โคตรสุด! สุดยอดจริงๆ!”

“นี่แน่ใจนะว่าไม่ได้สั่งมาจากภัตตาคารน่ะ”

“พูดจาเพ้อเจ้อ! ร้านอาหารที่ไหนจะทำอร่อยได้ขนาดนี้!”

“มีข้าวสวยไหม! มีข้าวสวยหรือเปล่า ฉันจะเอาน้ำซุปมาราดข้าวกิน!”

“…”

ชั่วขณะนั้น ทุกคนต่างพากันเอ่ยปากชมฝีมือของเมิ่งเฟยไม่ขาดสาย

ตอนแรกเมิ่งเฟยนึกว่าเนื้อวัวเยอะขนาดนี้น่าจะเหลืออีกบานเบอะ แต่พอมีพวกคนงานมาร่วมวงด้วย กลับกลายเป็นว่าแทบจะไม่พอกิน สุดท้ายต้องต้มบะหมี่แห้งเพิ่มไปอีกสองห่อใหญ่ถึงจะยัดจนเต็มท้องทุกคนได้

พอกินเสร็จ ทุกคนก็นั่งเอนหลังพิงเก้าอี้ ลูบท้องที่ป่องกลมของตัวเองด้วยสีหน้าสุขล้นและฟินสุดๆ

ช่างจ้าวเอามือหนึ่งพยุงพุง อีกมือเกาะพนักเก้าอี้ ค่อยๆ พยุงตัวลุกขึ้นยืน ก่อนจะหันไปพูดกับบรรดาคนงานว่า

“เอาอย่างงี้แล้วกัน คืนนี้กินกันเยอะเกินไป งานกะดึกขอยกเลิก ทุกคนแยกย้ายกลับไปพักผ่อนกันแต่หัวค่ำเถอะ โอ๊ย ท้องฉันจะแตกอยู่แล้ว”

พอได้ยินคำพูดของช่างจ้าว ทุกคนก็พากันหัวเราะลั่นขึ้นมาทันที

หลังจากเก็บกวาดโต๊ะเก้าอี้และล้างชามล้างตะเกียบเรียบร้อย เมิ่งเฟยก็กลับเข้าห้องไปพักผ่อน

ชุยเชาซิงถูกจัดให้นอนพักที่ห้องปีกตะวันตกของบ้านเมิ่งเฟย

ส่วนช่างจ้าวกับพวกคนงานพกเต็นท์ส่วนตัวกันมาเอง จึงไม่ต้องให้เขาคอยเป็นห่วง

ราตรีคืบคลานเข้ามา เมื่อเวลาค่อยๆ ล่วงเลยไป เสียงกระซิบกระซาบของพวกคนงานก็ค่อยๆ เงียบหาย กลายเป็นความสงบเงียบอันแสนอบอุ่นเข้ามาแทนที่

สายลมยามค่ำคืนพัดผ่านแผ่วเบา พัดพาใบไม้เสียดสีส่งเสียงสวบสาบ

ยามนี้ ผู้คนต่างจมดิ่งเข้าสู่ห้วงนิทรา ในหมู่บ้านเล็กๆ อันเงียบสงบแห่งนี้ ทุกสิ่งทุกอย่างดูราบเรียบและงดงามเหลือเกิน

ทันใดนั้นเอง!

บนเนินเขาอันห่างไกล ก็มีเสียงหมาป่าเห่าหอนดังแว่วมาหลายระลอก

เนื่องจากระยะทางที่ไกลมาก เสียงนั้นจึงถูกเสียงสวบสาบของใบไม้กลบไปเสียเกือบหมด

ทว่าจ่าฝูงหมาป่าที่กำลังนอนขดตัวอยู่ในกองฟางพลันกระดิกหูตั้งชัน มันลืมตาโพลงขึ้นมาทันที ลุกขึ้นยืนแล้วจ้องมองไปยังทิศทางที่เสียงนั้นดังมาด้วยแววตาตื่นเต้นสุดขีด