บทที่ 100 ฝีมือหมักเหล้าของสตรีมเมอร์ ยอดเยี่ยมไม่เบา

ควั่งเหย่เดินกลับมาพร้อมของเต็มไม้เต็มมือ ตลอดทางอบอวลไปด้วยกลิ่นหอมหวลของผลมารูลา

ตอนเดินผ่านจุดพักชั่วคราวของเลี่ยเลี่ย ควั่งเหย่ก็อดไม่ได้ที่จะหยุดมอง แต่พอกวาดสายตาไปก็พบว่าบนต้นไม้นั้นว่างเปล่า ไม่มีวี่แววของใครอยู่เลย

ในใจของควั่งเหย่พลันเกิดความกังวลขึ้นมาลึกๆ ทว่าไม่นานเขาก็รู้ตัวว่ากังวลไปเอง

ยังไม่ทันจะเดินไปถึงหน้าลานบ้าน จู่ๆ ร่างลายจุดกับร่างสีดำก็พุ่งพรวดออกมาจากด้านข้าง… จะเป็นใครไปได้อีกถ้าไม่ใช่สองพี่น้องเสือดาวคู่ซี้?

รู้ว่าควั่งเหย่จะกลับมาทำมื้อเย็นเลยพากันมาดักรอขอข้าวกินโดยเฉพาะสินะ

แม้ควั่งเหย่จะหรี่ตาลง แต่น้ำเสียงที่เอ่ยออกมากลับแฝงความเอ็นดู "คิดไว้แล้วไม่มีผิด พอถึงเวลาข้าวปุ๊บก็โผล่มาปั๊บ"

เลี่ยเลี่ยเอาตัวมาถูไถขากางเกงของควั่งเหย่ ท่าทางดูเหมือนจะอ้อนหน้าด้านๆ อยู่กลายๆ ส่วนเจ้าหน้าบูดคนน้องกลับยิ่งดูแข็งแรงบึกบึนขึ้นไปอีก แถมดูเหมือนตัวจะโตขึ้นด้วย!

ควั่งเหย่แทบไม่อยากเชื่อ โตเต็มวัยแล้วยังจะยืดตัวได้อีกเหรอเนี่ย?! หรือว่าจะเป็นภาพลวงตาของเขากันแน่

แต่พอยืนเทียบข้างกันสองตัว ควั่งเหย่ก็มั่นใจเลยว่า เจ้าหน้าบูดคนน้องตัวสูงกว่าเลี่ยเลี่ยแล้วจริงๆ!

พวกมันเดินตามควั่งเหย่เข้ามาในลานบ้าน ส่วนกุยซื่อที่กำลังนอนหมอบอยู่บนเปลตาข่ายก็เหม่อมองดวงอาทิตย์ที่กำลังจะลับขอบฟ้าอยู่ไกลๆ

ตอนนี้ขอแค่ควั่งเหย่เตรียมเนื้อสดไว้ให้ มันก็เดินไปกินเองตามเวลาได้แล้ว ถือเป็นความก้าวหน้าครั้งใหญ่ในขั้นตอนการเลี้ยงดูทีเดียว

ตามหลักแล้วพฤติกรรมมันไม่ควรจะเป็นแบบนี้ แต่กุยซื่อดันไม่เหมือนใครจริงๆ จะเอาไปเทียบกับลูกสิงโตตัวอื่นไม่ได้เลย

ส่วนควั่งเหย่ก็เป็นเจ้าของสายชิล ปล่อยให้เป็นไปตามธรรมชาติ ซึ่งก็ถือว่าโอเคแล้ว ขอแค่สภาพจิตใจและพัฒนาการของกุยซื่อไม่มีปัญหาก็เพอร์เฟกต์

จู่ๆ กุยซื่อที่ได้กลิ่นอะไรบางอย่างที่ต่างออกไปก็ผงกตัวลุกขึ้นมาทันที! ดวงตากลมบ๊อกหรี่ลงเล็กน้อยเมื่อมองเห็นสองพี่น้องเสือดาว แถมยังเบะปากออกมา ราวกับเห็นพฤติกรรมมาเกาะกินข้าวของสองตัวนี้จนชินตาแล้ว

เลี่ยเลี่ยนอกจากครั้งแรกที่เห็นกุยซื่อแล้วน้ำลายหกไปสองสามหยด จนโดนควั่งเหย่เทศนาชุดใหญ่ไปยกหนึ่ง หลังจากนั้นก็ไม่เคยคิดจะแตะต้องกุยซื่ออีกเลย

แต่เจ้าหน้าบูดคนน้องไม่เหมือนกัน ทุกครั้งที่มันเห็นกุยซื่อ มันจะจ้องมองอยู่นานสองนาน เดาอารมณ์ไม่ออก แต่สายตาไม่ได้สื่อว่า 'น่ารักจัง อยากกลืนลงท้องไปทั้งหัว' อย่างแน่นอน ดูเหมือนจะสงสัยและสำรวจมากกว่า… ไอ้หมอนี้มันเลี้ยงสัตว์ไว้กี่ตัวกันแน่?

ควั่งเหย่อุ้มกุยซื่อเข้าไปในบ้าน แล้วยื่นขวดนมแพะให้หนึ่งขวด ทุกครั้งเขาจะแยกพวกมันออกจากกัน

กุยซื่อเองก็ไม่ได้ซีเรียส ขอแค่ได้กินอิ่มตามเวลาที่ควรจะได้ก็พอ

ควั่งเหย่เริ่มเตรียมมื้อเย็นให้พวกสัตว์ ซึ่งจริงๆ ก็ง่ายมาก แค่หยิบเนื้อสดออกมา หั่นๆ สับๆ แล้วจัดใส่จาน ส่วนของกุยซื่อไม่ต้องหั่น เพราะเนื้อกระต่ายป่าแบ่งชิ้นไว้เรียบร้อยแล้วตั้งแต่ก่อนหน้านี้

หลังจากเสิร์ฟอาหารให้พวกสัตว์เสร็จ ควั่งเหย่ก็กำชับเลี่ยเลี่ยกับเจ้าหน้าบูดว่าห้ามเดินเพ่นพ่านเข้ามาในบ้านเด็ดขาด

จากนั้นก็เริ่มจัดการกับผลผลิตที่เก็บมาได้ในวันนี้

จังหวะที่ผลไม้สีเหลืองทองถูกเทกองออกมา กุยซื่อก็ยอมสละตุ๊กตายีราฟในอ้อมกอดทันที

ด้วยความไม่ระวัง ผลมารูลาก็ร่วงลงพื้นแล้วกลิ้งไปสองสามรอบ—

"เผละ!"

ควั่งเหย่ยื่นมือออกไป คำว่า "อย่า" ยังไม่ทันหลุดจากปาก

กุยซื่อก็ตะปบอุ้งตีนลงบนผลไม้เต็มแรง!

น้ำผลไม้แตกกระจาย เลอะเต็มหน้ากุยซื่อไปหมด…

กุยซื่อเองก็เหวอ พยายามลืมตาขึ้นท่ามกลางคราบเหนียวสีเหลือง

มุมปากเบะลง แทบจะร้องไห้อยู่รอมร่อ…

ควั่งเหย่ชี้ไปที่กุยซื่อ ก่อนจะหลุดขำพรืดออกมาทันที

"แกเป็นถึงสัตว์นักล่ากินเนื้อแท้ๆ ดันโดนของกินสัตว์กินพืชเล่นงานซะได้!"

เขาพูดพลางดึงทิชชู่ออกมาเช็ดคราบน้ำผลไม้บนหน้าให้มัน

"ถามจริง ไม่อายบ้างเหรอฮึ?"

ทว่ามุมปากที่เพิ่งเบะลงของกุยซื่อยังไม่ทันได้คว่ำไปมากกว่านั้น ลิ้นสีชมพูเล็กๆ ก็นึกอยากเลียขึ้นมา

พอมันเลียคราบน้ำผลไม้ตรงมุมปาก ดวงตากลมโตก็เบิกโพลงขึ้นมาทันที!

จากนั้น มันก็เลียซ้ำอีกรอบ

การเลียครั้งนี้เหมือนได้เปิดประตูสู่โลกใบใหม่

นึกไม่ถึงเลยว่าพวกสัตว์กินหญ้าจะได้กินของดีขนาดนี้?!

กุยซื่อยกอุ้งตีนขึ้นมา เลียผลไม้ที่แหลกละเอียดเข้าปากจนหมดเกลี้ยง

"งืม~~"

ถึงกับส่งเสียงครางในคออย่างฟินสุดๆ ออกมาเลยทีเดียว

ควั่งเหย่หลุดขำออกมาจนได้ มีใครเข้าใจความรู้สึกนี้บ้างไหมเนี่ย

ไม่นึกเลยว่าสัตว์นักล่าจะมาตกม้าตายเพราะผลไม้ลูกเดียวแบบนี้

ก็นะ ผลมารูลามันก็ช่วยเติมวิตามินกับน้ำตาลให้มันได้อยู่หรอก

แต่จะปล่อยให้กินเยอะเกินไปก็คงไม่ดีนัก

พอเห็นว่ามันกินพอหอมปากหอมคอแล้ว ควั่งเหย่ก็จัดการหิ้วหนังคอเจ้ากุยซื่อขึ้นมา แล้วเริ่มเช็ดคราบน้ำผลไม้ที่เปื้อนตามอุ้งเท้าหน้าให้

ดูเหมือนกุยซื่อจะยังกินไม่อิ่ม สี่ขาเริ่มถีบดิ้นไปมา ท่าทางจะเริ่มงอแง

ควั่งเหย่จึงกดหัวมันไว้แล้วเอ่ยเตือน:

"อร่อยแค่ไหนก็กินเยอะเกินไปไม่ได้ คราวนี้ว่าง่าย คราวหน้าถึงจะมีให้อีก ถ้างอแงขึ้นมา คราวหน้าจะอดกินอะไรเลยนะ"

กุยซื่อหดคอลง ดวงตากลมบ๊อกกลอกไปมา เข้าใจความหมายของควั่งเหย่ได้ทันที

แม้สีหน้าจะดูไม่เต็มใจนัก แต่ก็ยอม "สยบ" แต่โดยดี

*ชิ… รอให้ข้าโตก่อนเถอะ*

อยากได้ผลไม้แบบไหนที่นี่ไม่มีกันล่ะ?!

หลังจากจัดการเก็บกวาด "ที่เกิดเหตุ" เรียบร้อย ควั่งเหย่ก็กวาดสายตามองออกไปที่ลานบ้าน

ตอนนี้สองพี่น้องเสือดาวกำลังนอนเกยกันอยู่บนเปลตาข่ายของกุยซื่อ แกว่งขาไปมาอย่างสบายอารมณ์ราวกับกำลังย่อยอาหาร เห็นภาพนี้แล้ว ควั่งเหย่แทบอยากจะเปิดเพลงแจ๊สเบาๆ สไตล์จิบชาในสวนสาธารณะให้พวกมันฟังเสียจริง

สรุปแล้วคนที่ต้องตรากตรำทำงานงกๆ ก็มีแค่ "ควั่ง·พ่อบ้าน·พี่เลี้ยงเด็ก·เหย่" คนเดียวเท่านั้น

ควั่งเหย่เริ่มคัดเลือกวัตถุดิบสำหรับวันนี้ เขาเลือกเฉพาะผลมารูลาที่สุกได้ที่ ผลอวบตึง และมีสีเหลืองส้มสวยงาม

จากนั้นก็นำมาล้างทำความสะอาดทีละลูกเพื่อขจัดสิ่งสกปรกและฝุ่นผงบนผิวออก แล้วนำไปผึ่งให้แห้ง

ควั่งเหย่ไปรื้อหาจนเจอครกหินลูกหนึ่ง ซึ่งไม่ใช่ของที่เขาติดตัวมาแน่นอน แต่น่าจะเป็นของเดิมที่มีทิ้งไว้ในกระท่อม

เขาจัดการขัดล้างครกหินนั้นอย่างพิถีพิถันอีกรอบ ก่อนจะเทผลมารูลาลงไป แล้วลงมือใช้สากหินตำบดลงไปทีละครั้งๆ

เนื้อผลไม้ที่ถูกสากหินบดคั้นจนน้ำทะลักแตกกระจาย ชวนให้รู้สึกผ่อนคลายและสะใจเป็นบ้า

ไม่อย่างนั้นในห้องไลฟ์ตอนนี้คงไม่มีของขวัญปลิวว่อนเต็มหน้าจอหรอก

ควั่งเหย่สูดหายใจเข้าลึก ดึงเอากลิ่นหอมหวานอมเปรี้ยวที่ลอยฟุ้งอยู่ในอากาศเข้าไปเต็มปอด

ยิ่งตำไปเรื่อยๆ เนื้อผลไม้ก็ยิ่งละเอียดและข้นเหนียวขึ้น

ควั่งเหย่สังเกตความข้นของน้ำเนื้อผลไม้อย่างละเอียด แล้วเห็นว่าทำขั้นตอนต่อไปได้แล้ว

"ตอนนี้เราจะเทเนื้อผลไม้ลงในไหดินเผานะครับ"

ควั่งเหย่ชี้ไปที่ไหดินเผาที่ล้างสะอาดและวางเตรียมไว้ข้างๆ

จากนั้นก็เทเนื้อผลไม้ทั้งหมดลงไป จัดการแยกเมล็ดแข็งๆ ออกมา ให้เหลือแต่น้ำและเนื้อผลไม้ล้วนๆ

ต่อมาก็เติมน้ำลงไปในปริมาณที่พอเหมาะ ซึ่งการกะสัดส่วนนั้น… อาศัยสัญชาตญาณของควั่งเหย่ล้วนๆ

จากนั้นควั่งเหย่ก็หยิบซองยีสต์ออกมา นี่เป็นของที่เขาซื้อมาจากตลาด

ตอนนั้นไม่ได้กะว่าจะเอามาหมักเหล้าหรอก แต่ไม่รู้ทำไม รู้สึกตะหงิดๆ ว่าคงได้ใช้ประโยชน์เข้าสักวัน

ควั่งเหย่สะบัดมือ โรยยีสต์ลงไปในไหดินเผา

แล้วใช้กิ่งไม้ยาวที่สะอาดค่อยๆ กวน เพื่อให้ยีสต์กระจายตัวเข้ากับเนื้อผลไม้อย่างสม่ำเสมอ

สุดท้าย ควั่งเหย่ก็ใช้ผ้าขาวสะอาดคลุมปิดปากไหดินเผาไว้จนมิด แล้วใช้เชือกมัดให้แน่นหนา

จากนั้นก็นำไหไปวางไว้ตรงมุมร่มเงาภายในบ้าน

"ต่อไปก็ถึงเวลาให้ยีสต์แสดงฝีมือแล้วครับ"

"ถ้าเงื่อนไขเอื้ออำนวย จริงๆ ต้องเอาไปกลั่น แล้วบ่มต่ออีกสองปี แต่ถ้าเราทำดื่มกันเอง หมักไว้แค่เดือนกว่าๆ ก็เหลือเฟือแล้ว"

"มีเหล้าช้างชนิดหนึ่งที่ใช้วิธีนี้ในการหมักเหมือนกัน พอเหล้าได้ที่แล้วเติมน้ำตาลกับครีมลงไป รสสัมผัสจะนุ่มละมุนลื่นคอเหมือนผ้ากำมะหยี่เลยล่ะครับ"

คำพูดสั้นๆ ง่ายๆ ไม่กี่ประโยคของควั่งเหย่ ทำเอาคนดูในห้องไลฟ์เริ่มตั้งตารอกันอย่างใจจดใจจ่อ

【แงงง อยากกินอ่า!】