บทที่ 99 ช้างเมาแล้วเหรอ

หลังจากแยกกับพวกโทดา ควั่งเหย่ก็เดินมุ่งหน้าเข้าสู่ป่าโปร่งแห่งหนึ่ง

เพราะเรดาร์ของเขาส่งเสียงเตือนขึ้นมา

ช่วงสองวันมานี้ไม่ได้แสดงฝีมือทำอาหารเลย รู้สึกมือไม้คันยิบๆ ขึ้นมาบ้างแล้ว

จะว่าไป เรดาร์นี่ก็แสนรู้จริงๆ เหมือนจะตรวจจับความคิดของเจ้านายได้ ถึงได้พยายามช่วยเขาค้นหาของกินอย่างขยันขันแข็ง

ควั่งเหย่ล็อกเป้าหมายของเรดาร์ได้จากระยะไกล—

ต้นมารูลา

แต่ควั่งเหย่ไม่ได้เดินเข้าไปในทันที สาเหตุหลักคือเห็นช้างสองตัวกำลังเดินป้วนเปี้ยนอยู่ใต้ต้นไม้

ตัวหนึ่งในนั้นชูงวงขึ้นสูงราวกับจะกู่ร้องสู่ท้องฟ้า

แต่ความจริงแล้ว มันแค่กำลังเด็ดผลไม้บนต้นอยู่ต่างหาก

ผลของต้นเบาบับเรียกว่าผลเบาบับ

ผลของต้นไส้กรอกเรียกว่าผลไส้กรอก

งั้นผลของต้นมารูลาก็ต้องเรียกว่าผลมารูลา ไม่มีอะไรผิดเพี้ยน

ควั่งเหย่หาที่ร่มๆ สักแห่ง ซึ่งพอดีเป็นจุดที่ซ่อนตัวได้มิดชิด

กล้องในห้องไลฟ์แพนจับภาพไปยังช้างผู้ขยันขันแข็งที่กำลังแย่งชิงอาหารตัวนั้น

ส่วนช้างอีกตัวที่ตัวเล็กกว่าหน่อยซึ่งอยู่ข้างๆ กำลังยืนรอให้ ‘พ่อบ้านช้าง’ นำอาหารมาถวายอย่างเบื่อหน่าย

“พวกเราเรียกพวกมันว่า ‘พ่อบ้านช้าง’ กับ ‘คุณชายช้าง’ ไปพลางๆ ก่อนแล้วกันครับ!”

ควั่งเหย่ถือโอกาสตั้งชื่อเล่นให้ช้างทั้งสองตัวต่อหน้าชาวเน็ตในห้องไลฟ์

ในจอภาพ พ่อบ้านช้างยังคงออกแรงกวัดแกว่งงวงสุดชีวิตเพื่อพยายามฟาดผลไม้บนต้นให้ร่วงลงมา

แต่น่าเสียดายที่ต้นมารูลานี้ค่อนข้างสูง ผลไม้ในระยะที่เอื้อมถึงคงโดนโขลงช้างอื่นที่เดินผ่านไปผ่านมาสวาปามจนเกลี้ยงไปนานแล้ว

ควั่งเหย่มองดูพ่อบ้านช้างแล้วก็ชักจะร้อนใจแทนไม่ต่างจากคุณชายช้างที่อยู่ข้างๆ:

“ผมว่านะพี่ชาย พี่ก็เอางวงเขย่าลำต้นมันไปเลยสิ!”

ควั่งเหย่แทบอยากจะวิ่งขึ้นไปช่วยเองอยู่รอมร่อ

แต่วินาทีถัดมา เรื่องอัศจรรย์ก็บังเกิด

พ่อบ้านช้างราวกับได้ยินเสียงของควั่งเหย่ งวงที่ชูขึ้นสูงพลันหักเลี้ยว

มันตวัดรัดลำต้นไม้เอาไว้ จากนั้นก็ออกแรงเขย่าอย่างบ้าคลั่ง

ชั่วพริบตาเดียว ผลมารูลาบนต้นก็ร่วงกราวลงมาราวกับห่าฝน

ฝ่ายคุณชายช้างด้านข้างกลับตาไวเป็นบ้า

พอมองเห็นผลมารูลาร่วงลงมา มันก็ยื่นงวงออกไปรับไว้ได้อย่างง่ายดาย—

เก็บผลไม้เข้ากระเป๋าได้ในพริบตา

พ่อบ้านช้างที่อยู่ข้างๆ ก็ไม่รีบร้อนกิน

มันยังคงกระแทกลำต้นต่อไป หวังจะเก็บเกี่ยวผลไม้ให้ได้มากกว่านี้

ทุกครั้งที่กระแทกจะตามมาด้วยเสียงกิ่งไม้เสียดสีดังสวบสาบและเสียงผลไม้กลิ้งหล่นลงพื้น

เห็นได้ชัดว่าคุณชายช้างที่อยู่ข้างๆ อารมณ์ดีขึ้นมาทันตา มันใช้งวงกวาดหยิบผลไม้บนพื้นส่งเข้าปากไม่หยุดหย่อน

ดูเหมือนกล้องจะจับภาพน้ำผลไม้ที่แตกกระจายเยิ้มอยู่ตรงมุมปากของมันได้ด้วย…

ภาพนี้ทำเอาชาวเน็ตในห้องไลฟ์น้ำลายสอไปตามๆ กัน:

【ซี๊ดดด ลูกสีเหลืองทองอร่าม ดูแล้วน่ากินชะมัด】

【โสมกับน้ำส้มสายชูไม่ถูกกัน: พ่อสตรีมเมอร์รูปหล่อ ผลไม้นี้คนเรากินได้ไหมอะ?】

【ฝันกลางวันแสนสั้น: เฮ้อ วันนี้ลมทะเลแรงจัง ฉันถึงกับเมาเรือนิดหน่อย… ผลไม้นี่ดูท่าน่าจะแก้เมาเรือได้นะ】

ควั่งเหย่รีบตอบทันที:

“นี่คือผลมารูลา หรือเรียกอีกอย่างว่าผลไม้ช้างครับ”

“ทำไมถึงเรียกว่าผลไม้ช้างน่ะเหรอ? ก็เพราะช้างชอบกินมันมาก พอถึงเวลาที่มันสุก ช้างก็จะกระดิกหางระริกระรี้เดินมากินกัน”

“เนื้อผลไม้ของมันรสชาติดีมาก เปรี้ยวอมหวานชุ่มคอ คล้ายๆ กับลูกพลัม แถมยังอุดมไปด้วยโปรตีน ไขมัน และวิตามินซี ความสามารถในการต้านอนุมูลอิสระก็สูงมากครับ”

สายตาของควั่งเหย่ยังคงจับจ้องอยู่ที่ช้างซึ่งอยู่ไม่ไกล ขณะที่พูดไปเรื่อยๆ มุมปากของเขากลับผุดรอยยิ้มที่มีความหมายลึกซึ้งขึ้นมา

แฟนคลับในห้องไลฟ์ไม่รู้ว่าสตรีมเมอร์กำลังยิ้มขำอะไร

ดูมีเลศนัยชอบกล

ควั่งเหย่ชี้ไปทางคุณชายช้างแล้วพูดขึ้นว่า:

“อีกเดี๋ยวคงมีช็อตเด็ดระดับตำนาน อย่ากะพริบตากันเชียวนะครับ”

ถ้าพี่เหย่บอกว่ามีช็อตเด็ด ปกติไม่เคยพลาดเป้า

เป็นไปตามคาดจริงๆ ทุกคนเฝ้ารออย่างเงียบๆ อยู่พักหนึ่ง

ก็เห็นคุณชายช้างหลังจากสวาปามอย่างเอร็ดอร่อยแล้ว กำลังเตรียมตัวจะพาพ่อบ้านช้างเดินจากไป

ตอนแรกก็ยังดีๆ อยู่ สองก้าวแรกที่เดินยังดูเป็นผู้เป็นคน

แต่พอพ้นเขตชายป่าออกมา ฝีเท้าของคุณชายช้างก็เริ่มปัดเป๋

จากนั้น คุณชายช้างก็พยายามสะบัดใบหูใหญ่โตของมัน แต่การเคลื่อนไหวกลับเชื่องช้าเป็นเต่าคลาน

ราวกับโดนเจ้าสล็อตแฟลชเข้าสิงร่าง…

“ฮ่าๆ มาแล้ว!”

เสียงของควั่งเหย่ยังไม่ทันขาดคำ ก็เห็นคุณชายช้างซวนเซไปวูบหนึ่ง ก่อนจะทรุดฮวบลงไปนอนแผ่อยู่กับพื้น…

พ่อบ้านช้างที่อยู่ข้างๆ ชะงักกึก

แต่มันกลับดูไม่มีทีท่าประหลาดใจเลยแม้แต่น้อย และไม่ได้ตื่นตระหนกตกใจอะไรด้วย

เหมือนกับว่าภาพเหตุการณ์แบบนี้เป็นเรื่องที่เห็นจนชินชาไปแล้ว

มันแค่เดินวนรอบตัวคุณชายช้างอยู่สองสามรอบ จากนั้นก็ยืนนิ่งอยู่ข้างๆ คล้ายกับกำลังรอให้อีกฝ่ายตื่นขึ้นมาเอง

ชาวเน็ตในห้องไลฟ์ย่อมไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น นึกว่าคุณชายช้างโดนยาพิษเข้าให้แล้ว

คอมเมนต์วิ่งพล่านจนแทบระเบิด!

【เชี่ยยยย ผลไม้นี่มีพิษเรอะ!!】

【นายป่วยหรือฉันบ้า: ต้นไม้ที่ทำช้างล้มได้เนี่ย เขาเรียกว่าต้นไม้พิษใช่ไหม?!】

【ฮิฮิฮะฮะ: สตรีมเมอร์ทำไมไม่ห้ามไว้หน่อยเล่า แบบนี้มันอันตรายเกินไปแล้วนะ!!】

ควั่งเหย่ส่ายนิ้วชี้ไปมาหน้ากล้องไลฟ์:

“วางใจเถอะครับ ผลไม้นี่ไม่มีพิษหรอก ช้างมันก็แค่เมาเหล้าเท่านั้นเอง”

【พรืดดด ฮ่าๆ?! เมาเหล้าเนี่ยนะ? ตูก็เมาเหมือนกันเนี่ย เจอแบบนี้เข้าไป!】

【ฮิฮิฮะฮะ: สตรีมเมอร์ พูดดีๆ นะ อย่ามาหลอกต้มพวกเรานะเว้ย!】

【ช้าง: ศุกร์เมาเสาร์นอน อาทิตย์ถอน จันทร์ลา ไม่งั้นเสียชาติเกิด】

【มิน่าล่ะสตรีมเมอร์ถึงได้ดูชิลขนาดนั้น ว่าแต่เรื่องช้างเมาเหล้านี่มันทั้งหลุดโลกทั้งตลกเลยแฮะ…】

ควั่งเหย่ค่อยๆ เดินมุ่งหน้าไปยังต้นมารูลา

“ผลมารูลาพอสุกงอมแล้วก็จะเริ่มเกิดการหมัก น้ำตาลภายในผลไม้ภายใต้การทำงานของจุลินทรีย์อย่างพวกยีสต์ก็จะเปลี่ยนเป็นแอลกอฮอล์ครับ”

“ปริมาณการกินของช้างทุกคนก็รู้อยู่ อาศัยปริมาณที่กินเข้าไป ถ้ามันไม่เมาแล้วใครจะเมาล่ะครับ”

“พอมันขับแอลกอฮอล์ในร่างกายออกไปหมด ช้างก็จะกลับมาเป็นปกติเอง”

“นี่คงเป็นเหตุผลที่ช้างชอบผลมารูลามั้งครับ ไม่ร่ำสุราก็ไปไม่ถึงดาวแห่งความสุข”

ควั่งเหย่พูดไปพลางเดินมาถึงใต้ต้นมารูลา

ให้ตายสิ เมื่อกี้เห็นผลไม้หล่นอยู่บนพื้นเพียบเลยแท้ๆ

ตอนนี้กระทั่งผลเดียวก็ยังไม่เหลือ

คุณชายช้างนี่มันกินเก่งชะมัด!

ควั่งเหย่จึงเปลี่ยนเป้าหมาย ย้ายไปที่ข้างต้นมารูลาอีกต้นหนึ่ง

พอเงยหน้าขึ้นมอง ผลไม้ดกเต็มกิ่งก้าน ช่างยอดเยี่ยมจริงๆ

“แต่ผมก็คงต้องขอพูดบ่นสักประโยคนะครับ เวลาเก็บผลมารูลาในป่า ต้องแน่ใจว่าผลไม้นั้นไม่ปนเปื้อน”

“หลักๆ คือต้องหลีกเลี่ยงการเก็บผลไม้ที่เปื้อนอึสัตว์ หรือเติบโตอยู่ในดินที่มีการปนเปื้อนครับ”

ควั่งเหย่พูดจบก็สำรวจลำต้นไม้ครู่หนึ่ง ก่อนจะถลกแขนเสื้อขึ้น

เขาไม่อยากทำเลียนแบบช้าง

ถ้าเขย่าลำต้น ผลไม้พวกนี้ร่วงลงมาก็คงจะแตกเสียหายหมดพอดี

ควั่งเหย่กะว่าจะเก็บกลับไปหมักเหล้า

หลังจากติดตั้งอุปกรณ์ไลฟ์สดเข้าที่เรียบร้อย ควั่งเหย่ก็หมุนเป้สะพายหลังกลับมาสะพายไว้ที่หน้าอก

จากนั้นใช้มือทั้งสองข้างเกาะกุมส่วนที่นูนขึ้นมาบนลำต้นไว้แน่น

แล้วออกแรงถีบเท้าทั้งสองข้างส่งตัว เพียงพริบตาก็พุ่งพรวดขึ้นไปบนลำต้นไม้ได้อย่างว่องไว

เห็นเพียงเขาขยับตัวไม่กี่ทีก็หาตำแหน่งกิ่งไม้เป้าหมายเจอ ผลไม้บนกิ่งสะท้อนแสงแดดเปล่งประกายดูน่ากินอย่างยิ่ง

ควั่งเหย่ยื่นมือออกไป บีบขั้วผลไม้เบาๆ แล้วออกแรงดึงแค่นิดเดียว

ผลมารูลาก็หลุดออกจากกิ่ง

ควั่งเหย่อาศัยจังหวะนั้นหย่อนผลไม้ใส่ลงในเป้สะพายหลัง

เวลาค่อยๆ ผ่านไปทีละนาที ผลมารูลาในเป้ของควั่งเหย่ก็เริ่มพอกพูนขึ้นเรื่อยๆ

เขาได้กลิ่นหอมจางๆ ลอยมาแตะจมูกเป็นระลอก

เป็นกลิ่นที่โชยออกมาจากผลมารูลานั่นเอง

ในที่สุด ควั่งเหย่ก็อดใจไม่ไหว ทั้งที่ตัวยังอยู่บนต้นไม้ เขาก็หยิบผลไม้ขึ้นมาลูกหนึ่ง เช็ดๆ ถูๆ แล้วกัดลงไปคำโต

น้ำผลไม้รสหวานอมเปรี้ยวที่เจือกลิ่นหอมของการหมักบ่มจางๆ ระเบิดฟุ้งกระจายไปทั่วทั้งปาก

พอกัดคำที่สอง ควั่งเหย่ก็กลืนผลไม้ลงท้องไปทั้งลูกเรียบร้อยแล้ว

ในหน้าจอห้องไลฟ์ รอยยิ้มอันเป็นเอกลักษณ์ของชายหนุ่มปรากฏขึ้นมาอีกครั้ง:

“รสชาติดีแฮะ”