บทที่ 98 นกกระสาหัวเกรียน

หลังจากวางสาย ควั่งเหย่ก็เดินผ่านแอ่งน้ำแห่งหนึ่ง

เฮ้ย! ทันทีที่กล้องแพนผ่าน แฟนคลับในห้องไลฟ์ก็สะดุ้งโหยง!

ภาพที่เห็นคือสุนัขพันธุ์พื้นเมืองสองตัวกำลังหมอบอยู่ริมแอ่ง ยื่นหัวลงไปเลียน้ำในสระอย่างเอร็ดอร่อย

และข้างๆ พวกมัน ก็มีชายหนุ่มผิวเข้มสามคนกำลังก๊อปปี้ท่านั้นแบบเป๊ะๆ พวกเขาก้มลงไปดื่มน้ำอย่างดื่มด่ำไม่ต่างกัน

ถัดไปไม่ไกลมีเด็กหนุ่มอีกคนถือคันธนู สายตาเฉียบคมคอยกวาดมองไปรอบๆ

แอ่งน้ำตรงนี้ค่อนข้างแปลกตากว่าที่อื่น

เพราะน้ำข้างในมัน… ขุ่นคลั่กแถมยังเหลืองอ๋อยสุดๆ

ดังนั้นพอคนดูในห้องไลฟ์เห็นพวกมันนอนราบลงไปดื่มน้ำกันสดๆ แบบนั้น หลายคนก็พากันรู้สึกพะอืดพะอมขึ้นมาทันที:

【เอ่อ ไม่รู้เลยต้องถาม: ในตัวพวกมันมีเครื่องกรองน้ำฝังอยู่หรือไงเนี่ย?!】

【น้ำนี่แค่ดูสกปรกเฉยๆ ที่ไหนได้ มันไม่มีความสะอาดเลยสักนิด…】

【กล้วยโอเดเบียว: ต่อให้กูฝึกวิชากายาทองคำขั้นเก้ามา เจอสกิลน้ำดื่มมื้อนี้เข้าไป รับรองว่าไม่รอดแน่】

ควั่งเหย่หัวเราะเบาๆ ก่อนจะพูดขึ้นว่า:

"โบราณว่าไว้ ฟ้าจะมอบภารกิจยิ่งใหญ่ให้แก่โอเดเบียว ผู้นั้นต้องผ่านความลำบากเสียก่อน ดัดนิสัยให้แกร่ง ผิวพรรณต้องกร้านแดด… และที่สำคัญที่สุด คือต้องฝึกลำไส้ให้ทนทานต่อเชื้อโรคด้วย!"

พอพูดจบ ข้อความในห้องไลฟ์ก็ไหลทะลักจนอ่านแทบไม่ทัน

ควั่งเหย่จำได้แม่นว่าเด็กหนุ่มที่ถือคันธนูคนนั้นคือโทดา

ตอนแรกเขาคิดว่าทุ่งหญ้าสะวันนาแอฟริกาตะวันออกคงกว้างใหญ่ไพศาล แต่การได้มาเจอกันบ่อยขนาดนี้ ทำให้ควั่งเหย่เริ่มรู้สึกว่าโลกมันกลมจนแคบถนัดตา ไม่ได้กว้างขวางอย่างที่คิดเลย

สองสามครั้งก่อนที่เจอ พวกเขายังไม่พกหมาล่าเนื้อมาด้วย แต่คราวนี้พามาด้วยแล้ว

ดูท่าทางแล้ว วันนี้คงต้องเดินทางกันไกลน่าดู

ขณะที่ควั่งเหย่กำลังกะว่าจะชิ่งหนีไปเงียบๆ

ทางกลุ่มพรานที่กำลังดื่มน้ำกันอยู่ก็ส่งเสียงเฮลั่น หมาล่าเนื้อเองก็พลอยเห่า "โฮ่งๆ" รับกระแสไปด้วย!

ควั่งเหย่นึกว่าตัวเองถูกจับได้เสียแล้ว กำลังจะยกมือขึ้นโบกทักทาย

ทว่าทันทีที่เขายกมือขึ้น ลมวูบหนึ่งก็พัดผ่านเหนือหัวไป

ควั่งเหย่ไหวตัวทัน รีบเอี้ยวหลบอย่างรวดเร็ว

ร่างหนึ่งร่วงตุ้บลงมากระแทกพื้นข้างเท้าเขา เศษหญ้ากระเด็นกระจายฟุ้ง!!

ควั่งเหย่ก้มลงมอง… ที่แท้มันคือนกตะกรุมตัวหนึ่งนี่เอง

น่าเสียดายที่มันถูกลูกธนูยิงทะลุตัว ตายตาไม่หลับเลยทีเดียว

ทันใดนั้นเสียงผิวปากก็ดังขึ้นอย่างตื่นเต้น

"เฮ้ยเพื่อน! นายเองเหรอเนี่ย!"

ควั่งเหย่หันขวับไปโบกมือทักทายโทดาอย่างเก้อๆ

"บังเอิญจังนะ"

โทดาวิ่งรี่เข้ามา พลางชี้ไปที่นกตะกรุมบนพื้นแล้วพูดว่า:

"วันนี้พวกเราโชคดีชะมัด"

เจ้านกตะกรุมตัวนี้คือเหยื่อตัวแรกที่พวกเขาหามาได้ในวันนี้

โทดาคว้ามันขึ้นมาด้วยความดีใจ ก่อนจะจับพาดหลังไว้ราวกับกำลังคล้องผ้าพันคอ

ในตอนนั้นเอง ชายหนุ่มอีกสามคนก็เดินตรงเข้ามา

ฝาแฝดคู่หนึ่งพยักหน้าทักทายควั่งเหย่อย่างเป็นกันเอง ซึ่งก็คือฮาวาเยกับกอนจานั่นเอง

ส่วนชายหนุ่มอีกคนควั่งเหย่ไม่คุ้นหน้าเท่าไหร่ แต่ดูเป็นคนยิ้มเก่ง หน้าตาน่ารักน่าเอ็นดูไม่หยอก

โทดายังไม่ทันได้แนะนำควั่งเหย่ให้อีกฝ่ายรู้จัก ชายหนุ่มคนนั้นก็ชิงทักทายขึ้นมาก่อน

"สวัสดี ฉันชื่อฮาบู ครั้งก่อนเราเคยเจอกันที่เผ่าด้วยนะ"

ควั่งเหย่ยิ้มตอบกลับ "สวัสดีครับ"

จากนั้นโทดาก็จับปีกทั้งสองข้างของนกตะกรุม เลียนแบบเสียงร้องของมันพลางขยับปีกพึ่บพั่บขึ้นลง

ทำท่าราวกับว่าอีกเดี๋ยวตัวเองจะบินขึ้นฟ้าได้อย่างนั้นแหละ

ยังไงก็ยังเป็นเด็ก โทดาเลยยังขี้เล่นอยู่มาก

พวกหนุ่มๆ คนอื่นก็พลอยสนุกสนานไปด้วย

เพราะนี่คือผลงานของพวกเขาวันนี้

ขณะที่ควั่งเหย่กะว่าจะทักทายพอเป็นพิธีแล้วรีบชิ่ง โทดาพลันดึงนกตะกรุมมากอดไว้แนบอก

"มากินด้วยกันสิ!"

ควั่งเหย่รีบโบกไม้โบกมือปฏิเสธรัวๆ ทันที

"ไม่เอาดีกว่าครับ ผมเพิ่งกินมา"

ชาวเน็ตในห้องไลฟ์เห็นท่าทีแบบนี้ของควั่งเหย่ก็พากันกลั้นขำไม่อยู่

นี่ใช่สตรีมเมอร์สายกินแหลกที่กินอะไรก็หน้านิ่งคนเดิมแน่เหรอเนี่ย?

ทำไมคราวนี้ถึงได้ขัดขืนขนาดนั้นล่ะนั่น!

ทว่าพวกหนุ่มๆ กลับคิดว่าควั่งเหย่แค่ขี้เกรงใจ

ตัดภาพมาอีกที ควั่งเหย่นั่งหน้าปลงตกอยู่บนพื้น เหม่อมองเปลวไฟที่ลุกโชนตรงหน้า

ส่วนโทดากับเพื่อนๆ กำลังช่วยกันถอนขนนกตะกรุมอยู่ข้างๆ

มือไวสุดๆ ขนนกปลิวว่อนไปทั่ว…

ยิ่งขับให้บรรยากาศรอบตัวควั่งเหย่ดูน่าเวทนายิ่งขึ้นไปอีก

"นกตะกรุม หนึ่งในห้าสัตว์หน้าตาอัปลักษณ์แห่งทุ่งหญ้าสะวันนา ทุกคนยังจำกันได้ใช่ไหมครับ?"

ในเมื่อเห็นชัดๆ ว่าหนีไม่พ้น ควั่งเหย่จึงเริ่มเล่าเรื่องราวของนกตะกรุมให้คนในห้องไลฟ์ฟัง

"เวลานกตะกรุมกางปีกออกจะกว้างได้ถึงสองถึงสามเมตร ตอนบินขึ้นมาก็ดูอลังการอยู่หรอกครับ"

"แต่หัวมันจะล้าน แล้วอาหารหลักคือพวกซากสัตว์ มักจะโผล่มาป้วนเปี้ยนรอบซากสัตว์ร่วมกับพวกอีแร้งและไฮยีน่า"

"แต่ก็เหมือนอีแร้งตรงที่ชอบกินพวกลูกนกกับไข่นกด้วยเหมือนกัน"

"อย่าเห็นว่ามันหน้าตาน่าเกลียดนะครับ ประโยชน์ของมันไม่น้อยเลย ในฐานะสัตว์กินซาก นกตะกรุมมีบทบาทสำคัญอย่างยิ่งต่อระบบนิเวศในฐานะผู้ย่อยสลาย"

"พวกมันช่วยกำจัดซากสัตว์ ป้องกันการแพร่ระบาดของเชื้อโรค ขณะเดียวกันก็ช่วยเร่งการย่อยสลายสารอินทรีย์และการหมุนเวียนของธาตุอาหาร ทำให้ระบบนิเวศรักษาสุขภาพและความสมดุลเอาไว้ได้"

ชาวเน็ตในห้องไลฟ์จับประเด็นเด็ดได้ในพริบตา

【สัตว์ที่กินซากสัตว์ เนื้อของมันจะมีรสชาติยังไงวะนั่น?】

【ฝันกลางวันแสนสั้น: เอ่อ เอาตรงๆ นะ ฉันไม่กล้าแม้แต่จะจินตนาการเลย】

ควั่งเหย่หันไปมองโทดาที่เพิ่งถอนขนเสร็จ และกำลังชำแหละเครื่องในนกตะกรุม

เครื่องในพวกนั้นถูกล้างแบบลวกๆ แล้วก็โยนลงบนกองไฟ…

ส่วนร่างที่เหลือของนกตะกรุม ก็พบจุดจบเดียวกับลิงบาบูนคราวก่อน

ทั้งตัวถูกวางย่างบนกองไฟ เสียงหนังแตกดังเปรี๊ยะๆ

ควั่งเหย่ค่อยๆ หันหน้ากลับมา พูดกับกล้องไลฟ์ว่า

"ซากสัตว์จะเพาะเชื้อแบคทีเรียและจุลินทรีย์จำนวนมหาศาล ในกระบวนการเน่าเปื่อยย่อยสลายจะทำให้เกิดสารประกอบอย่างพวกคาดาเวอรีนและพูเทรสซีน"

"สารพวกนี้จะสะสมอยู่ในตัวของสัตว์กินซาก นานวันเข้า เนื้อของพวกมันก็จะมีกลิ่นเน่าเหม็นติดอยู่ด้วย"

"ผมเองก็ไม่รู้รสชาติหรอกนะ แล้วก็ไม่กล้าถามด้วยเหมือนกัน"

ควั่งเหย่เปลี่ยนโหมดเป็นยิ้มเจื่อน ไม่รู้เลยว่าตัวเองกำลังทำใจแบบไหนตอนนั่งมองพวกโทดาย่างนกตะกรุมบนกองไฟอันร้อนแรง

ในที่สุด ช่วงเวลาที่หลีกเลี่ยงไม่ได้ก็มาถึงจนได้

วินาทีที่โทดาฉีกเนื้อนกตะกรุมส่วนปีกยื่นให้ควั่งเหย่ด้วยแววตาเป็นประกายวับ

คอมเมนต์ในห้องไลฟ์ก็ระเบิดตูมทันที!

ยอดผู้ชมพุ่งสูงขึ้นอย่างรวดเร็ว…

ควั่งเหย่รู้อยู่เต็มอกว่า ยอดไลฟ์จะปังไม่ปัง มันวัดกันที่ตอนเขาเคี้ยวเนื้อชิ้นนี้นี่แหละ

เขายื่นมือไปรับเนื้อชิ้นนั้น ท่ามกลางสายตาคาดหวังของทุกคน แต่แล้วจู่ๆ เขาก็ตบเข่าฉาด

"เฮ้ย! ดูความจำผมสิ เกือบลืมไปสนิทเลย!"

คู่แฝดโพล่งขึ้นมาแทบจะพร้อมกัน

"ลืมอะไรเหรอ?"

ควั่งเหย่หันตัวกลับไปควานหาของในเป้ แต่ความจริงแล้วแอบหยิบขนมซองหนึ่งออกมาจากแหวนมิติต่างหาก!

"ลืมแบ่งของอร่อยให้ทุกคนน่ะสิ!"

ควั่งเหย่เขย่าขนมในมือไปมา

"นี่คือของเด็ดจากประเทศผมครับ เรียกมันว่า 'ล่าเถียว'!"

【555555 สตรีมเมอร์ นายมันตัวตึง!】

【โสมกับน้ำส้มสายชูไม่ถูกกัน: แสงสว่างแห่งสินค้าแดนมังกรของแท้! กู้ชีพกระเพาะสตรีมเมอร์ไว้ได้ทันท่วงที!】

【ฝึกกล้ามเนื้อหูรูดเพื่อหนีบรัดคนในใจ: ล่าเถียวกินเยอะแสบท้อง มีความรักเยอะแสบใจ… แสบจริงไม่จกตา】

มุกนี้ได้ผลชะงัดนัก

กลุ่มพรานเผ่าฮัดซาไม่สนใจเนื้อย่างที่เพิ่งสุกอีกต่อไป ความสนใจทั้งหมดถูกดึงดูดไปยังล่าเถียวที่ควั่งเหย่เพิ่งแกะซอง

บรรยากาศเปลี่ยนไปทันตา ทุกคนถือซองล่าเถียวอยู่ในมือคนละอัน

พอโทดาเอาเข้าปากไปชิ้นหนึ่ง ดวงตาที่โตอยู่แล้วก็เบิกกว้างกลายเป็นหลอดไฟทันที

"ว้าว รสชาตินี้มันมหัศจรรย์มาก!"

คนอื่นๆ ก็พากันหยิบกินตาม สีหน้าเปลี่ยนเป็นประหลาดใจระคนตื่นเต้นในพริบตา!

ต่างบอกเป็นเสียงเดียวกันว่ารสชาตินี้อร่อยจนหยุดกินไม่ได้

"เอ้า ให้พวกนายหมดเลย เอากลับไปกินนะ"

ควั่งเหย่ตัดสินใจยกให้โทดาไปทั้งห่อใหญ่

ตอนแรกโทดายังมีท่าทีเกรงใจ ควั่งเหย่จึงรีบพูดเสริม

"ไม่เป็นไรหรอก พอกลับบ้านไปฉันหากินได้ตลอดเวลาอยู่แล้ว"

โทดาถึงได้ยิ้มแก้มปริแล้วรับไว้

พวกเขานั่งล้อมวงคุยกันข้างกองไฟอีกสักพัก โทดาก็บอกว่าจะต้องไปล่าสัตว์ต่อแล้ว

ทุกคนจึงพากันกล่าวลาควั่งเหย่

ควั่งเหย่ถ่ายฟุตเทจตอนที่พวกเขากำลังกินอาหารเก็บไว้ คิดในใจว่าเอาไปตัดลงคลิปได้อีกตอนพอดี

เขาเดินมุ่งหน้ากลับกระท่อมอย่างอารมณ์ดี

ระหว่างนั้น เนื้อนกตะกรุมในมือ ก็ถูกเขาโยนทิ้งเข้าไปในพงหญ้าข้างทางอย่างแนบเนียน

"ยกให้คนที่คู่ควรแล้วกันนะ…"