บทที่ 97 เป็นทั้งเพื่อน และผู้ร่วมอุดมการณ์

ควั่งเหย่รีบโบกไม้โบกมือปฏิเสธพัลวัน

“ไม่มีทาง ไม่ใช่แบบนั้นเลย ผมแค่รู้สึกว่าสีหน้าเธอเมื่อกี้มันดูแปลกๆ”

เซมบาเห็นแบบนั้นก็ทำหน้าตาเหมือน “ผมเข้าใจน่า” แล้วหัวเราะร่วน

“เออๆ ใช่ๆ คุณเนี่ยช่างสังเกตจริงๆ นะ”

เจอการเออออห่อหมกแบบนั้นของเซมบา ควั่งเหย่ก็หรี่ตามองพลางเอ่ยเสียงเรียบ

“งั้นลองบอกผมมาซิ ว่าสีหน้าเธอแปลกตรงไหน?”

เซมบาชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะยิ้มกริ่ม

“ปกติผมไม่ได้คอยจ้องจับผิดพี่สะใภ้ตัวเองขนาดนั้นหรอกน่า”

ควั่งเหย่ไม่คิดเลยว่าจะมีวันที่ตัวเองโดนเซมบาย้อนจนไปไม่เป็นแบบนี้…

แต่ไม่ทันไรเซมบาก็วกรกลับมาเข้าเรื่องเอง

“แต่ผมรู้อยู่อย่างหนึ่งนะ วิชาธนูของฮวาหลี่ซือน่ะ ระดับแถวหน้าเลยล่ะ”

“เมื่อก่อนเคยมีหมาในแอบมาขโมยล่าปศุสัตว์ วันนั้นผมอยู่ด้วยพอดี เลยได้เห็นกับตา เธอจัดการหมาในนัดละตัว แถมลูกศรแต่ละดอกยังปักเข้าตำแหน่งเดิมเป๊ะ แทบจะซ้อนทับกันเลยด้วยซ้ำ”

“คุณก็น่าจะรู้ ในเผ่ามาไซเรื่องแบบนี้หายากจะตาย ที่ผู้หญิงจะมีฝีมือยิงธนูระดับเทพขนาดนั้น แต่หลังจากวันนั้น ผมก็ไม่เคยเห็นเธอหยิบคันธนูขึ้นมาอีกเลย”

พอได้ยินแบบนี้ ควั่งเหย่ก็เข้าใจแล้วว่าแววตาชื่นชมปนความผิดหวังของฮวาหลี่ซือหมายความว่าอย่างไร

ในเผ่ามาไซที่มีการแบ่งหน้าที่ตามเพศอย่างชัดเจน มือของเธอถูกกำหนดไว้ให้จับเข็มเย็บผ้าและตะหลิวทำกับข้าว ไม่ใช่ด้ามหอกหรือคันธนู

เมื่อกลับมาถึงกระท่อมไม้ ถ้วยใบเล็กตรงหน้ากุยซื่อก็ว่างเปล่าไร้ร่องรอยอาหารแล้ว

ควั่งเหย่จึงเติมมื้อดึกให้มันอีกนิดหน่อย

หลังจากกุยซื่อกินก้อนเนื้อจนเกลี้ยง มันก็เดินวนรอบตัวควั่งเหย่อยู่หลายรอบ เป็นการส่งสัญญาณบอกว่าอยากได้นมแพะมาตบท้ายล้างปากสักหน่อย

ควั่งเหย่อุ้มกุยซื่อไว้ด้วยมือข้างหนึ่ง ส่วนมืออีกข้างก็ชงเตรียมนมแพะ

ขั้นตอนทั้งหมดดำเนินไปด้วยความชำนาญขั้นสุด

กุยซื่อคาบขวดนมไว้ในปาก ก่อนจะมุดตัวลงไปขดในรังน้อยอันแสนสบายของมันอย่างพึงพอใจ พลางนอนมองควั่งเหย่ตัดต่อคลิปวิดีโอ

ถึงแม้การตัดต่อคลิปจะต้องใช้ความคิดเยอะแยะ ทั้งการร้อยเรียงภาพช็อตต่างๆ และการเขียนคำบรรยาย

แต่ควั่งเหย่กลับมองว่าเวลานี้คือช่วงเวลาพักผ่อนคลายเครียดของตัวเองไปแล้ว

เพราะอย่างไรเสียทุกอย่างก็ทำตามใจคิด ไม่ต้องมีใครมาคอยออกความเห็น

แถมยังไม่ต้องโดนใครมาสั่งแก้หรือส่งคอมเมนต์แก้งานยาวเป็นหางว่าวด้วย

ความรู้สึกที่ได้ใช้คลิปสั้นแลกเปลี่ยนมุมมองทางความคิดกับผู้คนหลากหลายแบบจัดเต็มนี้

มันรู้สึกดีมากจริงๆ

ดึกสงัดแล้ว ควั่งเหย่ก็ตัดต่อคลิปตอนล่าสุดจนเสร็จสมบูรณ์

เนื้อหาข้างในเล่าถึงเซมบากับสถานสงเคราะห์ของเขา

ควั่งเหย่ขออนุญาตจากเซมบาไว้ล่วงหน้าแล้ว เขาอยากใช้เรื่องราวของเซมบากับคุณแม่มาเป็นแกนหลักของเรื่อง

เพื่อดึงดูดผู้รักพืชพรรณและสัตว์ป่าให้มาร่วมสมทบทุนกับมูลนิธิมากขึ้น

ไม่รู้เหมือนกันว่ากระแสตอบรับของคลิปจะเป็นอย่างไร ควั่งเหย่กดปุ่มเผยแพร่ทันที

ถึงได้รู้ตัวว่านี่เป็นครั้งแรกเลยที่เขารู้สึกตื่นเต้นกับกระแสตอบรับของคลิปสั้นขนาดนี้

ทุกอย่างคงต้องรอจนกว่าแสงตะวันจะมาเยือนในวันพรุ่งนี้

ควั่งเหย่นอนหลับสนิทตลอดทั้งคืน

พอวันใหม่มาถึง เขาก็ตื่นขึ้นมาเตรียมมื้อเช้าตามปกติ ก่อนจะออกไปรดน้ำแปลงผักในลานบ้าน

จากนั้นเขาก็เปิดแอปพลิเคชันไลฟ์สดขึ้นมาดู แล้วก็ต้องตาโต เพราะยอดผู้ติดตามพุ่งทะลุทะลวงจนแตะเกือบ 50,000 คนภายในชั่วข้ามคืนแล้ว!!

ควั่งเหย่รู้สึกได้รางๆ ว่ารางวัลถัดไปจากระบบคงใกล้จะถึงมือเขาเต็มที

ยอดกดไลก์ของคลิปเมื่อคืนพุ่งทะยานอย่างบ้าคลั่ง!!

กล่องข้อความหลังไมค์ก็แทบจะระเบิด หลายคนต่างทักมาบอกว่าจะช่วยสนับสนุนทั้งเงินทั้งแรงอย่างเต็มที่

ยังมีเพื่อนร่วมชาติบางคนที่อาศัยอยู่ในแอฟริกาตะวันออก ทักมาเสนอตัวว่าพร้อมสนับสนุนงานอนุรักษ์สัตว์ป่าของเขากับเซมบาด้วย

ตั้งแต่เช้าตรู่ของวันนี้มีแต่ข่าวดีหลั่งไหลเข้ามาเป็นระลอก

ควั่งเหย่ดีอกดีใจจนหุบยิ้มไม่ได้ ถึงขนาดเทนมแพะให้กุยซื่อเพิ่มเป็นรางวัลอีกหน่อย

พอกุยซื่อจัดการมื้อเช้าเสร็จ มันก็เริ่มกิจกรรมออกกำลังกายยามเช้าของตัวเองทันที

ความสุขจากการปีนป่ายบนโครงไม้มีแค่เจ้าตัวเล็กนี่แหละที่เข้าใจลึกซึ้ง

ควั่งเหย่มองดูมันกระโดดโลดเต้นขึ้นๆ ลงๆ แล้วจู่ๆ ก็ตระหนักขึ้นมาได้ว่า เจ้าตัวเล็กนี่โตไวเหลือเกิน

แม้ควั่งเหย่จะไม่ได้วางแผนการเดินทางของตัวเองไว้อย่างตายตัวนัก

แต่เขาก็รู้ดีว่าสุดท้ายแล้วเขาก็ต้องจากทุ่งหญ้าสะวันนาแห่งแอฟริกาตะวันออกแห่งนี้ไปอยู่ดี

ยิ่งอยู่นานเข้า กลับยิ่งรู้สึกผูกพันจนเริ่มตัดใจไม่ลงเสียแล้ว…

ว่าแต่ ช่วงครึ่งเดือนมานี้เขาแทบไม่ได้เห็นเลี่ยเลี่ยกับน้องชายหน้าบูดของมันเลย

ควั่งเหย่ชักจะรู้สึกไม่คุ้นชินขึ้นมาหน่อยๆ

เมื่อเห็นว่าวันนี้แดดดี ควั่งเหย่จึงตั้งใจจะออกไปเดินสำรวจรอบๆ สักหน่อย

ถือโอกาสตามหาร่องรอยของสองพี่น้องเสือดาวไปด้วยเลย

ควั่งเหย่เล่นกับกุยซื่ออยู่พักหนึ่ง พอดูแลความเรียบร้อยของมันเสร็จก็ก้าวเท้าออกจากบ้าน

เดือนกรกฎาคมในแอฟริกาตะวันออกใกล้จะผ่านพ้นไปแล้ว ปรากฏการณ์ที่ยิ่งใหญ่ตระการตาที่สุดอย่าง “การข้ามฟากสู่สรวงสวรรค์” กำลังจะมาถึง

นั่นก็คือการอพยพย้ายถิ่นครั้งใหญ่ของเหล่าสัตว์ป่า

พวกมันจะต้องเดินทางมุ่งหน้าไปยังพื้นที่ที่พืชพันธุ์อุดมสมบูรณ์ และต้องว่ายข้ามแม่น้ำมาราฟี่

ในแม่น้ำมาราฟี่มีจระเข้แม่น้ำไนล์อยู่ชุกชุม ขั้นตอนการข้ามแม่น้ำจึงเต็มไปด้วยอันตรายอย่างยิ่งยวด

สัตว์จำนวนมากจะต้องสังเวยชีวิตระหว่างทาง กลายเป็นของว่างยามบ่ายให้แก่ฝูงจระเข้

กองทัพหลักในการอพยพคือฝูงวิลเดอบีสต์หลายล้านตัว ม้าลายหลายแสนตัว รวมถึงสัตว์กินพืชอย่างพวกละมั่ง

แม้จะต้องเผชิญหน้ากับอันตรายใหญ่หลวง แต่พวกมันก็ยังคงมุ่งหน้าข้ามแม่น้ำไปโดยไม่คิดหันหลังกลับ

เพื่อออกตามหาแหล่งน้ำและอาหารที่อุดมสมบูรณ์ยิ่งกว่า สำหรับประคับประคองชีวิตของตนเองและสืบเผ่าพันธุ์ของพวกพ้อง

พวกมันแบกความปรารถนาในการมีชีวิตรอดอันแรงกล้า ก้าวเดินมุ่งหน้าสู่ “สรวงสวรรค์” แห่งชีวิต

ด้วยเหตุนี้จึงได้รับการเปรียบเปรยว่าเป็น “การข้ามฟากสู่สรวงสวรรค์”

อย่างไรก็ตาม ควั่งเหย่ต้องเห็น “การข้ามฟากสู่สรวงสวรรค์” ด้วยตาตัวเองก่อน ถึงจะยอมออกเดินทางต่อไปได้

ตอนที่เดินผ่านต้นไม้ที่เลี่ยเลี่ยมักจะชอบไปนอนอยู่นั้น เขายังตั้งใจหยุดรอดูอยู่ครู่หนึ่ง

แต่ก็ยังไม่พบวี่แววของมัน

ในจังหวะนั้นเอง เสียงโทรศัพท์ของควั่งเหย่ก็ดังขึ้น

เป็นเบอร์แปลกที่ไม่คุ้นตา

“ฮัลโหล สวัสดีครับ?”

ปลายสายเงียบไปครึ่งวินาที ก่อนจะตอบกลับมาเป็นภาษาอังกฤษทันที

“สวัสดีควั่งเหย่ ผมดามีเอนเองนะ”

ควั่งเหย่ถึงเพิ่งนึกขึ้นได้ว่าเมื่อครู่ตัวเองเผลอพูดภาษาจีนออกไป

“สวัสดีดามีเอน แผลฟื้นตัวเป็นยังไงบ้าง?”

ควั่งเหย่รีบเปลี่ยนภาษา แล้วเปิดโหมดคุยเล่นกับดามีเอนอย่างสนิทสนม ท่าทางแบบนี้ใครมาเห็นเข้าก็คงคิดว่าเป็นเพื่อนที่คบกันมานานหลายปีแน่นอน

ดามีเอนตอบกลับมาอย่างรวดเร็วเช่นกัน

“ขอแค่ผ่าเอาหัวกระสุนออกมาได้ ที่เหลือก็ไม่มีปัญหาแล้วล่ะ”

น้ำเสียงของดามีเอนฟังดูชัดเจนและมีพลัง เต็มเปี่ยมไปด้วยชีวิตชีวา

ไม่ทันที่ควั่งเหย่จะได้เอ่ยปากอะไรต่อ ดามีเอนก็พูดต่อว่า

“พอกลับไปถึง ผมก็รายงานเรื่องที่พวกพรานเถื่อนวางยาพิษในบ่อน้ำให้หน่วยงานที่เกี่ยวข้องทราบทันที รวมกับข้อหาลักลอบล่าสัตว์และพยายามฆ่า ขยะเปียกสองตัวนั้นคงได้นอนคุกจนแก่ตายแน่!”

ควั่งเหย่สัมผัสได้ถึงความโกรธของดามีเอนผ่านทางสายโทรศัพท์เลยทีเดียว

“ยังดีที่คราวนี้ทุกคนปลอดภัยกันหมด”

“นั่นสิ ทีมของเราจำเป็นต้องขยายขนาดขึ้น เพื่อให้มั่นใจว่าจะไม่มีการลักลอบล่าสัตว์เกิดขึ้นในแอฟริกาตะวันออกอีกต่อไป”

“หลังจากเจ้าหน้าที่สอบปากคำ พวกมันก็ยอมสารภาพจุดที่วางยาพิษออกมา โชคดีที่พวกมันเพิ่งมีเวลาลงมือวางยาไปแค่บ่อน้ำแห่งนั้นแห่งเดียว ตอนนี้พวกเราล้อมรั้วกั้นบ่อน้ำที่ถูกวางยาพิษไว้แล้ว เพื่อกันไม่ให้สัตว์และคนอื่นๆ เข้าไปใกล้”

“ตอนนี้เจ้าหน้าที่ตรวจสอบสิ่งแวดล้อมกำลังวิเคราะห์ส่วนประกอบของยาพิษอยู่ จากนั้นถึงจะทำการบำบัดน้ำให้สะอาด”

ควั่งเหย่ฟังดามีเอนเล่าแล้วก็รู้สึกว่า ตอนนั้นน่าจะจัดกระดูกให้สองคนนั้นหลุดเพิ่มอีกสักสองสามข้อต่อจริงๆ!

ทั้งสองคนคุยกันต่ออีกครู่หนึ่งถึงเรื่องของดาเลีย

ดามีเอนเล่าว่าดาเลียตอบตกลงเข้าร่วมทีมลาดตระเวนแล้ว น้ำเสียงเต็มไปด้วยความตื่นเต้นยินดี

แถมเขายังตั้งใจจะจัดตั้งทีมลาดตระเวนเพื่อดูแลปกป้องสิงโตโดยเฉพาะขึ้นมาอีกหนึ่งทีมด้วย คงเป็นเพราะได้เห็นภาพตอนที่พวกพรานเถื่อนยิงสิงโตตัวผู้ตาย จึงเกิดความคิดนี้ขึ้นมา

การจำแนกเป้าหมายการคุ้มครองให้ชัดเจน ก็เป็นอีกวิธีหนึ่งในการเพิ่มประสิทธิภาพในการปกป้องดูแลเช่นกัน

“ดามีเอน มีเรื่องหนึ่งที่ผมอยากจะขอคำปรึกษาจากคุณหน่อยน่ะ”

ดามีเอนหัวเราะออกมา

“เรื่องที่เจ้าหนุ่มเซมบาจะจัดตั้งกองทุนอนุรักษ์สัตว์ป่าใช่ไหมล่ะ?”

ควั่งเหย่ไม่ได้แปลกใจเท่าไร เพราะเขารู้ดีว่าเซมบาเป็นคนทำอะไรคล่องแคล่วรวดเร็วขนาดไหน

ดูท่าคงคุยเรื่องนี้กับดามีเอนไปเรียบร้อยแล้วสินะ

“ใช่ครับ ผมคิดว่าด้วยประสบการณ์ของคุณ น่าจะช่วยแนะนำแนวทางดีๆ ให้ผมได้เยอะเลย”

ดามีเอนหัวเราะร่วนอย่างอารมณ์ดีกว่าเดิม

“คำแนะนำน่ะไม่มีหรอก แต่ถ้าให้ช่วย ผมสามารถขยายขอบเขตงาน แล้วดึงสถานสงเคราะห์เอลฟ์ของน้องชายเซมบาเข้ามาอยู่ภายใต้การดูแลของมูลนิธิเราได้นะ”

หัวใจของควั่งเหย่กระตุกวูบอย่างแรง นี่มันเซอร์ไพรส์ที่คาดไม่ถึงชัดๆ!

“ทำแบบนั้นได้จริงๆ เหรอครับเนี่ย?!!”

ถ้าเรื่องนี้ทำได้จริง ดามีเอนก็เท่ากับเป็นใบเบิกทางบนเส้นทางกองทุนอนุรักษ์สัตว์ป่าของเซมบาเลยทีเดียว

ไม่ใช่แค่ขั้นตอนเอกสารช่วงแรกจะง่ายขึ้นเท่านั้น แต่นั่นยังหมายถึงการได้รับแรงสนับสนุนที่แข็งแกร่งและมั่นคงในระยะยาวอีกด้วย!

น้ำเสียงของดามีเอนที่ตอบกลับมาจากปลายสายดูตื่นเต้นไม่แพ้กัน

เขากระแอมไอเบาๆ ก่อนจะพูดด้วยน้ำเสียงจริงใจสุดซึ้ง

“ได้แน่นอนอยู่แล้ว พวกเราเป็นเพื่อนกัน และเป็นผู้ร่วมอุดมการณ์เดียวกันด้วยนี่นา”