บทที่ 96 มูลนิธิต่อต้านการลักลอบล่าสัตว์

ตอนที่ดาเลียกลับมาถึงหมู่บ้าน ชาวเผ่าทุกคนต่างพากันมายืนรอรับพวกเขาอยู่ที่หน้าทางเข้า

อาจูนีซึ่งยืนอยู่หน้าสุดมีสีหน้าอ่อนล้าเต็มที ทว่าในดวงตายังคงเป็นประกายฉายแววเด็ดเดี่ยว

ตอนแรกดาเลียเหลือบมองอาจูนีอย่างกล้าๆ กลัวๆ แต่เมื่อเห็นใบหน้าเคร่งขรึมคู่นั้นค่อยๆ คลี่ยิ้มบางออกมา ดวงตาของเขาก็พลันแดงก่ำขึ้นมาทันที

อาจูนีกางแขนออกกว้างอ้ารับลูกชาย

"พ่อครับ… ผมขอโทษ!"

ดาเลียแทบจะโผเข้าสู่อ้อมกอดของพ่อ

"ไม่บาดเจ็บก็ดีแล้ว"

อาจูนียกมือขึ้นลูบหัวลูกชาย พลางตระหนักได้ว่าเจ้าลูกชายตัวดีที่เคยอารมณ์ร้อนที่สุดคนนี้ เติบโตจนสูงกว่าเขาไปเสียแล้ว

ควั่งเหย่กับเซมบ้ายืนยิ้มมองภาพความอบอุ่นตรงหน้าอยู่ข้างๆ

ชาวเผ่าเริ่มส่งเสียงโห่ร้องยินดี ต้อนรับการกลับมาของดาเลีย ในวินาทีนี้เองที่ดาเลียสัมผัสได้ว่า ที่แท้คนในเผ่าต่างก็ห่วงใยและให้ความสำคัญกับเขามากขนาดไหน…

ควั่งเหย่กับเซมบายังไม่ได้เดินทางกลับในทันที แต่เลือกจะอยู่ต่ออีกหน่อยเพื่อต้มบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปหม้อใหญ่เลี้ยงทุกคน

พวกเขานั่งล้อมวงรอบกองไฟ ตั้งอกตั้งใจฟังดาเลียเล่าเรื่องราวที่เจอมาตลอดสองวันนี้อย่างออกรส

พอได้ยินว่าดามีเอนถูกยิงบาดเจ็บ เหล่าผู้หญิงในเผ่าก็พากันอุทานด้วยความตกใจ แต่พอเล่าถึงตอนที่ควั่งเหย่ช่วยทำแผลให้ดามีเอน ทุกสายตาก็หันมามองควั่งเหย่อย่างชื่นชม

ใครจะไปคิดว่า ดาเลียกลับใช้เวลาเล่ายืดยาวที่สุดไปกับฉากที่ควั่งเหย่กรอกน้ำขี้ช้างใส่ปากพวกโจรล่าสัตว์

ตอนแรกควั่งเหย่ก็คิดว่ามันไม่มีอะไรเท่าไหร่ แต่พอฟังดาเลียบิลด์อารมณ์ซะเห็นภาพ ก็อดรู้สึกไม่ได้ว่าฝีมือการเอาคืนของตัวเองนี่มันเด็ดสะเด่าไม่เบา

คนฟังทั้งสะใจทั้งขำกลิ้ง ส่วนควั่งเหย่กับเซมบ้าก็ได้แต่ตั้งหน้าตั้งตาต้มบะหมี่ในหม้ออย่างขยันขันแข็ง

ตั้งแต่ได้ลิ้มรสบะหมี่ฝีมือควั่งเหย่ ชาวเผ่าก็รู้สึกเหมือนจะกลับไปกินแบบเดิมไม่ได้อีกแล้ว

ก่อนหน้านี้ไม่ใช่ว่าพวกเขาไม่เคยกินบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปที่เซมบาซื้อมาฝาก แต่ต้มกินทีไรก็รสชาติธรรมดาๆ ไม่เห็นจะมีอะไรพิเศษ

ทว่าพอผ่านมือควั่งเหย่ปรุง มันกลับอร่อยขึ้นมาอย่างน่าประหลาด… มหัศจรรย์จริงๆ

ควั่งเหย่ยื่นชามแรกให้อาจูนีตามธรรมเนียม แต่คราวนี้อาจูนีกลับส่งต่อให้ดาเลีย "ให้ลูกชายผู้กล้าหาญของพ่อกินเถอะ"

ควั่งเหย่นึกว่าดาเลียจะเชิดหน้าลอยตาด้วยความภาคภูมิใจเหมือนอย่างเคย แต่เปล่าเลย ดาเลียกลับสบตาอาจูนีแล้วหันมาฉีกยิ้มกว้างให้เซมบากับควั่งเหย่

"คราวที่แล้วเห็นพวกพี่กินกัน ผมนี่น้ำลายสอแทบตาย!"

พูดจบเขาก็ก้มหน้าก้มตาซดบะหมี่คำโตเข้าปาก ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมาบอกอีกรอบ "โคตรหอมเลย!"

ทุกคนเห็นท่าทางแบบนั้นของเขาก็พากันหัวเราะร่า คนที่หัวเราะชอบใจที่สุดก็คือเซมบากับควั่งเหย่

จากนั้นควั่งเหย่ก็ถามขึ้น "ดาเลียอายุเท่าไหร่แล้วครับ?"

"สิบหก" เซมบาตอบ

ควั่งเหย่เลิกคิ้วด้วยความแปลกใจ "ผมนึกว่าพวกคุณอายุไล่เลี่ยกันซะอีก"

เซมบาส่ายหน้า

“หมอนั่นหน้าแก่เกินวัยน่ะ”

ควั่งเหย่หลุดขำพรืดออกมาทันที

“คุณนี่นะ ไม่ไว้หน้าน้องชายตัวเองเลยจริงๆ”

เซมบาทำหน้างง นี่เขาพูดความจริงไม่ใช่เรอะ?

มื้อนี้ทุกคนยังคงกินกันอย่างเอร็ดอร่อย ควั่งเหย่กับเซมบาต้มเพิ่มไปอีกหม้อจากรอบก่อน แต่ก็กินกันจนเกลี้ยงไม่มีเหลือ

ระหว่างมื้อค่ำ ดาเลียก็เริ่มเล่าเรื่องของดามีเอนให้ฟัง

“ดามีเอนเคยเป็นพลซุ่มยิงหน่วยปฏิบัติการพิเศษ สังกัดทีมจู่โจมฝั่งตะวันออกของหน่วยต่อต้านการก่อการร้ายระดับหัวกะทิของออสเตรเลีย”

ควั่งเหย่เอียงหูตั้งใจฟังทันที

“พอปลดประจำการ ดามีเอนก็ไปเป็นผู้จัดการโครงการของสถาบันฝึกอบรมตำรวจพิเศษในอิรัก เขาบอกว่างานนั้นเงินดีก็จริง แต่ความกดดันในใจมันมหาศาล”

“พวกทหารเกณฑ์ใหม่ที่เขาฝึกกับมือ พอส่งไปแนวหน้า ถ้าไม่หนีทัพ ก็ไปเข้ากับกลุ่มติดอาวุธ ไม่ก็นอนตายอยู่แนวหน้า…”

“คนพวกนั้นคือคนที่เขาต้องเจอหน้าทุกวัน อายุอานามก็รุ่นราวคราวเดียวกับพวกเรานี่แหละ”

“สุดท้ายดามีเอนก็เลยออกจากอิรัก แล้วเดินทางมาเที่ยวพักผ่อนหย่อนใจที่นี่ ทีแรกเขาก็รู้สึกสงบดี แต่พอนานวันเข้ามันก็เริ่มเดือด”

“เพราะเขาเริ่มเห็นชะตากรรมของพวกช้างกับแรดที่กำลังเผชิญกับการถูกเข่นฆ่า ช้างที่นี่มีจำนวนลดลงไปถึงสามสิบเปอร์เซ็นต์ ส่วนแรดก็กลายเป็นเป้าหมายใหม่ของพวกลักลอบล่าสัตว์”

“ดามีเอนเริ่มตระหนักได้ว่าตัวเองต้องทำอะไรสักอย่าง เขาเลยตัดสินใจขายบ้านที่ออสเตรเลีย แล้วเอาเงินเก็บทั้งหมดที่มีมาตั้งมูลนิธิต่อต้านการลักลอบล่าสัตว์ขึ้นมา”

“เขาบอกว่ามันคือองค์กรไม่แสวงหาผลกำไรที่ใช้รูปแบบกองกำลังปฏิบัติการพิเศษทางทหารมาปกป้องสัตว์ป่า…”

พอฟังดาเลียเล่ามาถึงตรงนี้ ควั่งเหย่กับเซมบาก็สบตากันปิ๊งทันที!

ทั้งคู่ต่างมองเห็นอารมณ์เดียวกันในแววตาของอีกฝ่าย นั่นคือความตื่นเต้นยินดี

กำลังกลุ้มใจอยู่เลยว่าหนทางข้างหน้าจะไม่มีใครคอยชี้แนะ ฟ้าก็ดันส่งดามีเอนมาให้พอดิบพอดี

ถึงแม้จะเพิ่งเคยเจอกันแค่ครั้งเดียว

แต่ดูจากนิสัยของดามีเอนที่ไม่ปล่อยมุกของควั่งเหย่ให้ร่วง แถมยังเนียนรับส่งบทละครตบตาเรื่อง 'วางยาพิษ' ได้เข้าขาขนาดนั้น

ควั่งเหย่มั่นใจเลยว่า ถ้าเซมบาไปขอคำปรึกษาเรื่องการตั้งมูลนิธิจากดามีเอน

ดามีเอนจะต้องยินดีช่วยเหลือเซมบาอย่างสุดกำลังแน่นอน

“หน่วยลาดตระเวนเพิ่งตั้งเป็นทางการเมื่อต้นปีนี้เอง ตอนนี้เขายังเปิดรับสมาชิกใหม่อยู่เลย”

อาจูนีเอ่ยขึ้นมาในจังหวะนั้นพอดี

“เขาอยากรับแกเข้าทำงานงั้นเหรอ”

สมเป็นหัวหน้าเผ่าผู้หลักผู้ใหญ่ เรื่องพวกนี้ปิดเขาไม่มิดจริงๆ

ดาเลียมองหน้าพ่อด้วยสายตามีความหวัง น้ำเสียงเปลี่ยนเป็นระมัดระวังตัวขึ้นมาทันที

“แล้ว… พ่อครับ ผมไปได้ไหม”

แต่ก่อนเวลาดาเลียบอกว่าอยากออกไปทำงานข้างนอกเหมือนเซมบา มักจะถูกอาจูนีปฏิเสธเสียงแข็งกลับมาตลอด

ทว่าคราวนี้ อาจูนีกลับนิ่งเงียบ ก้มหน้าครุ่นคิดอยู่นาน

แววตาที่เต็มไปด้วยความหวังของดาเลียค่อยๆ แปรเปลี่ยนเป็นความผิดหวัง

แม้แต่เซมบายังเริ่มอยู่ไม่สุข อยากจะช่วยพูดแก้ต่างแทนน้องชายสักสองสามคำ

ทว่าอาจูนีกลับเอ่ยปากขึ้นมาก่อน

"เจ้าหนู ดูแลตัวเองให้ดีล่ะ"

ดาเลียเบิกตากว้างด้วยความผิดหวัง กะแล้วเชียว สุดท้ายอาจูนีก็ยังคงปฏิเสธเขาอยู่ดี แค่เปลี่ยนมาใช้น้ำเสียงที่นุ่มนวลลงเท่านั้นเอง

แต่ใครจะไปคาดคิดว่าวินาทีต่อมา ฝ่ามือที่หยาบกร้านและหนาหนักของอาจูนีจะตบลงบนไหล่ของเขาอย่างแรง พร้อมกับเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มลึก

"ต้องดูแลตัวเองให้ดี ถึงจะปกป้องชีวิตของสิ่งมีชีวิตบนทุ่งหญ้าแห่งนี้ได้!"

ดูแลตัวเองให้ดี… ถึงจะปกป้องชีวิตของสิ่งมีชีวิตบนทุ่งหญ้าแห่งนี้ได้งั้นเหรอ!

ดาเลียเงยหน้าขึ้นขวับ สีหน้าเต็มไปด้วยความไม่อยากจะเชื่อ

ควั่งเหย่ที่ยืนอยู่ข้างๆ เผยรอยยิ้มออกมา

เซมบาก็รีบพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงตื่นเต้นดีใจ

"พ่อยอมให้แกไปแล้วนะ!"

ดาเลียดีใจจนหน้าตาบิดเบี้ยว แทบจะกระโดดโลดเต้นตัวลอย

คนรอบข้างที่เห็นท่าทางเซ่อซ่าของเขาต่างก็พากันหัวเราะร่า

มีเพียงสีหน้าของฮวาหลี่ซือเท่านั้นที่ปรากฏแววแห่งความใฝ่ฝันปรารถนาขึ้นมาในดวงตา

รายละเอียดเล็กน้อยนี้ไม่อาจรอดพ้นสายตาของควั่งเหย่ไปได้

เมื่อรับรู้ได้ถึงสายตาของควั่งเหย่ ฮวาหลี่ซือก็หลุบตาลงชั่วครู่ ก่อนจะส่งยิ้มบางๆ ให้เขา ทว่ารอยยิ้มนั้นกลับแฝงไว้ด้วยความจนใจ

พอหวนนึกขึ้นได้ว่าที่บ้านยังมีเจ้าตัวเล็กอย่างกุยซื่อรอคอยอาหารอยู่ ควั่งเหย่ก็รู้สึกกระสับกระส่ายเหมือนนั่งอยู่บนเข็ม

เห็นได้ชัดว่าเขาคงไม่สามารถอยู่ร่วมกิจกรรมกระโดดหยอยๆ ย่อยอาหารหลังมื้อค่ำกับพวกเขาได้อีก ส่วนเซมบาเองก็ต้องรีบกลับแต่หัววันเพราะมีภารกิจต้องทำในวันรุ่งขึ้นเช่นกัน

ระหว่างทางกลับ ควั่งเหย่พลันนึกถึงรอยยิ้มที่แฝงความอ้างว้างของฮวาหลี่ซือขึ้นมา จึงเอ่ยถามขึ้นว่า

"นี่… ฮวาหลี่ซือใช่พี่สะใภ้ของคุณหรือเปล่า"

เซมบาที่กำลังตั้งใจขับรถอยู่ จู่ๆ ก็หันขวับมาฉีกยิ้มกว้างด้วยความดีใจสุดขีด

"เพื่อน!! คุณสังเกตเห็นด้วยเหรอ?!"

ควั่งเหย่พยักหน้า

"อืม เธอดูค่อนข้างพิเศษน่ะ"

เซมบายักคิ้วยียวน

"พี่ชายผมหัวใจไม่ดีมาตั้งแต่เด็ก พอฮวาหลี่ซือคลอดเจ้าหนูดาด้าออกมาได้ไม่นาน เขาก็จากไปแล้ว"

ควั่งเหย่ชะงักไป มิน่าล่ะ ทุกครั้งที่เจอ ถึงเห็นแค่เธอกับลูกสองคนตลอด

แต่แล้วประโยคถัดมาของเซมบาก็ทำเอาควั่งเหย่แทบสำลักน้ำลาย

"เพราะงั้น… คุณชอบเธอหรือไง?"