บทที่ 95 การตัดสินใจของดาเลีย

เจ้าหัวโตที่อยู่ข้างๆ เริ่มแหกปากกรีดร้องอย่างบ้าคลั่งอีกรอบ!

ส่วนเจ้าหน้าบากที่หุบปากไม่ได้ ของเหลวเย็นเฉียบไหลย้อยออกจากมุมปากไปครึ่งหนึ่ง อีกครึ่งหนึ่งสำลักไหลลงคอไป

"แค่ก… แค่กๆ!!!"

ความกลัวสุดขีดทำให้ลำคอของเจ้าหน้าบากหดเกร็งทันที สำลักจนเลือดกำเดาพุ่งพรวดออกมา!

ในใจของเจ้าหน้าบากตอนนี้มีแต่ความรู้สึกเสียดายสุดขีด รู้งี้ไม่น่ามาทำเก๋าใส่ตอนเวลานี้เลย

เขาประเมินสภาพจิตใจของ "คนดี" ตรงหน้าผิดไปถนัด

ปกติแล้วคนดีมักจะมีข้อจำกัดเยอะไม่ใช่เหรอ ถ้านับเรื่องลูกไม้เลยไม่มีทางสกปรกสู้คนเลวได้ไม่ใช่หรือไง?

แต่ไอ้หมอนี่ ทำไมถึงได้ไม่มีความลังเลใจเลยสักนิดล่ะวะ?!

ตกลงแล้วมันเป็นคนดีหรือเป็นปีศาจกันแน่วะเนี่ยยย!!

"อ๊ากกกก!!! พี่! คายออกมา เร็วเข้า รีบคายออกมา!!!"

"ปีศาจ! แกแม่งคือปีศาจ!!! ในน้ำนั่นมียาฆ่าแมลงอยู่นะเว้ย!! บัดซบเอ๊ย!!"

หน้าของเจ้าหัวโตซีดเผือดลงทันตา แต่ก็ยังหยุดด่าไม่ได้

จังหวะนี้ เจ้าหน้าบากได้ปล่อยฉี่แตกกระเซ็นด้วยความหวาดผวาไปหนึ่งรอบก่อนจะสลบเหมือดไปแล้ว

ทางด้านเจ้าหัวโตก็ยังคงแหกปากด่าไม่หยุด!

ควั่งเหย่ตีหน้าขรึม ยัดใบไม้ผืนกว้างที่ขยำเป็นก้อนในมือเข้าไปในปากของเจ้าหัวโตอย่างรวดเร็ว

"หนวกหูจริง"

"อ้วก!!"

คงเพราะยัดลึกเกินไป เจ้าหัวโตเริ่มกลอกตาบนอย่างควบคุมไม่ได้…

พอจัดการทุกอย่างเสร็จ ควั่งเหย่หันกลับมาถึงเพิ่งสังเกตเห็นว่าทั้งสามคนที่อยู่ข้างหลังกำลังมองตนเองด้วยสีหน้ากลืนไม่เข้าคายไม่ออก

ควั่งเหย่พลันรู้สึกเคอะเขินขึ้นมานิดหน่อย ยิ้มพลางพูดว่า

"พวกมันหนวกหูเกินไปน่ะ เนอะ?"

ตั้งแต่เซมบาได้เจอกับควั่งเหย่ ดูเหมือนขนาดปากของเขาจะกว้างขึ้นเรื่อยๆ

เวลานี้ ปากที่อ้าค้างกว้างของเขาแทบจะเผยให้เห็นเหงือกทั้งหมด

ส่วนดาเลียที่อยู่ข้างๆ แววตาที่มองควั่งเหย่เริ่มมีความ… เคารพยำเกรงเพิ่มขึ้นมานิดหน่อย?

"พวกเขาจะตายไหมครับ?"

เสียงของดาเลียเบาอย่างกับยุงบิน

ควั่งเหย่ผายมือให้เขา

"ตายไม่ตายไม่รู้หรอก แต่ที่แน่ๆ คือทุเรศใช้ได้เลยล่ะ"

ดามีเอนที่เดิมทีอ่อนเพลียอยู่แล้ว สีหน้าดูแย่ลงไปอีก

"นายทำแบบนี้พวกเราทำงานยากนะ รถลาดตระเวนมีไม่กี่คัน บรรทุกศพตั้งสองศพมันเปลืองพื้นที่"

พอดามีเอนพูดแบบนี้ออกมา รอยยิ้มของควั่งเหย่ก็ยิ่งกว้างขึ้นกว่าเดิม

"คุณจะกังวลไปทำไม สัตว์ป่าทั้งทุ่งหญ้าพร้อมช่วยคุณเก็บกวาดศพอยู่แล้ว…"

เจ้าหัวโต "…"

รายชื่อคนตกใจจนสลบเพิ่มขึ้นมาอีกหนึ่ง

ใครจะไปเข้าใจ คนที่เพิ่งเจอกันครั้งแรกแท้ๆ กลับปล่อยมุกกันได้อย่างสบายอารมณ์

แถมยังปล่อยมุกตอนที่อีกฝ่ายบาดเจ็บอยู่เนี่ยนะ…

เซมบาหุบปากลง แล้วยกเท้าขวาขึ้นมาให้ควั่งเหย่ดู

ไม่รู้ตั้งแต่เมื่อไหร่ ที่เท้าขวาของเซมบามีแค่รองเท้า แต่ถุงเท้ากลับหายไปแล้ว

ควั่งเหย่เดินไปข้างตัวเซมบาแล้วยื่นของสิ่งหนึ่งคืนให้ มันคือถุงเท้าที่ถูกบีบจนยับยู่ยี่นั่นเอง

เซมบาขมวดคิ้ว

"ทำไมไม่ใช้ของนายล่ะ ผมมีถุงเท้าแค่คู่นี้นะ"

ควั่งเหย่หัวเราะฮ่าๆ พลางตอบ

"ผมกลัวว่ามันจะโดนยาพิษจริงๆ น่ะสิ"

ดาเลียเบิกตากว้าง ถามด้วยความตื่นเต้น

"พะ…พวกพี่พูดเรื่องอะไรกันอยู่น่ะ?"

ควั่งเหย่ยิ้มเจ้าเล่ห์ให้ดาเลีย พลางชี้ไปที่กองอุจจาระสดๆ กองหนึ่งข้างเท้าของเซมบา

เซมบามองควั่งเหย่ด้วยสีหน้าขำปนระอา

ทันใดนั้นดามีเอนก็หัวเราะตามไปด้วย

มีเพียงดาเลียที่ยังคงซักไซ้ไม่หยุด

"หมายความว่าไง นั่นมันขี้ช้างไม่ใช่เหรอ? แล้วมันไปเกี่ยวอะไรกับพวกนั้นล่ะ?"

เซมบาตบไหล่น้องชายไปทีหนึ่ง

"ควั่งเหย่เอาขี้ช้างยัดใส่ถุงเท้าฉัน แล้วใช้ใบไม้ใบใหญ่ห่อไว้ บีบเอาน้ำหยดใส่ปากพวกพรานล่าน่ะสิ…"

ดาเลียฟังไปเรื่อยๆ สีหน้าก็ค่อยๆ เปลี่ยนไป…

แม้ชาวมาไซอย่างพวกเขาจะไม่เคยเกรงกลัวสิ่งใด แต่นั่นก็ไม่ได้แปลว่าพวกเขาจะทนรับความพะอืดพะอมแบบนี้ได้

ควั่งเหย่ยักไหล่ทีหนึ่ง

"ผมกลัวพวกมันคอแห้งจริงๆ นี่นา"

รอยยิ้มบนใบหน้าของดามีเอนยังไม่ทันจางหาย ขบวนรถกำลังเสริมกลุ่มใหญ่ก็แล่นเข้ามา

รถออฟโรดหลายคันขับเข้ามาจนเศษหญ้าปลิวกระจาย

จากนั้นชายฉกรรจ์ในเครื่องแบบลายพรางสิบกว่าคนก็กรูลงจากรถ ตรงดิ่งมาหาดามีเอนทันที

"หัวหน้า!"

ดามีเอนชี้นิ้วไปข้างหน้า ลูกทีมหลายคนเข้าใจความหมายในทันที รีบหิ้วปีกพรานป่าสองคนที่ตกใจจนสลบเหมือดโยนขึ้นรถไป

ส่วนอีกสามคนช่วยกันยกดามีเอนขึ้นเปลพยาบาล

"พวกเขาเป็นคนช่วยผมไว้"

ดามีเอนส่งยิ้มให้กลุ่มของควั่งเหย่ ก่อนจะทิ้งช่องทางติดต่อของตัวเองไว้

"ดาเลีย นายเป็นเด็กหนุ่มที่ฝีมือดีที่สุดเท่าที่ฉันเคยเจอมา ถ้าอยากมาร่วมงานกับพวกเรา ติดต่อฉันมาได้ตลอดเวลานะ"

ดามีเอนยื่นข้อเสนอชวนดาเลียเข้าทำงาน

เซมบาตบไหล่ดาเลียอย่างดีใจ

"ยืนบื้ออยู่ทำไมล่ะ รับไว้สิ!"

ดาเลียรีบรับนามบัตรจากมือดามีเอนทันที

จากนั้นดามีเอนก็หันมาพูดกับควั่งเหย่

"เพื่อน นายเป็นคนน่าสนใจมากเลยนะ เป็นเพื่อนกันหน่อยไหม?"

ควั่งเหย่ยิ้มพลางพยักหน้า

"พวกเราก็เป็นเพื่อนกันแล้วนี่ไง"

ดามีเอนหัวเราะร่า บอกว่าถ้ามีวาสนาคงได้เจอกันใหม่

จากนั้นก็ถูกลูกทีมหามขึ้นรถไป

หน่วยลาดตระเวนขับรถมาส่งพวกควั่งเหย่ทั้งสามคนจนพ้นชายป่า กล่าวขอบคุณอีกครั้งแล้วจึงแยกย้ายจากไป

ระหว่างทางขากลับ ควั่งเหย่ถึงเพิ่งสังเกตเห็นว่ายอดคนดูในห้องไลฟ์พุ่งทะลุสี่หมื่นคนไปแล้ว!!!

ยอดผู้ติดตามหลังบ้านก็พุ่งกระฉูดขึ้นเรื่อยๆ!

แถมของขวัญในห้องไลฟ์ยังถูกส่งเข้ามาอย่างถล่มทลายจนนึกไม่ถึง

พอนึกย้อนไป เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเมื่อครู่ในสายตาของผู้ชมมันช่างอันตรายและลุ้นระทึกสุดขีดจริงๆ

แถมปฏิบัติการสุดแสบของควั่งเหย่ที่เอาขี้ช้างมาแกล้งทำเป็นยาพิษจนพรานเถื่อนกลัวจนฉี่แทบราด ก็ทำให้เหล่าแฟนคลับสะใจกันถ้วนหน้า

ไม่แปลกใจเลยที่คอมเมนต์จะพร้อมใจกันพิมพ์คำอุทานว่า 【เปิดหูเปิดตาชะมัด…】 กันเป็นแถว

บรรยากาศในรถค่อนข้างผ่อนคลาย

ดาเลียเริ่มเล่าทบทวนเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นตลอดสองวันที่ผ่านมา

ที่แท้หลังจากทะเลาะกับพ่อ เขาก็แค่รู้สึกหงุดหงิดเลยอยากออกมาเดินเล่นระบายอารมณ์

คิดไม่ถึงว่าจะไปเจอซากช้างตัวหนึ่งตายอย่างอนาถ

"ยังมีแรดกับยีราฟด้วย บนตัวพวกมันมีรูกระสุนเต็มไปหมด เลือดไหลนอง"

"หญ้าแถวนั้นถูกย้อมจนเป็นสีแดงฉาน"

"นอแรดถูกเฉือนออกไป ยีราฟถูกถลกหนัง ช้างก็นอนน้ำลายฟูมปาก ตัวเขียวช้ำไปหมด งาช้างถูกฟันจนหักคากะโหลก หัวเละจนดูไม่จืด…"

ตอนที่ดาเลียเล่าเรื่องพวกนี้ เขาต้องสูดหายใจลึกอยู่หลายครั้ง

ทุกคำที่เอ่ยออกมาล้วนเต็มไปด้วยความเจ็บปวด

"ผมเคยคิดว่า ขอแค่ใช้หอกในมือล่าสิงโตตัวผู้ได้สักตัว ผมก็จะได้เป็นนักรบแห่งทุ่งหญ้าสะวันนา"

"แต่พอผมได้เห็นสัตว์ที่ปกติเคยเจอกันอยู่ทุกวัน ต้องมานอนจมกองเลือดในท่าทางที่บิดเบี้ยวแบบนั้น…"

"ผมถึงเพิ่งเข้าใจว่า บางทีการกำจัดตัวต้นเหตุที่สร้างโศกนาฏกรรมพวกนี้ต่างหาก… ถึงจะเป็นนักรบที่แท้จริง"

ดาเลียเองก็คาดไม่ถึงว่าเขาจะได้เห็นเหตุการณ์ตอนที่พวกพรานกำลังลงมือล่าสัตว์พอดี!

ตอนนั้นพวกมันกำลังเตรียมจะยิงช้างตัวหนึ่ง

ปากกระบอกปืนเล็งไปที่ช้างซึ่งกำลังก้มดื่มน้ำอยู่

โชคดีที่ดาเลียลงมือขัดขวางได้ทันท่วงที

หอกของเขาพุ่งไปโดนเจ้าหน้าบากที่กำลังถือปืนล่าสัตว์

กระสุนที่ยิงพลาดเป้าทำให้ช้างตื่นตกใจจนหนีรอดไปได้

แต่ดาเลียกลับถูกเจ้าหัวโตที่ดักซุ่มอยู่ข้างๆ ลอบทำร้าย

สองพี่น้องโจรล่าสัตว์รุมซ้อมดาเลียทั้งเตะทั้งต่อย ลงมือหนักหน่วงไม่มียั้ง!

เคราะห์ดีที่ดามีเอนอยู่แถวนั้นพอดีและเห็นเหตุการณ์เข้า

สองพี่น้องพรานป่าเห็นว่ามีคนมาช่วยจึงรีบถอยหนีทันที

แต่ดามีเอนไม่ยอมปล่อยไป ในเมื่อตามร่องรอยของพวกลักลอบล่าสัตว์เจอแล้ว ก็ต้องจับตัวให้ได้!

ระหว่างนั้นแม้เขาจะสั่งให้ดาเลียรีบกลับไปหลายครั้ง แต่ดาเลียก็ไม่ยอม

เขาอาศัยสายตาที่เฉียบคมและความสามารถในการแกะรอย ช่วยดามีเอนตามหาตัวสองพี่น้องพรานป่าจนเจอ

ตอนนั้นพวกมันกำลังจะลงมือกับสิงโตตัวหนึ่ง ดามีเอนจึงโผล่เข้าไปช่วยชีวิตสิงโตตัวนั้นไว้ได้ทันเวลา

ทว่าเขากลับถูกเจ้าหน้าบากยิงเข้าที่ขาจนบาดเจ็บ!

สิงโตกัดพวกมันจนบาดเจ็บ เจ้าหน้าบากจึงหมายหัวจะเอาชีวิตสิงโตให้ได้

หลังจากดามีเอนบาดเจ็บ เขาจึงขอร้องให้ดาเลียช่วยชีวิตสิงโตตัวผู้ตัวนั้นไว้ให้ได้

ดาเลียถึงได้บังเอิญมาเจอกับพวกควั่งเหย่และเซมบา

เรื่องราวต่อจากนั้นก็ปะติดปะต่อกันพอดี

"ดาเลีย นายทำได้ยอดเยี่ยมมาก"

น้ำเสียงของเซมบาเต็มไปด้วยความชื่นชมอย่างจริงใจ จนทำเอาดาเลียถึงกับหน้าแดงด้วยความเขิน

"พี่ ผมขอโทษ… ที่ผ่านมาผมทำตัวเด็กเกินไปจริงๆ"

อาจเป็นเพราะได้ผ่านความเป็นความตายมา และได้เห็นสิ่งมีชีวิตมากมายต้องมาตายด้วยน้ำมือของพวกพรานล่าสัตว์

ภายในเวลาเพียงสองวัน ดาเลียเติบโตขึ้นอย่างรวดเร็ว

"พี่ ผมตัดสินใจแล้ว ผมจะเข้าร่วมหน่วยลาดตระเวน!"