บทที่ 94 ให้ “แขก” ดื่มก่อน

“ผมติดต่อหน่วยลาดตระเวนไว้แล้วครับ เดี๋ยวก็มีคนมาสมทบ”

น้ำเสียงของดาเมียนยังคงแฝงความอ่อนล้าอย่างเห็นได้ชัด

ดาเลียหันไปบอกดาเมียนว่า “พี่นอนพักก่อนเถอะครับ อย่าเพิ่งขยับตัวเลย”

ก่อนจะหันมาแนะนำควั่งเหย่และเซมบา “นี่คือเซมบาพี่ชายของผม ส่วนคนนี้คุณควั่งเหย่ เป็นเพื่อนพี่เซมบาครับ”

ดาเลียอธิบายต่ออย่างรวดเร็ว “ตอนที่ผมหนีพวกลักลอบล่าสัตว์ออกมา บังเอิญไปเจอคุณดาเมียนเข้า เขาช่วยผมเอาไว้ครับ”

“ไม่หรอก… น้องชายนายต่างหากที่กล้าหาญมาก เขาช่วยล่อพวกพรานเถื่อนไปให้ผมต่างหาก” ดาเมียนปฏิเสธพร้อมส่ายหน้า

ดาเลียทำหน้าสลด “เพื่อนครับ อย่าพูดแบบนั้นเลย นายต้องมาเจ็บตัวเพราะฉันแท้ๆ…”

เพียงไม่กี่ประโยค ควั่งเหย่ก็พอจะปะติดปะต่อเรื่องราวทั้งหมดได้คร่าวๆ

แต่ตอนนี้ไม่ใช่เวลามาซักไซ้เรื่องราว แม้จะแจ้งหน่วยลาดตระเวนไปแล้ว แต่แผลของดาเมียนก็ต้องรีบจัดการโดยด่วน

ควั่งเหย่กวาดสายตามองไปรอบๆ ก่อนจะชี้ไปที่หินก้อนใหญ่ไม่ไกลนัก “เซมบา รบกวนช่วยยกหินก้อนนั้นมาให้หน่อยครับ”

เซมบารีบวิ่งไปยกหินก้อนนั้นมาวางตรงหน้าทันที

“เอามาหนุนไว้ใต้เท้าดาเมียนครับ”

เซมบากับดาเลียรีบทำตามคำสั่งทันที คนหนึ่งประคองหิน อีกคนค่อยๆ ยกขาทั้งสองข้างของดาเมียนขึ้นวางบนนั้น

วิธีนี้จะช่วยให้ขาที่บาดเจ็บอยู่สูงกว่าระดับหัวใจ ลดการไหลเวียนเลือดไปยังบาดแผล ซึ่งช่วยห้ามเลือดได้อีกแรง

ควั่งเหย่หยิบชุดปฐมพยาบาลออกมาจากเป้ “กันไว้ก่อนนะครับ จัดการแผลเบื้องต้นแล้วรัดสายทูร์นิเกต์ห้ามเลือดไว้จะดีกว่า”

ดาเมียนเห็นควั่งเหย่เตรียมการอย่างคล่องแคล่ว แววตาประหลาดใจยิ่งเด่นชัดขึ้น “ขอบคุณมากครับ”

ควั่งเหย่ส่ายหน้าเบาๆ สื่อว่าไม่ต้องเกรงใจ

เขาค่อยๆ ปลดเศษเสื้อยืดที่ใช้พันแผลตรงน่องของดาเมียนออกอย่างระมัดระวัง

แผลถูกยิงอยู่ตรงน่องด้านนอก ห่างจากข้อเท้าขึ้นมาประมาณสิบเซนติเมตร ผิวหนังโดยรอบถูกความร้อนจากหัวกระสุนเผาจนหงิกงอ ปรากฏรอยไหม้เกรียม…

เลือดยังคงค่อยๆ ซึมออกมา

ควั่งเหย่รีบหยิบผ้าก๊อซออกมาซับรอบๆ แผลอย่างเบามือ จากนั้นหยิบปากคีบที่ฆ่าเชื้อด้วยแอลกอฮอล์แล้ว ออกมาจัดการคีบเศษเส้นใยเสื้อผ้าและสิ่งแปลกปลอมที่มองเห็นได้บนผิวแผลออกจนเกลี้ยง สุดท้ายจึงใช้ผ้าก๊อซสะอาดปิดทับแผลไว้

เขาหยิบสายรัดห้ามเลือดออกมา บรรจงรัดตรงตำแหน่งเหนือบาดแผลส่วนน่องด้านที่ใกล้หัวใจ

จากนั้น ควั่งเหย่ลุกขึ้นเดินเข้าไปในพุ่มไม้ หักกิ่งไม้ที่ค่อนข้างตรงมาสองสามกิ่ง วางดามไว้สองข้างของขาที่บาดเจ็บแล้วใช้ผ้าพันแผลตรึงเอาไว้จนแน่น

ทว่า กลิ่นคาวเลือดในป่าก็เหมือนเค้กหอมหวานที่วางล่อไว้กลางแจ้ง มันจะดึงดูดสัตว์ร้ายที่กระหายเลือดเข้ามาเป็นฝูง

“พวกนายรอผมตรงนี้นะ เดี๋ยวผมกลับมา”

พูดจบ ควั่งเหย่ก็ลุกเดินไปไม่ไกลนัก เขากำลังมองหาแหล่งน้ำที่ค่อนข้างใส เพราะดินรอบๆ แหล่งน้ำจะมีความชุ่มชื้นสูง

ไม่นานนัก ควั่งเหย่ก็เดินกลับมา ในมือมีใบไม้ใบใหญ่รองอยู่ ด้านในห่อดินชื้นที่สดใหม่ไว้เต็ม

เขาเอาดินไปพอกทับบนผ้าก๊อซที่พันแผลของดาเมียนเอาไว้ จากนั้นขยี้ใบไม้อีกใบจนแหลกแล้วนำมาทาทับลงบนดินอีกที

“ดินพวกนี้สะอาดดีครับ ไม่มีกลิ่นแปลกปลอม ไม่มีมูลสัตว์หรือของเน่าเสียปน”

“กลิ่นดินกับกลิ่นใบไม้จะช่วยกลบกลิ่นเลือดได้บ้าง”

ดาเมียนมองควั่งเหย่ด้วยแววตาทึ่งปนชื่นชม แก้มของเขาเลอะคราบดินและเศษหญ้า แต่นั่นก็ไม่อาจกลบความหล่อเหลาบนใบหน้าได้เลย

“คุณเป็นนักสำรวจเหรอครับ”

ควั่งเหย่ส่ายหน้า

“เปล่าครับ ผมแค่นักท่องเที่ยว”

ดาเมียนกะพริบตาสีฟ้าคู่นั้นปริบๆ เห็นได้ชัดว่าเขาไม่เชื่อคำพูดนี้ของควั่งเหย่เลยสักนิด

ควั่งเหย่หยิบน้ำยาวิเศษที่ได้เป็นรางวัลจากระบบออกมา เขาดูขวดยาเร่งสมานแผลแล้วคิดว่ายังให้ดื่มตอนนี้ไม่ได้ เพราะต้องผ่ากระสุนที่ขาออกเสียก่อน เขาจึงเปลี่ยนไปหยิบขวดน้ำยาฟื้นฟูพละกำลังแทน

“นี่กลูโคสครับ จิบหน่อยจะได้มีแรง”

พอได้ยินควั่งเหย่พูด ดาเมียนก็อ้าปากรับอย่างว่าง่าย ควั่งเหย่หยดน้ำยาลงในปากเขาไปสองสามหยด

ดาเมียนยังไม่ทันได้รับรสด้วยซ้ำ จู่ๆ ก็รู้สึกกระปรี้กระเปร่าขึ้นมาทันที เหมือนมีกระแสความอบอุ่นแผ่ซ่านจากท้องน้อยแล่นพล่านไปทั่วแขนขา

“ขอบคุณครับ รู้สึกดีขึ้นเยอะเลย”

น้ำเสียงของดาเมียนดูมีพลังขึ้นมากเมื่อเขาเอ่ยปากอีกครั้ง

เมื่อเห็นว่าอาการของดาเมียนคงที่แล้ว ความตึงเครียดของทั้งสามคนก็ผ่อนคลายลงเล็กน้อย ดาเลียลุกขึ้นเดินไปยังแอ่งน้ำเล็กๆ ที่อยู่ไม่ไกล ขากลับในมือถือใบไม้ใบใหญ่ที่มีน้ำอยู่เต็ม

“ดาเมียน ดื่มน้ำหน่อย”

คู่หูนักลอบล่าสัตว์ที่ดิ้นรนกันมาตลอด ในตอนนี้ยอมจำนนโดยสิ้นเชิง ทั้งสองคนจ้องมองใบไม้ในมือของดาเลียตาไม่กะพริบ

ดาเลียเองก็รู้สึกได้ถึงสายตาของคู่นี้ จึงหันขวับไปมองตาขวาง

"มองอะไร อยากลงไปนอนตายเพราะหิวน้ำกันหรือไง!"

ไอ้หน้าบากสบถด่าคำโต ส่วนไอ้หัวโตข้างๆ ไม่ได้พูดอะไร แต่ยังคงจ้องมองพวกเขาตาไม่กะพริบ

ริมฝีปากของดาเลียแห้งผากจนแตกเป็นขุย เธอรีบยื่นมือไปรับน้ำมาหมายจะดื่มด้วยความกระหาย

ทว่ามือข้างหนึ่งกลับคว้าข้อมือของเธอเอาไว้แน่น

เป็นควั่งเหย่นั่นเอง

อีกสามคนที่เหลือต่างชะงักไปพร้อมกัน

ดาเลียโพล่งถามทันที

"นายจะทำอะไรน่ะ"

ควั่งเหย่ยิ้มไม่ถึงดวงตา พลางชี้นิ้วไปยังไอ้พวกพรานเถื่อนสองคนนั้น

"ให้ 'แขก' ได้ดื่มก่อนสิ"

พอควั่งเหย่พูดแบบนี้ อีกสามคนก็เข้าใจได้ในทันทีว่าเกิดอะไรขึ้น

ในขณะเดียวกัน มุมปากของไอ้หัวโตที่เดิมเกือบจะกลั้นยิ้มไม่อยู่ก็พลันหุบฉับทันที!

มันรีบโบกไม้โบกมือพัลวันราวกับกลัวคนอื่นจะไม่รู้ว่ามีพิรุธ

ส่วนไอ้หน้าบากที่เดิมทีเล่นละครได้เนียนพอกัน มาคราวนี้ก็เลิกเสแสร้งแล้ว

"มะ…ไม่ต้อง พวกเราไม่หิวน้ำ"

น้ำเสียงของควั่งเหย่แฝงความเย็นชาอย่างที่ไม่ค่อยได้เห็น

"ไม่ พวกแกหิวน้ำแล้ว"

ทางฝั่งพรานเถื่อนสองคนยังคงขัดขืนอย่างสุดฤทธิ์

ส่วนควั่งเหย่ย่อตัวลง คล้ายกำลังมองหาอะไรบางอย่าง

ก่อนจะลุกขึ้นแล้วเดินตรงไปรับใบไม้ใบกว้างใส่น้ำมาจากมือดาเลีย แล้วเดินดุ่มไปยังจุดที่คู่หูลักลอบล่าสัตว์อยู่

นี่เป็นครั้งแรกที่เซมบาได้เห็นแววโกรธจัดบนใบหน้าของควั่งเหย่

ควั่งเหย่นั่งยองๆ ข้างไอ้หน้าบาก มือข้างหนึ่งกระชากคอเสื้อมันขึ้นมาแล้วตวาดเสียงกร้าว

เจ้าหัวโตที่อยู่ด้านข้างเริ่มกรีดร้องอย่างบ้าคลั่งอีกครั้ง!

ส่วนเจ้าหน้าบากน่ะหรือ… ตอนนี้มันหุบปากไม่ได้แล้ว ของเหลวเย็นเฉียบครึ่งหนึ่งไหลย้อยออกจากมุมปาก ส่วนอีกครึ่งไหลตามโคนลิ้นสำลักลงคอไปเต็มๆ

"แค่กๆ!!!"

ความกลัวสุดขีดทำให้ลำคอของมันหดเกร็งทันทีจนสำลักออกมา เลือดกำเดาพุ่งพรวด!

ในใจของเจ้าหน้าบากนึกเสียใจอย่างที่สุด รู้งี้ไม่น่าหาเรื่องใส่ตัวในเวลาแบบนี้เลย มันประเมินสภาพจิตใจของ "คนดี" ตรงหน้าผิดไปถนัด

ปกติคนดีมักจะมีข้อจำกัดเยอะไม่ใช่หรือไง ถ้านับเรื่องลูกไม้สกปรก ก็ไม่มีทางสู้คนเลวได้อย่างพวกมันไม่ใช่เหรอ?

แต่ไอ้หมอนี่… ทำไมถึงได้ไม่มีความลังเลใจเลยสักนิดล่ะวะ?!

ตกลงแล้วมันเป็นคนดีหรือเป็นปีศาจกันแน่วะเนี่ย!

"อ๊า…"

ควั่งเหย่แสยะยิ้ม มองดูสภาพของมันด้วยสายตาเรียบเฉย

"ตอนที่พวกแกเทยาพิษลงในแอ่งน้ำ เคยคิดบ้างไหมว่าสักวัน… น้ำนี่จะต้องไหลลงท้องตัวเองบ้าง?"

นอกเหนือจากการใช้ปืนล่าสัตว์แล้ว พวกพรานเถื่อนพวกนี้ยังมีวิธีสกปรกอย่างการวางยาพิษในแหล่งน้ำหรือโป่งดินตามธรรมชาติที่สัตว์ป่าชอบแวะเวียนมา บางครั้งถึงขั้นผสมยาพิษในอาหารเพื่อล่อให้สัตว์มากินจนตาย แล้วค่อยตามไปเลาะเอาชิ้นส่วนมีค่าบนตัวพวกมัน

เดิมทีควั่งเหย่ไม่ได้เอะใจอะไร จนกระทั่งเหลือบไปเห็นสายตาของเจ้าหัวโตนั่นแหละ ถึงเริ่มสังเกตเห็นอะไรบางอย่าง

แค่ดาเมียนจะดื่มน้ำ ทำไมพวกมันสองคนต้องจดจ้องขนาดนั้น? ในแววตามีความคาดหวังแฝงอยู่อย่างชัดเจน

พวกมันกำลังคาดหวังอะไรกันแน่?

ย่อมต้องคาดหวังให้ดาเมียนตายน่ะสิ…

ความช่างสังเกตทำให้ควั่งเหย่ตัดสินใจจะให้พวกมันดื่มก่อน หากพวกมันขัดขืนอย่างเอาเป็นเอาตาย นั่นก็เท่ากับเป็นหลักฐานยืนยันว่าแอ่งน้ำนี้ถูกวางยาพิษไว้แล้ว

"กูไม่รู้ว่ามึงพล่ามเรื่องบ้าอะไร! มึงประสาทแดกไปแล้วหรือไง!" ไอ้หน้าบากเปิดฉากตะคอกใส่ด้วยน้ำเสียงดุดัน

ควั่งเหย่โดนด่าแต่ก็ไม่สะทกสะท้าน

"ถ้าไม่ได้วางยาพิษ งั้นก็ดื่มมันเข้าไปซะสิ"

ลูกตาดำของไอ้หน้าบากเริ่มกลอกไปมาอย่างลนลาน "กูไม่หิวน้ำ กูไม่ดื่มโว้ย!!"

ควั่งเหย่ขี้เกียจพูดพร่ำกับมัน เขาลงมืออย่างแม่นยำและไม่ลังเลสักนิด มือหนาบีบล็อกขากรรไกรของไอ้หน้าบากไว้อย่างแรง ก่อนจะออกแรงงัดขึ้นอย่างฉับไว——

"กร๊อบ!"

เสียงขากรรไกรหลุดดังก้องชัดเจน ปากของมันอ้าค้างโดยไม่อาจควบคุมได้ ความเจ็บปวดและความตื่นตระหนกผสมปนเปกันในดวงตา ในลำคอทำได้เพียงส่งเสียง "อู้อี้" อย่างไม่เป็นภาษา น้ำลายไหลยืดออกมาจากมุมปาก ดูทุเรศทุรังเกินจะบรรยาย

ควั่งเหย่ขมวดคิ้วด้วยความรังเกียจ

"เรื่องวางยาพิษพักไว้ก่อน แต่คนที่เอาปากกระบอกปืนเล็งใส่พวกเราเมื่อกี้… น้องชายนายใช่ไหม?"

ควั่งเหย่ปรายตามองไอ้หัวโต ฝ่ายนั้นหันไปมองไอ้หน้าบากเช่นกัน ก่อนจะหวีดร้องโหยหวนด้วยความหวาดกลัว ราวกับว่าคนที่ขากรรไกรหลุดคือตัวมันเอง

ไอ้หน้าบากหันกลับมามองควั่งเหย่อีกครั้ง สีหน้าเต็มไปด้วยความไม่อยากจะเชื่อ ราวกับจะก่นด่าในใจว่า 'น้องกูเป็นคนทำ… แล้วมึงมาถอดขากรรไกรกูทำซากอะไรวะ?!!'

ควั่งเหย่ยังคงรอยยิ้มไว้ แล้วยกมือทำท่าเงื้อใส่ไอ้หัวโตที่กำลังแหกปากร้องลั่น เจ้าหัวโตหดคอหนีไปข้างหลังตามสัญชาตญาณทันที

รอยยิ้มของควั่งเหย่กว้างขึ้นกว่าเดิม

"หุบปาก"

ไอ้หัวโตยอมเงียบเสียงลงทันควัน แต่แววตาของมันบ่งบอกชัดเจนว่ากำลังสบถด่าอย่างหยาบคาย

"น้องทำผิด พี่ต้องรับแทน"

ควั่งเหย่ไม่พูดพร่ำทำเพลง มือที่กำใบไม้ใบกว้างบีบแน่นเข้าหากัน เพียงชั่วพริบตาน้ำสีเหลืองขุ่นก็ไหลรินออกมาตามซอกนิ้ว—— หยดลงสู่ปากที่อ้าค้างของไอ้หน้าบากจนหมดหยดสุดท้าย