บทที่ 93 เผชิญหน้าพวกล่าสัตว์โดยบังเอิญ

แววตาของเซมบาเริ่มหม่นแสงลง

ควั่งเหย่ตบไหล่เขาเบาๆ

"อย่าเพิ่งคิดฟุ้งซ่านไปไกลสิ ตราบใดที่ยังไม่เห็นตัวก็ถือว่ายังมีหวังนะ"

คำพูดของควั่งเหย่ได้ผล เซมบาสูดจมูกทีหนึ่งแล้วตอบด้วยน้ำเสียงหนักแน่น

"ที่คุณพูดมาก็ถูก"

"ไปกันเถอะ พวกเราหาต่อ"

เซมบายัดผ้าชูก้าของดาเลียเก็บเข้ากระเป๋าเป้ มือหนึ่งถือโล่ อีกมือกระชับหอกยาว

ทั้งสองคนออกเดินหน้าต่อ

คราวนี้ไม่ใช่การเดินอย่างไร้จุดหมาย อย่างน้อยพวกเขาก็มั่นใจได้ว่าดาเลียต้องอยู่แถวๆ นี้

ไม่นานก็มาถึงริมพุ่มไม้อีกฝั่ง

ควั่งเหย่คว้าแขนเซมบาไว้ น้ำเสียงของเขาเปลี่ยนเป็นเคร่งเครียดทันที

"นายได้กลิ่นอะไรไหม"

เซมบาขมวดคิ้ว "กลิ่นคาวเลือด…"

กลิ่นคาวเลือดลอยมาแตะจมูกชัดขึ้นเรื่อยๆ ทำเอาทั้งคู่ใจหายวาบ!

ควั่งเหย่รีบสั่งการให้โดรนบินล่วงหน้าไปสำรวจเส้นทางข้างหน้าก่อน

ผู้ชมในห้องไลฟ์ต่างลุ้นระทึกจนตัวเกร็ง กลัวเหลือเกินว่าพอกล้องแพนไปแล้ว จะเจอภาพสยดสยองที่รับไม่ได้

แต่คนที่ตึงเครียดยิ่งกว่าผู้ชมในห้องไลฟ์ ก็คือสองคนที่ยืนอยู่ตรงจุดเกิดเหตุนี่แหละ

ควั่งเหย่ลอบสังเกตอาการของเซมบาเป็นระยะ เห็นได้ชัดว่าเขาดูเคร่งเครียดและจริงจังกว่าที่เคยเห็นบ่อยนัก

ทั้งที่ปกติเจ้าน้องชายคนนี้ออกจะวางมาดใส่เขาอยู่ตลอดแท้ๆ

แต่ถึงยังไงก็สายเลือดเดียวกันนั่นแหละ

ตอนเด็กๆ เคยผ่านร้อนผ่านหนาว กอดคอหัวเราะร่ามาด้วยกัน

จะให้บอกว่าไม่กังวลเลย… ก็คงเป็นไปไม่ได้

ควั่งเหย่เร่งฝีเท้าให้เร็วขึ้น เผื่อมีเหตุฉุกเฉินเขาจะได้เอาตัวเข้าขวางหน้าเซมบาไว้ทัน เพื่อลดภาพความสะเทือนใจให้ได้มากที่สุด

ทันใดนั้น ฝูงนกขนาดใหญ่ก็บินพรึ่บพรั่บออกมาพร้อมกันจากระยะไกล!

เสียงกระพือปีกดังกึกก้องทำเอาควั่งเหย่กับเซมบาสะดุ้งโหยง!

ควั่งเหย่รีบกระชากตัวเซมบาเข้าไปหลบในพุ่มไม้ทันที พลันปรากฏร่างสิงโตตัวผู้ตัวหนึ่งพุ่งพรวดออกมาอย่างกะทันหัน!!

ในปากของมันดูเหมือนจะคาบอะไรบางอย่างอยู่…

ควั่งเหย่เพ่งสายตามองดีๆ ถึงกับอึ้ง… นั่นมันนิ้วคนนี่หว่า!

แต่สีผิวไม่ใช่โทนคล้ำแบบคนท้องถิ่น

ควั่งเหย่สัมผัสได้ชัดเจนว่าเซมบาข้างกายลอบถอนหายใจยาวด้วยความโล่งอก

ทว่าไม่นาน เขาก็สังเกตเห็นว่าสิงโตตัวผู้นั้นไม่ได้อยู่ในท่าเตรียมจู่โจม หากแต่กำลังวิ่งหนีเตลิด

ยังไม่ทันได้คิดวิเคราะห์อะไร เสียงปืน “ปัง” ก็แผดก้องฉีกกระชากความเงียบไปทั่วผืนฟ้า!

สิงโตตัวผู้วิ่งตะบึงจนแทบจะเป็นภาพติดตา!

ในขณะเดียวกัน ของเหลวสีแดงฉานก็สาดกระจายเป็นเส้นโค้งแห่งความสิ้นหวัง

โชคยังดีที่กระสุนแค่เฉี่ยวผิวหนังมันไป ไม่ได้ฝังเข้าไปในเนื้อ…

สิงโตตัวนั้นไม่หยุดวิ่งหนี

ในเวลาเดียวกันนั้นเอง ชายร่างกำยำหน้าตาเหี้ยมเกรียมคนหนึ่งก็ถือปืนล่าสัตว์โผล่พรวดออกมาจากพุ่มไม้ด้วยท่าทางมีพิรุธ!

ตามหลังมาติดๆ คือชายร่างผอมเกร็ง ผมเผ้ายุ่งเหยิงราวกับหญ้าแห้ง ทว่ากลับมีศีรษะโตผิดปกติ สีหน้าของมันเต็มไปด้วยความเจ็บปวดและเคียดแค้น

มือซ้ายของมันกุมข้อมือขวาที่อาบไปด้วยเลือดสีแดงฉาน

ไม่ต้องสงสัยเลย มือที่อยู่ในปากสิงโตตัวผู้นั่น เป็นของไอ้หัวโตคนนี้ชัดๆ

พวกลอบล่าสัตว์!!

ควั่งเหย่กับเซมบาสบตากันเพียงแวบเดียว ทั้งคู่ก็ทิ้งตัวลงหมอบต่ำโดยสัญชาตญาณ

ในจังหวะที่ไอ้หน้าเหี้ยมนั่นกำลังยกปืนเล็งไปที่สิงโตตัวผู้อีกครั้ง—

สายลมหวีดหวิวสายหนึ่งก็พัดเฉียดหูเซมบาไป!

หอกยาวในมือควั่งเหย่พุ่งทะยานออกไปตรงแหน็บ เสียบทะลุแขนของไอ้หน้าเหี้ยมอย่างจัง!

"ปัง!!"

พร้อมกับเสียงร้องโหยหวนของไอ้หน้าเหี้ยม กระสุนนัดนั้นก็แฉลบเฉี่ยวไปคนละทิศละทาง

สายตาของพวกมันหันขวับมายังตำแหน่งที่ควั่งเหย่อยู่ทันที

เซมบายังคงอ้าปากค้าง ตกตะลึงในฝีมืออันฉับไวของควั่งเหย่!

ทางฝั่งนั้น ไอ้หัวโตแย่งปืนจากมือไอ้หน้าเหี้ยมมาได้อย่างรวดเร็ว แล้วเล็งปากกระบอกมาทางพวกควั่งเหย่

ควั่งเหย่พุ่งตัวลุกขึ้นไปกระโจนใส่เซมบาทันที พร้อมกับกอดอีกฝ่ายกลิ้งหลบไปด้านข้าง

"ปัง!"

แม้กระสุนจะมาช้าไปจังหวะหนึ่งแต่ก็ยังตามมาติดๆ

ควั่งเหย่สบถด่าอย่างหัวเสีย สองตัวนี้มันพวกเดนตายชัดๆ!

จากนั้นเขาก็หยิบธนูที่ทัวต้าให้มา เล็งไปที่หัวไหล่ของไอ้หัวโต

ควั่งเหย่มั่นใจว่าปืนล่าสัตว์ของพวกมันเป็นแบบลำกล้องแฝดสองนัด กว่าจะยิงนัดที่สามได้ยังพอมีช่องว่างให้หายใจอยู่บ้าง

ในจังหวะหน้าสิ่วหน้าขวาน เงาร่างสีดำสายหนึ่งก็พุ่งพรวดออกมาจากด้านหลังไอ้หัวโต แล้วกระแทกมันล้มคว่ำลงไปทันที!

เงาดำนั้นแทบจะขึ้นไปขี่อยู่บนหลังของไอ้หัวโต แล้วรัวกำปั้นใส่ท้ายทอยมันไม่ยั้ง!

เสียงร้องโหยหวนของไอ้หัวโตดังลั่นก้องไปทั่วป่าละเมาะ

พอมองชัดๆ ว่าคนคนนั้นเป็นใคร เซมบาก็ตะโกนออกมาอย่างลืมตัว

"ดาเลีย!!"

ดาเลียจริงๆ ด้วย ร่างกายเพรียวบางนั่นแฝงไปด้วยพลังมหาศาล เขากดไอ้หัวโตแนบกับพื้นจนอีกฝ่ายทำได้แค่ร้องก่นด่า

เซมบากับควั่งเหย่รีบพุ่งเข้าไปหาดาเลียแทบจะพร้อมกัน

เพราะพวกเขาเห็นว่าไอ้หน้าเหี้ยมที่ตอนแรกเจ็บจนคุกเข่าลงไปกับพื้น ไม่รู้ว่าชักมีดสั้นออกมาตั้งแต่ตอนไหน แล้วแทงเข้าใส่ดาเลียที่กำลังมัวแต่รัวหมัดใส่ไอ้หัวโต!

ปลายมีดแตะโดนแผ่นหลังดาเลียแล้ว! และวินาทีต่อมา เสียงร้องโหยหวนก็ดังขึ้นอีกระลอก!

"อ๊ากกกก!!"

ทว่าคนที่ร้องกลับเป็นไอ้หน้าเหี้ยม มือข้างที่ถือมีดถูกหอกเล่มหนึ่งแทงทะลุ!

เป็นเซมบานั่นเอง ในช่วงเวลาคับขัน เขาซัดหอกออกไปอย่างสุดแรง!

พอเห็นเซมบากับควั่งเหย่ ดาเลียก็ชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนที่แววตาจะฉายประกายอบอุ่นขึ้นมาวูบหนึ่ง

ทั้งใบหน้าและเนื้อตัวของเขาเต็มไปด้วยคราบดินและคราบเลือดที่แห้งกรัง

พอเซมบาเห็นสภาพสะบักสะบอมของดาเลีย สีหน้าก็เผยความปวดใจออกมาทันที

เขายกเท้าเตะไอ้หัวโตที่นอนคว่ำอยู่บนพื้นไปหลายที เตะจนอีกฝ่ายร้องขอชีวิตไม่หยุด!

จากนั้นก็ดึงหอกออกมา เสียงร้องโหยหวนของไอ้หัวโตบิดเบี้ยวด้วยความทรมาน

ดาเลียเห็นท่าทางดุดันของเซมบาก็ถึงกับอึ้งไป เซมบาหันกลับมาหาดาเลีย แล้วเอ่ยปลอบด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน

"ไม่เป็นไรแล้วนะ"

หางตาของดาเลียเอ่อรื้นไปด้วยน้ำตา ก่อนจะหลุดปากเรียกออกมาอย่างห้ามไม่อยู่

"พี่!"

จากนั้นเจ้าตัวก็รีบหุบปากฉับ ก้มหน้าลงด้วยความขวยเขิน

ควั่งเหย่ไม่ได้ปล่อยให้เวลาเสียเปล่า เขาพุ่งตรงเข้าไปกระชากปืนล่าสัตว์ออกจากอกของไอ้หัวโตก่อนเป็นอันดับแรก

จากนั้นก็หันไปคว้าท่อนแขนของไอ้หน้าเหี้ยมที่ยังคงแหกปากร้องโหยหวน มืออีกข้างล็อกไหล่มันไว้แน่น

เขาออกแรงกระชากท่อนแขนออกด้านนอกและดึงขึ้นด้านบนอย่างรวดเร็วและทรงพลัง

"กร๊อบ!"

เสียงร้องโหยหวนระลอกแรกยังไม่ทันขาดช่วง เสียงร้องระลอกใหม่ก็แผดขึ้นมาแทนที่

อาศัยจังหวะที่หัวไหล่ของไอ้หน้าเหี้ยมหลุด ควั่งเหย่ก็ซัดแข้งเข้าใส่ข้อพับเข่าของมันอีกหนึ่งที

ในพริบตา ไอ้หน้าเหี้ยมก็สิ้นสภาพล้มฟุบไปกับพื้น

ควั่งเหย่ปัดมือไปมาพลางเอ่ยอย่างสบายอารมณ์

"ไม่ต้องกลัวหรอก เดี๋ยวไว้ถึงโรงพักค่อยให้หมอจัดกระดูกคืนให้"

ว่าแล้วเขาก็หยิบเชือกปีนเขาออกมา มัดตัวพวกลักลอบล่าสัตว์ทั้งสองคนไว้อย่างแน่นหนา

อีกด้านหนึ่ง ดาเลียก็ดึงแขนพี่ชายวิ่งตรงไปยังแนวป่าละเมาะแล้ว เพราะเขาบอกว่ายังมีคนได้รับบาดเจ็บอยู่ไม่ไกลจากตรงนี้

ควั่งเหย่ลากตัวสองคนนั้นเดินตามเซมบากับดาเลียไปติดๆ

เดินไปได้ราวๆ ห้านาที ก็เห็นคนนอนอยู่บนพื้นจริงๆ เป็นชายผิวขาวคนหนึ่งที่ถูกยิง

ที่น่องของเขามีเศษผ้าพันไว้รอบๆ ดูจากเนื้อผ้าแล้วน่าจะเป็นเสื้อยืด

ซึ่งก็คือเสื้อยืดของดาเลียนั่นเอง

ทั้งสามคนรีบเข้าไปดูอาการของชายคนนั้นทันที

ดาเลียเอ่ยแนะนำขึ้นมาว่า

"เขาชื่อดาเมียนครับ เป็นหัวหน้าทีมลาดตระเวนต่อต้านการล่าสัตว์"

ดูท่าแล้วดาเลียกับดาเมียนคงบังเอิญไปเจอกับพวกลักลอบล่าสัตว์เข้า จึงถูกพวกมันยิงจนบาดเจ็บ

แต่ตอนนี้ไม่ใช่เวลามาซักไซ้ไล่เลียงเรื่องราว ดาเมียนจำเป็นต้องได้รับการรักษาอย่างถูกวิธี

พอเห็นดาเลียกลับมา ดาเมียนก็มีสีหน้าดีใจ ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงแหบแห้ง

"ไอ้หนู นายปลอดภัยก็ดีจริงๆ!"