บทที่ 92 การหายตัวไปของดาเลีย

เมื่อควั่งเหย่เห็นดังนั้นก็รีบหยุดมือทันที เขาเอ่ยปลอบเจ้ายีราฟด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล

"อดทนอีกนิดนะ เดี๋ยวก็ไม่เจ็บแล้ว"

อันที่จริง ความเจ็บปวดนั้นปะทุขึ้นมาแค่ตอนที่กระดูกลั่นกลับเข้าที่เท่านั้น ตอนนี้ "พลทหารคลั่งรัก" สงบลงอย่างเห็นได้ชัดแล้ว

ควั่งเหย่ลูบคอมันเบาๆ ก่อนจะขยับคานไม้ยาวต่อ

คราวนี้เจ้าพี่ยีราฟผ่อนคลายลงมากทีเดียว

ท่วงท่าของควั่งเหย่ดูอ่อนโยน ทว่าการนวดกดลงไปในแต่ละจุดนั้นกลับแม่นยำตรงเป้าหมายเป๊ะ

พอมันลองยืดคอทดสอบดู แววตาของมันก็เปี่ยมไปด้วยความประหลาดใจระคนดีใจ

มหัศจรรย์ชะมัด

ลำคอของมันกลับมาตรงเป็นปกติ ไม่เอียงกะเท่เร่ด้วยองศาพิลึกกึกกือเหมือนเมื่อครู่อีกต่อไปแล้ว

รอยยิ้มปรากฏขึ้นบนใบหน้าของควั่งเหย่เช่นกัน

"ช่วงนี้งดวิ่งเข้าชาร์จเพื่อความรักไปก่อนนะ นายต้องพักผ่อนเยอะๆ เข้าใจไหม"

พลทหารคลั่งรักดูจะเข้าใจคำเตือนของควั่งเหย่ มันเอาหัวมาถูไถแก้มเขาอย่างออดอ้อน

ควั่งเหย่ถูกถูจนจั๊กจี้พลางหัวเราะร่า ก่อนจะออกแรงดันตัวมันออกเบาๆ

"พอแล้วๆ น่า"

พลทหารคลั่งรักยอมเชื่อฟังแต่โดยดี มันถอยห่างออกมาแล้วค่อยๆ ยันตัวลุกขึ้นยืน

พอรู้สึกว่าลำคอเบาสบายขึ้น เจ้าตัวดีก็เริ่มสะบัดหัวไปมาอย่างสบายอารมณ์

ควั่งเหย่ชูนิ้วโอเคให้มัน

"พลทหารคลั่งรัก" ค่อยๆ เดินหันหลังกลับไป เงาหลังของมันเล็กลงเรื่อยๆ จนลับตา

ควั่งเหย่กำลังจะหมุนตัวเดินกลับเข้าบ้าน แต่แล้วเสียงเครื่องยนต์รถก็ดังแว่วมาเสียก่อน

พอมองออกไปไกลๆ ก็เห็นว่าเป็นเซมบาจริงๆ ด้วย

เขาไม่ได้ขับรถเข้ามาจอดในลานบ้าน แต่เลื่อนกระจกลงแล้วกวักมือเรียกควั่งเหย่

"เพื่อน! มีเรื่องอยากให้ช่วยหน่อย!"

ควั่งเหย่สัมผัสได้ทันทีว่าน้ำเสียงของอีกฝ่ายร้อนรนผิดปกติ

เขารีบวิ่งไปที่หน้ารถของเซมบาทันที

"เกิดอะไรขึ้น?"

เซมบานิ่วหน้าทันที

"พ่อบอกผมว่า ดาเลียทะเลาะกับพ่อ แล้วก็หายตัวไปสองวันแล้ว ยังไม่กลับมาเลย"

ควั่งเหย่นึกไม่ถึงว่าจะเกิดเรื่องด่วนขนาดนี้

"นายรู้ไหมว่าปกติเขาชอบไปที่ไหน?"

ควั่งเหย่คิดว่าสองพี่น้องคู่นี้ความสัมพันธ์คงไม่ค่อยดีนัก และเซมบาก็ไม่น่าจะรู้เรื่องนี้ แต่ผิดคาดที่เซมบากลับพยักหน้าตอบทันที

"รู้"

ในเมื่อเพื่อนมีเรื่องเดือดร้อน มีหรือเขาจะไม่ยื่นมือช่วย

ควั่งเหย่ไม่พูดพร่ำทำเพลง ก้าวขึ้นไปนั่งเบาะข้างคนขับทันที

"งั้นไปดูที่นั่นก่อนเลย"

ทว่าเซมบากลับมีท่าทีลังเล

"นายจะไม่ถามสักคำเลยเหรอว่าที่ไหน?"

"เลิกพล่ามได้แล้ว ไปเถอะ! อาจูนีต้องร้อนใจมากแน่ๆ ไม่งั้นคงไม่มาตามหานายหรอก"

"เพื่อน… นายยอมช่วยผมโดยไม่ถามอะไรเลย ผมซึ้งใจจริงๆ นะ แต่ผมต้องบอกนายไว้ก่อน ดาเลียมีโอกาสสูงมากที่จะเข้าไปในอาณาเขตของฝูงสิงโต ที่นั่นอันตรายมาก นายยังจะไปกับผมอยู่จริงๆ ใช่ไหม?"

ควั่งเหย่ชะงักไป

"เขาจะไปถิ่นสิงโตทำไม?"

แต่เพียงครู่เดียวเขาก็เข้าใจ

"เขาคิดจะล่าสิงโตเหรอ?!"

เซมบาพยักหน้าด้วยสีหน้าเคร่งเครียด

"อย่าบอกนะว่า… เพื่อให้ได้การยอมรับจากอาจูนี เขาถึงคิดจะใช้วิธีดึกดำบรรพ์ที่สุดมาพิสูจน์ความกล้าหาญน่ะ?!"

"นายเข้าใจน้องชายคนนี้ของผมดีกว่าตัวผมเองเสียอีก…"

ควั่งเหย่ถึงกับไปไม่เป็น!

คนเราจะหาเรื่องใส่ตัวได้ขนาดนี้เชียวเหรอ!

ถ้าเป็นสมัยก่อน การที่ชาวมาไซล่าสิงโตนับเป็นบททดสอบบังคับเพื่อก้าวขึ้นเป็นนักรบเลยนะ

แต่ยุคนี้สมัยนี้ มันไม่ใช่แค่บทเรียนอะไรหรอก แต่มันคือบทเรียนแรกสู่การโดนใส่กุญแจมือเข้าคุกต่างหาก!

"รีบไปสิ! มัวยืนเหม่ออะไรอยู่เล่า!"

โดนควั่งเหย่เร่งยิกแบบนั้น เซมบาก็เหยียบคันเร่งจนแทบมิดไมล์ทันที

ในฐานะลูกหลานแห่งทุ่งหญ้าสะวันนา เซมบาย่อมรู้อาณาเขตของฝูงสิงโตเป็นอย่างดี

ระหว่างทาง เซมบาเล่าภูมิหลังของดาเลียให้ควั่งเหย่ฟัง

“แม่ของดาเลียเสียชีวิตด้วยโรคมาลาเรียเมื่อสองปีก่อน ตั้งแต่นั้นมา เขาก็เริ่มแคร์สายตาพ่อเขามากเป็นพิเศษ”

“แต่พ่อเขาเป็นคนแสดงความรู้สึกไม่เก่ง พอรู้ว่าดาเลียอยากออกมาเป็นไกด์เหมือนผม พ่อก็สั่งห้ามไม่ให้มา”

“ดาเลียคิดว่าพ่อลำเอียงเข้าข้างผม แต่จริงๆ แล้วพ่อเขามองว่าดาเลียยังเด็กเกินไป กลัวว่าจะปรับตัวเข้ากับการใช้ชีวิตข้างนอกไม่ได้”

“ไม่รู้ไปฟังใครมา คิดว่าถ้าตัวเองเป็นนักรบเหมือนพ่อได้ พ่อก็จะหันมามองเขาบ้าง”

“สองวันก่อนดาเลียพูดเรื่องจะออกมาทำงานข้างนอกอีกรอบ แล้วก็โดนพ่อปฏิเสธเหมือนเดิม เลยทะเลาะกันยกใหญ่เลย”

ควั่งเหย่ตั้งใจฟังเงียบๆ

เด็กบางคนเรียกร้องความสนใจเก่งมาแต่ไหนแต่ไร ส่วนเซมบานั้นนิสัยอ่อนโยน เป็นผู้ใหญ่ และรู้จักคิด

เวลาเขาออกไปทำงานข้างนอก ได้อะไรติดไม้ติดมือกลับมา ก็มักจะเอามาเผื่อแผ่คนในชนเผ่าเสมอ

ในสายตาของเซมบา สิ่งที่เขาทำถือเป็นเรื่องปกติวิสัย แต่ในสายตาของดาเลีย มันกลับกลายเป็นการที่เซมบาแย่งซีนความโดดเด่นไปจากคนในชนเผ่าเสียหมด

เมื่อพี่ชายดันเจิดจรัสเกินหน้าเกินตา น้องชายที่อยู่ใต้ร่มเงาจึงหลีกหนีชะตากรรมนี้ไม่พ้น

ความโหยหาที่จะสร้างชื่อเสียงให้เป็นที่ประจักษ์จึงค่อยๆ ก่อตัวขึ้นในใจอย่างเงียบเชียบ

และเมื่อความปรารถนาในใจพุ่งสูงถึงขีดสุด พฤติกรรมย่อมเริ่มควบคุมไม่อยู่ตามไปด้วย

เขาต้องการเป็นนักรบ เพื่อให้สายตาของคนทั้งชนเผ่าหันมาจับจ้องที่ตัวเขาเพียงคนเดียว

"ตอนเด็กๆ ดาเลียเคยก่อเรื่องบ้าๆ แอบบุกเข้าไปในฝูงสิงโตมาแล้วครั้งหนึ่ง"

"ตอนนั้นเป็นช่วงที่ผมได้เงินเดือนเดือนแรก เลยซื้อหลอดไฟกลับไปฝากที่ชนเผ่า"

"บ่ายวันนั้น ดาเลียถือหอกยาววิ่งตรงเข้าไปหาฝูงสิงโตที่อยู่ส่วนลึกของทุ่งหญ้า"

"ตอนนั้นเขายังไม่บรรลุนิติภาวะด้วยซ้ำ ใจร้อนวู่วามเกินไป เคราะห์ดีที่พ่อผมตามไปช่วยได้ทัน ไม่อย่างนั้นคงโดนสิงโตขย้ำตายไปแล้ว"

ควั่งเหย่รู้สึกหงุดหงิดกับพฤติกรรมงี่เง่าที่ทำอะไรไม่คิดหน้าคิดหลังแบบนี้จริงๆ

คนทั้งบ้านต้องคอยตามเช็ดตามล้างให้กับวีรกรรมไร้สมองพรรค์นี้ไม่เว้นแต่ละวัน!

"พ่อได้รับบาดเจ็บเพราะเขา นั่นเป็นครั้งแรกที่ผมลงมือตบตีเขาเลยนะ!"

พอเซมบาเล่าถึงเรื่องนี้ น้ำเสียงก็ยังแฝงไปด้วยความโกรธจัด!

"แต่ผมคิดไม่ถึงเลยจริงๆ ว่าเขาจะกล้าหนีออกจากบ้านแบบนี้!!"

ควั่งเหย่ถอนหายใจอย่างช่วยไม่ได้

"มิน่าล่ะ ผมถึงบอกว่าตอนนั้นนายยังซ้อมมันเบาไป"

ระหว่างที่คุยกัน เซมบาก็ขับรถมาถึงแนวป่าละเมาะแห่งหนึ่ง

"พ่อผมพาผู้ชายในเผ่าออกไปตามหาแถวอื่นแล้ว แต่ผมยังไม่วางใจเลย เลยต้องมารบกวนคุณนี่แหละ"

อันที่จริงเซมบาก็ไม่อยากมารบกวนควั่งเหย่เลยสักนิด

แต่เขาตระเวนหาทั่วทุ่งหญ้ามาตั้งแต่เช้าแล้ว

ถิ่นของฝูงสิงโตทุกแห่งที่เขานึกออก เขาไปไล่เช็กจนหมดแล้ว

แต่กลับไม่มีเบาะแสอะไรเลยสักอย่าง

จนปัญญาเข้าจริงๆ ถึงได้ตัดสินใจบากหน้ามาหาควั่งเหย่

ก่อนจะลงจากรถ เซมบาก็หยิบ "ชูก้า" ขึ้นมาคลุมร่าง ก่อนจะหยิบเผื่อมาให้ควั่งเหย่อีกผืน

"คลุมผ้านี่ไว้เถอะ ปกติพวกสิงโตเห็นแล้วจะยอมถอยไปเอง"

นี่ไม่ใช่เรื่องโม้เลยสักนิด

ผ้าสีแดงฉูดฉาดผืนนี้บนทุ่งหญ้า มีคุณสมบัติข่มขวัญสิงโตได้ชะงัดนัก

ควั่งเหย่คลุมชูก้า นำอุปกรณ์ไลฟ์สดติดไว้บนศีรษะ

เขาถือหอกยาวไว้ในมือ แล้วค่อยๆ ย่องเข้าไปในดงไม้พุ่มแห่งนี้พร้อมกับเซมบา

เขาไม่รู้ว่าดาเลียผ่านค่ำคืนบนทุ่งหญ้ามาได้อย่างไร

แต่อาจูนีเมื่อคืนคงไม่ได้ข่มตานอนแน่ๆ

ไม่มีพ่อคนไหนไม่ห่วงลูกของตัวเองหรอก

ต่อให้แข็งแกร่งอย่างอาจูนี แต่พอลูกชายงอนหนีออกจากบ้านไป ก็ยังจนปัญญาไม่รู้จะทำยังไงเหมือนกัน

ควั่งเหย่กับเซมบาค่อยๆ ย่องไปข้างหน้าอย่างระมัดระวัง

กวาดสายตามองไปรอบๆ อย่างถี่ถ้วน

นานทีจะมีลิงบาบูนโผล่ออกมาขู่ให้ตกใจเล่น ก่อนจะร้อง "จี๊ดๆ" แล้วโหนตัวหนีไปที่ต้นไม้อื่น

ทันใดนั้น เซมบาที่อยู่ข้างๆ ก็คว้าไหล่ควั่งเหย่ไว้แน่น

ดวงตาเขามองตรงไปยังจุดหนึ่งไม่ไกลออกไป!

ก่อนจะรีบก้าวเท้าฉับๆ ตรงไปที่นั่นทันที

ควั่งเหย่รีบก้าวตามไปติดๆ สีแดงฉานตรงหน้าช่างบาดตาจนน่าใจหาย!

มันคือ "ชูก้า"!

สิ่งที่ควรจะใช้ข่มขวัญฝูงสิงโต บัดนี้กลับถูกเกี่ยวค้างอยู่บนกิ่งไม้พุ่มอย่างน่าเวทนา

ชายผ้าขาดวิ่นไม่เป็นชิ้นดี ปลิวไหวไปมาอย่างไร้เรี่ยวแรงตามสายลมแผ่วเบา

เซมบายื่นมือไปหยิบชูก้าผืนนั้นขึ้นมา น้ำเสียงของเขาแผ่วเบาจนแทบไม่ได้ยิน ทว่าควั่งเหย่กลับได้ยินถนัดหู

"นี่เป็นของดาเลีย"

เซมบากำผ้าชูก้าไว้แน่น พลางชี้ไปที่ตราสัญลักษณ์ทรงกลมด้านบนแล้วเอ่ยต่อ

"นี่เป็นของที่พ่อมอบให้เขา ตอนที่ดาเลียยังเด็ก"