บทที่ 91 พลทหารคลั่งรักบุกประจัญบานเพื่อรักอีกครา

'พลทหารคลั่งรัก' ปรากฏตัวขึ้นอีกครั้งพร้อมรอยแผลเต็มตัว…

คอของมันบิดเบี้ยวในมุมที่หนักกว่าคราวที่แล้วเสียอีก นับว่าเก่งมากที่คอบิดขนาดนั้นแล้วยังอุตส่าห์ดั้นด้นมาหาควั่งเหย่จนเจอ

ทันทีที่เห็นควั่งเหย่ แววตาของพลทหารคลั่งรักก็ฉายประกายความน้อยอกน้อยใจออกมาในพริบตา เหมือนเด็กที่หกล้มหน้าทิ่มดินแล้วในที่สุดก็เจอผู้ปกครอง สามารถปล่อยโฮออกมาได้เสียที

ทว่าพลทหารคลั่งรักไม่ได้ร้องไห้ มันเพียงเดินโซซัดโซเซมาข้างกายควั่งเหย่ จากนั้นก็นั่งคุกเข่าหมอบลงกับพื้นอย่างว่าง่าย ไม่กล้าแม้แต่จะขยับคอ ได้แต่ใช้สายตาน่าสงสารออดอ้อนขอความเห็นใจจากควั่งเหย่

ควั่งเหย่เดินออกมาบนชานระเบียงนอกกระท่อม หามุมที่เหมาะเจาะแล้วยื่นมือออกไปลูบคอของอีกฝ่าย

"จิ๊ๆ แผลขนาดนี้ ถ้าไม่เหวี่ยงคอซัดกันไปสักสิบยก คงไม่เละเทะเบอร์นี้หรอก"

ดวงตากลมโตเหมือนหลอดไฟของพลทหารคลั่งรักหลับลงเงียบๆ ไม่กี่วินาที ราวกับว่าอดีตมันช่างขมขื่นจนไม่อยากจะนึกถึง

ควั่งเหย่เอ่ยปลอบใจ "ไม่เป็นไรน่า อย่างน้อยแกก็ยังไม่ตาย"

พลทหารคลั่งรัก: 'ขอบใจมึงมากนะ ให้ตายสิ อย่างน้อยก็ยังไม่ตายเนี่ยนะ'

แม้คำพูดของควั่งเหย่จะฟังดูระคายหู แต่การกระทำของเขาก็ชวนอิหยังวะพอกัน

"แกนั่งรอแป๊บนะ ขอไปป้อนข้าวเจ้าตัวเล็กก่อน"

พลทหารคลั่งรักอุตส่าห์เตรียมตัวพร้อมรับบริการระดับพรีเมียมจากควั่งเหย่เต็มที่ จู่ๆ จะแวบไปป้อนข้าวนี่มันอะไรกันวะ?!

ควั่งเหย่เอื้อมมือไปคว้าก้อนขนสีขาวฟูฟ่องตัวหนึ่งลงมาจากคอนปีนป่าย แล้วเดินตรงไปยังกระท่อม จังหวะที่เดินผ่านพลทหารคลั่งรัก มันก็เบิกตากว้างอย่างไม่อยากจะเชื่อสายตา ถ้ามันไม่ได้โดนเหวี่ยงจนตาพร่ามัวล่ะก็ สิ่งที่หมอนั่นอุ้มอยู่นั่นมัน…สิงโตตัวหนึ่งเรอะ?!

เหล่าผู้ติดตามในห้องไลฟ์จับสังเกตแววตาของพลทหารคลั่งรักได้อย่างเฉียบไว ต่างพากันขำก๊าก

【ฝันกลางวันแสนสั้น: จะว่าไป สายตาแบบนี้ฉันเคยเห็นจากไอ้หนุ่มเซมบามาแล้วนะ…】

【พลทหารคลั่งรัก: ฉันเป็นใคร ฉันอยู่ที่ไหน แล้วฉันต้องทำอะไรเนี่ย?】

【มือเดดแอร์รีบพิมพ์: 555 พลทหารคลั่งรักให้การยอมรับในฝีมือของสตรีมเมอร์ขั้นสุด! ที่แท้ไม่มียีราฟตัวไหนไม่ชอบจัดกระดูก แถมสิงโตก็ยังชอบด้วย!】

แน่นอนว่ากุยซื่อที่มองเห็นยีราฟคอบิดเกือบจะเป็นมุมฉาก ก็พลอยเบิกตากว้างตกตะลึงไปด้วยเช่นกัน นี่มันสัตว์อะไรกันเนี่ย? หรือว่าเรายังเด็กเกินไป เลยไม่เคยเห็นโลกกว้างภายนอกกันแน่นะ?!

ชั่วพริบตาที่ยีราฟกับสิงโตเคลื่อนผ่านกัน ทั้งคู่กลับแสดงสีหน้าออกมาแบบเดียวกันเป๊ะ นี่มันฉากระดับตำนานชัดๆ… ชาวเน็ตแคปหน้าจอกันรัวๆ จนแทบไม่ทัน!

ควั่งเหย่ตบหัวกุยซื่อเบาๆ "ไม่ต้องแปลกใจไปหรอก เจ้าพวกนี้มีอยู่เต็มทุ่งเต็มเขา ไม่แน่วันหน้าอาจจะกลายเป็นอาหารของแกก็ได้"

พลทหารคลั่งรัก: 'นี่มันมุกนรกอะไรกันวะ?! ขอบใจจริงๆ นะมึง'

กุยซื่อกลอกตาทันควัน ในใจคงคิดว่า ตัวน่าเกลียดขนาดนี้ ใครอยากกินก็กินไปเถอะ… ควั่งเหย่กลับเข้ามาในกระท่อม จัดเนื้อสดซาชิมิใส่จานให้กุยซื่อ

พัฒนาการของกุยซื่อเกินคาดหมายจริงๆ ยังไม่ถึงสองเดือนดี ก็สามารถฉีกเคี้ยวเนื้อดิบเองได้แล้ว

งานของควั่งเหย่จึงเบาแรงลงไปเปลาะหนึ่ง

ถือเป็นก้าวสำคัญของเจ้าตัวเล็กเลยล่ะ

กุยซื่อกระโดดขึ้นที่นอน สายตาพลันชะงักไปครู่หนึ่ง เมื่อเห็นตุ๊กตายีราฟตัวน้อยนอนแปะอยู่ในเบาะ

มันจ้องตุ๊กตายีราฟตัวนั้นอย่างใช้ความคิด

ควั่งเหย่หัวเราะเบาๆ ก่อนเอ่ย

"ใช่แล้วล่ะ… เจ้าตัวเมื่อกี้ก็คือยีราฟ"

กุยซื่อตาโต เหมือนไม่อยากจะเชื่อ

ทำไมตุ๊กตาในเบาะถึงน่ารักน่ากอดขนาดนี้ แต่ไอ้ตัวข้างนอกประตูนั่น… ทำไมถึงได้ขี้เหร่อย่างนั้นล่ะ?

ควั่งเหย่พูดต่อพลางหัวเราะร่วน

"ไม่ได้ขี้เหร่หรอก แค่โดนความรักบังตาจนมองไม่ออกเฉยๆ"

ดวงตากลมแป๋วของกุยซื่อเต็มไปด้วยความสงสัย แต่เมื่อมีอาหารวางอยู่ตรงหน้า จะไปมัวคิดมากให้เสียเวลาทำไม

ก้มหน้าก้มตากินมื้อนี้แหละ คือภารกิจอันดับหนึ่ง!

เห็นกุยซื่อก้มหน้าก้มตากินอย่างเอร็ดอร่อย ควั่งเหย่จึงค่อยๆ ถอยกรูดออกมา

อันที่จริง ตอนที่คุยกับ "พลทหารคลั่งรัก" เมื่อครู่ ควั่งเหย่ก็ได้ตรวจอาการบาดเจ็บของมันคร่าวๆ ไปแล้ว

แผลมันแค่ดูน่ากลัวเฉยๆ แต่ไม่ได้กระทบจุดสำคัญอะไรหรอก

แค่นวดคลึงปักๆ ไม่กี่ที เดี๋ยวก็หายแล้ว

พอเห็นควั่งเหย่เดินออกมา "พลทหารคลั่งรัก" ก็เงยหัวขึ้นมาแวบหนึ่ง

จากนั้นมันก็ย่นจมูกแยกเขี้ยวด้วยความเจ็บปวด แล้วคอพับลงไปกองกับพื้นอีกรอบ

ควั่งเหย่ลูบหัวมันเบาๆ พลางเอ่ยถาม

"รอบนี้ไปสู้กับใครมาอีกล่ะเนี่ย?"

ความรู้สึกพ่ายแพ้แผ่ออกมาจากตัว "พลทหารคลั่งรัก" ซึ่งควั่งเหย่สัมผัสได้ชัดเจน

ให้ตายสิ เจ้าหมอนี่สมฉายาพลทหารคลั่งรักที่บุกทะลวงเพื่อความรักจริงๆ แพ้กี่ครั้งกี่หนก็ยังพร้อมจะพุ่งชนใหม่อยู่ได้

จู่ๆ ควั่งเหย่ก็นึกอะไรขึ้นมาได้

"เดี๋ยวนะ นายมีแฟนแล้วไม่ใช่เหรอ?"

"พลทหารคลั่งรัก" หลับตาลงอีกครั้ง สีหน้าดูหงอยเหงาจนแทบจะร้องไห้

ควั่งเหย่สัมผัสได้ถึงความโศกเศร้าอย่างรุนแรงที่แผ่ออกมา ที่แท้ความรู้สึกนี้ก็คือสิ่งที่เรียกว่า "อกหัก" สินะ

ดูท่าศึกครั้งนี้ นอกจากจะแพ้การต่อสู้แล้ว ยังต้องสูญเสียความรักไปอีกด้วย…

"ไม่เป็นไรน่า ของเก่าไม่ไป ของใหม่ก็ไม่มา ปลงๆ หน่อย ทำใจให้กว้างเข้าไว้"

ควั่งเหย่เพิ่งพูดจบ ดวงตาทั้งสองข้างของ "พลทหารคลั่งรัก" ก็เหลือบแยกกันไปคนละทิศละทางซ้ายขวา ดูท่าทางออกจะหลอนๆ ปนฮาพิกล

ควั่งเหย่กลั้นไม่ไหว หลุดขำพรืดออกมาทันที!

"เฮ้ย พี่ชาย! ผมบอกให้ทำใจกว้างๆ หมายถึงให้ปล่อยวางเว้ย ไม่ได้ให้แกแหกเบ้าตาแยกกันกว้างๆ ขนาดนั้น!!"

คอมเมนต์ในห้องไลฟ์เลื่อนรัวจนแทบมองไม่ทัน ข้อความ "5555" บินว่อนเต็มจอ ตามมาติดๆ ด้วยเสียงของระบบที่ไม่ได้ยินมานาน:

【ติ๊ง—— ยินดีด้วยค่ะท่านโฮสต์! ยอดผู้ติดตามแตะ 10,000 คนแล้ว มอบรางวัลเป็น 'น้ำยาฟื้นฟู' 3 ขวด สามารถช่วยสมานบาดแผลได้อย่างรวดเร็ว ฟื้นฟูพละกำลังและสมรรถภาพทางกาย เป็นยาสามัญประจำบ้านและคู่หูชั้นเลิศยามออกเดินทางท่องเที่ยวเลยค่ะ จุ๊บๆ】

ตบท้ายด้วยการพรีเซนต์สรรพคุณซะดิบดี เสี่ยวโหยวน่าจะไปเป็นดาวไลฟ์ขายของนะเนี่ย…

ระหว่างนั้น ควั่งเหย่ก็ลูบไล้ตรวจเช็กไปตามลำคอของ "พลทหารคลั่งรัก" อย่างต่อเนื่อง แม้ครั้งนี้กระดูกจะเคลื่อนจนเห็นได้ชัดด้วยตาเปล่า แต่เขาก็ยังต้องตรวจเช็กให้มั่นใจว่าไม่มีอาการบาดเจ็บอื่นแทรกซ้อน

เคราะห์ดีที่ไม่มีจุดไหนผิดปกติ นิ้วของควั่งเหย่กดลงตรงตำแหน่งที่กระดูกเคลื่อน แล้วเอ่ยกลั้วหัวเราะ

"เป็นโสดก็ไม่ได้แย่อะไรสักหน่อย แกน่ะมันคลั่งรักเกินไปแล้ว"

ขณะที่ "พลทหารคลั่งรัก" กำลังจะแสดงท่าทีฮึดฮัดไม่ยอมรับ ควั่งเหย่ก็ออกแรงฉับพลัน—

กร๊อบ!

เสียงกระดูกลั่นเข้าที่ดังขึ้นชัดเจน "พลทหารคลั่งรัก" เบิกตากว้างในทันที

ควั่งเหย่รีบใช้สองมือประคองศีรษะมันไว้แล้วปลอบด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล

"รู้ว่าครั้งนี้เจ็บ เลยช่วยดึงความสนใจไงล่ะ ตอนนี้เรียบร้อยแล้ว ไม่เจ็บแล้วนะ"

เขาลูบคอปลอบมันอย่างอ่อนโยนจนกระทั่งเจ้า "พลทหารคลั่งรัก" เริ่มอาการดีขึ้น ควั่งเหย่จึงพูดขึ้น

"รอเดี๋ยว"

ว่าแล้วเขาก็หันหลังเดินเข้ากระท่อมไป ก่อนจะกลับออกมาพร้อมกับด้ามไม้ยาวในมือ ซึ่งก็คือหอกยาวที่เซมบาทิ้งไว้ให้เขานั่นเอง

ทันทีที่เห็นอาวุธ "พลทหารคลั่งรัก" ก็เริ่มอยู่ไม่สุข ใครเห็นหอกยาวแบบนี้ก็ต้องผวากันทั้งนั้น

ทว่าควั่งเหย่กลับเอ่ยขึ้นอย่างใจเย็น

"อย่ากลัวไปเลย ฉันไม่ได้พกไม้ดามกระดูกมาด้วย ใช้ไอ้นี่แทนไปก่อนแล้วกัน"

พูดจบเขาก็ลูบหน้าเจ้าสัตว์ตัวโต บอกให้มันไม่ต้องเกร็ง จากนั้นจึงค่อยๆ ยกไม้ยาวขึ้นวางขนานในแนวนอนบนฝ่ามือ แล้วเริ่มแตะสัมผัสคอของมันอย่างระมัดระวัง

เขาทาบไม้ยาวลงไปแล้วค่อยๆ ออกแรงดันตรงตำแหน่งที่กระดูกเคลื่อนบนคอของมันอย่างแผ่วเบา

ท่าทางนี้ดูเหมือนง่าย ทว่ากลับต้องอาศัยความแม่นยำในการลงน้ำหนักอย่างสูง

เมื่อไม้ดามค่อยๆ ออกแรงกด ลำคอของพี่ยีราฟก็เริ่มขยับเขยื้อนช้าๆ อย่างน่าอัศจรรย์ กระดูกที่เคยเคลื่อนผิดรูปกำลังคืนกลับเข้าตำแหน่งเดิมทีละนิด

ทันใดนั้น ร่างของ "พลทหารคลั่งรัก" ก็สั่นสะท้านขึ้นมาเบาๆ!

มันยกกีบเท้าหน้าขึ้นกระทืบพื้นสองสามที

ชาวเน็ตในห้องไลฟ์ต่างพากันใจหายวาบ บีบหัวใจขึ้นมาในพริบตา!