บทที่ 90 ก่อตั้งมูลนิธิคุ้มครองสัตว์ป่า

พอควั่งเหย่ได้ยินถึงสูตรอาหารที่ใช้ดูแลสัตว์แล้ว ก็ถึงกับอุทานออกมา "สุดยอดไปเลย"

ถ้าไม่ผ่านการทดลองมาเป็นร้อยๆ ครั้ง คงไม่มีทางคิดค้นสูตรแบบนี้ขึ้นมาได้แน่

"เพราะงาช้างเนี่ยแหละ ช้างจำนวนมากถึงถูกพวกล่าสัตว์ฆ่าตาย ทิ้งให้ลูกๆ ของพวกมันต้องโดดเดี่ยวอ้างว้างอยู่กลางทุ่งหญ้า"

"ตอนที่แม่ผมไปเจอดาฟเน่ มันอายุเพิ่งจะสามสัปดาห์ แต่ผอมจนเหลือแต่หนังหุ้มกระดูก"

"ถ้าไม่ใช่เพราะแม่คอยทดลองสูตรซ้ำแล้วซ้ำเล่า แถมยังมอบความรักความอบอุ่นให้ดาฟเน่เหมือนลูกในไส้ ผมว่าดาฟเน่คงไม่รอด และคงไม่ได้กลับคืนสู่ธรรมชาติแบบนี้หรอก"

รูปในหน้าท้ายๆ ของอัลบั้ม ส่วนใหญ่เป็นรูปแม่ของเซมบากับดาฟเน่

ควั่งเหย่อ่านความรู้สึกอันซับซ้อนมากมายได้จากแววตาของเซมบา แต่สิ่งที่เห็นชัดที่สุดคือความถวิลหาและความอาลัย

ควั่งเหย่ตบไหล่เซมบาเบาๆ พลางเอ่ย

"ถ้านายอยากทำอะไรเพื่อแม่ ก็ลุยเลยสิ"

จู่ๆ เซมบาก็เงยหน้าขึ้นมองควั่งเหย่ น้ำเสียงตอนพูดสั่นเครือ

"เพื่อน นายเข้าใจผมจริงๆ!"

ควั่งเหย่ยิ้มพยักหน้า

"ผมแค่คิดว่านายเหมาะจะทำเรื่องที่สำคัญกว่านี้"

ควั่งเหย่ชี้นิ้วไปที่หน้าสุดท้ายของอัลบั้ม ซึ่งมีเอกสารฉบับหนึ่งแนบอยู่

มันคือเอกสารยื่นขอจัดตั้งกองทุนเพื่อการคุ้มครองสัตว์ป่า

ดูท่าแม่ของเซมบาคงอยากทำเรื่องนี้มานานมากแล้ว แต่อาจเป็นเพราะปัญหาสุขภาพ ทำให้ท่านไม่มีโอกาสได้เห็นกองทุนนี้ก่อตั้งขึ้นมา

ตอนที่เซมบาหันกลับมามองควั่งเหย่อีกครั้ง ในแววตามีแต่ความมุ่งมั่นเด็ดเดี่ยว

"ขอบใจนะเพื่อน ผมคิดว่าผมต้องลงมือทำอะไรสักอย่างแล้วจริงๆ"

ควั่งเหย่พยักหน้าแล้วกล่าวต่อ

"ส่วนเรื่องเงินทุนตั้งต้นในระยะแรก ผมช่วยสมทบให้ก่อนได้ แล้วพวกเราก็ยังยื่นขอรับงบสนับสนุนจากรัฐบาลท้องถิ่นได้ด้วย…"

"พอตั้งองค์กรได้แล้ว เราก็เปิดรับบริจาคบนเว็บไซต์ทางการ หรือทำโครงการอุปถัมภ์สัตว์ พวกนี้ล้วนเป็นวิธีระดมทุนที่ดีทั้งนั้นเลย"

พอในใจมีความคิดผุดขึ้นมา ควั่งเหย่ก็ถ่ายทอดแผนการทั้งหมดของตัวเองออกมาให้ฟัง

ทว่าควั่งเหย่ไม่ทันสังเกตเห็นว่า เซมบาดึงซองจดหมายซองหนึ่งออกมาจากหน้าสุดท้ายของอัลบั้ม ทันทีที่เปิดซองออก สีหน้าของเขาก็เปลี่ยนไป ดูสลับซับซ้อนขึ้นมาทันที

มันคือบัตรธนาคารใบหนึ่ง ด้านหลังมีกระดาษโน้ตแปะไว้ เขียนว่า "มอบให้เซมบา ลูกชายที่รักยิ่งของแม่"

"เซมบาสุดที่รัก ตอนที่ลูกได้เห็นข้อความนี้ แม่คงจากไปแล้ว"

"แต่แม่เชื่อว่าลูกคงไม่โศกเศร้าจนเกินไป เพราะอย่างที่แม่เคยบอกไว้ ต่อให้แม่ต้องจากไปอยู่บนสวรรค์ แม่ก็จะคอยอยู่เคียงข้างลูกเสมอ"

"ความโศกเศร้าที่มากเกินไป จะทำให้แม่มองไม่เห็นรอยยิ้มของลูก และจะยิ่งทำให้ระยะห่างระหว่างเราไกลออกไปทุกที"

"เข้าเรื่องเลยดีกว่า ในบัตรใบนี้มีเงินอยู่หนึ่งล้านห้าแสนดอลลาร์สหรัฐ เป็นเงินที่แม่ขายทรัพย์สินทั้งหมดของปู่กับย่าไป เพราะอยากจัดตั้งกองทุนคุ้มครองสัตว์ป่า… แต่สุดท้ายแม่ก็ทำไม่สำเร็จ"

"แม่ขอมอบทุกอย่างไว้ในมือลูก ให้ลูกเป็นคนจัดการ จะเอาไปทำอะไรก็ได้ตามใจชอบ เพราะยังไงการตั้งกองทุนนี้ก็เป็นความฝันของแม่ ไม่ใช่ความฝันของลูก… สุดท้ายนี้ แม่รักลูกนะ"

"ปล. อย่าปล่อยให้ห้องรกเป็นรังหนูล่ะ ไม่อย่างนั้นแม่จะโกรธจริงๆ ด้วย"

ท้ายจดหมายลงชื่อว่า "คามิลล์ เอ็นกอม"

ที่แท้แม่ของเซมบาก็ชื่อ "คามิลล์ เอ็นกอม" ซึ่งมีความหมายว่า "ความซื่อตรงและจริงใจ"

ควั่งเหย่มองข้อความบรรทัดสุดท้ายแล้วก็อดอมยิ้มไม่ได้

คามิลล์ช่างเป็นคนที่มีจิตวิญญาณน่ารักและมีชีวิตชีวาเหลือเกิน

เซมบาเงยหน้าขึ้น ถอนหายใจยาวพลางยกมือขยี้ตา ก่อนจะยิ้มออกมา

"ดูสิ แม่ยังบ่นเรื่องผมทำห้องรกไม่เลิกเลย"

ควั่งเหย่พยักหน้าแล้วส่ายหัวเบาๆ

"แต่ท่านก็ไม่ได้บังคับนายสักนิดเลยนี่"

"ใช่ครับ… แต่คราวนี้ผมไม่คิดจะฟังแม่แล้วล่ะ"

น้ำตาหยดหนึ่งเอ่อล้นที่หางตาของเซมบาแล้วไหลลงมาเงียบๆ ทว่าเขากลับยังคงเปื้อนยิ้ม รีบยกมือขึ้นปาดมันทิ้งอย่างรวดเร็ว

"ผมจะก่อตั้งกองทุนขึ้นมา จะตั้งชื่อว่า 'สถานสงเคราะห์เอลฟ์'"

"ให้พวกเด็กๆ ที่ถูกทอดทิ้งในป่าด้วยเหตุผลสารพัดเหมือนอย่างกุยซื่อกับดาฟเน่ ได้มีที่พักพิงที่ปลอดภัย รอให้พวกมันเติบโตแข็งแรงแล้วค่อยปล่อยกลับคืนสู่ธรรมชาติ"

น้ำเสียงของเซมบาหนักแน่นเด็ดขาด แววตามุ่งมั่นชัดเจน

ควั่งเหย่ตบไหล่เขา

"เพื่อน นายทำได้แน่"

*****

ตลอดหนึ่งสัปดาห์หลังจากนั้น ควั่งเหย่ไม่ได้เจอหน้าเซมบาเลย

นานๆ ทีเซมบาจะโทรศัพท์มาถามความเห็นเรื่องการเช่าพื้นที่และสิ่งอำนวยความสะดวกสำหรับ "สถานสงเคราะห์เอลฟ์"

ควั่งเหย่จึงรวบรวมรายละเอียดตั้งแต่เรื่องการวางโครงสร้างพื้นฐาน ต้นทุนการดูแล ไปจนถึงการรับสมัครบุคลากรและการประชาสัมพันธ์ จัดทำเป็นรายการอย่างละเอียดส่งไปให้เซมบา

เรื่องกองทุนคุ้มครองสัตว์ป่านั้น ควั่งเหย่เคยศึกษาหาข้อมูลมาบ้างก่อนหน้านี้

แต่นั่นเป็นแค่ทฤษฎีบนหน้ากระดาษ พอถึงเวลาลงมือทำจริง ปัญหาก็มีแต่จะเพิ่มขึ้นไม่มีลด

พอเซมบาแวะมาหาอีกครั้ง ใบหน้าของเขากลับดูหม่นหมองลงเล็กน้อย

ควั่งเหย่ที่เหมือนจะคาดเดาไว้แล้วจึงเอ่ยปลอบใจ

"ค่อยๆ เป็นค่อยๆ ไป เรื่องใหญ่ขนาดนี้จะใจร้อนไม่ได้หรอก"

เซมบาเจอปัญหาแรกเข้าให้แล้ว นั่นคือเรื่องสถานที่

เขาอยากเลือกทำเลแถบชานเมืองที่ใกล้ที่สุด โดยคำนึงถึงเรื่องการเดินทางเป็นหลัก

จะได้สะดวกต่อการขนส่งเสบียงและการสัญจรของผู้คน ขณะเดียวกันก็ต้องมีพื้นที่กว้างขวางพอสำหรับรองรับและดูแลสัตว์ป่า

เขาวิ่งวุ่นดูพื้นที่แถบชานเมืองมาตลอดทั้งสัปดาห์ แต่ก็ยังหาทำเลที่ถูกใจไม่ได้สักที

ในเวลาเดียวกัน เขาก็ต้องคอยศึกษาขั้นตอนการจดทะเบียนทางกฎหมาย ทั้งข้อบังคับขององค์กร รายชื่อสมาชิก ไปจนถึงใบอนุญาตและคุณสมบัติที่จำเป็นอีกสารพัด

เช่นเดียวกับการทำงานกู้ภัยและฟื้นฟูสุขภาพสัตว์ป่า ซึ่งจำเป็นต้องมีใบอนุญาตประกอบวิชาชีพสัตวแพทย์ รวมถึงการลงพื้นที่สำรวจวิจัยทางธรรมชาติ ก็ต้องมีใบอนุญาตวิจัยทางวิทยาศาสตร์ที่เกี่ยวข้องด้วย

นับว่าโชคดีที่ได้ระบบช่วยไว้ ตอนที่ควั่งเหย่ปลดล็อกสกิลสัตวแพทย์ ระบบก็จัดแจงจัดการใบอนุญาตที่เกี่ยวข้องมาให้เสร็จสรรพราวกับรู้ใจ

พอควั่งเหย่หยิบมันออกมา ตาของเซมบาก็เบิกโพลงค้างทันที!

"พระเจ้าช่วย!! เพื่อน นายมีใบอนุญาตสัตวแพทย์ด้วยเนี่ยนะ?!"

"ไปหามาจากไหนเนี่ย?!"

ควั่งเหย่ทำตัวไม่ถูกเล็กน้อย

"เรื่องมันยาวน่ะ…"

"ช่างเถอะ! ยังไงนายก็ช่วยชีวิตผมไว้แท้ๆ เลย!!"

ส่วนใบอนุญาตวิจัยทางวิทยาศาสตร์ยังต้องยื่นเรื่องต่อหน่วยงานที่เกี่ยวข้องและรอการอนุมัติอยู่

แต่ถึงอย่างนั้น ตอนนี้เซมบาก็กำลังทุ่มสุดตัว ส่วนควั่งเหย่เองก็ช่วยประกาศรับสมัครอาสาสมัครรุ่นแรกและผู้ที่สนใจผ่านทางเพจอย่างขยันขันแข็ง

ปรากฏว่ายอดผู้สมัครมีมากกว่าที่ควั่งเหย่คิดไว้เยอะมาก

บางคนถึงขั้นบอกว่าติดตามไลฟ์ของเขามาตลอด จนตกหลุมรักสัตว์ป่าเข้าอย่างจังและอยากจะมีส่วนร่วมด้วย

ควั่งเหย่ต้องคัดกรองประวัติเหล่านี้ทีละคนอย่างละเอียด เพราะหากสมาชิกก่อตั้งมีประวัติไม่โปร่งใส อาจถูกเพ่งเล็งว่ามีส่วนพัวพันกับการลักลอบล่าสัตว์ ซึ่งจะทำให้โอกาสในการขอจัดตั้งองค์กรลดฮวบลงได้

นับตั้งแต่มีเป้าหมายที่ชัดเจน เซมบาก็ดูมีชีวิตชีวาขึ้นเป็นกอง

แม้ความตื่นเต้นจะมาไวไปไว แต่ก็ไม่ได้บั่นทอนพลังกายพลังใจอันล้นปรี่ของเขาเลยสักนิด!

ด้านควั่งเหย่ก็คอยดูแลกุยซื่อไปพร้อมกับแปลงผักเต็มลานบ้าน บางครั้งก็ยังชวนสองพี่น้องเสือดาวมากินข้าวฟรีที่กระท่อมไม้อยู่เรื่อย ส่วนเวลาที่เหลือ เขาก็มักจะช่วยเซมบาเตรียมเอกสารและคัดกรองประวัติผู้สมัคร

เดิมทีควั่งเหย่คิดว่าการลดกิจกรรมตะลอนป่าจะทำให้ยอดผู้ติดตามเติบโตช้าลง แต่ใครจะไปคิดว่า การกลับมาเยือนอีกครั้งของเพื่อนเก่ารายหนึ่งจะทำให้ยอดผู้ติดตามของเขาพุ่งทะลุหลักหมื่นไปได้!

บ่ายวันนั้น ควั่งเหย่กำลังนั่งกอดแล็ปท็อปคัดประวัติอาสาสมัครอยู่ที่ลานบ้าน ส่วนกุยซื่อก็ปีนป่ายขึ้นๆ ลงๆ อยู่ข้างๆ ท่วงท่าดูปราดเปรียวและคล่องแคล่วขึ้นอย่างเห็นได้ชัด

ท่ามกลางแสงสนธยาที่ทอประกายรำไร ภาพตรงหน้าดูอบอุ่นละมุนตายิ่งนัก ทันใดนั้น เงาร่างหนึ่งที่ดูท่าทางลับๆ ล่อๆ ก็ปรากฏขึ้นที่นอกรั้วลานบ้าน

ควั่งเหย่เงยหน้าขึ้นไปสบตาเข้ากับอีกฝ่ายที่กำลังแอบชะเง้อมองเข้ามาพอดี จนต้องหลุดหัวเราะออกมาทันที

"ฮ่าๆ พี่ใหญ่ นี่มันเรื่องอะไรกันเนี่ยครับ?"