บทที่ 89 อัลบั้มรูปเก่า

แม้จะบาดเจ็บอยู่บ้าง แต่ควั่งเหย่ก็ตื่นแต่เช้าตรู่ในวันรุ่งขึ้น เรื่องแรกที่เขานึกถึงคือแปลงผักในลานบ้าน นับตั้งแต่ต้นกล้าเริ่มแทงยอดโผล่พ้นดิน ทุกวันที่ลืมตาตื่น สิ่งแรกที่เขาทำคือแวะไปเช็กพวกมัน

รดน้ำเสร็จเขาก็กลับเข้าบ้านมาเตรียมมื้อเช้าให้กุยซื่อ ส่วนตัวเองก็ต้มโจ๊กข้าวโพดกินหนึ่งชาม จบมื้อเช้าพร้อมกันกับเจ้าตัวเล็กพอดี

กุยซื่อวิ่งปร๋อออกไปที่ลานบ้านทันทีเพื่อปีนป่ายเครื่องเล่นเป็นการย่อยอาหาร ส่วนควั่งเหย่ก็เริ่มลงมือตัดต่อคลิปที่เมื่อคืนเหนื่อยจนแอบอู้ไว้ พอทำคลิปอินทรีมงกุฎจนเกือบเสร็จ เงยหน้าขึ้นมาอีกทีเวลาก็ปาเข้าไปสิบโมงกว่าแล้ว

บรรดาชาวเน็ตในห้องไลฟ์ต่างนั่งดูควั่งเหย่ตัดต่อคลิปกันเพลิน คอมเมนต์เลยไหลช้าผิดปกติ อยู่ในทุ่งหญ้าสะวันนาก็ใช่ว่าจะเจอเรื่องตื่นเต้นได้ทุกวัน ชีวิตส่วนใหญ่ก็วนเวียนอยู่กับเรื่องธรรมดาทั่วไปนี่แหละ แต่ควั่งเหย่ก็เอ็นจอยกับไลฟ์สไตล์เนิบช้าแบบนี้ไม่น้อย

ตัดต่อเสร็จเขาก็กดโพสต์ทันที ยังไงยอดคนดูช่วงกลางวันก็เยอะกว่าตอนดึกๆ อยู่แล้ว ระหว่างที่ควั่งเหย่กำลังครุ่นคิดว่าจะปรับเวลาลงคลิปใหม่ดีไหม เสียงเครื่องยนต์รถก็ดังแว่วมาจากทางไกล

เซมบานั่นเอง

เขาหิ้วถุงใบใหญ่เดินเข้ามาในลานบ้าน พอเห็นควั่งเหย่ก็ฉีกยิ้มกว้าง

"วันนี้ผมเลิกงานเร็ว เลยแวะมาหากุยซื่อหน่อย"

กุยซื่อได้กลิ่นเนื้อก็รีบคลานดุ่มๆ ไปหาเซมบา เซมบาวางของลงบนพื้นแล้วก้มลงอุ้มมันขึ้นมา

"เจ้าตัวเล็กนี่หนักขึ้นอีกแล้วนะเนี่ย"

ควั่งเหย่เหลือบเห็นรองเท้าคู่ใหม่ของเซมบา จึงยกนิ้วโป้งชื่นชม

"จะไม่หนักได้ไงล่ะ วันๆ กินจุแทบจะเท่าผมอยู่แล้ว"

ราวกับฟังออกว่าโดนแซว กุยซื่อที่อยู่ในอ้อมกอดเซมบาเชิดหน้าขึ้นทันควัน ท่าทางภาคภูมิใจสุดๆ เหมือนกำลังบอกว่า ยิ่งกินจุ ยิ่งเก่งกาจนะจะบอกให้

เซมบาหัวเราะพลางลูบหลังมัน

"กินเก่งๆ น่ะดีแล้ว จะได้โตไปเป็นเจ้าป่าที่ไร้เทียมทานไง!"

ดวงตาของกุยซื่อฉายแววงุนงงเล็กน้อย แต่ก็ตามมาด้วยความมุ่งมั่น ไร้เทียมทานเหรอ… ฟังดูเท่ชะมัด! มันต้องเป็นสิงโตที่ไร้เทียมทาน แล้ววิ่งตะลุยไปทั่วทุ่งหญ้าสะวันนาให้ดู!

ควั่งเหย่ยื่นมือไปขยำก้นนุ่มนิ่มของกุยซื่อ สัมผัสมันมือจริงๆ

"งั้นเราต้องรีบฟัดก่อนมันจะเข้าสู่วัยรุ่นนะ โตกว่านี้อีกหน่อยคงไม่ยอมให้เราฟัดแล้ว"

เซมบาฟังคำว่า "ฟัด" ไม่ออก แต่พอดูท่าทางควั่งเหย่ก็พอเดาความหมายได้ เลยยื่นมือไปขยำก้นน้อยๆ ของกุยซื่อด้วยอีกคน

กุยซื่อเบิกตากว้างทันควัน ยุกยิกตัวหนี ก่อนจะย่นจมูกใส่ควั่งเหย่กับเซมบา ราวกับจะบอกว่า 'ให้แค่ครั้งนี้ครั้งเดียวนะ!'

ทั้งคู่เห็นท่าทางแบบนั้นก็พากันหัวเราะร่า เจ้าตัวเล็กนี่เริ่มมีอารมณ์ขันบ้างแล้ว แต่ก็ยังไม่ได้เยอะอะไร

"แต่ก้นสิงโตเนี่ย อย่าไปจับส่งเดชเชียวนะครับทุกคน"

ควั่งเหย่หันไปเตือนชาวเน็ตในห้องไลฟ์ ใครจะคิดว่าคอมเมนต์จะเริ่มไหลรัวเป็นพายุ:

【เกาตูดแล้วดมฟินสุด: ว้าว คำแนะนำของสตรีมเมอร์มีประโยชน์ม้ากมากเลยเนอะ!】

【พี่เหย่ ไหนลองบอกมาซิ นอกจากพี่แล้วใครมันจะไปกินนอนร่วมกับสิงโตได้อีก?】

【ให้ตายสิ ก้นสิงโตจับไม่ได้เหรอ… กูก็อยากจับนะเว้ย แต่ใครจะให้โอกาสกูวะ!!】

ควั่งเหย่เองก็ไม่คิดว่าคำพูดแค่ประโยคเดียวจะทำเอาห้องไลฟ์เดือดกันเป็นแถบ เขาเลยหัวเราะหึๆ แล้วเอ่ยว่า

"เกร็ดความรู้ที่ดูไร้ประโยชน์ ยังไงมันก็เป็นเกร็ดความรู้อยู่นะครับทุกคน"

พูดจบผมก็หิ้วถุงที่เซมบาวางไว้บนพื้นแล้วเดินเข้าบ้านไป

เซมบาวางกุยซื่อลงบนคอนปีนป่าย แล้วเดินตามเข้าบ้านไปติดๆ

ผมวางถุงลง หยิบเงินสดปึกหนึ่งออกมาจากเป้แล้วยื่นให้เขา

เซมบาเลิกคิ้ว

"เพื่อน เงินที่นายให้ฉันคราวก่อนยังใช้ไม่หมดเลยนะ"

ผมยัดเงินใส่มือเขาจนได้

"ถ้างบยังเหลือ ก็เอาไปรวมกับรอบนี้เลยแล้วกัน"

เซมบาก้มมองเงินในมือ

"เอาเถอะน่า ยังไงฉันก็จดบัญชีไว้หมดแล้ว เดี๋ยวถึงเวลาค่อยเอามาให้นายดูเอง"

ควั่งเหย่ตบไหล่เซมบาแรงๆ ทีหนึ่ง

"อย่าเกรงใจกันนักเลยน่า เงินทองน่ะหาเมื่อไหร่ก็ได้ แต่เพื่อนน่ะหายาก"

เซมบามองควั่งเหย่แล้วยิ้มออกมา

แม้เขาจะมีพี่น้องมากมาย แต่การได้มีเพื่อนที่พิเศษอย่างควั่งเหย่ เขาก็รู้สึกดีใจจากก้นบึ้งของหัวใจ

จากนั้นควั่งเหย่ก็เริ่มจัดของที่ซื้อมาเข้าที่

นอกเหนือจากเนื้อสดกับเสบียงแล้ว ยังมีของใช้ส่วนตัวพวกนี้อีก

ควั่งเหย่ทยอยจัดเก็บของแต่ละอย่างเข้าที่เข้าทาง

เขาหยิบทิชชู่ออกมาห่อหนึ่งแล้ววางไว้บนโต๊ะข้างหัวเตียง

ทันใดนั้น ควั่งเหย่เหมือนจะสังเกตเห็นอะไรบางอย่างเข้า จึงจ้องเขม็งไปที่ซอกระหว่างหัวเตียงกับโต๊ะข้างเตียง

เซมบาเห็นท่าทางของควั่งเหย่เลยเดินตามเข้ามาดูด้วย

ควั่งเหย่ชี้ไปที่ซอกนั้นพลางบอก

"เหมือนมีอะไรติดอยู่ข้างในนะ"

พูดจบเขาก็เลื่อนโต๊ะข้างเตียงออก

ในซอกนั้นมีอัลบั้มรูปเล่มหนึ่งวางตั้งอยู่ หน้าปกเต็มไปด้วยฝุ่นจนเริ่มเหลืองซีด

"อยู่นี่เอง!"

สีหน้าเซมบาฉายแววดีใจออกมาอย่างเห็นได้ชัด

"ผมตามหาอัลบั้มรูปแม่มานาน นึกว่าหายไปแล้วซะอีก"

เซมบารีบปัดฝุ่นบนอัลบั้มรูปจนสะอาด แล้วกอดมันไว้แนบอกราวกับได้ของล้ำค่า

"ควั่ง ผมว่าคุณนำโชคมาให้จริงๆ ว่ะ!"

ควั่งเหย่ยิ้มกริ่มพลางตอบ

"แถวบ้านผม เขาเรียกว่าคนดวงปลาคาร์ปน่ะ"

ควั่งเหย่ถือโอกาสอวยตัวเองตามเคย ไม่มีคำว่าถ่อมตัวสักนิด

ดวงตาของเซมบาเป็นประกาย เขาลองเปิดอัลบั้มรูปออกดู

ส่วนใหญ่ล้วนเป็นภาพขาวดำ

ควั่งเหย่ไม่คิดเลยว่าจะได้เห็นแม่ของเซมบาด้วย

เธอเป็นผู้หญิงรูปร่างท้วมหน่อยๆ ที่มีรอยยิ้มประดับบนใบหน้าอยู่เสมอ

เธอสวมชุดกระโปรงลายดอกไม้ที่ดูเรียบร้อย สีผิวไม่คล้ำมากนัก ดวงตาของเซมบาเหมือนเธอมากทีเดียว

ช่วงแรกๆ เป็นภาพเดี่ยวของเธอเอง

ตอนยังสาว เธอเคยเดินทางไปหลายที่ มีแต่รูปที่เธอถ่ายคู่กับสิ่งก่อสร้างอันเป็นเอกลักษณ์ในที่ต่างๆ

หลังจากนั้น ในภาพก็เริ่มมีใบหน้าที่คุ้นเคยเพิ่มขึ้นมา

อาจูนีตอนหนุ่มๆ หล่อเหลาเอาการ รูปร่างกำยำล่ำสัน ในมือถือหอกยาวเชิดหน้าขึ้นสูงอย่างองอาจ

หน้าถัดจากนั้นล้วนเป็นรูปคู่ของแม่เซมบากับอาจูนี

เซมบาก้มหน้าพลิกดูทีละหน้าอย่างเชื่องช้า ทันใดนั้น เขาก็ยกมือขึ้นปิดปากแน่น

หน้ากระดาษเหล่านั้นบันทึกภาพเด็กผิวดำตัวผอมกะหร่องคนหนึ่งไว้จนเต็ม

บ้างก็กำลังรีดนมวัว บ้างก็ถือหอกยาวออกล่าสัตว์ แล้วยังมีรูปที่ซุกตัวอยู่ในอ้อมกอดของแม่ หัวเราะร่าอย่างมีความสุข…

นิ้วมือของเซมบาวางทาบลงบนใบหน้าเปื้อนยิ้มสดใสของแม่ เขานิ่งมองอยู่นาน

ดวงตาคู่นั้นทอประกายสดใส ไม่มีม่านน้ำตาคลอเบ้าแม้แต่น้อย มีเพียงแววตาที่กระจ่างใสที่สุดขณะกำลังจดจ้องไปยังใบหน้าที่ไม่ได้พบเจอกันมาเนิ่นนาน

ควั่งเหย่นั่งมองเซมบาที่ค่อยๆ พลิกอัลบั้มรูปในมืออย่างทะนุถนอมอยู่เงียบๆ ข้างกาย

ทันใดนั้น เขาก็เหลือบไปเห็นรูปถ่ายใบหนึ่งที่ทำเอาใจสั่นไหว

ในรูปเป็นลูกช้างตัวหนึ่งกำลังนอนหมอบอยู่บนพื้น เหยียดขาหน้าออกไปคล้ายกับกำลังบิดขี้เกียจ

ส่วนแม่ของเซมบานั่งยองๆ อยู่ข้างๆ ยื่นมือไปลูบงวงลูกช้างตัวนั้นพร้อมรอยยิ้มอ่อนโยน

แววตาที่เธอมองมัน… ไม่ต่างอะไรกับตอนที่เธอมองเซมบาไม่มีผิด

เซมบาที่อยู่ข้างๆ ผมพลันตื่นเต้นขึ้นมาทันที

“นั่นดาฟเน! ลูกช้างที่แม่ผมเก็บมาเลี้ยงนี่นา!”

นิ้วชี้ของเซมบาลูบหัวลูกช้างในรูปถ่ายเบาๆ ก่อนจะเล่าต่อว่า

“แม่ของผม เป็นคนแรกที่ประสบความสำเร็จในการเลี้ยงดูลูกช้างแรกเกิดจนเติบโตขึ้นมาได้ครับ”

ควั่งเหย่ชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเอ่ยชมจากใจจริง

“สุดยอดไปเลยครับ การจะเลี้ยงลูกช้างให้รอดได้นี่ไม่ใช่เรื่องที่คนทั่วไปจะทำได้เลยนะ”

“แค่จะเตรียมน้ำนมก็ต้องทุ่มเทแรงกายแรงใจสุดๆ แล้วครับทุกคน สารอาหารในนมที่เจ้าตัวเล็กต้องการเนี่ย ต้องทำให้ใกล้เคียงกับนมแม่ช้างให้ได้มากที่สุด”

“ไม่ใช่ว่านมแพะหรือนมวัวทั่วไปจะเอามาป้อนพวกมันได้ง่ายๆ หรอกนะ”

เซมบาพยักหน้าพลางพูดเสริมว่า

“เพื่อน คุณรู้ลึกรู้จริงมาก… ตอนนั้นแม่ผมลองผสมสูตรนมเป็นร้อยแบบ ดาฟเน่ก็ยังปฏิเสธไม่ยอมกินเลยสักนิด”

“ผมยังจำภาพที่เธอกอดดาฟเน่ตอนที่มันร่อแร่ใกล้ตายแล้วร้องไห้ได้แม่นเลย นั่นเป็นครั้งแรกที่ผมเห็นเธอร้องไห้”

“แล้วหลังจากนั้นล่ะ”

“หลังจากนั้น เธอลองพยายามเป็นครั้งสุดท้าย โดยเอานมผงสำหรับเด็กมาผสมกับน้ำมันมะพร้าว ในที่สุดดาฟเน่ก็ยอมดื่ม”