บทที่ 88 หัวอกคนเป็นพ่อละลายหมดแล้ว

ควั่งเหย่ใช้มือข้างหนึ่งประคองไข่นกไว้แน่น อีกข้างคว้าลำต้นแล้วสไลด์ตัวรูดลงมาตามแนวไม้!

กระแสลมกรรโชกแรงที่นกแร้งพามาพัดเฉียดหัวเขาไปดัง "ฟึ่บ" จนผมเผ้ากระเซอะกระเซิงไม่เป็นทรง

เจ้าตัวนี้พุ่งเป้ามาที่เขาชัดๆ!

หรือไม่ก็… พุ่งเป้ามาที่ไข่นกในอ้อมอกเขา!

ท่อนแขนของควั่งเหย่ครูดเข้ากับเปลือกไม้หยาบจนเกิดรอยถลอกเลือดซิบเป็นทางยาวหลายแผล แต่เขาไม่มีเวลามาสนใจความเจ็บปวด รีบรูดตัวลงสู่พื้นดินด้วยความรวดเร็ว

ทว่านกแร้งยังไม่หยุดแค่นั้น มันเปิดฉากโจมตีอีกระลอก!

กรงเล็บแหลมคมดั่งตะขอเหล็กพุ่งตรงดิ่งมายังอ้อมอกของควั่งเหย่!

ควั่งเหย่ตัดสินใจปล่อยมือทั้งสองข้างทันที ใช้ขาสองข้างหนีบลำต้นไว้แน่นแล้วเอนตัวทิ้งดิ่งไปข้างหลัง

ท่ากลับหัวตีลังกาหลบแบบนี้ทำเอานกแร้งโฉบพลาดเป้าไปอย่างจัง!

ภาพในห้องไลฟ์เริ่มสั่นไหวและโกลาหล แต่ยังพอมองเห็นนกแร้งที่คลุ้มคลั่งบินจู่โจมควั่งเหย่อย่างบ้าเลือด

คอมเมนต์ในห้องไลฟ์เงียบกริบ ทว่าหัวใจของผู้ชมทุกคนกลับเต้นรัวเร็วขึ้นเรื่อยๆ

ควั่งเหย่หลบการโจมตีครั้งนี้ได้อย่างไร้ที่ติ เขากะระยะห่างจากพื้นดินด้วยสายตา ก่อนจะยืดตัวตรงขึ้นแล้วผ่อนแรงหนีบที่ขา ปล่อยให้ร่างกายแนบไปกับลำต้นไม้แล้วไถลรูดลงมา!

แผ่นหลังของควั่งเหย่กระแทกลงบนพื้นดิน เขาไม่รอช้ารีบพลิกตัวลุกขึ้นยืนอย่างว่องไว

นกแร้งจ้องเขม็งมาที่เขา แววตาของมันเปล่งประกายความโลภและความดุร้ายออกมาอย่างชัดเจน กระแสลมอันทรงพลังที่มาพร้อมกับการพุ่งตัวลงมาอย่างรวดเร็วของมันก่อให้เกิดลมหมุนขนาดย่อมพัดกวาดฝุ่นดินตลบอบอวล

ควั่งเหย่กอดไข่นกไว้แน่นพลางเอี้ยวตัวหลบ

นกแร้งโฉบพลาดอีกครั้ง!

มันโมโหจนเห็นได้ชัด บินวนรอบหนึ่งเพื่อปรับทิศทาง ส่งเสียงร้อง "ก๊าซ ก๊าซ" ชวนขนลุกขนชัน แล้วพุ่งดิ่งเข้าใส่ควั่งเหย่ตรงๆ อีกรอบ!

ควั่งเหย่ถอยหลังอย่างรวดเร็ว ทว่าในจังหวะที่เขากำลังจะเอี้ยวตัวหลบ เงาร่างอีกสายหนึ่งก็ร่วงหล่นลงมาจากฟากฟ้า!

เห็นเพียงกรงเล็บคมกริบคู่หนึ่งจิกทะลุเข้าไปในแผ่นหลังของนกแร้ง จากนั้นก็กระชากยกขึ้นตามแรงส่ง!

เจ้าของกรงเล็บคู่นั้นคืออินทรีมงกุฎตัวเมีย!

กรงเล็บของนกแร้งเฉียดแก้มของควั่งเหย่ไปเพียงนิดเดียวเท่านั้น

อินทรีมงกุฎเป็นฝ่ายคุมความได้เปรียบ แรงกระแทกมหาศาลของมันจิกลงบนกระดูกสะบักของนกแร้งในพริบตา นกแร้งกระพือปีกอย่างบ้าคลั่ง พยายามจะสะบัดอินทรีมงกุฎให้ร่วงลงไป

ทว่าอินทรีมงกุฎกลับจิกเกาะไว้แน่นไม่ยอมปล่อย เลือดสดๆ ซึมไหลออกมาจากบาดแผลที่กรงเล็บฝังลึก

นกแร้งเจ็บปวดจนทนไม่ไหว มันดิ้นรนสุดชีวิตบินเลี่ยต่ำลงไป หวังจะอาศัยกระแสลมที่ซับซ้อนและภูมิประเทศระดับต่ำเพื่อสลัดอินทรีมงกุฎให้หลุด

แต่อินทรีมงกุฎยังคงพัวพันไม่ยอมเลิกรา มันใช้จะงอยปากคมกริบจิกเข้าที่ลำคอและหัวของนกแร้งอย่างต่อเนื่อง นกแร้งทำได้เพียงบินเอี้ยวหลบไปมา ทว่าแผ่นหลังที่บาดเจ็บทำให้การเคลื่อนไหวในแต่ละครั้งดูยากลำบากอย่างยิ่ง

เงาร่างของสองนักล่าเวหาผลุบๆ โผล่ๆ อยู่บนท้องฟ้า เสียงกรีดร้องแหลมก้องแหวกอากาศลงมา

พอนกอินทรีมงกุฎปรากฏตัวขึ้นอีกครั้ง เจ้านกแร้งก็หายจ้อยไปแล้ว

ไม่รู้ว่าบินหนีไป หรือโดนจับไปแขวนไว้บนกิ่งไม้ที่ไหนสักแห่งกันแน่

เจ้านกอินทรีมงกุฎค่อยๆ กระพือปีกอันทรงพลัง บินวนอยู่บนฟ้าหนึ่งรอบ

ก่อนจะร่อนลงจอดอย่างแผ่วเบา ห่างจากควั่งเหย่ไปเพียงไม่กี่ก้าว

ดวงตาคมกริบคู่หนึ่งจับจ้องมาที่เขา

ควั่งเหย่อ่านแววตาของมันออกว่าแฝงความรู้สึกขอบคุณที่สังเกตได้ยากอยู่จางๆ

เขาหยิบไข่นกออกมาจากอกเสื้ออย่างระมัดระวัง ก่อนจะคลายผ้าที่ห่อไว้ออกช้าๆ

ทันทีที่เห็นไข่ ดวงตาของอินทรีมงกุฎก็เป็นประกายวับขึ้นมาทันที

จากนั้นมันก็ก้มหัวลงเล็กน้อย ลำคอส่งเสียงครางครืดคราดต่ำๆ อย่างนุ่มนวล

ปีกที่กางออกสั่นไหวเบาๆ ราวกับกำลังบอกขอบคุณ

ควั่งเหย่ลองก้าวเข้าไปหาอินทรีมงกุฎหนึ่งก้าวเพื่อดูท่าที

มันไม่ถอยหนีและไม่กางปีกตั้งท่าระวังภัย ตรงกันข้าม กลับค่อยๆ ก้าวเข้ามาหาเขาหนึ่งก้าวเช่นกัน

จากนั้นมันก็เดินเข้ามาหาควั่งเหย่เรื่อยๆ จนกระทั่งมาหยุดลงตรงหน้าในระยะประชิด

อินทรีมงกุฎเงยหน้าสบตาควั่งเหย่ แววตาของมันอ่อนแสงลงทันตา

ควั่งเหย่ลองยื่นมือออกไปพลางคอยสังเกตปฏิกิริยา เมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายไม่ได้ขัดขืน เขาจึงลูบปีกของมันเบาๆ

ความปีติที่ได้สิ่งที่หายไปกลับคืนมาเอ่อล้นอยู่ในอก

อินทรีมงกุฎได้ลูกของตัวเองกลับคืนมาแล้ว ย่อมดีใจจนแทบจะเก็บอาการไว้ไม่อยู่!

ควั่งเหย่วางไข่นกอย่างทะนุถนอมลงตรงหน้าอินทรีมงกุฎ

“พาลูกกลับบ้านเถอะ”

ชั่วขณะนี้ ผู้ชมในห้องไลฟ์ต่างซาบซึ้งใจไปกับภาพตรงหน้า ของขวัญที่ส่งมาอย่างล้นหลามคือกระแสตอบรับที่ชัดเจนที่สุดถึงความประทับใจของทุกคน

เสียงของเสี่ยวโหยวดังขึ้นในหัวของควั่งเหย่

【ติ๊ง—— ยินดีด้วยค่ะท่านโฮสต์ ทำภารกิจลับสำเร็จแล้ว ปลดล็อกสารานุกรมพืชและสัตว์ป่าเรียบร้อย เชิญใช้งานได้เต็มที่เลยนะคะ!】

เหนือหัวของอินทรีมงกุฎตรงหน้าพลันปรากฏกรอบสี่เหลี่ยมขึ้นมา พร้อมกับข้อมูลที่เลื่อนแสดงผลให้เห็นยาวเหยียด

รายละเอียดเกี่ยวกับอินทรีมงกุฎ ทั้งชื่อ ลักษณะภายนอก ถิ่นที่อยู่อาศัย และข้อมูลอื่นๆ ปรากฏให้เห็นกระจ่างชัดในพริบตา

สารานุกรมนี่มันเจ๋งชะมัด!

ควั่งเหย่พ่นลมหายใจออกมาด้วยความรู้สึกชื่นชม

ทันใดนั้น อินทรีมงกุฎก็ยื่นหน้าเข้ามาใกล้ควั่งเหย่ ราวกับกำลังดมหาอะไรบางอย่าง

ควั่งเหย่เข้าใจในทันที มันคงไม่ได้กลิ่นตัวของเขาสินะ

เขาจึงปลดสกิลซ่อนกลิ่นกายออกชั่วคราว

อินทรีมงกุฎเดินวนรอบตัวควั่งเหย่หนึ่งรอบ คล้ายกับพยายามจะจดจำกลิ่นของเขาให้ขึ้นใจ

การแลกเปลี่ยนกลิ่น ถือเป็นวิธีผูกมิตรอย่างหนึ่งระหว่างคนกับสัตว์

…นี่คือสิ่งที่ควั่งเหย่คิดเอาเองน่ะนะ

สุดท้ายอินทรีมงกุฎก็กางปีกออกต่อหน้าควั่งเหย่ พาลูกของมันกระพือปีกบินทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้า——

เงาร่างของพวกมันเลือนหายไปในความมืดมิด

ควั่งเหย่พ่นลมหายใจออกมา “เฮ้อ” อย่างโล่งอก

ที่แท้คำว่าช่วย ก็หมายถึงช่วยแบบนี้นี่เอง

ควั่งเหย่นึกว่าตัวเองจะต้องมานั่งฟักไข่ หรือถึงขั้นต้องคอยเลี้ยงดูลูกนกตัวจิ๋วเองเสียแล้ว

บอกตามตรง เมื่อครู่เขาอุตส่าห์ทำใจเตรียมรับมือไว้ตั้งนาน

ก็แหม… แค่กุยซื่อหนึ่งตัว เสือดาวสองตัวที่คอยมาอ้อนขออาหาร แถมยังมีเจ้าตัวแสบที่แวะเวียนมาให้จัดกระดูกอยู่เรื่อยๆ อีก…

ถ้าต้องเพิ่มลูกนกอินทรีมาอีกสักตัว

เกรงว่าเขาคงรับมือไม่ไหวแน่ๆ

ควั่งเหย่คลี่เสื้อตัวบนออก เนื้อผ้ามันถูกขูดขีดจนยับยู่ยี่ไปหมดแล้ว

เขาเหลือบมองห้องไลฟ์แวบหนึ่ง ก่อนตัดสินใจสวมมันกลับเข้าไปตามเดิม

ทว่าพอยกแขนขึ้น ถึงได้เพิ่งสังเกตเห็นว่าแขนตัวเองมีรอยแผลเต็มไปหมด

ยังดีที่เอาชีวิตรอดกลับมาได้

ตอนที่ควั่งเหย่เดินกลับมาถึงบ้าน กุยซื่อก็มารอเขาอยู่ก่อนแล้ว

ทันทีที่เห็นควั่งเหย่ก้าวเท้าพ้นประตูเข้ามา มันก็โยนตุ๊กตายีราฟในมือทิ้งทันที

จากนั้นก็ปรับสีหน้าอย่างรวดเร็ว แววตาเปลี่ยนเป็นตัดพ้อในพริบตา

คล้ายกำลังจะถามว่า ‘นึกว่าลืมทางกลับบ้านไปแล้วเสียอีก?’

ใช่ว่าควั่งเหย่จะไม่เห็นการสลับสีหน้าอันลื่นไหลของกุยซื่อ เขาถึงกับอึ้งไปเลยทีเดียว

“ลูกพี่ เล่นใหญ่เกินไปมั้ยเนี่ย?”

กุยซื่อยังคงแสดงละครต่ออย่างแนบเนียน ใบหน้ายังคงแฝงความน้อยอกน้อยใจไม่เลิก

จนกระทั่งควั่งเหย่เดินเข้ามาใกล้ กุยซื่อถึงกับย่นจมูกฟุดฟิด แล้วได้กลิ่นคาวเลือดว่าเขาบาดเจ็บ!

ดวงตากลมโตของกุยซื่อเบิกกว้างขึ้นมาทันที!

มันพุ่งปราดเข้ามาหา ก่อนจะวิ่งวนรอบตัวควั่งเหย่ไปมา ราวกับกำลังสำรวจบาดแผลของเขาอย่างละเอียด

ควั่งเหย่เห็นท่าทางแบบนั้นก็นั่งยองลง ลูบหัวกุยซื่อพลางหัวเราะเบาๆ

“กุยซื่อโตขึ้นเยอะเลยนะเนี่ย รู้จักเป็นห่วงคนอื่นกับเขาด้วย”

กุยซื่อไม่กล้าปีนขึ้นไปบนแขนควั่งเหย่เหมือนทุกครั้ง ได้แต่ช้อนตามองเขาตาแป๋ว

“เหมียววว~~”

มันร้องเสียงหลงไม่หยุด น้ำเสียงเต็มไปด้วยความกังวล

ควั่งเหย่ยกแขนขึ้นโบกเบาๆ อย่างไม่ใส่ใจนัก

“ไม่เป็นไรน่า แค่ถลอกนิดหน่อย ล้างแผลใส่ยาเดี๋ยวก็หายแล้ว”

กุยซื่อรีบวิ่งกลับไปที่เบาะนอนของตัวเอง แล้วคาบตุ๊กตายีราฟมายัดใส่อกควั่งเหย่

คล้ายอยากจะให้เขาเอาตุ๊กตากอดไว้ เผื่อจะทำให้อารมณ์ดีขึ้นบ้าง

ควั่งเหย่หลุดขำออกมา

“ฉันไม่เป็นไรจริงๆ ไม่ต้องกอดปลอบหรอกน่า”

พูดจบเขาก็เกาใต้คางกุยซื่อเบาๆ ก่อนจะลุกขึ้นไปเปลี่ยนเสื้อผ้าชุดใหม่ที่สะอาดสะอ้าน

จากนั้นเขาก็หยิบกล่องปฐมพยาบาลออกมาเพื่อล้างแผล

โชคดีที่บาดแผลบนหลังไม่ร้ายแรง ส่วนที่แขนทั้งสองข้างก็ยังพอจะสลับมือช่วยกันทำแผลได้สะดวก

ควั่งเหย่ลงมือทำแผลอย่างชำนาญ ไม่นานก็จัดการเสร็จเรียบร้อย

ระหว่างนั้นกุยซื่อทำตัวน่ารักเชื่อฟังมาก บางครั้งยังช่วยคาบขวดไฮโดรเจนเปอร์ออกไซด์หรืออุปกรณ์ทำแผลมาส่งให้เขาอีกต่างหาก

ภายนอกควั่งเหย่อาจจะดูนิ่งๆ สบายๆ แต่หัวใจของคนเป็นพ่อคนนี้ ถูกกุยซื่อละลายจนเหลวไปตั้งกี่รอบแล้วก็ไม่รู้