บทที่ 153 ธรรมชาติไม่เคยลำเอียง

สิงโตตัวผู้ตาบอดดีใจจนเนื้อเต้น แม้จะสะบักสะบอมเต็มไปด้วยบาดแผล แต่ก็ยังคงวางท่าสูงส่งเหนือกว่าใคร

ทางด้านสิงโตตัวผู้หัวล้านที่ถูกสิงโตตาบอดซัดจนล้มไปกองกับพื้นในสภาพเลือดอาบ มันจ้องมองแม่กุยซื่อด้วยแววตาสิ้นหวัง

ทว่าสายตาของแม่กุยซื่อกลับไม่ได้สนใจมันเลย กลับกัน เธอเอาแต่จับจ้องไปที่คุณน้าสาว