บทที่ 497 โฮ่โฮ่ มันไม่กอด งั้นผมกอดเอง!

ควั่งเหย่ผละออกจากอ้อมกอดอันแสนอบอุ่นของน้องเสือโคร่งอินโดจีน แล้วเตรียมเดินไปดูริมลำธารสักหน่อย

อุปกรณ์ดักปลาที่วางทิ้งไว้ตั้งแต่เมื่อวานเขายังไม่ได้ไปเก็บ แต่ก็นั่นแหละ ปกติถ้าเขาลืมเมื่อไหร่ เจ้าลูกนากตระกูลวิดน้ำก็มักจะคอยจัดการให้ตลอด

ควั่งเหย่เดินเอื่อยๆ ไปจนถึงริมลำธาร แล้วก็พบว่ามีปลามาติดกับดักสมใจนึก