บทที่ 504 เขาน่ะเหรอ ไม่ใช่แค่รู้จักหมาหรอกนะ

สิ่งแรกที่ควั่งเหย่เห็นคือก้อนขนสั้นปุกปุยสีขาวสลับดำ มันกำลังส่ายหัวแลบลิ้นแฉ่ง วิ่งหน้าตั้งพุ่งตรงมาทางเขา

เขาก้มตัวลงอ้าแขนรอรับเจ้าตัวเล็กที่โผเข้าสู่อ้อมกอดตามสัญชาตญาณ!

เซมบาที่ยืนอยู่ข้างๆ มองการหยอกล้อระหว่างเจ้าหมาน้อยกับควั่งเหย่จนตาค้างอ้าปากหวอ