บทที่ 53 คึกคักขึ้นมาแล้ว

ภาพตัดมาอีกที เจ้าเมียร์แคตตัวน้อยก็นอนหลับตาพริ้ม หมอบอยู่บนฝ่ามือของควั่งเหย่ที่นั่งขัดสมาธิอยู่บนพื้นเรียบร้อยแล้ว

หางเรียวยาวชี้โด่ง ค่อยๆ แกว่งหมุนเป็นวงกลมช้าๆ ไปตามจังหวะนิ้วมือที่คอยนวดคลึงของควั่งเหย่

ไม่เพียงแค่ชาวเน็ตในห้องไลฟ์ แม้แต่พวกพ้องของมันที่เหลือก็ยังมองตาค้างเป็นแถบๆ

มันจะ…สบายขนาดนั้นเชียว?

เจ้าเมียร์แคตตัวน้อยส่งเสียง “จี๊ดๆ” อย่างสุขสม ก่อนจะอ้าปากกว้างหาวหวอดใหญ่!

ในหัวของควั่งเหย่มีเสียงหวานนุ่มนิ่มของระบบเสี่ยวโหยวดังขึ้นมาทันที:

【ติ๊ง—— ยินดีด้วยค่ะท่านโฮสต์! ขณะนี้ยอดผู้ติดตามครบ 5,000 คนแล้ว ปลดล็อกสกิล “รับรู้อารมณ์สัตว์” และ “เพิ่มพลังความเข้าถึงง่าย” ค่ะ! พลังความเข้าถึงสัตว์ของท่านโฮสต์เพิ่มขึ้นอย่างมหาศาล และต่อจากนี้เพียงแค่สัมผัสตัวสัตว์ ก็จะรับรู้อารมณ์ของอีกฝ่ายได้ทันทีค่ะ จุ๊บๆ】

สกิลนี้เข้าท่าแฮะ

ควั่งเหย่มองเจ้าเมียร์แคตตัวน้อยที่หมอบอยู่บนฝ่ามือ รู้สึกขึ้นมาทันทีว่าเสน่ห์ดึงดูดสัตว์ของตัวเองเนี่ยเหมือนจะมีมาแต่เกิดจริงๆ

ไม่รู้ว่าพอยกระดับด้วยระบบแล้วจะเป็นยังไงบ้าง

แต่ประเด็นสำคัญคือการรับรู้อารมณ์ของสัตว์ได้เนี่ย มันโคตรจะเจ๋งเลยต่างหาก

สิ่งนี้จะช่วยให้เขารับมือกับสถานการณ์ไม่คาดฝันได้ดียิ่งขึ้น

ระบบปลดล็อกสกิลนี้เสร็จสิ้นอย่างรวดเร็ว ควั่งเหย่ก็สัมผัสได้ทันทีว่าเจ้าเมียร์แคตตัวน้อยบนฝ่ามือ ในตอนนี้กำลังผ่อนคลายและสบายอารมณ์สุดๆ

ทว่าพอควั่งเหย่กำลังจะปิดจ็อบการ “นวดผ่อนคลาย” แห่งความรัก ก็พลันสังเกตเห็นว่ารอบตัวกลับมีเมียร์แคตเดินมาล้อมหน้าล้อมหลังเต็มไปหมด

มีไม่กี่ตัวถึงขั้นมายืนต่อแถวเรียงหนึ่งอยู่ข้างขาของเขาแล้วด้วยซ้ำ…

【ฝันกลางวันแสนสั้น: พวกแกดูเร็ว เมียร์แคตพวกนั้นกำลังเข้าคิวรอสัมผัสฝีมือนวดของสตรีมเมอร์อยู่ใช่ไหมเนี่ย?】

【อ้ากกก 5555! ทำไมถึงเข้าคิวเป็นระเบียบขนาดนี้เนี่ยยย!!】

【พี่สาวกุ้งตัวแม่: ขนาดเมียร์แคตยังรู้จักเข้าคิวเลยเหอะ!!!】

เออจริงด้วยสิ เมียร์แคตพวกนี้จ้องตาแป๋ว ทุกสายตาจับจ้องไปที่เจ้าตัวน้อยบนฝ่ามือของควั่งเหย่แทบไม่กะพริบ

แววตาแต่ละตัวฉายประกายความอยากรู้อยากลองออกมาอย่างปิดไม่มิด

ควั่งเหย่ถึงกับอึ้ง

พวกแกนี่ต่อแถวกันจริงๆ ด้วยเหรอวะเนี่ย!

ควั่งเหย่ลูบก้นเจ้าเมียร์แคตตัวน้อยที่นอนหลับตาพริ้มอยู่บนฝ่ามือเบาๆ

“เอาละ คิวต่อไป”

เจ้าเมียร์แคตตัวน้อยลืมตาแป๋วขึ้นมาด้วยความงุนงง ดูท่าทางจะยังฟินไม่พอ

ควั่งเหย่เชิดคางส่งสัญญาณไปทางแถวเมียร์แคตข้างตัว มันจึงหันไปมองตาม

ตาโตขึ้นมาทันควัน

จากนั้นมันก็กระโดดลงจากมือของควั่งเหย่ไปที่พื้นด้วยความอาลัยอาวรณ์เล็กน้อย

ตามด้วยเมียร์แคตตัวแรกที่เป็นหัวแถว มันกลอกตาไปมาแล้วแอบเอื้อมขาหน้ามาดึงขากางเกงของควั่งเหย่อย่างกล้าๆ กลัวๆ

ควั่งเหย่ยื่นมือออกไปหามัน

เมียร์แคตตัวแรกเงยหน้าขึ้นมาด้วยความดีใจสุดขีด รีบปีนขึ้นมาบนฝ่ามือของควั่งเหย่แทบจะทันที

แล้วมันก็ทำเหมือนตัวก่อนหน้าเป๊ะ หลับตาพริ้มฟินทันที

ควั่งเหย่หลุดขำ “พรืด” ออกมา

จากนั้นเขาก็ยื่นนิ้วชี้กับนิ้วกลางออกไป กดจุดลงบนแผ่นหลังของเมียร์แคตหมายเลขหนึ่งแล้วคลึงเป็นวงกลมตรงจุดเดิม

“จิ๊บๆ…”

เมียร์แคตหมายเลขหนึ่งดูท่าทางจะเคลิ้มหนักกว่าเจ้าตัวแรกเสียอีก…

ควั่งเหย่เหลือบตาไปมองอีกที ก็พบว่าแถวยาวขึ้นกว่าเดิมอีก

เอ่อ… นี่มันจะไม่กลายเป็นมหากาพย์ไปหน่อยเรอะ?

ควั่งเหย่ปล่อยกลิ่นกายของตัวเองออกมาเล็กน้อยแล้วบอกกับฝูงเมียร์แคตว่า

“วันนี้จัดกระดูกให้ไม่ครบทุกคนแน่ๆ บ้านฉันอยู่ไม่ไกลจากตรงนี้ วันหลังพวกแกก็ตามกลิ่นไปหาฉันได้นะ”

ควั่งเหย่ชี้มือไปทางไกลๆ ซึ่งพอมองเห็นเงากระท่อมไม้ลางๆ

ไม่รู้ว่าครอบครัวเมียร์แคตจะฟังที่เขาพูดเข้าใจหรือเปล่า แต่พวกมันยังคงยืนมองเขาจัดกระดูกให้เพื่อนร่วมฝูงกันอย่างเป็นระเบียบเรียบร้อย

ควั่งเหย่จัดกระดูกไปได้ราวๆ สิบตัว แสงอัสดงก็เริ่มทอประกายบนท้องฟ้าแล้ว

“เฮ้อ วันนี้เย็นเกินไปแล้ว ฉันต้องชิ่งก่อนละ”

ป่านนี้เซมบาคงไปถึงกระท่อมแล้วแน่ๆ

พวกเมียร์แคตที่ยังไม่ได้คิวต่างพากันทำหน้าแสนเสียดายออกมา ส่วนพวกที่ได้รับบริการจากหมอนวดควั่งไปแล้ว แต่ละตัวต่างกระปรี้กระเปร่า แม้แต่หลังก็ยังยืดตรงขึ้นตั้งเยอะ!

“ฉันอยู่ตรงนู้นนะ วันหลังค่อยแวะไปหาได้”

ควั่งเหย่ชี้ไปทางกระท่อมไม้อีกครั้งเพื่อย้ำเตือน ฝูงเมียร์แคตถึงยอมสลายตัวแล้วเปิดทางให้เขาเดินผ่านไป

ตอนที่ควั่งเหย่ยืนขึ้น เขารู้สึกเหมือนมีเม็ดทรายนับพันวิ่งพล่านในขาทั้งสองข้าง——

ชาไปหมดแล้ว… ชาทั้งเอวทั้งขา

แต่เมื่อเห็นเมียร์แคตพวกนี้กระโดดโลดเต้นกันอย่างร่าเริง ควั่งเหย่ก็พลอยมีความสุขไปด้วย

หลังจากโบกมือลากองทัพตัวจิ๋วแล้ว ควั่งเหย่ก็เดินมุ่งหน้ากลับโดยหันหลังให้แสงอาทิตย์อัสดง ตลอดทางเขาเจอกับวิลเดอบีสต์ ช้าง และม้าลาย ได้ฟุตเทจเก็บเข้ากล้องมาเพียบ

พอเดินมาถึงใกล้ๆ ลานบ้าน ควั่งเหย่ก็เห็นรถออฟโรดของเซมบาจอดอยู่ตรงนั้นแล้ว

ดูท่าเจ้าน้องชายคนนี้จะอยากกินเนื้อผัดไฟแรงจัดจริงๆ สินะ!

ทันใดนั้น เงาร่างหนึ่งก็พุ่งพรวดออกมาจากพุ่มไม้ ทำเอาควั่งเหย่สะดุ้งโหยงจนตัวโยน!!

ภาพในห้องไลฟ์สั่นกระตุกไปสามตลบ!

เหล่าชาวเน็ตกับควั่งเหย่จำอีกฝ่ายได้แทบจะพร้อมๆ กัน——

เลี่ยเลี่ย

เลี่ยเลี่ยเริ่มเดินวนรอบตัวควั่งเหย่

ควั่งเหย่หรี่ตาลงแล้วถาม

“เพื่อนเอ๋ย อย่าบอกนะว่าวันนี้แกก็กลับมามือเปล่าอีกน่ะ”

พูดพลาง เขาก็วางมือลงบนหลังของเลี่ยเลี่ย

โฮก!

ความหิวโหยอันรุนแรงถาโถมเข้ามา จนควั่งเหย่แทบจะรู้สึกไส้กิ่วตามไปด้วย…

“เอ่อ แกไม่ได้อะไรติดไม้ติดมือมาจริงๆ ด้วยเรอะเนี่ย?”

ดวงตาสองข้างของเลี่ยเลี่ยที่เคยเป็นประกายหม่นแสงลงทันตาเห็น

จู่ๆ ควั่งเหย่ก็รู้สึกสงสารขึ้นมาจับใจ สาเหตุหลักก็เพราะเขารับรู้ความหิวของเลี่ยเลี่ยได้แบบเต็มๆ นี่แหละ

ไม่ไหว ทนดูไม่ไหวจริงๆ

ความรู้สึกเหมือนคนที่อดอยากมาตลอดครึ่งชีวิตแรกอย่างไงอย่างงั้น

“เดี๋ยวสิ เสือดาวเป็นนักล่าระดับเซียนไม่ใช่เรอะ ทำไมแกถึง…”

มันต้องมีเหตุผลแน่ๆ

ควั่งเหย่ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ในที่สุดก็ตัดสินใจว่าพรุ่งนี้จะลองตาม ‘เลี่ยเลี่ย’ ไปดูสักหน่อย ว่าในแต่ละวันมันไปทำอะไรที่ไหนกันแน่

ส่วนคืนนี้…

หยวนๆ กันไปก่อนแล้วกัน

ควั่งเหย่ปรับน้ำเสียงให้จริงจังขึ้น

“ฉันให้แกกินฟรีก็ได้ แต่แกต้องสัญญาฉันก่อนนะว่า ห้ามทำร้ายพวกพ้องของฉันเด็ดขาด!”

เลี่ยเลี่ยยืดตัวตรงขึ้น ราวกับกำลังจะบอกว่า

“วางใจเถอะ เรื่องกินน่ะสำคัญที่สุดอยู่แล้ว”

ควั่งเหย่ยังไม่ค่อยวางใจนัก เขาจึงเอื้อมไปลูบหัวเลี่ยเลี่ย พอสัมผัสได้ถึงอารมณ์ตอบรับที่หนักแน่นจากอีกฝ่าย ถึงค่อยเบาใจลงหน่อย

เขาพาเลี่ยเลี่ยเดินตรงกลับไปยังลานบ้าน

พอก้าวเท้าเข้าลานบ้าน ก็เห็นเจ้าหนุ่มเซมบากำลังนั่งยองๆ อยู่กับพื้น กำลังก่อเตาไฟดินเหนียวเพื่อเตรียมทำอาหาร

ข้างกายของเซมบามีร่างกลมป้อมสีขาวกำลังเดินวนไปวนมา

ไม่ใช่ใครที่ไหน เจ้ากุยซื่อน้อยนั่นเอง

พอเห็นควั่งเหย่กลับมา

เซมบากับเจ้ากุยซื่อน้อยก็ยิ้มกว้างออกมาแบบเดียวกันเป๊ะ!

“เพื่อน นายกลับมาแล้วเหรอ?!”

แต่แล้ว ร่างของเสือดาวตัวเขื่องก็ค่อยๆ ปรากฏขึ้นข้างหลังควั่งเหย่

รอยยิ้มบนหน้าเซมบาหุบฉับลงทันที

ส่วนเจ้ากุยซื่อน้อยก็ทำหน้าบึ้งตึงขึ้นมาในพริบตา

เซมบา “?”

กุยซื่อน้อย “?!”

เลี่ยเลี่ย “…”

ควั่งเหย่ “กินข้าวๆ กันดีกว่า!”

บรรยากาศพลันเปลี่ยนเป็นกระอักกระอ่วนพิลึกขึ้นมาทันที แต่คำพูดประโยคนี้ของควั่งเหย่ช่วยทลายความเงียบลงได้

แม้เจ้าเสือดาวจะเคยเจอเซมบามาบ้างแล้ว แต่เมื่อเห็นหน้าอีกฝ่าย มันก็ยังคงมีท่าทีระแวดระวังอยู่บ้าง… ควั่งเหย่แอบเดาว่า เจ้าเสือดาวตัวนี้อาจจะจำได้แค่ฟันขาวจั๊วะเต็มปากของเซมบาเท่านั้น

ทว่าตอนนี้เซมบากลับหัวเราะไม่ออกเสียแล้ว

ส่วนเจ้ากุยซื่อน้อยยิ่งไม่ต้องพูดถึง สัญชาตญาณสัตว์ป่าทำให้มันรู้ได้ทันทีว่าอีกฝ่ายไม่ใช่พวกเดียวกัน แถมยังอันตรายมากด้วย

ตัวมันยังเป็นแค่เบบี๋ แต่อีกฝ่ายดูโตเต็มวัยชัดๆ แล้วทำไมควั่งเหย่ถึงพาไอ้ตัวเบ้อเริ่มแบบนี้กลับมาด้วยล่ะเนี่ย?

คงไม่ใช่ว่าจะมาแย่งนมมันกินหรอกนะ?!

สีหน้าของเจ้ากุยซื่อบูดบึ้งขึ้นมาทันควัน มันถึงกับกลอกตาใส่ควั่งเหย่ทีหนึ่งด้วยซ้ำ

ควั่งเหย่ทำหน้าทะเล้น ยิ้มร่า “มามะ กุยซื่อ ให้พี่กอดหน่อยซิ ดูสิว่าวันนี้น้ำหนักขึ้นบ้างหรือยังเอ่ย?!”

จากนั้นก็หันไปสั่งเลี่ยเลี่ย “หมอบอยู่ในลานบ้านนะ อย่าเพ่นพ่านไปไหนล่ะ”

เซมบาเลิกคิ้วสูง สีหน้าเต็มไปด้วยความตื่นตะลึงสุดขีด!

วินาทีถัดมา เจ้าเสือดาวก็นอนหมอบลงกับพื้นอย่างว่าง่าย จ้องมองเซมบาที่อ้าปากค้างอยู่อย่างเงียบๆ…